บทที่ 10 : ทั้งหมดนี้สูญเปล่าอย่างนั้นหรือ?

"แงงงง! มู่ชิงเสวียน! ถอยไปให้ห่างจากข้านะ!"

ใบหน้าของนั่วเสี่ยวฉือแดงซ่านขึ้นมาในทันที นางยกเท้าขึ้นถีบเข้าที่ใบหน้าของเขาอย่างแรง ก่อนจะตะเกียกตะกายหนีไปซุกอยู่มุมห้อง คอยเฝ้ามองเขาด้วยความหวาดระแวง

"ระบบ... เมื่อครู่เกิดอะไรขึ้นกับข้า? เหตุใดข้าจึงมาอยู่ที่นี่ได้?!" นางใช้สองมือปิดใบหน้าที่ร้อนผ่าว ร่างกายสั่นเทาไปหมดอย่างทำอะไรไม่ถูก

"เมื่อกี้ข้าถึงกับ... ข้าเกือบจะยอมยกกายให้มู่ชิงเสวียนไปเปล่าๆ แล้ว!"

"ข้าต้องโดนปีศาจตนใดเข้าสิงแน่ๆ ใช่ไหม!"

【 หามิได้! โฮสต์ เมื่อครู่นั่นคือตัวท่านเองไม่ผิดแน่! 】

"เหลวไหล! จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร!" นั่วเสี่ยวฉือรีบโต้แย้งทันควัน นางทำปากยื่นพลางเอ่ยว่า "ข้าจะไปยอมยกกายให้มู่ชิงเสวียนฟรีๆ ได้อย่างไร!"

"ข้าปรารถนาจะให้เขาตายวันละหลายๆ หนเสียด้วยซ้ำ!"

【 ฮ่าๆ! ข้าล่ะอยากรู้นักว่าใครกันที่มีจินตนาการล้ำเลิศ ถึงขั้นคิดว่ามู่ชิงเสวียนกำลังจะตาย และที่แย่ที่สุดคือท่านดันปักใจเชื่อเองเสียด้วย! 】

【 ยังไม่เข้าใจอีกหรือ? โฮสต์! ท่านมันพวกปากไม่ตรงกับใจขนานแท้เลยอย่างไรเล่า! 】

【 ในใจของท่านชอบมู่ชิงเสวียนมากชัดๆ แต่กลับกดซ่อนความรู้สึกเหล่านั้นไว้ลึกสุดใจ! 】

【 และ 'ตัวท่าน' ที่เพิ่งเห็นเมื่อครู่ ก็คือสภาวะขั้นสุดยอดที่ปลดปล่อยอารมณ์ทั้งหมดที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยว! 】

【 ทักษะติดตัว — ความพิโรธแห่งจักรพรรดิมังกร 】

“ข้า…ข้า…” นั่วเสี่ยวฉืออยากจะปฏิเสธ แต่กลับไม่รู้ว่าควรจะเอ่ยคำใดออกไป

เพราะเมื่อครู่นี้ ในสายตาของนางมีเพียงมู่ชิงเสวียนจริงๆ

มันเป็นสภาวะที่ราวกับว่าหากไม่มีมู่ชิงเสวียนแล้ว นางก็คงมิอาจมีชีวิตอยู่ต่อไปได้

【 หุบปากเถิด! ข้าขอถามท่านหน่อย! ท่านอยากเอาชนะมู่ชิงเสวียนหรือไม่? 】

"ข้า...ข้าอยาก! ฝันถึงเลยล่ะ!" นั่วเสี่ยวฉือพยักหน้าอย่างอ่อนแรง รู้สึกว่ายามนี้ระบบช่างดูเผด็จการเหลือเกิน

【 หืม! แล้วท่านคิดว่าด้วยวรยุทธ์ที่มีอยู่ยามนี้ จะเอาชนะมู่ชิงเสวียนได้จริงหรือ? 】

