บทที่ 8 : พวกเรากำลังจะสยบสไลม์ใช่หรือไม่?
บทที่ 8 : พวกเรากำลังจะสยบสไลม์ใช่หรือไม่?
นั่วเสี่ยวฉือนอนแช่กายในอ่างอาบน้ำอย่างสำราญใจ โดยมีศิษย์รับใช้หญิงหลายคนคอยปรนนิบัติเช็ดเหงื่อและคอยรินน้ำชาส่งน้ำให้ไม่ขาดสาย
อึก อึก~
"ฮ่า---"
นางดื่มน้ำส้มคั้นที่ศิษย์รับใช้หญิงยื่นให้จนหมดแก้ว ก่อนจะแหงนหน้ามองเพดานแล้วอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจออกมา:
"ชีวิตมันต้องแบบนี้สิ!"
"ชาติก่อนข้าใช้ชีวิตได้รันทดสิ้นดี!"
ไม่รู้ด้วยเหตุผลกลใด นางเริ่มรู้สึกพึงพอใจกับสถานที่แห่งนี้เสียแล้ว ชีวิตโสดสนิทมาตลอดสิบแปดปีนับตั้งแต่ลืมตาดูโลก นี่เป็นคราแรกที่มีสตรีโฉมงามมากมายรายล้อมรอบกายถึงเพียงนี้! ถึงแม้ว่ายามนี้นางจะมิอาจทำสิ่งใดเกินเลยได้ ทว่าเพียงแค่ได้ยลโฉมก็ทำให้เจริญหูเจริญตาชื่นฉ่ำหัวใจยิ่งนัก! หากเป็นแต่ก่อนแล้วนางไปยืนจ้องมองสตรีอื่นเช่นนี้ วันถัดมาคงได้ล้มละลายและถูกฟ้องร้องดำเนินคดีจนสิ้นเนื้อประดาตัวเป็นแน่
"หรือว่า... ข้าควรจะยอมรับชะตากรรมนี้ดีนะ?"
"ยอมเป็นภรรยาที่ดีของมู่ชิงเสวียน? ใช้ชีวิตที่เหลือในฐานะภรรยาผู้เชื่อฟังและคลอเคลียไม่ห่างกาย... มันก็ดูไม่แย่นักใช่ไหม?"
"หากพูดกันตามตรง จนถึงยามนี้มู่ชิงเสวียนก็ยังมิได้ลงมือทำสิ่งใดที่โหดร้ายทารุณกับข้าเลยสักครั้ง!"
ทว่าในวินาทีต่อมา ดวงตาของนั่วเสี่ยวฉือพลันเบิกกว้างขึ้นมาในฉับพลัน
"บัดซบ!"
"พับผ่าสิ! พับผ่าสิ! พับผ่าสิ!" นางรีบยกมือขึ้นตบหน้าตนเองสองสามฉบับ พลางสะบัดศีรษะอย่างบ้าคลั่งแล้วอุทานออกมาด้วยความตื่นตระหนก "นี่ข้าเป็นบ้าอะไรไปเนี่ย?!"
"เหตุใดจู่ๆ ถึงได้คิดที่จะยอมสยบให้แก่อีกฝ่ายเสียเองเล่า!"
"ต้องเป็นเพราะระบบคุณลักษณะนิสัยก่อนหน้านี้แน่ๆ!"
นั่วเสี่ยวฉือได้สติกลับคืนมาทันควัน นางยกมือขึ้นลูบอกด้วยความรู้สึกผิดและหวาดหวั่นในใจ นึกเลื่อมใสตนเองที่ยังมิได้ร่วงหล่นลงสู่หลุมพรางแห่งความสิเน่หาอันลึกซึ้ง
"เหอะ! มู่ชิงเสวียนผู้นี้แผนสูงยิ่งนัก คิดจะใช้ความอ่อนโยนหลอกให้ข้าตายใจและละทิ้งความระแวดระวังล่ะสิ!"
นางชูนิ้วกลางขึ้นทั้งสองข้าง จินตนาการภาพมู่ชิงเสวียนมายืนอยู่เบื้องหน้า: "เจ้าเศษสวะ! เจ้าขยะเปียกส่งกลิ่นเหม็น! เจ้าคนสารเลวตัวร้าย วันใดวันหนึ่งข้าต้องสังหารเจ้าให้จงได้!"
มู่ชิงเสวียน: ???
