บทที่ 16 - พฤกษาทองคำ

บทที่ 16 - พฤกษาทองคำ

ตะวันขึ้นจันทราคล้อยเปลี่ยนผันไม่หยุดนิ่ง ยุคหงฮวงไร้การจดบันทึกวันเวลา พริบตาเดียวท้องทะเลก็แปรเปลี่ยน

หลังจากได้รับลูกปัดวิญญาณอัคคีแต่กำเนิด ซินหนานก็ยังคงมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของภูเขาไต้อวี๋ต่อไป

ในวันนี้ ในที่สุดซินหนานก็เดินทางมาถึงขอบของภูเขาไต้อวี๋ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ และได้มองเห็นท้องทะเลอันกว้างใหญ่ไพศาล

จนกระทั่งวินาทีนี้ ซินหนานจึงเพิ่งตระหนักได้ว่า แท้จริงแล้วสิ่งที่เขาคิดว่าเป็นแผ่นดินมาตลอด กลับเป็นเพียงแค่เกาะเกาะหนึ่งเท่านั้น เรื่องนี้ทำให้ซินหนานรู้สึกตื่นตะลึงกับความกว้างใหญ่ไพศาลของโลกหงฮวงเป็นอย่างยิ่ง

ซินหนานลอบคำนวณระยะทางในใจ หากนับจากจุดที่บรรพจารย์อู่สิงอยู่เป็นศูนย์กลาง เขาเดินทางมาถึงที่นี่ น่าจะเป็นระยะทางราวสี่แสนสองหมื่นล้านลี้แล้ว

หากเป็นเช่นนั้น เกาะนิรนามแห่งนี้อาจจะมีเส้นผ่านศูนย์กลางกว้างถึงเก้าแสนล้านลี้เลยทีเดียว

เก้าแสนล้านลี้ ก็คือสี่แสนห้าหมื่นล้านกิโลเมตร ความเร็วแสงคือสามแสนกิโลเมตรต่อวินาที หากเดินทางด้วยความเร็วแสงโดยไม่หยุดพักทั้งวันทั้งคืน อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาถึงสิบเจ็ดหรือสิบแปดวัน

ในชาติก่อน โลกห่างจากดวงจันทร์ราวสี่แสนกิโลเมตร หากเดินทางด้วยความเร็วแสง ใช้เวลาเพียงหนึ่งวินาทีกว่าๆ เท่านั้น

การคำนวณขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางของระบบสุริยะในชาติก่อนมีมาตรฐานมากมายหลายรูปแบบ หากยึดตามวงโคจรของดาวเนปจูน ขอบเขตนี้จะครอบคลุมเพียงดาวเคราะห์ทั้งแปดดวงและดาวบริวารของพวกมันเท่านั้น

ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางของระบบสุริยะอยู่ที่ประมาณเก้าพันล้านกิโลเมตร ดังนั้นเส้นผ่านศูนย์กลางของเกาะแห่งนี้จึงกว้างใหญ่พอๆ กับระบบสุริยะถึงห้าสิบระบบรวมกัน เรื่องนี้ทำให้ซินหนานถึงกับต้องสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง

ต้องรู้ก่อนว่า วิชาหลบหนีธาตุไฟนั้น เคลื่อนย้ายหนึ่งครั้งเดินทางได้หนึ่งพันลี้ ซินหนานสามารถทำความเร็วได้ถึงห้าครั้งต่อหนึ่งวินาที

ด้วยพลังบำเพ็ญของซินหนานในตอนนี้ หากเขาบินโดยไม่หยุดพักทั้งวันทั้งคืน อย่างน้อยเขาต้องใช้เวลาเดินทางนานถึงสิบเอ็ดปีเลยทีเดียว

อืม ซินหนานลองคำนวณดูคร่าวๆ

ตั้งแต่เริ่มออกเดินทางสำรวจจนมาถึงที่นี่ เนื่องจากต้องเสียเวลาไปกับการสำรวจสิ่งต่างๆ รอบตัว ซินหนานจึงใช้เวลานานนับหมื่นปีเลยทีเดียวกว่าจะเดินทางมาถึงที่แห่งนี้

"หากลองคิดดูดีๆ สำหรับเหล่าเทพเซียนแล้ว เวลาไม่ถึงหนึ่งยุคนั้น ก็ไม่นับว่ายาวนานสักเท่าไหร่"

