บทที่ 56 วิดีโอฉากธรรมดาของเย่ไป๋ กลับขายได้ถึง 55 ล้านดอลลาร์

สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดอันทรงพลังทำให้นิกสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แล่นผ่านแผ่นหลัง

ก่อนที่ทั้งร่างจะกระโดดตัวลอยขึ้นมา

รถบูกัตติ เวย์รอนสีแดงสดพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูงจนเสียการทรงตัว

มันพุ่งเข้าชนตำแหน่งที่เขายืนอยู่เมื่อครู่อย่างรุนแรง

ปัง!

ถุงลมนิรภัยทำงานทันที

หลินเสวี่ยถูกแรงกระแทกจนสลบไป

รถบูกัตติ เวย์รอนพลิกคว่ำอยู่หลายตลบ หมุนคว้างกลางอากาศถึง 720

องศาก่อนจะหยุดนิ่งในสภาพสั่นโคลน

นิกอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง เขาแข็งทื่อไปด้วยความหวาดกลัว

นิก: !!!

แต่เพียงไม่นานเขาก็ได้สติ และแผดเสียงหัวเราะออกมาอย่างโอหัง

"เย่ไป๋นะเย่ไป๋!"

"รู้ว่าฉันจะมาบุกบ้านว่าง

เลยถึงขั้นยอมขับซูเปอร์คาร์รุ่นท็อปมาไล่ตามฉันเลยเหรอ?"

"รถนายเนี่ยมันแน่จริง ๆ นะ! รุ่นพิเศษสีแดงด้วย

ราคาคงหลายสิบล้านดอลลาร์เลยล่ะสิ?"

"เท่ชะมัด"

"โฉบเฉี่ยวสุด ๆ!"

"แต่เท่ไปแล้วจะมีประโยชน์อะไร สุดท้ายแกก็ต้องมาสยบอยู่ตรงหน้าฉัน

ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!!"

ในขณะที่นิกกำลังตื่นเต้นจนแหงนหน้าหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง วินาทีต่อมา

เขาก็หัวเราะไม่ออกอีกต่อไป

เหนือศีรษะของเขา มีเงาดำขนาดมหึมาพุ่งเข้ากดทับลงมา

ราวกับขุนเขาไท่ซานที่ถล่มลงมาทับร่าง

ทั้งลมพายุที่รุนแรง แรงกดดันมหาศาล และเงาที่ทะมึน

นิกค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น รูม่านตาหดเกร็ง และค่อย ๆ พ่นคำสองคำออกมาจากปาก

"โอ้..."

"ฟัก..."

โลกทั้งใบดูเหมือนจะถูกปิดเสียงลงกะทันหัน

ในหูของนิกเหลือเพียงเสียงวิ้งดังสนั่น

สองวินาทีต่อมา เฮลิคอปเตอร์ก็เริ่มลดระดับลง

กระแสลมแรงจากการหมุนของใบพัดซัดร่างของนิกจนปลิวว่อน

ฟึ่บ!

เขาถูกลมพายุหอบร่างจนลอยละลิ่วเหมือนนกยักษ์ที่สยายปีก

หัวทิ่มลงพื้นแล้วกลิ้งขลุกขลักไปตกกระแทกที่ไหนสักแห่งที่มองไม่เห็นในระยะไกล

...

เหตุการณ์เกิดขึ้นรวดเร็วเกินไป ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดต่างพากันอึ้งจนทำอะไรไม่ถูก

"พระเจ้าของฉัน"

"เทพเจ้านิกถูกพัดหายไปแบบนั้นเลยเหรอ?"

"ภาพยนตร์เอฟเฟกต์ระดับโลกยังไม่กล้าทำแบบนี้เลยนะเนี่ย"

"ฉันเหมือนกำลังดูหนังฟอร์มยักษ์ในโรงภาพยนตร์แบบ 4D เลย มันยอดเยี่ยมมาก!"