มู่ชิงเสวียนคงอยากจะประกาศความบริสุทธิ์ใจของตนเองยิ่งนัก ว่าเขาเพียงแค่ต้องการให้ศิษย์ในสำนักพาตัวนั่วเสี่ยวฉือมาอาบน้ำชำระล้างร่างกาย หลังจากที่นางลงไปนอนดิ้นคลุกฝุ่นบนพื้นก่อนหน้านี้ก็เท่านั้น
"แค่กๆ... แม้ว่าพวกข้าจะไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่แม่นางนั่วเอ่ยเมื่อครู่ก็เถิดเจ้าค่ะ" ศิษย์รับใช้หญิงข้างกายทอดสายตามองนางด้วยความห่วงใยราวกับกำลังมองคนโง่เขลาเบาปัญญา พลางเอ่ยปลอบโยนขนาบข้าง "แต่ได้โปรดขึ้นจากอ่างเถิดเจ้าค่ะ! ยามนี้นายท่านมู่คงตั้งตารอคอยที่จะพบแม่นางนั่วใจจะขาดแล้ว!"
นั่วเสี่ยวฉือขมวดคิ้วมุ่นเมื่อได้ยินเช่นนั้น "ข้ารู้แล้ว พวกเจ้าออกไปก่อนเถิด ให้ข้าได้อยู่เงียบๆ คนเดียวสักพัก"
"เอ๋? แต่ว่า..."
"พอได้แล้ว!" นั่วเสี่ยวฉือโบกมือไล่อย่างร้อนรน "ในเมื่อพวกเจ้ายอมรับว่าข้าเป็นภรรยาของมู่ชิงเสวียน เช่นนั้นพวกเจ้าก็ต้องเชื่อฟังคำสั่งของข้า!"
"ยามนี้ข้าขอสั่งให้พวกเจ้าออกไปในฐานะภรรยาของมู่ชิงเสวียน!"
"ข้ารับรองว่าจะตามไปที่ห้องนอนเฮงซวยของเขาในอีกประเดี๋ยวเดียวนี่แหละ!"
เมื่อได้ยินนั่วเสี่ยวฉือยอมรับในสถานะของตนเอง บรรดาศิษย์รับใช้หญิงต่างพากันแย้มยิ้มแก้มปริด้วยความเอ็นดูราวกับเป็นท่านป้าที่แสนดี "พวกข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะแม่นาง ได้โปรดตามไปในทันทีนะเจ้าคะ!"
"โอ้! จริงด้วยเจ้าค่ะ ชุดของแม่นางพาดอยู่บนราวตากผ้า โปรดอย่าลืมสวมใส่ด้วยนะเจ้าคะ!"
เอ่ยจบ พวกนางก็ปิดประตูห้องน้ำแล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย
"เฮ้อ~"
นั่วเสี่ยวฉือทอดถอนใจพลางสั่นศีรษะอย่างสิ้นหวัง "สิ่งใดจะเกิดมันก็ต้องเกิด ในเมื่อมิอาจหลีกเลี่ยงสถานการณ์นี้ได้อีกต่อไป ไยมิสู้เดินหน้าไปเผชิญหน้ากับเขาเลยเล่า!"
"แต่หากเจ้าเด็กเหลือขอมู่ชิงเสวียนนั่นกล้าทำสิ่งใดล่วงเกินข้าจริงๆ ละก็ ข้ายอมกลั้นใจตายเสียดีกว่าปล่อยให้เขาทำสำเร็จ!"
นางก้าวเท้าเปลือยเปล่าขึ้นจากอ่างอาบน้ำ เดินตรงไปยังราวผ้าเพื่อหยิบชุดมาสวมใส่ ทว่าในวินาทีที่สายตาเหลียวไปเห็นชุดดังกล่าว ใบหน้าของนางพลันแดงซ่านราวกับผลตำลึงสุกทันที!
"ชุด... ชุดเมดผ้าไหมสีขาว?!"
"บัดซบ! เหตุใดจึงอยากให้ข้าสวมใส่ชุดพรรค์นี้กัน?!"
แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ ทว่านางก็ยังคงยินยอมสวมใส่มันแต่โดยดี อย่างไรเสีย นางก็คงมิอาจวิ่งเปลือยกายล่อนจ้อนออกไปขอยืมชุดอื่นจากมู่ชิงเสวียนได้หรอก!
"จุ๊ๆๆ! ช่างน่ารักน่าเอ็นดูยิ่งนัก!" นั่วเสี่ยวฉือสวมชุดเสร็จสรรพ พลางส่องกระจกชื่นชมเรือนร่างตนเอง ใบหูแหลมเรียวขยับไหวเล็กน้อย ก่อนจะสั่นศีรษะด้วยความเสียดาย "น่าเสียดายยิ่งนัก! หากสถานการณ์ยังคงเป็นเช่นเดิม ข้าควรสิทธิ์ที่จะได้ครอบครองภรรยาที่งดงามเช่นนี้แท้ๆ!"
