บทที่ 9 : มู่ชิงเสวียนเป็นของข้า! ใครก็ห้ามแย่งเขาไปเด็ดขาด!
บทที่ 9 : มู่ชิงเสวียนเป็นของข้า! ใครก็ห้ามแย่งเขาไปเด็ดขาด!
"หะ...ไฮ?"
นั่วเสี่ยวฉือส่งยิ้มแห้งแล้งที่ดูขัดหูขัดตาพิลึก พลางโบกมือทักทายเจ้าสไลม์
"ข้า...ข้าจะบอกว่าเมื่อครู่นี้ข้าแค่ล้อเจ้าเล่นน่ะ เจ้าจะเชื่อข้าไหม?"
"เอาเป็นว่าพวกเรามาเป็นเพื่อนกันดีกว่าไหม?"
"นี่ ทำไมไม่พูดอะไรบ้างเลยเล่า!"
นางกลืนน้ำลายอึกใหญ่ จ้องมองสไลม์ด้วยความประหม่าและหวาดหวั่น
ทว่าเจ้าสไลม์กลับมองนางด้วยสายตาประมาณว่า 'เจ้าล้อข้าเล่นหรือไง?'
"จิ๊ดๆ~" สไลม์ส่ายก้นไปมาพลางกระโดดเป็นวงกลมรอบตัวนั่วเสี่ยวฉือ เพื่อเฝ้าสังเกตการณ์อย่างระแวดระวัง
ถึงแม้ตัวมันจะเริ่มรู้แล้วว่านั่วเสี่ยวฉือไม่มีพิษภัยอะไรกับมันเลยก็ตาม
แต่เป็นเพราะพรสวรรค์ 'บารมีราชมังกร' ทำให้มันรู้สึกหวาดกลัวไปเองตามสัญชาตญาณ มันจึงยังลังเลที่จะเปิดฉากโจมตี
"เอ๊ะ? เจ้ากำลังจะทำอะไรน่ะ?" นั่วเสี่ยวฉือน้ำลายสอ อยู่ๆ ก็รู้สึกว่าผิวสัมผัสลื่นๆ ของสไลม์ดูน่ารักดี จึงยื่นมือหมายจะไปตบหัวมันเบาๆ "น่ารักจัง! เจ้าสไลม์น้อย ความจริงข้าอยากจะพากลับไปเลี้ยงที่บ้านตั้งนานแล้ว..."
"จี๊ดๆๆ!! (ยัยผู้หญิงหน้าเหม็น เอามือของเจ้าออกไปนะ!)"
สไลม์รีบกระโดดถอยหลังหลบหลีก ทันใดนั้นมันก็อ้าปากกว้างจนเห็นฟันแหลมคมเรียงรายเป็นตับ พลางแผดเสียงคำรามใส่นั่วเสี่ยวฉือ "จิ๊ด!!!"
"กรี๊ด—! ข้าขอโทษ! ข้าผิดไปแล้ว! ข้าจะไม่เลี้ยงเจ้าแล้วก็ได้!"
นั่วเสี่ยวฉือหวาดกลัวจนหนังหัวชาหนึบ รีบหันหลังวิ่งหนีไปทางประตูทันที
ทว่านางหารู้ไม่ว่า ความตื่นตระหนกเพียงชั่วครู่นั้นทำให้สไลม์ตระหนักได้แล้วว่า... ยัยนี่ไม่มีน้ำยาเลยจริงๆ!
"ปุ๊ ปุ๊ ปุ๊!"
มุมปากของสไลม์ยกยิ้มเหยียด พลางพ่นของเหลวเหนียวหนืดคล้ายเจลลี่ออกจากปาก พุ่งตรงเข้าใส่แผ่นหลังของนั่วเสี่ยวฉืออย่างแรง
"อ๊าย--"
นั่วเสี่ยวฉือไม่มีปัญญาจะต่อต้านแม้แต่น้อย ร่างของนางถูกเจลลี่ก้อนนั้นกระแทกเข้าอย่างจัง
จากนั้นเจลลี่ก็ขยายตัวอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นลูกบอลเจลลี่สีฟ้าขนาดใหญ่ กักขังนั่วเสี่ยวฉือไว้ข้างในอย่างสมบูรณ์!