ซินหนานทอดสายตาครุ่นคิด

ซินหนานทอดสายตามองลงไปยังเบื้องล่าง เขาอยู่บนยอดเขา พื้นผิวด้านล่างเป็นทางลาดชันดิ่งลงไปอย่างเห็นได้ชัด เห็นได้ชัดว่าฐานของเกาะย่อมต้องมีขนาดใหญ่กว่านี้มาก กว้างถึงสามหรือสี่ล้านล้านลี้ก็เป็นได้

ทว่านั่นยังไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวที่สุด เมื่อเทียบกับมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขตแล้ว เกาะที่เขายืนอยู่ก็เปรียบเสมือนแค่เมล็ดข้าวสุกท่ามกลางมหาสมุทรเท่านั้น

ด้วยเหตุนี้ ซินหนานจึงเริ่มมีความเข้าใจเกี่ยวกับความกว้างใหญ่ไพศาลของหงฮวงในเบื้องต้นแล้ว

"หงฮวงกว้างใหญ่ถึงเพียงนี้ ไม่รู้เลยว่าในตำนาน เผ่าพันธุ์มนุษย์อพยพไปอยู่ริมฝั่งทะเลตะวันออกได้อย่างไร"

จู่ๆ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของซินหนาน นิยายปรัมปราหงฮวงหลายเรื่องมักจะเล่าขานว่า หนี่ว์วาสร้างมนุษย์ขึ้นที่ภูเขาปู้โจว ซึ่งภูเขาปู้โจวนั้นตั้งอยู่ใจกลางทวีปหงฮวง ส่วนชายฝั่งทะเลตะวันออกนั้นอยู่ตรงขอบทวีป

ระยะทางระหว่างสองสถานที่นี้ ต่อให้เผ่าพันธุ์มนุษย์ใช้เวลาอพยพนานหลายสิบมหากัป ก็ไม่มีทางเดินทางไปถึงได้อย่างแน่นอน

เมื่อคิดไม่ตก ซินหนานก็เลิกสนใจ เขาเริ่มมองหาสิ่งต่างๆ รอบตัว และเลือกที่จะเดินเลียบไปตามชายฝั่งมุ่งหน้าลงใต้ตามสัญชาตญาณ

สำหรับเรื่องที่สถานที่ที่พวกเขาอยู่คือเกาะนั้น บรรพจารย์อู่สิงก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเช่นกัน เขาคิดมาตลอดว่าสถานที่ที่ให้กำเนิดเขาตั้งอยู่บนทวีปหงฮวงเสียอีก

อย่างไรก็ตาม บรรพจารย์อู่สิงก็คิดว่าเกาะที่กว้างใหญ่ขนาดนี้ คงไม่ใช่สิ่งที่จะพบเห็นได้ง่ายๆ ในหงฮวง

โลกหงฮวงนั้นกว้างใหญ่มากก็จริง ทว่าบรรพจารย์อู่สิงกลับคาดเดาว่า มันคงไม่ได้ใหญ่โตมโหฬารอย่างที่ซินหนานจินตนาการไว้

ในระหว่างที่บรรพจารย์อู่สิงกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น จู่ๆ ซีเจาก็ส่งกระแสจิตมาบอกว่า เขาเองก็ค้นพบค่ายกลแต่กำเนิดแห่งหนึ่งเช่นกัน และต้องการให้เขาไปช่วย

นี่มันเทศกาลแจกวาสนาหรืออย่างไร

บรรพจารย์อู่สิงอดคิดไม่ได้ ทว่าเขาก็ไม่ได้ลังเลใจแต่อย่างใด รีบส่งจิตสำนึกไปยังซีเจาทันที

ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของบรรพจารย์อู่สิง สถานที่แห่งนี้ถูกโอบล้อมด้วยเทือกเขาโลหะที่ซ้อนทับกันหลายชั้น ปราณธาตุทองที่แหลมคมพวยพุ่งออกมา ทำให้รู้สึกปวดแสบปวดร้อนทุกครั้งที่หายใจเข้า

ทว่าเมื่อซีเจามาถึงที่นี่ เขากลับรู้สึกเหมือนปลาได้น้ำ เขาบำเพ็ญกฎแห่งทองเป็นหลัก สภาพแวดล้อมเช่นนี้จึงทำให้เขารู้สึกเหมือนได้กลับบ้าน

ซีเจาหยุดพักอยู่ที่นี่ เขารู้สึกว่าสถานที่แห่งนี้มีความแปลกประหลาด และท้ายที่สุดเขาก็ค้นพบค่ายกลแต่กำเนิดแห่งหนึ่ง

