บทที่ 57 ผู้เข้าแข่งขันหัวเซี่ยมาเหนือเมฆ เบื้องหลังนี่มันลึกซึ้งเกินจะหยั่ง

หลินเสวี่ยยิ่งโมโห เธอตบมือหนาของเขาออกอย่างแรง

"นิก นายไม่รู้จักมารยาทบ้างเลยหรือไง"

"ยาทาแผลของพวกเราเดิมทีก็มีไม่มากนักอยู่แล้ว"

"ถ้านายอยากจะทายา นายต้องขออนุญาตพวกเราก่อน

หรือว่านายเห็นเสบียงของคนอื่นแล้วก็จ้องแต่จะแย่งจนติดเป็นนิสัยไปแล้ว?"

นิกและหลินเสวี่ยจ้องหน้ากัน บรรยากาศพลันตึงเครียดขึ้นมาทันที

สถานการณ์หมิ่นเหม่จะระเบิดได้ทุกเมื่อ

ทันใดนั้น นิกก็ปั้นหน้าทะมึนแล้วลุกพรวดขึ้นมา ร่างที่สูงถึง 195

เซนติเมตรของเขาที่ยืนขึ้นกะทันหันดูราวกับกำแพงขุนเขาไท่ซานที่ถล่มลงมาทับ

ทอดเงาครึ้มบดบังแสงสว่าง กลิ่นอายคุกคามนั้นช่างน่าหวาดหวั่น

เขายื่นมือที่หนาและทรงพลังออกมา หมายจะคว้าคอของหลินเสวี่ยให้หักสะบั้นในพริบตา

หลินเสวี่ยตกใจจนตัวสั่นเทา คว้ามือเย่ไป๋ไว้ตามสัญชาตญาณ

แฟนคลับชาวหัวเซี่ยต่างพากันด่าทอด้วยความโกรธ

"ไอ้ฝรั่งหน้าด้านไร้ยางอาย!"

"สมกับเป็นประเทศสุดสวย มีแต่พวกป่าเถื่อน!"

"มาบ้านคนอื่นแท้ ๆ เจ้าของเขาอุตส่าห์ต้อนรับ

แต่แกกลับจะมาแย่งเสบียงที่มีอยู่น้อยนิดเนี่ยนะ?"

"ยังจะมาขู่คนสวยของพวกเราอีก?"

"ถุ้ย! เย่ไป๋ สั่งสอนมันเลย!"

...

ในภาพถ่ายทอดสด เย่ไป๋ลงมือแล้ว

สมรรถภาพทางกายระดับนักรบ ทำงาน!

เย่ไป๋ลงมือรวดเร็วมาก มือที่ทรงพลังของเขาพุ่งออกไปราวกับกรงเล็บอินทรี

คว้าหมับเข้าที่ข้อมือหนาของนิกไว้แน่น

ในชั่วพริบตานั้น หลินเสวี่ยเห็นเพียงเงาร่างเลือนรางเท่านั้น

วินาทีต่อมา ใบหน้าของนิกก็บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

สวมหน้ากากแห่งความทุกข์ทรมานทันที

"อ๊าก..."

"อ๊ากกกก..."

แต่เย่ไป๋ไม่เปิดโอกาสให้เขาดิ้นหลุด

นิ้วทั้งห้าที่รวดเร็วปานสายฟ้าและแข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้า

บิดแขนอันกำยำของนิกจนม้วนเป็นเกลียว

หนึ่งกระแทก สองถอด

แขนทั้งข้างของนิกถูกถอดข้อต่อออกจนห้อยต้อยแต่งอยู่ข้างลำตัว

หลุดออกจากเบ้าในพริบตา

นิกเจ็บปวดเจียนตาย แต่ปากยังคงไม่ยอมแพ้ พ่นคำด่าออกมาไม่หยุด

"ไอ้คนหัวเซี่ย! ฟักยู!"