"บ้าจริง! ปล่อยข้านะ! ปล่อยข้าออกไป!" นั่วเสี่ยวฉือพยายามดิ้นรนขัดขืนอยู่ภายใน ทว่ากลับพบว่าแขนขาของตนหนักอึ้งราวกับแท่งตะกั่วจนไม่สามารถขยับเขยื้อนได้
"ไม่...ไม่มีทาง!" ใบหน้าของนางถอดสีซีดเผือดในทันใด ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ "ข้าพ่ายแพ้แล้วอย่างนั้นหรือ?"
"หวังว่าเจ้าสไลม์นี่จะไม่รังแกข้านะ!"
ชั่วขบคิดนั้น ความสิ้นหวังก็หลั่งไหลเข้ามาในใจ
ถ้าต้องโดนแบบนั้น นางยอมให้เป็นมู่ชิงเสวียนที่รังแกนางยังจะดีเสียกว่า!
อย่างไรเสีย เขาก็ยังเป็นมนุษย์ล่ะนะ!
ทว่านางกลับคิดมากเกินไป
"จิ๊ด! (เหยียดหยาม)"
สไลม์เหลือบมองนางด้วยสายตาดูแคลน จากนั้นก็เตรียมจะเปิดประตูออกไปข้างนอกเพื่อล่าคนอื่นๆ ต่อ
เพราะในมุมมองของสไลม์แล้ว ถ้ารับประทานยัยนี่เข้าไป ระดับสติปัญญาของมันต้องลดต่ำลงอย่างแน่นอน!
"เฮ้อ— ดูเหมือนว่าบางครั้งการมีระดับสติปัญญาต่ำก็เป็นเรื่องดีเหมือนกันนะ!" นั่วเสี่ยวฉือถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นภาพนั้น
...เจ้าเป็นคนโง่หรืออย่างไร?
นั่วเสี่ยวฉือ: ???
"เดี๋ยวก่อน!" ดวงตาของนั่วเสี่ยวฉือเบิกกว้างขึ้นมาทันทีเมื่อฉุกคิดอะไรบางอย่างได้
"ถ้าข้าปล่อยให้สไลม์ออกไป จะเกิดอะไรขึ้นกับคนอื่นๆ ในคฤหาสน์ล่ะ?"
"พวกเขาทุกคนต้องเป็นแค่คนธรรมดาแน่ๆ!"
"แล้วก็... เจ้าหมอนั่น มู่ชิงเสวียน..."
ในวินาทีนั้น ภาพเหตุการณ์อันน่าสยดสยองก็ผุดขึ้นมาในหัวของนั่วเสี่ยวฉือ
ภายในห้องหนึ่งของคฤหาสน์ มู่ชิงเสวียนในชุดเครื่องแต่งกายอันหรูหรางดงามยืนหันหลังให้ประตู เขากำลังเฝ้ารอเจ้าสาวของตนด้วยความตื่นเต้น
แกรก!
ประตูถูกผลักเปิดออก
มู่ชิงเสวียนหยิบช่อดอกไม้ออกมา เตรียมจะเอ่ยทักทายเจ้าสาวด้วยความดีใจ ทว่าเมื่อหันกลับมา เขากลับเห็นศพนอนเกลื่อนกลาดอยู่เต็มห้อง
เจ้าสไลม์ที่มีเลือดอาบเต็มปากกำลังส่งยิ้มให้เขา
ฟุ่บ!
แกรก!
ยังไม่ทันที่มู่ชิงเสวียนจะทันได้ตั้งตัว ร่างกายท่อนล่างของเขาก็ถูกสไลม์กัดกระชากขาดและกลืนลงท้องไปในทันที
มู่ชิงเสวียนกระอักเลือด คำรามไอออกมา พลางจ้องมองไปที่ประตูด้วยสายตาว่างเปล่า
เจ้าสาวที่เขาเฝ้ารอคอยไม่เคยมาถึง...
ทว่าตัวเขากลับต้องมาตายที่นี่!
เขาตายตาไม่หลับด้วยความเหลือเชื่อ!
แปะ... แปะ...
