บทที่ 58 เทคโนโลยีการถอดรหัสพลาสติดดีเอ็นเอระดับฮาร์ดคอร์

การเปลี่ยนแปลงของปลาทอง

หลังจากทั้งสามคนกินอิ่มแล้ว

เย่ไป๋ได้ทิ้งยาแก้อักเสบเซฟาเลกซินและยาทาแผลสดไว้ให้นิก

"ทาเองแล้วกัน ผมขอตัวไปยุ่งก่อน"

นิกมองตามแผ่นหลังของเย่ไป๋ที่เดินจากไปจนแทบจะเรียกไว้ไม่ทัน

"แขนของฉัน!"

"แขนฉันออกแรงไม่ได้เลย แล้วจะทายายังไงวะ?"

แต่การแย่งชิงครั้งนี้เป็นนิกที่เริ่มลงมือก่อน

ผลกรรมที่ตามมาเขาก็ต้องกลืนมันลงไปเอง

เขาหันไปมองสุนัขพันธุ์อลาสก้าที่มีสายตาเฉียบคมตรงหน้า พลางฉีกยิ้มโชว์ฟันเหลือง

"เจ้าหมาบ้า มาช่วยทายาหน่อยสิ?"

เพียงไม่นาน ภายในห้องนั่งเล่นก็มีเสียงร้องโหยหวนดังขึ้น

"ฉันผิดไปแล้วพี่หมา!"

"ยอมแล้ว!"

"พี่หมาอย่าลงมือ! (อย่าลงเท้า!)"

"พี่หมา! โอ้ ฟัก! แกมันเจ้าหมาบ้าที่น่ารำคาญที่สุด!"

...

ในภาพถ่ายทอดสด เย่ไป๋ใช้สวิงช้อนปลาทองสิบตัวขึ้นมาจากสระว่ายน้ำน้ำเย็น

เขานำปลาทองทั้งสิบตัวกลับไปยังห้องแล็บในอพาร์ตเมนต์

จากนั้นสั่งให้หลินเสวี่ยขนย้ายอุปกรณ์จากสถาบันสังคมศาสตร์ที่รวบรวมมาได้เมื่อตอนกลางวันเข้ามา

"พวกเราได้หนังสือวิทยานิพนธ์มาสองสามเล่มจากสถาบันวิจัยสิ่งมีชีวิตในน้ำ"

"มีเรื่อง

'การเปรียบเทียบชุดข้อมูลจีโนมสิ่งมีชีวิตทางทะเลเพื่อไขความลับทักษะการเอาชีวิตรอด',

'การไขความลับจีโนมของสัตว์ที่มีเข็มพิษโบราณอย่างแมงกะพรุน',

'ภาพรวมระบบเซนเซอร์ที่ซับซ้อนหรือระบบภูมิคุ้มกันของสิ่งมีชีวิตในน้ำ'"

"หลินเสวี่ย! จานเพาะเชื้อตัวอย่างสิ่งมีชีวิตใต้ทะเลจากสถาบันวิจัย

คุณเอาออกมาด้วยหรือเปล่า?"

"อยู่นี่หมดแล้วค่ะ"

"ตัวอย่างสิ่งมีชีวิตใต้ทะเลทั้งหมด 534 ชิ้น"

"แต่เย่ไป๋ ทำไมคุณถึงต้องใช้สิ่งมีชีวิตจากทะเลลึกด้วยล่ะ?"

หลินเสวี่ยถามด้วยความงุนงง

ในจิตใต้สำนึกของเธอ เธอคิดว่าเย่ไป๋คงอยากจะทำให้ปลาทองตัวใหญ่ขึ้น

แต่มันไปเกี่ยวข้องกับสิ่งมีชีวิตในมหาสมุทรได้อย่างไร?

เย่ไป๋สวมเสื้อกาวน์สีขาว และเริ่มทำการฝานตัวอย่างสิ่งมีชีวิตใต้ทะเลเป็นชิ้นบาง ๆ

"ต่อสายไฟเครื่องแยกโมเลกุล DNA ด้วยไฟฟ้า (Electrophoresis)"

"เรียบร้อยค่ะ"

"เตรียมเครื่องวิเคราะห์ปริมาณกรดนิวคลีอิก, ชุดสกัดพลาสติด,

หลอดปั่นเหวี่ยงให้พร้อม"

"อยู่นี่ค่ะ"

"เครื่องเขย่าสาร (Shaker), เครื่อง PCR ของ Thermo, เอนไซม์โปรติเนส เค, สารละลาย

TE"

...