"คนข้างบนแกตื่นเถอะ! นิกจากประเทศสุดสวยของพวกแกถูกพัดหายไปนะ แกจะมาสะใจอะไร?"

...

ทีมงานฝ่ายผลิตได้รับโทรศัพท์จากผู้อำนวยการสร้างในฮอลลีวูด

โดยขอซื้อคลิปวิดีโอส่วนนี้ในราคาสูง

ทั้งเฮลิคอปเตอร์, ซูเปอร์คาร์รุ่นท็อป, การพุ่งชน, รถคว่ำ

และตัวร้ายที่ถูกพัดปลิว...

นี่คือภาพฉากเอฟเฟกต์ที่มีศักยภาพในการแข่งขันสูงที่สุดสำหรับภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์

และที่สำคัญที่สุดคือ!

ฉากของเย่ไป๋ไม่ใช่เอฟเฟกต์!

แต่มันคือการไล่ล่ากันจริง ๆ แม้แต่ตอนรถคว่ำก็เป็นสถานการณ์ที่เกิดขึ้นจริงที่สุด

ยิ่งไปกว่านั้น กล้องยังจับภาพรูม่านตาที่สั่นระริกด้วยความกลัวของนิก

และลิ้นไก่ที่สั่นรัวในปากของเขาได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

ผู้กำกับรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง

"60 ล้านดอลลาร์!"

"58 ล้านดอลลาร์!"

"งั้นพบกันครึ่งทาง 55 ล้านดอลลาร์!"

"ตกลง!"

...

ผู้ชมทั่วโลกต่างพากันฮือฮา

เพียงแค่วิดีโอฉากหนึ่งในชีวิตประจำวันของเย่ไป๋ กลับสามารถขายได้ราคาสูงถึง 55

ล้านดอลลาร์!

มันช่างไร้เทียมทานจริง ๆ!

ผู้ชมจากประเทศสุดสวยต่างพากันอิจฉาตาร้อนและพูดจาถากถาง

แต่แฟนคลับชาวหัวเซี่ยกลับรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก

"เห็น ๆ อยู่ว่าเป็นฉากของเย่ไป๋แห่งหัวเซี่ยของเรา

ทำไมเงินถึงเข้ากระเป๋าผู้กำกับล่ะ?"

"นั่นสิ! ถึงแม้เฮลิคอปเตอร์กับซูเปอร์คาร์จะเป็นของที่ผู้กำกับจัดหามา

แต่ฉากในวิดีโอน่ะมันคือเย่ไป๋นะ"

"สิทธิส่วนบุคคล! สิทธิในรูปถ่าย! เย่ไป๋คือเจ้าของภาพฉากที่ทรงคุณค่าพวกนั้น

ทำไมถึงต้องมาขูดรีดคนหัวเซี่ยของเราด้วย?"

"ประท้วง!"

"รายงาน!"

"รายงานไปแล้ว!"

"ทีมงานเตรียมรับจดหมายจากทนายความได้เลย!"

...

ผู้กำกับถึงกับเหงื่อตกเมื่อเห็นความสามัคคีอย่างไม่น่าเชื่อของแฟนคลับหัวเซี่ย

เขาเลือกเอาคนธรรมดามาออกรายการโดยที่พวกเขาไม่รู้ตัว ไม่ได้มีการเซ็นสัญญาใด ๆ

และยังเป็นการขัดต่อเจตนารมณ์ส่วนบุคคลอีกด้วย หากต้องขึ้นศาลกันจริง ๆ

เขาอาจจะต้องจ่ายค่าเสียหายจนหมดเนื้อหมดตัว

เลล่า พิธีกรสาวสวยรู้สึกกังวล

"ผู้กำกับคะ จะทำยังไงดี?