หยาดน้ำตาหยดหนึ่งไหลรินผ่านแก้มของนั่วเสี่ยวฉือ
"อึก~~" นางกำหมัดแน่นพลางขบเคี้ยวเคี้ยวฟัน
"ไม่มีทาง!!!"
"ไม่! ข้าไม่ยอมให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นเด็ดขาด!"
"มู่ชิงเสวียนเป็นของข้า! เขาต้องถูกข้ากำจัดด้วยน้ำมือของข้าคนเดียวเท่านั้น!!!"
"พวกเจ้าหน้าไหนก็ห้ามมาแย่งมู่ชิงเสวียนของข้าไปทั้งนั้น!!!"
ตูม!
พลังอันมหาศาลบ้าคลั่งระเบิดออกจากร่างของนั่วเสี่ยวฉือ เปล่งแสงสว่างสีขาวนวลเจิดจ้า
คลื่นกระแทกนั้นทำลายลูกบอลเจลลี่ที่พันธนาการนางไว้รวมถึงกระจกในห้องน้ำจนแตกละเอียดในพริบตา
ห้องน้ำทั้งห้องพังพินาศยับเยิน!
เมื่อแสงสีขาวจางลง หางมังกรที่มีความยาวกว่าสองเมตรก็สะบัดกวัดแกว่งไปมาอยู่ด้านหลัง
นั่วเสี่ยวฉือกลับคืนสู่ร่างของสาวมังกรอีกครั้ง
ทว่าสิ่งที่แตกต่างไปจากเดิมคือ รูม่านตาของนางในยามนี้กลับกลายเป็นสีแดงฉานราวกับโลหิต
คราบน้ำตาสีแดงเข้มคล้ายเลือดประดับอยู่บนสองปรางค์แก้ม ดวงตาของนางเปี่ยมล้นไปด้วยจิตสังหารอันบ้าคลั่งยามที่จ้องมองไปข้างหน้า!
"จิ๊ดๆ?" สไลม์ตาโตด้วยความช็อกกับภาพตรงหน้า
เดี๋ยวนะ?
มันยังไม่ได้ทำอะไรเลยไม่ใช่หรือ?
ทำไมยัยผู้หญิงคนนี้ถึงได้ระเบิดพลังดุดัน แถมยังมองข้าด้วยสายตาแบบนั้นล่ะ?!
"ข้าจะฆ่าเจ้า! ข้าจะฆ่าเจ้าให้ตาย!"
นั่วเสี่ยวฉือที่น้ำตานองหน้าและมีสีหน้าคล้ายคนสติหลุดหลงก้าวเดินเข้ามาหามันทีละก้าว
ทุกย่างก้าวแฝงไปด้วยแรงกดดันอันมหาศาล แทบจะทำให้ร่างของสไลม์แหลกสลายลงตรงนั้น
เป็นเพราะเจ้าสไลม์สารเลวตัวนี้ที่ฆ่า...สหายรัก มู่ชิงเสวียน ของนาง!
เขาต้องตายอย่างอนาถขนาดนั้น!
"จิ๊ดๆๆๆ... (เอ่อ... แม่นางผู้เลอโฉม พวกเราค่อยๆ คุยกันดีกว่านะ)..."
"หุบปาก! ข้าจะให้เจ้าชดใช้ด้วยชีวิตเพื่อมู่ชิงเสวียนของข้า!!!"
กำปั้นเล็กๆ แหวกอากาศราวกับขีปนาวุธเสียงดังสนั่น ก่อนจะซัดตูมเข้าใส่ร่างของสไลม์!
เปรี้ยง!!!
