บทที่ 21 - บิตคอยน์

เฉินหยวนโจวมองไปที่ฉินจั๋วซึ่งยืนอยู่ข้างหลัง

นี่คือ... คุณอาเหรอ?

ทำไมยังหนุ่มขนาดนี้เนี่ย!

กินไฮยาลูรอนแทนน้ำหรือไง???

ยังไม่ทันที่เขาจะได้ถามว่าฉินจั๋วเป็นใคร หลิวเหมี่ยวก็พุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อเขาทันที

"ฉันจะถามนายแค่ครั้งเดียว ตกลงนายเรียนไม่จบ ม.ต้น ใช่ไหม!"

"เธอรู้ได้ยังไงเนี่ย???"

ดวงตาเบิกโพลงของเฉินหยวนโจวเป็นเครื่องยืนยันคำพูดของฉินจั๋วได้เป็นอย่างดี

"อ้อ! กล้าหลอกฉันว่าเรียนจบ ม.ปลาย งั้นเหรอ! อยากโดนดีใช่ไหม!"

"เหมี่ยวเหมี่ยว! ฉันผิดไปแล้วเหมี่ยวเหมี่ยว!"

ฉากความรุนแรงในครอบครัวเริ่มขึ้นแล้ว!

แย่ล่ะ!

ฉินจั๋วรีบพุ่งเข้าไปห้ามทัพตรงกลาง

"พี่เหมี่ยวเหมี่ยว! พี่เฉินเขาก็แค่กลัวว่าจะไม่คู่ควรกับพี่ไงล่ะ!"

ในชาติก่อน ชีวิตคู่ของพวกเขาสองคนราบรื่นมีความสุขดี ฉินจั๋วไม่อยากให้ตัวเองเป็นต้นเหตุทำลายความสัมพันธ์ของทั้งคู่หรอกนะ

ปัญหาหลักคือหลิวเหมี่ยวจบอนุปริญญา เฉินหยวนโจวก็เลยกลัวว่าเธอจะรังเกียจ เลยกุเรื่องโกหกขึ้นมา

ผลคือ... พอกะจะสารภาพความจริงก็หาจังหวะไม่ได้ ใครจะไปคิดล่ะว่าความลับจะแตกเอาในวันนี้!

"เหมี่ยวเหมี่ยว! ฉันรักเธอจริงๆ นะ ฉันก็แค่กลัวว่าเธอจะรังเกียจฉันก็เลย..."

ขอบตาหลิวเหมี่ยวเริ่มแดงระเรื่อ

"เราคบกันมาตั้งครึ่งปีแล้วนะ! ฉันเป็นคนยังไงนายไม่รู้หรือไง? แล้วมีเรื่องอะไรที่นายหลอกฉันอีกไหมเนี่ย???"

"ไม่มีแล้วเหมี่ยวเหมี่ยว! ฉันสาบานเลยว่าไม่มีแล้วจริงๆ!"

ฉินจั๋วรีบพยักหน้าผสมโรง

"อืมๆ ผมก็คิดว่าพี่เฉินพูดความจริงนะ!"

พอเห็นแบบนี้ หลิวเหมี่ยวก็อารมณ์เย็นลง เพราะปกติเธอก็เป็นคนโกรธง่ายหายเร็วอยู่แล้ว

"เอาเถอะ! ฉันจะขอดูความประพฤตินายต่อไปก่อนแล้วกัน!"

"รับทราบครับเหมี่ยวเหมี่ยว!"

เฉินหยวนโจวยืนตัวตรงแหน่ว

หลังจากให้คำมั่นสัญญาเสร็จ เขาก็หันไปมองฉินจั๋ว

"เหมี่ยวเหมี่ยว คนนี้คือ..."

"อ้อ นี่ลูกพี่ลูกน้องฉันเอง มากับคุณอาของฉันน่ะ!"

"ลูกพี่ลูกน้อง!??"

เฉินหยวนโจวมีท่าทีประหม่าขึ้นมาทันตาเห็น ก็แน่ล่ะ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เจอกับญาติของหลิวเหมี่ยวนี่นา

"สะ... สวัส... สวัสดีครับ ผมชื่อลูกพี่ลูกน้อง... เอ้ย ไม่ใช่ ผมชื่อเฉินหยวนโจวครับ"

"พรืดดด!"

เห็นท่าทางเด๋อด๋าของแฟนหนุ่ม หลิวเหมี่ยวก็อดขำพรืดออกมาไม่ได้

แต่ขำไปขำมา เธอก็ชักจะเริ่มเอะใจ

"ไหนเธอบอกว่ารู้จักเฉินหยวนโจวไง? แล้วทำไมเขาถึงไม่รู้จักเธอล่ะ?"

เฉินหยวนโจวทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก

"หมายความว่าไง?"

"ก็ลูกพี่ลูกน้องฉันบอกว่ารู้จักนาย แถมยังรู้ด้วยว่านายเรียนไม่จบ ม.ต้น!"

เฉินหยวนโจวเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

เชี่ย! ที่แท้แกก็เป็นคนคาบข่าวมาบอกเหรอวะ???

"ฮ่าๆๆ พี่เฉินครับ ผมได้ยินกิตติศัพท์ความเก่งกาจเรื่องคอมพิวเตอร์ของพี่มาจากคนอื่นน่ะครับ เขาว่ากันว่าพี่เก่งระดับหนึ่งในหมื่นเลยนะ!"