"ที่ไหนได้ ตัวข้ากลับโดนหลอกลวงเสียเอง!"
นั่วเสี่ยวฉือเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะผลักบานประตูเดินออกไป
บุ๋ง บุ๋ง~
"เอ๋? นั่นเสียงอะไรน่ะ?" นั่วเสี่ยวฉือเอี้ยวศีรษะไปมอง
ตรงบริเวณรูระบายน้ำของอ่างล้างหน้า มีวัตถุประหลาดทรงกลมสีฟ้าโปร่งแสงคล้ายวุ้นเยลลี่จำนวนมากกำลังผุดทะลักออกมา! หลังจากวุ้นเยลลี่ขนาดเท่าลูกหนังตอกผุดออกมาจนสมบูรณ์ รอยจุดหนาทึบสองจุดและเครื่องหมายวงเล็บครึ่งเสี้ยวก็ปรากฏขึ้นบนลำตัวของมัน ทำหน้าที่แทนดวงตาและริมฝีปาก
"จิ๊ด จิ๊ด!"
มันส่งยิ้มให้อย่างเริงร่า ก่อนจะแหงนหน้าขึ้นมาสบสายตากับนั่วเสี่ยวฉือพอดี
ทั้งสองฝ่ายต่างชะงักงันไปชั่วครู่
"กรี๊ดดดดดด!"
"จิ๊ด จิ๊ด จิ๊ด!!!"
ทั้งคนทั้งสัตว์อสูรต่างส่งเสียงร้องโหยหวนราวกับสุกรถูกเชือดพลางกระโดดถอยร่นหนีไปพร้อมกัน
"ระบบ... ระบบ! ไอ้ตัวประหลาดนี่มันคือสิ่งใดกัน?!" นั่วเสี่ยวฉือใบหน้าซีดเผือด หอบหายใจถี่กระชั้นพลางอุทานออกมาอย่างมิอยากเชื่อสายตาตนเอง "นี่คงมิใช่ สไลม์ ในตำนานหรอกกระมัง?!"
"แต่สิ่งนี้มันควรจะเป็นสิ่งมีชีวิตจากต่างโลกมิใช่หรือ?"
"ไม่สิ! ตัวข้าที่เป็นสาวมังกรก็ดูมิใช่สิ่งที่จะดำรงอยู่ท่ามกลางสังคมมนุษย์ยุคปัจจุบันได้เหมือนกันนั่นแหละ"
"หรือว่า... พลังปราณต้นกำเนิดของโลกมนุษย์จะฟื้นคืนชีพขึ้นมาแล้ว?"
ทว่าระบบมิได้เอ่ยคำใดตอบกลับนาง มีเพียงกระดานข้อความภารกิจที่ปรากฏขึ้นอย่างเงียบเชียบ
【 ประกาศภารกิจใหม่! 】
【 ภารกิจ: จงลงมือสังหารสไลม์ด้วยตนเอง! 】
【 รางวัลเมื่อสำเร็จ 】: ① ทักษะ - มังกรพิโรธคำราม แฮ่~ (เพียงตะโกนคำว่า "แฮ่~" ก็จะสามารถพ่นเปลวเพลิงอันทรงพลังออกจากปากได้!) ② แต้มคุณลักษณะ +4
【 บทลงโทษเมื่อล้มเหลว 】: ถูกสไลม์กลั่นแกล้งรังแก
"โอ้โฮ!"
ดวงตาของนั่วเสี่ยวฉือเปล่งประกายเรืองรอง หัวใจเต้นระทึกด้วยความตื่นเต้นดีใจ: "มังกรพิโรธคำราม แฮ่~ อย่างนั้นหรือ? ทักษะนี้ดูท่าทางร้ายกาจยิ่งนัก!"
"หากมีสิ่งนี้ ข้าย่อมต้องสยบมู่ชิงเสวียนได้อย่างแน่นอน!"
"ต่อให้มู่ชิงเสวียนจะแข็งแกร่งเพียงใด เขาก็เป็นแค่ปุถุชนธรรมดา ไม่มีทางที่จะเป็นผู้บำเพ็ญเพียรที่ซ่อนเร้นกายหรอก!"
"เอ่อ... คงจะใช่กระมัง?"
ส่วนบทลงโทษเมื่อล้มเหลวนั้น นั่วเสี่ยวฉือไม่ได้เหลียวแลมองเลยสักนิด ต่อให้นางจะอ่อนแอไร้น้ำยาเพียงใด ก็ไม่มีทางที่จะพ่ายแพ้ให้แก่สไลม์ตัวจ้อยตัวนี้หรอก!