พื้นดินระเบิดออกจนกลายเป็นหลุมลึกขนาดใหญ่ กระเบื้องผนังห้องน้ำร่วงกราวลงมาเหมือนเกี๊ยวต้มที่ถูกหย่อนลงหมอ ทั้งหมดถูกสั่นสะเทือนด้วยคลื่นกระแทกอันรุนแรง
ส่วนเจ้าสไลม์นั้น ร่างระเหยกลายเป็นไอและสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอยในทันที
【 ติ้ง! ภารกิจเสร็จสิ้น! 】
【 ยินดีด้วยโฮสต์ ท่านได้รับ: ① ทักษะ - เสียงคำรามของมังกรคลั่ง (อาวู้ว!) ② แต้มคุณสมบัติ +4 】
【 คือ...คือว่า โฮสต์คะ? 】
นั่วเสี่ยวฉือได้แต่นอนจ้องมองเพดานนิ่งๆ โดยไม่ขยับเขยื้อน
【 เอ่อ... โฮสต์ ฟังฉันพูดจบแล้วอย่าทุบฉันนะคะ! 】
【 คือแบบว่า...เอ่อ...มันพอจะเป็นไปได้ไหมคะ! 】
【 บางที มู่ชิงเสวียน ของท่านอาจจะยังไม่ตาย และเรื่องเมื่อครู่นี้ก็เป็นแค่จินตนาการของท่านเอง? 】
รูม่านตาของนั่วเสี่ยวฉือกลับมาโฟกัสอีกครั้ง กลิ่นอายแห่งบารมีราชมังกรระเบิดออกมาจากร่าง
"เจ้าว่าอย่างไรนะ? พูดใหม่อีกทีซิ!"
ระบบสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งความตายในทันที
หากคำตอบของมันไม่เป็นที่พอใจ มันคงถูกนั่วเสี่ยวฉือขยี้ทิ้งคาที่แน่ๆ!
แต่เดี๋ยวนะ?
มันเป็นถึงระบบเลยนะ!
จะไปโดนสาวมังกรตัวแค่นี้ฆ่าตายได้อย่างไรกัน?
【 เอ่อ... ฉันหมายความว่า ทั้งหมดนั้นเป็นแค่ความคิดฟุ้งซ่านของโฮสต์เองค่ะ 】
【 ความจริงแล้ว สามีของท่าน มู่ชิงเสวียน ยังมีชีวิตอยู่และสุขสบายดีค่ะ! 】
"ยังอยู่...ยังไม่ตายอย่างนั้นหรือ?" นั่วเสี่ยวฉือเอียงคอ น้ำตาไหลพรากออกมาอีกครั้งอย่างกลั้นไม่อยู่
ในวินาทีต่อมา นางก็ยกมือขึ้นปิดหน้า พลางระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง "ฮ่าฮ่าฮ่า! ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"
"มู่ชิงเสวียน! มู่ชิงเสวียน!!!"
"เจ้ารอก่อนเถอะ! ข้ากำลังไปหาเจ้าแล้ว!"
ฟุ่บ!
นั่วเสี่ยวฉือแปรเปลี่ยนเป็นประกายแสงสีขาวละมุนและหายวับไปจากตรงนั้นในพริบตา
นางวิ่งพล่านไปทั่วคฤหาสน์ จนในที่สุดก็สามารถดมกลิ่นจนพบห้องที่มู่ชิงเสวียนอยู่!
ปัง!
นางถีบประตูให้เปิดออก คว้าคอเสื้อของมู่ชิงเสวียนที่กำลังยืนงุนงง จากนั้นก็เริ่มลากเขาไปที่เตียง
"มู่ชิงเสวียน! วันนี้ข้าจะ...!"
วูบ!
แสงสีขาววาบขึ้นมา ร่างกายของนั่วเสี่ยวฉือกลับคืนสู่สภาพมนุษย์ปกติธรรมดาในทันใด
พละกำลังของนางหดหายไป แขนทั้งสองข้างอ่อนแรงเกินกว่าจะพยุงร่างของมู่ชิงเสวียนได้ นางจึงถูกน้ำหนักตัวของมู่ชิงเสวียนกดทับจนล้มลงไปนอนพับอยู่บนพื้นทันที
"เอ๊ะ? พลังของข้าหายไปไหนหมดแล้วล่ะ?"
ดวงตาของนั่วเสี่ยวฉือกลับมาใสซื่อบริสุทธิ์ในพริบตา นางค่อยๆ หันไปมองมู่ชิงเสวียนอย่างแข็งทื่อ พลางส่งยิ้มแห้งแล้งที่ดูขัดหูขัดตาออกมา
"มู่... มู่ชิงเสวียน เจ้า... เจ้าจะยกโทษให้ข้าใช่ไหม!"
มู่ชิงเสวียนคลี่ยิ้ม พลางเชยคางของนางขึ้นมา
"เจ้าคิดว่าอย่างไรล่ะ..."
"ภรรยาของข้า?"