หลินเสวี่ยหน้าซีดเผือด

เย่ไป๋สีหน้าไม่เปลี่ยน เขาลงมืออีกครั้งด้วยความรวดเร็วปานสายฟ้า บิด หมุน และถอด

ทำให้แขนอีกข้างของนิกหลุดออกจากเบ้าไปตาม ๆ กัน

ร่างของนิกโอนเอนไปมา

แขนที่ไร้เรี่ยวแรงทั้งสองข้างแกว่งไกวไปมาดูไม่ต่างจากเส้นบะหมี่

ห้องถ่ายทอดสดตกอยู่ในความเงียบกริบ

ผู้ชมจากประเทศสุดสวยต่างพากันลุกขึ้นยืนด้วยความตกตะลึง

ผู้ชมจากประเทศจิงโจ้หวาดกลัวจนหดคอหนี

ผู้ชมจากยุโรปตะวันตกถึงกับอ้าปากค้างจนตาถลน

...

คนทั้งโลกต่างถูกสั่นประสาทด้วยวิธีการอันเฉียบคมและดุดันแบบหัวเซี่ยของเย่ไป๋

ผ่านไปนานถึง 1 นาทีเต็ม

กว่าจะมีคนต่างชาติกล้าพิมพ์กระสุนคอมเมนต์ออกมาอย่างระมัดระวัง

"นี่คือ... กังฟูตะวันออกงั้นเหรอ?"

"คนตะวันออกมีกังฟูกันทุกคนจริง ๆ ด้วย"

"อย่าได้ริไปทำให้คนหัวเซี่ยโกรธเชียวนะ..."

"น่ากลัวเกินไปแล้ว..."

เลล่า พิธีกรสาวสวยเองก็ตกใจจนตัวสั่น

สมาชิกทีมงานฝ่ายผลิตยิ่งหวาดกลัวจนสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความสยดสยอง

มีคนแอบถามผู้กำกับเบา ๆ ว่า

"ท่านผู้นำครับ

ถ้าจบรายการนี้ไปแล้วเย่ไป๋รู้ว่าท่านเป็นคนลักพาตัวเขามาไว้บนเกาะร้างนี่

เขาจะทำยังไงกับท่านครับ"

เจมส์ ผู้กำกับรายการแทบจะร้องไห้ออกมาด้วยความกลัว

เขารู้สึกเหมือนแขนทั้งสองข้างของตัวเองเริ่มจะเจ็บแปลบขึ้นมา

ราวกับถูกเย่ไป๋ถอดข้อต่อออกไปแล้วจริง

ๆ

...

เพียงไม่นาน ภาพในหน้าจอก็กลับมาสงบสุขและงดงามอีกครั้ง

นิกนั่งคอตกอยู่บนโซฟาด้วยความหดหู่

แขนที่แกว่งไปมาเหมือนเส้นบะหมี่ทำให้เขาไม่กล้าหืออีกต่อไป

ตรงหน้าของเขา

มีแมวนอร์เวย์ฟอเรสต์หนึ่งตัวและสุนัขพันธุ์อลาสก้าอีกหนึ่งตัวกำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาที่ดุดัน

ราวกับว่าถ้าเขาขยับเพียงนิดเดียว พวกมันจะพุ่งเข้ามาฉีกเขาเป็นชิ้น ๆ ทันที

ในห้องครัว เย่ไป๋และหลินเสวี่ยพูดคุยกันไปพลางยุ่งอยู่กับการเตรียมอาหาร

ไม่นานนักทั้งคู่ก็ยกอาหารรสเลิศออกมาเต็มโต๊ะ

ปลาแมนดารินหมักผักกาดดอง, ข้าวไก่อบหม้อดิน, บะหมี่เปี๋ยงเปี๋ยงราดน้ำมันพริกเผา,

ข้าวอบเนื้อเค็มผักใบเขียว และยังมีชานมแก้วใหญ่อีกสองแก้ว

ใช้ชาแดงจินจวิ้นเหมย ผสมกับนมสดอุณหภูมิห้อง

แล้วเติมคาราเมลที่เคี่ยวจนเป็นสีแดงลงไป

เท่านี้ก็ได้ชานมคาราเมลสูตรเน็ตไอดอลที่กำลังฮิตแล้ว

รสชาติของนมที่หอมหวาน ผสมผสานกับความหวานของคาราเมล

สัมผัสที่นุ่มละมุนลิ้นนั้นช่างหวานซึ้งไปถึงขั้วหัวใจ

เย่ไป๋ตักน้ำซุปปลาผักกาดดองขึ้นมาจิบ คีบไก่อบหม้อดินเข้าปากตามด้วยบะหมี่เส้นใหญ่

พลางหัวเราะพูดคุยกับหลินเสวี่ย แล้วกระดกชานมคาราเมลตามลงไป

"หอมจริง ๆ!"