"เฮะๆๆ! เจ้าสไลม์ตัวน้อย?" นั่วเสี่ยวฉือถูมือเข้าด้วยกัน พลางยิ้มเจ้าเล่ห์ขณะสาวเท้าก้าวเข้าไปหาเจ้าสไลม์ ราวกับกำลังมองก้อนค่าประสบการณ์ในเกมก็มิปาน:
"หลังจากที่เจ้าสิ้นชีพแล้ว ข้าจะดูแลร่างของเจ้าเป็นอย่างดี!"
"เพราะฉะนั้น ก็จงตายเสียเถอะ!"
นั่วเสี่ยวฉือพุ่งทะยานร่างเข้าหาเจ้าสไลม์อย่างฉับพลัน!
"จิ๊ด จิ๊ด จิ๊ด!" เจ้าสไลม์ตื่นตระหนกตกใจจนตัวสั่นเทา ลำตัวบิดเบี้ยว ดวงตาเหลือกค้าง มีน้ำลายฟูมปากก่อนจะหมดสติล้มพับไปทันที
"เอ๋? ไยจู่ๆ ถึงได้สลบไปเล่า?"
【 แจ้งเตือน: โฮสต์ครอบครองพรสวรรค์เฉพาะตัว: กลิ่นอายราชันมังกร! 】
【 เมื่อสไลม์ได้ยลโฉมท่าน ย่อมบังเกิดความหวาดกลัวยิ่งกว่าพบเจอภูตผีปีศาจเสียอีก จึงไม่แปลกที่จะหมดสติไป 】
"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เองหรือ?" นั่วเสี่ยวฉือฉีกยิ้มกว้าง ทันใดนั้นนางก็ยื่นมือออกไปตะปบเจ้าสไลม์ หวังจะบดขยี้มันให้แหลกลาญคามือ: "ฮ่าๆๆๆ! ช่างเป็นโชคดีของข้าโดยแท้!"
"มู่ชิงเสวียน เจ้ากุมขมับรอข้าได้เลย! ข้ากำลังจะไปจัดการเจ้าเดี๋ยวนี้แหละ!"
ฟืด!
นางออกแรงบีบอย่างสุดกำลังด้วยมือทั้งสองข้าง ทว่าเจ้าสไลม์กลับลื่นไหลหลุดออกจากมื้อราวกับก้อนสบู่
"เอ๋?"
นั่วเสี่ยวฉือไม่ยอมเชื่อสายตาตนเอง นางยื่นมือไปคว้าจับมันอีกครา ทว่าเพียงแค่ออกแรงบีบเบาๆ มันก็ลื่นหลุดออกไปอีกครั้ง!
"โว้ยยยยย! เจ้าสไลม์สารเลว จงตายซะเถอะ!"
นั่วเสี่ยวฉือสติหลุดลอยโดยสมบูรณ์ นางลงมือทำตามขั้นตอน 【 คว้าจับ 】 【 ดึง 】 【 ลื่นหลุด 】 ซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างบ้าคลั่ง ความเร็วของลำแขนนั้นรวดเร็วเสียจนหลงเหลือเป็นเพียงภาพเงาเรือนราง
ทว่าช่างน่าเสียดายนึก!
ท้ายที่สุดแล้ว นอกเหนือนจากจะมิอาจสังหารสไลม์ได้แล้ว นางยังทำให้ตนเองเหน็ดเหนื่อยจนแทบหมดเรี่ยวแรง หากเจ้าสไลม์ฟื้นคืนสติขึ้นมาในยามนี้แล้วเปิดฉากโจมตีสวนกลับ นั่วเสี่ยวฉือย่อมไม่มีกำลังวังชาพอที่จะตอบโต้ได้เลยสักนิด
"หึหึ! แต่ช่างน่าเสียดายนัก!" นั่วเสี่ยวฉือยกมือขึ้นเท้าสะเอวพลางยิ้มเยาะอย่างผู้ชนะ "ก่อนที่เจ้าจะฟื้นตื่นขึ้นมา ข้าต้องจัดการเจ้าให้ได้..."
"จิ๊ด จิ๊ด!"
ยังไม่ทันที่นางจะเอ่ยคำพูดได้จนจบ ประกายแสงแห่งความชั่วร้ายพลันวาบผ่านดวงตาของเจ้าสไลม์ที่จู่ๆ ก็ฟื้นคืนสติขึ้นมาอย่างกะทันหัน มันจ้องมองตรงมายังนางด้วยสายตาประสงค์ร้าย ดูเหมือนว่าในยามนี้นั่วเสี่ยวฉือจะสูญเสียความสามารถในการคุกคามมันไปเสียแล้ว!
"เอ๋?"
รอยยิ้มบนใบหน้าของนั่วเสี่ยวฉือพลันแข็งค้างอยู่ตรงนั้นทันที