【 คิดให้ดีก่อนจะเอ่ยปากนะ! 】

【 ข้าคิดว่าท่านเองก็สังเกตเห็นแล้ว! มู่ชิงเสวียนไม่ใช่คนธรรมดาเลยสักนิด! เหตุใดเขาถึงได้ดูสงบนิ่งเพียงนั้นยามที่พบกับสาวมังกร? 】

【 แล้วเหตุใดในคฤหาสน์ของเขาถึงมีอสูรกายสไลม์อยู่ได้? มันเพิ่งโผล่มาวันนี้โดยบังเอิญอย่างนั้นหรือ? ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีงั้นสิ? 】

【 แล้วสไลม์ตัวก่อนๆ หรืออสูรกายตัวอื่นๆ หายไปไหนหมดล่ะ? ลองเดาสิว่าใครเป็นคนกำจัดพวกมัน? 】

คำถามระลอกใหญ่ประดังประเดเข้ามาในหัวของนั่วเสี่ยวฉือ ในที่สุดก็ทำให้นางตื่นรู้ขึ้นมาอย่างสมบูรณ์

จริงด้วย!

บ้าจริง คนปกติที่ไหนเห็นสาวมังกรแล้วจะไม่ตกใจกลัวจนต้องแจ้งทางการหรือวิ่งหนีบ้าง?

เหตุใดเขาถึงได้รนหาที่ตาย และจงใจเข้ามาข่มขู่ข้าถึงที่นี่?

สิ่งนี้แสดงให้เห็นว่าเขามีความมั่นใจในฝีมือของตนเองอย่างล้นเหลือ!

"ข้า...ข้าสู้มู่ชิงเสวียนไม่ได้" นั่วเสี่ยวฉือลู่หูลง นัยน์ตาหม่นแสงลงทันที นางดูสับสนกับอนาคตเบื้องหน้า "แล้วข้าควรทำอย่างไรดี?"

"พวกเราต้องยอมจำนนต่อโชคชะตาเช่นนี้หรือ?"

"ต้องยอมสยบให้เขาแต่โดยดีอย่างนั้นหรือ?"

【 ย่อมไม่ใช่เช่นนั้นแน่นอน!! ขนามมีวิธีที่จะช่วยให้ท่านเอาชนะเขาได้! 】

เมื่อได้ยินดังนั้น ดวงตาของนั่วเสี่ยวฉือก็ค่อยๆ เปล่งประกายขึ้นมา นางเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่า "วิ...วิธีใดหรือ?"

【 ยอมยกกายให้เขาไปเปล่าๆ เสียสิ! 】

"หา? มันต่างจากเดิมตรงไหนกัน!"

นั่วเสี่ยวฉือส่งสายตาราวกับจะบอกว่า 'เจ้าระบบบ้า นี่เจ้าล้อข้าเล่นใช่ไหม'

【 อะแฮ่ม! ฟังข้าเอ่ยให้จบก่อนสิ! 】

【 ข้าหมายความว่า หากท่านสามารถควบคุมทักษะ ความพิโรธแห่งจักรพรรดิมังกร ให้คงอยู่ในสภาวะปกติได้ ท่านก็จะสามารถควบคุมเขาได้อย่างง่ายดายมิใช่หรือ? 】

【 เงื่อนไขในการเปิดใช้งาน ความพิโรธแห่งจักรพรรดิมังกร คือการปลดปล่อยความโกรธเกรี้ยวภายในใจ! ความโกรธขั้นสุดยอด! ความโกรธจากการพลัดพรากด้วยความตาย ความโกรธแค้นจากการสูญเสียผู้เป็นที่รัก! 】

【 ครั้งนี้ท่านทำสำเร็จเพียงเพราะโชคช่วย แต่ใช่ว่าจะเกิดขึ้นได้ทุกครั้งเสียเมื่อไหร่! 】

【 ท่านต้องเปิดใจให้กว้างอย่างแท้จริง และยอมรับว่าท่านชอบมู่ชิงเสวียน! 】

【 การยอมยกกายให้เขาคือทางลัดที่รวดเร็วที่สุด! 】

【 จากนั้น ด้วยจินตนาการอันล้ำเลิศ ท่านก็แค่แกล้งคิดว่ามู่ชิงเสวียนกำลังจะตาย เพื่อคงสภาวะนี้ไว้ แล้วทำการแก้แค้นมู่ชิงเสวียนต่อไปอย่างไรเล่า? 】