"รสชาตินี้แหละที่ต้องการ!"

นิกที่นั่งแขนห้อยอยู่นิ่ง ๆ จ้องมองภาพตรงหน้าจนอึ้งไปเลย

หลังจากที่เขาเอาอาหารกระป๋องไปแลกกับเมล็ดพันธุ์จนหมด

เขาก็ทำได้เพียงกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและขนมเพื่อประทังชีวิต

แผงโซลาร์เซลล์จากแผ่นซีดีก็ยังผลิตไฟฟ้าไม่ได้

เมล็ดผักก็เพิ่งจะงอกออกมาเพียงเล็กน้อย

แต่เย่ไป๋กลับ... ได้กินมื้อค่ำที่หรูหราขนาดนี้เชียวเหรอ?

แถมยังเป็นชุดอาหารทองคำสุดหรูที่มีทั้งปลาและเนื้อไก่!

นิกอิจฉาจนกัดฟันกรอด ดวงตาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเขียวด้วยความหิว

เขาอยากจะเข้าไปแย่งชิงใจจะขาด แต่จะมีประโยชน์อะไรล่ะ?

สู้ไอ้หนุ่มผิวเหลืองนั่นก็ไม่ได้

จะแย่งก็แย่งไม่ไหว

ทำได้เพียงแต่นั่งมองจนตาค้างด้วยความหิวโหย

ในที่สุด นิกก็ยอมลดละศักดิ์ศรีของประเทศสุดสวยลง เขาฝืนยิ้มแห้ง ๆ

พลางขยับมือที่หนาเทอะทะอย่างสั่น ๆ

"เย่ไป๋ แบ่งให้ฉันสักคำเถอะนะ"

"ฉันไม่ได้กินข้าวที่เป็นข้าวร้อน ๆ แบบนี้มา 9 วันเต็ม ๆ แล้ว"

เขาทำหน้าเศร้าเล่าความเท็จเพื่อขอความเห็นใจ

"จริง ๆ นะ ฉันกินแต่อาหารกระป๋องเย็น ๆ กับคุกกี้แห้ง ๆ มา 9 วันแล้ว"

"ตอนนี้แค่ได้กลิ่นสารกันบูดในคุกกี้ฉันก็อยากจะอ้วกแล้วล่ะ"

เย่ไป๋เคี้ยวเนื้อปลาพลางเปรยออกมาอย่างไม่ใส่ใจว่า

"ไม่เคยเห็นใครจนขนาดนี้มาก่อนเลยแฮะ"

นิก: "..."

ผู้ชมจากประเทศสุดสวย: "..."

เศรษฐกิจของประเทศสุดสวยอยู่อันดับหนึ่งของโลก

พวกเขามีชื่อเสียงในฐานะนายทุนที่มั่งคั่ง

พลังทางเศรษฐกิจที่แข็งแกร่งทำให้พวกเขารู้สึกภาคภูมิใจมาตลอด

แต่ตอนนี้

ไอ้หนุ่มผิวเหลืองชาวหัวเซี่ยกลับแสดงความเวทนาที่นิกยากจนต่อหน้าคนทั้งโลกเนี่ยนะ?

และที่ร้ายแรงที่สุดคือ นิกกลับยอมรับมันแต่โดยดี

นิก: "ขอบใจนะ ฉันรู้สึกเหมือนโดนด่าเลยว่ะ"

"แล้วสรุปว่า ตอนนี้จะแบ่งของร้อน ๆ ให้ฉันกินสักคำได้หรือยัง"

ผู้ชมจากประเทศสุดสวยเริ่มเดือดดาลจนอยากจะลากนิกออกจากรายการแล้วลงไปแข่งเองเสียให้รู้แล้วรู้รอด

"โอ้ ไม่นะ!"

"โอ้ ไม่นะ!"

"โอ้ ไม่นะ!"

"ดาเมจไม่แรง แต่ทำไมมันหยามกันขนาดนี้!"