ตอนนี้กระสุนคอมเมนต์จากหัวเซี่ยถล่มหน้าจอหลักจนมองไม่เห็นอะไรแล้วค่ะ"

"พวกเขาสามัคคีกันมากเลยนะคะ"

ผู้กำกับเจมส์เจ็บปวดใจจนแทบกระอักเลือด แต่เขาก็ทำได้เพียงกัดฟันตัดสินใจ

"รอให้จบรายการก่อน แล้วค่อยเอาเงิน 55

ล้านดอลลาร์นี้มาแบ่งกับผู้เข้าแข่งขันหัวเซี่ยทั้งสองคน"

"แบ่งแบบ 80/20 เราได้ 80 พวกเขาได้ 20"

ในขณะเดียวกัน สมาคมทนายความหัวเซี่ยที่มาพร้อมกับชื่อนำหน้าสีทองอร่าม

ก็ก้าวเข้าสู่ห้องถ่ายทอดสด

'หลักกฎหมายแพ่ง' มาตรา 139 ระบุว่า: เพื่อวัตถุประสงค์ในการแสวงหากำไร

การใช้ภาพถ่ายของบุคคลโดยไม่ได้รับความยินยอมเพื่อการโฆษณา

เครื่องหมายการค้า การตกแต่งหน้าต่างร้านค้า ฯลฯ

ให้ถือว่าเป็นการละเมิดสิทธิในรูปถ่ายของบุคคล

ในพริบตา กระสุนคอมเมนต์ที่มีชื่อนำหน้าว่า [สมาคมทนายความ] ก็พุ่งขึ้นถึง 9,999

ข้อความ

เหล่าทนายความหัวเซี่ยต่างรวมพลังกันเป็นหนึ่งเดียว

เพื่อส่งเสียงแทนผู้เข้าแข่งขันหัวเซี่ย

พิธีกรสาวเลล่าเริ่มลนลาน

เจ้าหน้าที่ทีมงานฝ่ายผลิตต่างพากันหวาดกลัว

พนักงานใหม่บางคนถึงกับวิ่งหนีไปแล้ว

ผู้กำกับเจมส์ตื่นเต้นจนเหงื่อไหลพรากราวกับสายฝน เขาตวาดออกมา

"ฟัก!"

"บังอาจนัก!"

"ดะ... ได้! เดี๋ยวฉันไปตกลงกับเย่ไป๋เอง ให้เขา 80 ฉันเอา 20 พอใจหรือยัง!

แบบนี้พอใจหรือยัง!"

ผู้กำกับแอบหลั่งน้ำตาเงียบ ๆ

เขาอุสาห์เหนื่อยยากไปซื้อเฮลิคอปเตอร์มือสองและซูเปอร์คาร์มือสองมา

แต่กลับได้ส่วนแบ่งเพียงนิดเดียว

ส่วนเงินก้อนโตกลับไหลเข้ากระเป๋าของเย่ไป๋แทน

ฮือ ๆ ๆ ผู้ชมชาวหัวเซี่ยพวกนี้ช่างใจดำและรังแกคนเกินไปแล้ว

...

ในภาพถ่ายทอดสด

ใบพัดของเฮลิคอปเตอร์ค่อย ๆ หยุดหมุน และเย่ไป๋ก็ก้าวลงมาจากเครื่อง

เขาลากหลินเสวี่ยที่ได้รับบาดเจ็บออกมาจากที่นั่งคนขับ

จากนั้นเขาก็ไปจูงสุนัขพันธุ์อลาสก้าออกมาจากอพาร์ตเมนต์

แล้วปล่อยสุนัขออกไปตามหานิกที่บาดเจ็บ

โฮ่ง ๆ!

ในระยะไกล สุนัขพันธุ์อลาสก้าสะบัดหัวขนาดใหญ่ของมัน

แล้วงับเข้าที่หนังคอของนิกก่อนจะลากตัวเขากลับมา

เดิมทีนิกถูกแรงลมพัดจนสลบไป

แต่ตอนนี้เขากลับตื่นขึ้นมาเพราะความเจ็บปวดและร้องโหยหวนออกมา

"ไอ้หมาบ้า!"

"ปล่อยเนื้อคอของฉันนะ!"

"ปล่อยเดี๋ยวนี้!!"