【 และต่อให้ถอยกลับมามองในแง่ร้ายที่สุด หลังจากท่านแต่งงานกับเขาและกลายเป็นภรรยาของเขาแล้ว ท่านยังสามารถใช้ฐานะนี้สั่งสอนมู่ชิงเสวียนเมื่อไหร่ก็ได้ตามใจชอบมิใช่หรือ? 】

"เอ่อ....."

นั่วเสี่ยวฉือมองระบบด้วยสายตาแปลกๆ ก่อนจะเอ่ยถามหยั่งเชิงว่า "ระบบ เจ้าไม่ได้ถูกมู่ชิงเสวียนส่งมาใช่ไหม?"

"เหตุใดข้าถึงรู้สึกว่าเจ้าเอาแต่พูดกรอกหูข้าซ้ำไปซ้ำมา?"

"เจ้าอยากให้ข้ายอมยกกายให้มู่ชิงเสวียนฟรีๆ ขนาดนั้นเลยหรือ?"

【 อะแฮ่ม! จะเป็นไปได้อย่างไร? ระบบนี้จะอยู่เคียงข้างโฮสต์เพียงผู้เดียวเท่านั้น! 】

“จะว่าไปแล้ว… นั่วเสี่ยวฉือ!” มู่ชิงเสวียนเดินเข้ามาด้วยสีหน้ามืดครึ้ม เขาเชยคางของนั่วเสี่ยวฉือขึ้น มุมปากกระตุกเล็กน้อย:

"เจ้าจะไม่ทำเกินไปหน่อยหรือ?"

"เจ้าคิดว่ากำลังทำสิ่งใดกับห้องของข้ากัน?!"

จะมีใครเข้าใจความอัดอั้นตันใจของเขาบ้างไหม?

ภรรยาของเขาเพิ่งจะมาถึง ก็ถีบประตูห้องนอนของเขาจนพังยับเยิน จากนั้นก็ทำท่าทางอวดดีคิดจะยอมยกกายให้เขาฟรีๆ

เขาเตรียมพร้อมเสร็จสรรพ ทว่าภรรยากลับถีบเขาซ้ำแล้วหนีไปนั่งพึมพำกับตัวเองอยู่ตรงมุมห้องคนเดียว

นางช่างไม่ให้ความเคารพเขาในฐานะสามีเลยสักนิด!

"หึ!" ใบหน้าของนั่วเสี่ยวฉือขึ้นสีระเรื่อเล็กน้อย นางทำปากยื่นพลางทำท่าทางน้อยเนื้อต่ำใจ "ข้า...ข้าก็แค่ทำตามคำสั่งของเจ้า แล้วมาที่นี่แต่โดยดีแล้วอย่างไรเล่า!"

"ส่วนเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่... ข้า...ข้าขอโทษก็แล้วกัน!"

นางก้มหน้าลงและยอมรับความผิดแต่โดยดี

มู่ชิงเสวียนมองนั่วเสี่ยวฉือด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

แม่สาวน้อยผู้อวดดีคนนั้นถึงกับเอ่ยปากขอโทษเขาอย่างนั้นหรือ?

เมื่อครู่นี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

"โอ้? ที่แท้เจ้าก็เชื่อฟังข้าถึงเพียงนี้เชียว!" มู่ชิงเสวียนฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้ มุมปากยกยิ้มบางๆ พลางชี้ไปยังเตียงนอนอันหรูหราข้างกาย:

"เอาเถอะ! ยามนี้เจ้ารีบไปนอนลงแต่โดยดีจะดีกว่า!"

"หา?" นั่วเสี่ยวฉือมองตามปั๊บก็เข้าใจความหมายในทันที นางทั้งโกรธทั้งอาย เอ่ยตะกุกตะกักว่า "เจ้า... เจ้าคิดจะทำอะไร!"