หลินเสวี่ยหาอุปกรณ์ท่ามกลางกองเครื่องมือจนตาลาย

สุดท้ายเธอก็แยกไม่ออกว่าชิ้นไหนเป็นชิ้นไหนจนต้องยอมแพ้ไปโดยปริยาย

"เย่ไป๋ นายถึงขั้นสกัดยีนจากตัวอย่างได้เลยเหรอ?"

"ฉันยอมรับว่านายเก่งเรื่องช่างไฟ และเก่งเรื่องการทาบกิ่งพืชด้วย

แต่การสกัดยีนเนี่ยมันระดับสูงเกินไปแล้วนะ"

หลินเสวี่ยอึ้งจนแทบสติหลุด

เดิมทีตอนอยู่ที่บริษัท เธอโขกสับเย่ไป๋ให้ทำงานรับใช้เหมือนคนรับใช้คนหนึ่ง

แต่ตอนนี้เธอพบว่า แม้แต่จะเป็นคนรับใช้ให้เย่ไป๋เธอก็ยังไม่คู่ควร

เพราะอาณาเขตที่เย่ไป๋ก้าวข้ามไปนั้น สำหรับเธอแล้ว

มันคือสิ่งที่ต่อให้เงยหน้ามองก็มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด

มันล้ำสมัยเกินไป!

ในที่สุด หลินเสวี่ยก็ทิ้งตัวนั่งลงบนพื้นอย่างหมดสภาพและยอมแพ้อย่างสิ้นเชิง

ในหัวของเธอแว่วเสียงเพลงที่เย่ไป๋ฮัมตอนกินผักขึ้นมา

"เธอคือปลาผัดผักกาดดอง ทั้งเปรี้ยว ทั้งกาก และก็ส่วนเกิน..."

"เธอคือไก่อบหม้อดิน ทั้งเหลือง ทั้งอบ แถมยังกากเรียกพี่..."

เธอถึงกับพูดไม่ออก

บ้าจริง เธออยากจะโต้แย้งแต่กลับหาคำพูดมาคัดค้านไม่ได้เลยแม้แต่คำเดียว!

อีกด้านหนึ่ง เย่ไป๋ไม่ได้สังเกตเห็นอารมณ์ที่เปลี่ยนไปของเธอ

เขากลับยิ่งจดจ่ออยู่กับการวิจัยมากขึ้น

เขานำตัวอย่างปลาทะเลลึกมาผสมกับสารละลายแอลกอฮอล์เข้มข้น 95%

แล้วนำไปแช่ในช่องแช่แข็งของตู้เย็น

ในขณะเดียวกัน เขาชั่งน้ำหนักตัวอย่างปลาทะเลลึก 30 กรัม มาหั่นละเอียดและบด

นำผงที่ได้ใส่ลงในโกร่งบด เทน้ำยาสำหรับบดลงไป 10 มิลลิลิตร

แล้วบดอย่างละเอียดเป็นเวลา 10 นาที

จากนั้นนำผ้าก๊อซไนลอนมารองในกรวย

เทของเหลวที่ได้จากการบดลงในหลอดปั่นเหวี่ยงเพื่อทำการปั่นแยก

โดยใช้เครื่องเขย่าสารนำเข้า ตั้งความเร็วในการหมุนไว้ที่ 1,000 รอบต่อนาที

ปั่นเป็นเวลา 25 นาที

แล้วรินเอาส่วนที่เป็นของเหลวใสใส่ลงในบีกเกอร์

นำไปแช่ในตู้เย็นอุณหภูมิ 4 องศาเซลเซียสสักครู่

แล้วจึงรินเอาส่วนของเหลวใสออกมาอีกครั้ง

"เรียบร้อย นี่คือการสกัดยีนแบบหยาบ"

"ขั้นตอนต่อไปคือการสกัดยีนแบบละเอียด"