เย่ไป๋หัวเราะร่า เขาแบกหลินเสวี่ยที่หมดสติขึ้นหลัง

และสั่งให้สุนัขพันธุ์อลาสก้าลากนิกขึ้นตึกไป

ในห้องนั่งเล่นของอพาร์ตเมนต์

แมวนอร์เวย์ฟอเรสต์เห็นคนสภาพสะบักสะบอมทั้งสามคนเดินเข้ามาในบ้าน

มันก็เอียงคอที่เต็มไปด้วยขนฟู ๆ

มองดูด้วยความมึนงง

วิธีการที่เย่ไป๋ใช้ปลุกหลินเสวี่ยนั้นง่ายมาก

เขาหยิบโซ่น่าที่หยิบติดมือมาออกมา

สูดลมหายใจเข้าเต็มปอดแล้วเป่าลงไปในรูโซ่น่าอย่างแรง

เสียงโซ่น่าที่แหลมสูงและดังกังวานทำเอาหลินเสวี่ยตกใจจนสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที

"เย่ไป๋!"

เย่ไป๋ยื่นยาทาแผลสดให้หลินเสวี่ย ภาพนี้ทำเอานิกอิจฉาจนตาแดง

"เย่ไป๋ นายยังรวบรวมยามาได้อีกเหรอ?"

"ยาพวกนายมีแต่ตัวอักษรจีน ฉันอ่านไม่ออกสักตัว แบ่งมาให้ฉันทาบ้างสิ"

นิกโชว์แขนที่เต็มไปด้วยขนหน้าแข้งซึ่งตอนนี้มีเลือดไหลซึมจากรอยถลอกเต็มไปหมด

เขาถลกขากางเกงที่ขาดรุ่งริ่งขึ้นมา โอ้โห! เนื้อที่น่องแตกจนเห็นแผลสด

แม้แต่ขนหน้าแข้งที่เคยดกดำก็ถูกครูดจนหายไปหมด

ผู้ชมจากประเทศสุดสวยต่างพากันเจ็บปวดใจจนแทบหายใจไม่ออก

"เทพเจ้านิก..."

"ช่างน่าสลดใจเหลือเกิน"

"ฉันเคยดูสารคดีการเอาชีวิตรอดของนิกมาเยอะ

แต่ไม่เคยเห็นเขาสภาพสะบักสะบอมขนาดนี้เลย"

"เพราะนี่ไม่ใช่การเอาชีวิตรอดในป่า แต่มันคือการเอาชีวิตรอดในเมืองของทีมงานรายการ

ขนหน้าแข้งเขายังไม่เหลือเลยเนี่ย"

"น่องที่เคยเต็มไปด้วยขนของนิก ตอนนี้เหลือขนงอ ๆ แค่สองสามเส้น

เห็นแล้วเศร้าใจจริง ๆ"

...

นิกไม่รู้เลยว่าการถลกขากางเกงของเขาจะสร้างความสงสารไปทั่วโลกขนาดนี้

เขายังคงยิ้มร่าพลางกวักมือเรียกเย่ไป๋

เพื่อขอให้ช่วยทายาให้บ้าง

หลินเสวี่ยรีบห้ามเย่ไป๋ด้วยความหงุดหงิด

"ไม่ต้องไปสนใจเขาหรอก"

"เขากะจะมาขโมยเสบียงในฐานทัพอพาร์ตเมนต์ของเรานะ"

"ถ้าไม่ใช่เพราะตาฝรั่งคนนี้ พวกเราก็ไม่ต้องรีบซิ่งรถกลับมากลางดึกแบบนี้หรอก"

"เขาสมควรโดนแล้ว"

นิกทำเพียงฉีกยิ้มกว้างเผยให้เห็นฟันสีเหลือง เขาไม่ได้มีความเขินอายเลยแม้แต่น้อย

ยังคงคว้ายาไปทาเองอย่างหน้าตาเฉย ราวกับเป็นคนในครอบครัวก็ไม่ปาน

จบบท