เวลานี้ ซีเจากำลังยืนอยู่ในหุบเขาที่ถูกโอบล้อมด้วยเทือกเขาโลหะ หากมองจากภายนอกก็จะดูไม่เห็นความผิดปกติอันใด ทว่าเมื่อเดินเข้าไปในหุบเขา ก็จะสัมผัสได้ถึงความเร้นลับของสถานที่แห่งนี้

หุบเขาแห่งนี้ตั้งอยู่ระหว่างทิศเกิงและทิศซินของเทือกเขา ปราณธาตุทองหนาแน่นทว่าไม่แผ่กระจายออก ก่อตัวเป็นลักษณะของมังกรซุ่มซ่อน เมื่อซีเจาสังเกตเห็น เขาก็มั่นใจทันทีว่าสถานที่แห่งนี้ต้องมีอะไรซ่อนอยู่อย่างแน่นอน

จากนั้น ซีเจาก็ใช้จิตสัมผัสตรวจสอบ และพบว่ามีค่ายกลแต่กำเนิดแห่งหนึ่งซ่อนอยู่ในหุบเขา

ซีเจารู้สึกตกตะลึง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความปีติยินดี เขารีบติดต่อร่างต้นให้มาร่วมทำความเข้าใจค่ายกลแห่งนี้ด้วยกัน

บรรพจารย์อู่สิงกระตุ้นพลังของคัมภีร์มรรคาสวรรค์ ร่วมมือกับซีเจาเพื่อทำความเข้าใจค่ายกล

ด้วยแกนประมวลผลขั้นสุดยอดถึงสามแกนร่วมมือกัน ใช้เวลาเพียงไม่กี่พันปี พวกเขาก็สามารถไขความลับของค่ายกลแห่งนี้ได้

ค่ายกลนี้มีนามว่าค่ายกลเกิงซินแต่กำเนิด เกิงและซินล้วนเป็นธาตุทอง ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตก ดูเหมือนว่าของวิเศษหรือรากวิญญาณที่อยู่ภายใน จะต้องเป็นธาตุทองอย่างแน่นอน

ซีเจาเดินเข้าไปในค่ายกลทันที เขาได้พบกับต้นไม้ผลต้นหนึ่ง ลำต้นสีเหลืองทอง เปลือกไม้คล้ายเกล็ดมังกร ใบไม้คล้ายไข่หงส์ บนต้นมีผลไม้อยู่หลายสิบผล รอบกายแผ่คลื่นพลังมรรคาแห่งทองอันรุนแรง

ในวินาทีที่มองเห็นต้นไม้ผล ซีเจาก็คำนวณลิขิตสวรรค์ทันที ต้นไม้ต้นนี้คือรากวิญญาณแต่กำเนิดระดับกลาง นามว่า พฤกษาทองคำ พฤกษาต้นนี้จะออกดอกหนึ่งครั้งในรอบสามพันปี ออกผลหนึ่งครั้งในรอบสามพันปี และต้องใช้เวลาอีกสามพันปีจึงจะสุกงอม รวมแล้วต้องใช้เวลาถึงหมื่นปีจึงจะเก็บเกี่ยวผลทองคำได้สี่สิบเก้าผล

ผลทองคำ เปลือกและเนื้อมีลักษณะคล้ายทองคำ เมื่อผู้ที่อยู่ในระดับเซียนปฐพีหรือต่ำกว่ากินเข้าไป จะสามารถทะลวงสู่ระดับเซียนสวรรค์ได้ทันที อีกทั้งยังได้รับกายาธาตุทองพิเศษ นามว่า กายาทองคำศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งเป็นร่างกายที่สามารถเสริมสร้างความแข็งแกร่งของกายเนื้อได้ด้วยการกลืนกินโลหะ นับว่าเป็นสวรรค์สำหรับผู้บำเพ็ญเพียรจอมขี้เกียจอย่างแท้จริง

หากผู้ที่อยู่ในระดับเซียนสวรรค์หรือสูงกว่ากินเข้าไป จะได้รับพลังเวทเพิ่มขึ้นสามหมื่นปี ทว่าไม่อาจได้รับกายาพิเศษอีกต่อไป

เมื่อได้ล่วงรู้ถึงสรรพคุณของพฤกษาทองคำ รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของซีเจา

แม้สิ่งที่อยู่ในค่ายกลจะไม่ใช่ของวิเศษ ทว่ารากวิญญาณก็ถือว่าไม่เลว รากวิญญาณย่อมมีกฎเกณฑ์แต่กำเนิดแฝงอยู่เช่นกัน เพียงแต่เขาไม่อาจนำพฤกษาทองคำต้นนี้ติดตัวไปด้วยได้