หลินเสวี่ยฟังแล้วก็ยังมึนงงเหมือนเดิม

ผู้ชมทั่วโลกในห้องถ่ายทอดสดเองก็จ้องมองด้วยความตะลึง

เย่ไป๋เทสารละลายใสในปริมาณหนึ่งเท่า ลงในสารละลายแอลกอฮอล์เย็นจัดเข้มข้น 95%

ในปริมาณสองเท่า แล้วใช้แท่งแก้วค่อย ๆ คนสารละลายอย่างเบามือ

หลังจากทิ้งไว้ให้ตกตะกอนเป็นเวลา 35 นาที ก็เริ่มมองเห็นตะกอน DNA

สีขาวลักษณะคล้ายเส้นใยปรากฏขึ้น

แท่งแก้วหมุนไปอย่างช้า ๆ ตะกอนเส้นใยเหล่านั้นพันรอบแท่งแก้วขึ้นมา

เย่ไป๋ยิ้มแล้วถามว่า

"ประธานหลิน เห็นไหมครับ"

หลินเสวี่ยเอียงคอ ในหัวยังคงรู้สึกเหมือนมีน้ำอยู่ครึ่งถังที่คอยกระฉอกไปมา

แน่นอนว่าเธอเห็น!

แต่เธอไม่รู้ว่ามันคืออะไร

ทว่าเธอก็ยังพยายามทำตัวให้ดูสุขุมเพื่อปกปิดความเปิ่นที่ไม่รู้เรื่อง

"เศษเนื้อปลานี่ดูละเอียดดีนะ เหมือนเต้าหู้เหวินซือเลย"

ทันทีที่คำนี้หลุดออกมา เย่ไป๋ก็ขำพรวด

ผู้ชมทั่วโลกเองก็ขำกันลั่น

เย่ไป๋มองหน้าเธอแล้วค่อย ๆ พูดว่า "นี่คือ DNA รูปเส้นใยที่สกัดออกมาได้ครับ"

หลินเสวี่ยร้องอ๋อออกมา "อ๋อ DNA นี่เอง"

แต่วินาทีต่อมา เธอก็ตกใจจนแทบสิ้นสติและกรีดร้องออกมา

"อะไรนะ?"

"DNA?!"

การสกัด DNA มันควรจะมีอยู่แค่ในสถาบันวิทยาศาตร์ทางทีวีไม่ใช่เหรอ

เธอไม่เคยเห็นสมาชิกสภาวิชาการมาทำการทดลองสกัดยีนต่อหน้าต่อตาแบบนี้มาก่อนเลย

DNA เกลียวคู่ที่แสนมหัศจรรย์ในตำนานปรากฏอยู่ตรงหน้าเธอ

นอกจากความทึ่งแล้วเธอก็ยังทึ่งยิ่งกว่าเดิม

แต่ในขณะเดียวกันเธอก็ระมัดระวังเป็นอย่างมากเพราะเกรงว่าจะทำลายการทดลองของเย่ไป๋

"พระเจ้าช่วย!"

"เย่ไป๋ นายสกัด DNA ออกมาได้จริง ๆ เหรอเนี่ย? นี่ไม่ใช่ของปลอมใช่ไหม?

นายไม่ได้หลอกฉันใช่ไหม?"

เย่ไป๋ลูบหัวที่ฟูฟ่องของเธอแล้วยิ้ม

"การสกัด DNA ของปลาจากทะเลลึกเป็นแค่ขั้นตอนแรกครับ"

"คอยดูเถอะ ขั้นตอนที่สำคัญที่สุดกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว"

หลินเสวี่ยรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที

ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น

ท่านั่งของเธอดูเรียบร้อยขึ้นมาก

ตั้งตารอเลย!

เย่ไป๋กำลังจะทำอะไรกันแน่?

การทดลองหลังจากนั้น หลินเสวี่ยยิ่งมองก็ยิ่งไม่เข้าใจ

มือของเย่ไป๋ขยับอย่างรวดเร็วปานสายฟ้า

และคำอธิบายที่หลุดออกมาจากปากของเขาก็เฉียบคมและรวดเร็วเช่นกัน

เทคโนโลยีการปรับปรุงลำดับยีนสัตว์น้ำ! ทำงาน!