"พระเจ้าช่วย

ต่อไปนี้ฉันออกไปข้างนอกคงไม่กล้าบอกใครแล้วว่าเป็นพลเมืองของประเทศสุดสวย"

...

เย่ไป๋ตอบอย่างใจป้ำว่า "ได้สิ กินตามสบายเลย"

นิกตื่นเต้นจนแขนที่เหมือนเส้นบะหมี่แกว่งไปมา

เขาเริ่มสวาปามอาหารบนโต๊ะอย่างตะกรุมตะกราม

แต่เพราะแขนของเขาหลุดจากเบ้า

เย่ไป๋จึงต้องเป็นคนคอยใช้ตะไบคีบอาหารป้อนให้เขาทีละคำ

"อร่อยสุด ๆ ไปเลย!"

"เย่ไป๋ นายมีเนื้อไก่ด้วยเหรอเนี่ย"

"เอ้อ จริงสิ นายไปเอาไก่แช่แข็งมาจากไหนน่ะ?"

"ไอ้ปลาแมนดารินหมักนี่ขอบายนะ เดี๋ยวก่อน...

ผักกาดดองกับปลาแมนดารินหมักพอกินด้วยกันแล้วมันอร่อยมากเลยแฮะ

ไม่เหม็นเลยสักนิด"

"ชานมนี่มันอร่อยกว่ากาแฟตั้งเยอะเลย ขออีกคำนะ ขอบใจมาก"

ในขณะที่นิกกำลังกินอย่างเอร็ดอร่อยและมีสีหน้าเปี่ยมสุข

เย่ไป๋ที่กำลังป้อนเขาก็เปรยออกมาอย่างเนิบนาบว่า

"เนื้อไก่หนึ่งคำ แลกกับเสบียง 5 จิน"

"น้ำซุปปลาหนึ่งช้อน แลกกับเสบียง 10 จิน"

"ชานมนี่หายากมากนะ แลกกับเสบียง 15 จิน"

"อ้อ แล้วยังมียาทาแผลสดที่นายต้องใช้ทีหลัง

กับยาแก้ปักเสบเซฟาเลกซินพวกนี้ยิ่งหายากเข้าไปใหญ่"

"ยาแก้ปวดหนึ่งเม็ด แลกกับเสบียง 50 จิน"

...

ในพริบตา สีหน้าของนิกก็เปลี่ยนไปอย่างสุดยอดราวกับจานสีที่ถูกทำคว่ำ

ใบหน้าบิดเบี้ยวเปลี่ยนเป็นสีแดง สีเขียว สีม่วง

สลับกันไปมา ก่อนจะกลับมาสวมหน้ากากแห่งความเจ็บปวดอีกครั้ง

อาหารที่คาอยู่ริมฝีปากพลันจืดชืดไปในทันที

การแลกเปลี่ยนเสบียง เป็นเขาเองที่เสนอขึ้นมาเป็นคนแรก

แต่ละคำที่กินเข้าไปเนี่ยมันคือเสบียงตั้ง 10

จินเลยนะ! มันแพงจนเกินจะทำใจ!

หลินเสวี่ยยิ้มหวานแล้วพูดว่า "นิก รีบกินสิคะ กำลังร้อน ๆ เลยนะ"

นิก: "..."

ผู้ชมทั่วโลกต่างพากันหัวเราะจนท้องคัดท้องแข็ง

"แคปหน้าจอไว้แล้ว!"

"มีมใหม่ของนิกคลอดแล้วจ้า"

"ผู้เข้าแข่งขันหัวเซี่ยมาเหนือเมฆจริง ๆ เบื้องหลังนี่มันลึกซึ้งเกินจะหยั่ง"

"ความสุขของการนับเสบียง ใครไม่นับไม่รู้หรอก!"

"เย่ไป๋ แกมันไม่ใช่คน! ร้ายกาจจนนิกแทบไม่เหลือทางเดินเลยนะ"

"ฮ่าฮ่าฮ่า! ขอร้องล่ะ ช่วยทำตัวเป็นคนปกติหน่อยเถอะ!"

"มาถึงช่วงเวลาที่ทุกคนรอคอย ช่วงขุดหลุมฝังเทพเจ้า

เทพนิกถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียว!"

...

จบบท