ที่นี่มีค่ายกลเกิงซินแต่กำเนิด ซึ่งเป็นสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมต่อการเจริญเติบโตของพฤกษาทองคำแต่กำเนิดมากที่สุด หากเคลื่อนย้ายอย่างเร่งรีบ อาจจะทำให้รากฐานของพฤกษาทองคำเสียหายได้

รากวิญญาณเช่นนี้ หากรากฐานได้รับความเสียหาย มันก็จะไม่สามารถออกผลได้อีก จนกว่าจะฟื้นฟูรากฐานให้กลับมาสมบูรณ์ดังเดิม

เมื่อคิดได้เช่นนี้ ซีเจอก็เก็บผลทองคำทั้งหมดบนต้นไป และลองชิมดูผลหนึ่ง

ปราณธาตุทองอันอบอุ่นและเข้มข้นไหลเวียนเข้าสู่ร่างกาย และถูกซีเจาเปลี่ยนให้เป็นพลังเวทอย่างรวดเร็ว

ผลทองคำช่วยเพิ่มพลังเวทได้ดีทีเดียว ทว่ารสชาติกลับไม่ค่อยอร่อยนัก มันค่อนข้างแข็งราวกับกำลังกัดกินทองคำจริงๆ อย่างไรอย่างนั้น

ซีเจารู้สึกแปลกๆ ชอบกล

หลังจากเก็บผลทองคำเสร็จ ซีเจาก็เดินค้นหาในมิติของค่ายกลเกิงซินแต่กำเนิดต่อไป

โดยปกติแล้ว รากวิญญาณแต่กำเนิดมักจะมีของวิเศษระดับสุดยอดเกิดมาคู่กันเสมอ ซีเจาจึงอยากจะลองหาดูว่าที่นี่มีของแบบนั้นหรือไม่

"ฮ่าๆ มีจริงๆ ด้วยแฮะ"

ซีเจาเผยสีหน้าดีใจ เขาพบว่าที่โคนต้นพฤกษาทองคำ มีของวิเศษธาตุทองระดับสุดยอดอยู่สองก้อน

แก่นแท้ทองเกิงและแก่นแท้ทองซิน

มิน่าเล่าถึงได้ชื่อว่าค่ายกลเกิงซินแต่กำเนิด ซีเจาถึงกับสงสัยว่าค่ายกลนี้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อแก่นแท้ทั้งสองก้อนนี้หรือเปล่า แต่เห็นได้ชัดว่านั่นเป็นเพียงการล้อเล่นของซีเจาเท่านั้น

แก่นแท้ทองเกิงและแก่นแท้ทองซินมีขนาดไม่ใหญ่นัก ในอดีตพวกมันน่าจะถูกใช้เป็นจุดศูนย์กลางของค่ายกล

เมื่อพฤกษาทองคำเติบโตขึ้น จุดศูนย์กลางของค่ายกลจึงถูกย้ายมาที่ต้นพฤกษาทองคำแทน

แก่นแท้ทองเกิงและแก่นแท้ทองซิน จึงทำหน้าที่เพียงแค่คอยป้อนปราณธาตุทองเพื่อบำรุงเลี้ยงพฤกษาทองคำเท่านั้น

ซีเจาหยิบแก่นแท้ทั้งสองก้อนออกมาโดยตรง พฤกษาทองคำเติบโตเต็มที่แล้ว ต่อให้เก็บพวกมันไว้ พฤกษาทองคำก็ไม่สามารถยกระดับขึ้นไปได้อีกแล้ว

"ฮ่าๆ ในเมื่อได้แก่นแท้โลหะทั้งสองชิ้นนี้มา ข้าและร่างต้น รวมถึงคนอื่นๆ ก็มีของวิเศษธาตุทองใช้แล้ว"

หลังจากนั้น ซีเจาก็ยังไม่จากไปไหน เขาเลือกที่จะอยู่บำเพ็ญเพียรภายในค่ายกลเกิงซินแต่กำเนิด เพื่อที่จะได้ทำความเข้าใจกฎแห่งทองที่ซ่อนอยู่ในพฤกษาทองคำ

กฎเกณฑ์ภายในพฤกษาทองคำนั้นค่อนข้างหลากหลาย แม้จะบริสุทธิ์สู้ลูกปัดวิญญาณอัคคีแต่กำเนิดไม่ได้ ทว่าก็มีกฎแห่งทองเป็นหลัก ซึ่งน่าจะมีอยู่ราวๆ สามส่วน

สำหรับซีเจาในตอนนี้ เพียงเท่านี้ก็เกินพอแล้ว

[จบแล้ว]