"การนำยีนเข้าไปรวมกับ DNA ในเซลล์เจ้าบ้าน (Host cell) ของสิ่งมีชีวิตในน้ำ ตัวพา

(Vector) ที่นิยมใช้มีสองประเภท ประเภทแรกคือพลาสติด (Plasmid)

และอีกประเภทคือไวรัส"

"แน่นอนว่า เมื่อใช้พลาสติดเป็นตัวพา

ในความเป็นจริงมันไม่ได้นำยีนเข้าสู่เซลล์เจ้าบ้านโดยตรง"

"เพราะพลาสติดสามารถดำรงอยู่ภายในเซลล์เจ้าบ้านได้โดยไม่ส่งผลกระทบต่อการดำรงชีวิตของเจ้าบ้าน

และสามารถแสดงออกของข้อมูลทางพันธุกรรมที่มันบรรทุกมาได้อย่างปกติ

ดังนั้นแค่ฉีดพลาสติดเข้าไปในเซลล์ก็เพียงพอแล้วครับ"

"การใช้ไวรัสเป็นตัวพาจะได้ผลการทดลองที่รุนแรงที่สุด

แต่เรื่องนี้มันผิดหลักชีววิทยาอย่างมาก

ผมไม่แนะนำให้ทำแบบนั้น"

"เพราะพวกเราไม่มีใครรับผิดชอบผลกระทบที่ตามมาจากปลาซอมบี้ได้หรอกครับ"

หลินเสวี่ยตกใจจนต้องหดคอหนี

ใช้ไวรัสบรรทุก DNA เพื่อเปลี่ยนยีนเนี่ยนะ?

มันอาจจะทำให้เกิดสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ขึ้นมาจริง

ๆ และถึงตอนนั้นโลกทั้งใบต้องวุ่นวายแน่

เธอรู้สึกว่าเย่ไป๋กำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายที่เสี่ยงอันตราย

การใช้น้ำมือมนุษย์เปลี่ยนยีนของสิ่งมีชีวิตในน้ำ ฟังดูน่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว

เย่ไป๋เปลี่ยนน้ำเสียง

"วางใจเถอะครับประธานหลิน"

"เราใช้พลาสติดเป็นตัวพา จะไม่ทำให้เกิดการกลายพันธุ์ที่ผิดปกติ ยิ่งไปกว่านั้น

ลูกหลานของปลาตัวนี้ก็ยังคงเป็นปลาตัวเล็ก ๆ เหมือนเดิม

ไม่ได้เปลี่ยนคุณลักษณะทางชีวภาพไปจากรากฐานครับ"

การทดลองการถอดรหัสย้อนกลับของ DNA เริ่มต้นขึ้น

ภายใต้การทำงานของเอนไซม์ย้อนกลับ (Reverse Transcriptase) DNA ของปลาทะเลลึกจะใช้

RNA ของตัวเอง เพื่อถอดรหัสย้อนกลับออกมาเป็น DNA ที่สอดคล้องกัน

และทำให้มันเชื่อมต่อเข้ากับ DNA

ในเซลล์ของปลาทองเจ้าบ้าน

และแสดงคุณลักษณะทางชีวภาพออกมาได้อย่างปกติ

ซ่า!

ปลาทองตัวแรกถูกฉีดพลาสติดที่บรรทุก DNA เข้าไป

ซ่า!

ปลาทองตัวที่สองถูกฉีดพลาสติดที่บรรทุก DNA เข้าไป

...

เมื่อปลาทองทั้งสิบตัวถูกฉีดพลาสติดที่บรรทุก DNA ของปลาทะเลลึกลงไปครบถ้วนแล้ว

การเปลี่ยนแปลงที่น่ามหัศจรรย์ก็เริ่มต้นขึ้น

ใหญ่... ใหญ่... ใหญ่ขึ้น!

ปลาทองตัวแรกเริ่มขยายขนาดขึ้นอย่างช้า ๆ

ปลาทองตัวที่สองเริ่มแหวกว่าย และจู่ ๆ ขนาดตัวของมันก็เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ตัวที่สาม...

ตัวที่สี่...

...

หลินเสวี่ยตกตะลึงจนดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ

ผู้ชมทั่วโลกในห้องถ่ายทอดสดต่างก็ตกใจจนต้องลุกขึ้นยืน

เส้นผมปลิวไสวไปตามแรงกดดันแห่งความทึ่ง

"พระเจ้าช่วย!"

"สวรรค์!"

"แม่เจ้าโว้ย!"

...

จบบท