"ข้าเป็นคู่อริของเจ้านะ!"

มู่ชิงเสวียนยิ้มกริ่มพลางโบกมือทันที "ไม่ ไม่ ไม่! พวกเราไม่ใช่ศัตรูกันอีกต่อไปแล้ว ยามนี้เจ้าคือภรรยาของข้า!"

"แล้วก็อีกอย่าง..."

มู่ชิงเสวียนหัวเราะหึๆ ก่อนจะค่อยๆ หยิบศิลาบันทึกภาพออกมา เปิดภาพเคลื่อนไหวแล้วยื่นมาตรงหน้าของนาง

《 ไม่นะ! 》

《 ไม่! ข้าไม่ต้องการแบบนี้! 》

《 มู่ชิงเสวียนเป็นของข้า! เขาต้องถูกกำจัดด้วยน้ำมือของข้าคนเดียวเท่านั้น! 》

《 พวกเจ้าไม่มีสิทธิ์มาแย่งมู่ชิงเสวียนของข้าไปเด็ดขาด!!! 》

ภาพในศิลานั้นปรากฏร่างของนั่วเสี่ยวฉือในสภาวะ ความพิโรธแห่งจักรพรรดิมังกร อย่างชัดเจน

"เสี่ยวถั่วคั่วของข้า!" มู่ชิงเสวียนบีบแก้มของนั่วเสี่ยวฉือพลางเย้าแหย่ "ท่าทีของเจ้าในยามนี้ช่างแตกต่างจากในภาพสิ้นดี!"

"เมื่อครู่ยังร้องเรียกชื่อมู่ชิงเสวียนของข้าอยู่ป่าวๆ เหตุใดตอนนี้กลับไม่ยอมรับสามีเสียแล้วล่ะ?"

นั่วเสี่ยวฉือกำหมัดแน่น ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันจ้องมองเขา

หยาดน้ำตาแห่งความโกรธแค้นเริ่มคลอหน่วยตา

"กรี๊ดดดด! มู่ชิงเสวียน! ข้าจะสู้ตายกับเจ้า!" ใบหน้าของนางแดงก่ำ พลันโผเข้าสู่อ้อมอกของมู่ชิงเสวียน ทุบกำปั้นน้อยๆ ลงบนอกของเขาไม่ยั้ง

"ข้าโมโหแล้วนะ! ข้าโกรธมากด้วย! เหตุใดที่นี่ถึงมีศิลาบันทึกภาพอยู่ทุกที่เลยซิน่า?!"

ข้าจะทุบเจ้าให้ตาย!

มู่ชิงเสวียนยิ้มพลางมองภรรยาตัวน้อยแสนน่ารักในอ้อมแขน โดยไม่คิดจะตอบโต้ ทำเพียงแค่ลูบหัวของนางเบาๆ เท่านั้น

ผ่านไปไม่นาน นั่วเสี่ยวฉือก็เริ่มเหนื่อยล้าจากการอาละวาด

"ข้า...ข้าเกลียดเจ้าที่สุดเลย!" นางแนบแก้มลงกับอกของมู่ชิงเสวียน สัมผัสถึงเสียงหัวใจที่เต้นรัวอย่างมีชีวิตชีวาของเขา ก่อนจะค่อยๆ ปิดตาลงและเอ่ยอย่างเกียจคร้าน "ข้า...เกลียดเจ้า..."

มู่ชิงเสวียนยิ้มละมุน ช้อนตัวนางขึ้นในท่าอุ้มเจ้าสาว แล้วก้าวเดินตรงไปยังเตียงนอน

หัวใจของนั่วเสี่ยวฉือเต้นรัวราวกับกลองรบ ทว่านางกลับมิได้ขัดขืน

นาง...นางก็แค่ต้องการจะปลดล็อกสภาวะ ความพิโรธแห่งจักรพรรดิมังกร ขั้นปกติ ตามคำแนะนำของระบบก็เท่านั้นแหละ

ข้า...ข้าไม่ได้ชอบมู่ชิงเสวียนเลยสักนิดเดียวจริงๆ นะ!

......

......

......