มีหรือที่เฉินหยวนโจวจะทนคำเยินยอแบบนี้ได้ เขาโดนฉินจั๋วชักจูงเปลี่ยนเรื่องอย่างง่ายดาย

"แน่นอนอยู่แล้ว! ถึงฉันจะเรียนรู้ด้วยตัวเอง แต่ฝีมือฉันน่ะเจ๋งกว่าพวกที่เรียนจบ ป.โท ซะอีกนะโว้ย!"

"โห พี่เฉิน! โคตรเจ๋งเลยพี่! งั้นเที่ยงนี้เราไปหาอะไรกินด้วยกันไหมล่ะ?"

ฉินจั๋วแกล้งทำเป็นทึ่ง เด็กวัยยี่สิบสามยี่สิบสี่แบบนี้น่ะหลอกล่อให้ตายใจง่ายจะตาย!

"จัดไป! มื้อนี้พี่เลี้ยงเอง!"

เฉินหยวนโจวตบอกผาง ใจป้ำสุดๆ

ยังไงซะเขาก็จัดว่าเป็นมนุษย์เงินเดือนรายได้สูงคนหนึ่งในปักกิ่ง ได้เงินเดือนตั้งแปดพันกว่าหยวน เลี้ยงข้าวแค่มื้อเดียวน่ะสบายมาก

หลิวเหมี่ยวตวัดค้อนขวับ

"งั้นก็รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าสิ! คุณอาฉันรออยู่ข้างล่างนู่น!"

"มีคุณอามาด้วยเหรอ?"

ฉินจั๋วสังเกตเห็นว่าเฉินหยวนโจวแอบก้าวถอยหลังไปนิดนึง เลยแกล้งพูดแหย่

"พี่เฉินออกจะหล่อเหลาเอาการ สมาร์ตดูดีซะขนาดนี้... คงไม่ได้... ป๊อดหรอกมั้งครับ!"

"ใครป๊อดเป็นหมาเว้ย!!!"

ไม่กี่นาทีต่อมา ทุกคนก็มานั่งรวมตัวกันอยู่ในห้องวีไอพีของร้านเป็ดย่างฝั่งตรงข้ามหมู่บ้าน

ถึงแม้ตลอดทางฉินจั๋วจะคอยพูดให้กำลังใจเฉินหยวนโจวมาตลอด แต่... พอเอาเข้าจริง เด็กหนุ่มก็ยังประหม่าอยู่ดี

"คุณอาครับ! ผมชื่อเฉินหยวนโจวครับ ผมขอชนแก้วกับคุณอานะครับ!"

"ขอให้คุณอาแคล้วคลาดปลอดภัย โชคดีมีชัย สอบได้ที่หนึ่ง... เอิ่ม"

ฉินจื้อหัวเราะขำพลางส่ายหน้า

"ฮ่าๆๆ ดีมากไอ้หนุ่ม!"

ก่อนจะลงมา ฉินจั๋วได้เตี๊ยมกับฉินจื้อไว้ล่วงหน้าแล้ว ทุกอย่างเลยเป็นไปอย่างราบรื่น

"คุณอาฉินคะ รอบนี้อามาเที่ยวกี่วันคะ พักอยู่ที่ไหนเหรอ?"

หลิวเหมี่ยวเอ่ยปากถาม

ก็เพราะตั้งแต่เด็กๆ ฉินจื้อคอยดูแลครอบครัวของเธอมาตลอด พอรู้ว่าฉินจื้อมากรุงปักกิ่ง เธอเลยอยากจะช่วยเป็นธุระจัดการเรื่องที่พักให้

"เดี๋ยวคืนนี้พวกเราก็บินกลับแล้วล่ะ รอบนี้ที่มาก็เพราะฉินจั๋วเขาบอกว่ามีธุระอยากจะคุยกับเฉินหยวนโจวนิดหน่อยน่ะ!"

"มีธุระจะคุยกับหยวนโจวเหรอคะ?"

สายตาทุกคู่หันขวับไปจับจ้องที่ฉินจั๋วเป็นตาเดียว!

ฉินจั๋วรีบเคี้ยวข้าวในปากแล้วกลืนลงคออย่างรวดเร็ว

"พี่เฉินครับ! คือว่าช่วงปลายปี ประมาณเดือนธันวานี้ ผมอยากจะช้อนซื้อบิตคอยน์มาเก็บไว้สักหน่อยน่ะครับ! ได้ข่าวมาว่าพี่พอจะมีเส้นสายอยู่บ้าง!"

เฉินหยวนโจวถึงกับอึ้งไปเลย

"นายรู้ได้ไงวะเนี่ย?"

ในหัวเขามีคำถามเป็นร้อยเป็นพันอยากจะกระหน่ำถามฉินจั๋วเต็มไปหมด!

รู้เรื่องวุฒิการศึกษาฉันได้ยังไง?

แล้วรู้เรื่องที่ฉันเก่งคอมพิวเตอร์ได้ยังไงอีก?

แต่ฉินจั๋วไม่ยอมเปิดช่องว่างให้เขาถามหรอก!

ห้ามถาม!

ถ้าถามก็ตอบไปว่า Data Analysis ล้วนๆ!

"พี่เฉินครับ! อย่าเพิ่งไปสนเลยว่าผมรู้ได้ยังไง!"

"เอาเป็นว่าพี่พอจะหาช่องทางซื้อได้ไหมล่ะครับ? พอดีว่าพ่อผมเขาอยากจะลงทุนสักหน่อยน่ะครับ!"

เฉินหยวนโจวพยักหน้ารับ พยายามข่มความสงสัยเอาไว้ก่อน

"ตอนที่ฉันเริ่มจับเรื่องคอมพิวเตอร์ใหม่ๆ ฉันก็กว้านซื้อบิตคอยน์เก็บไว้ตั้งสองร้อยเหรียญแน่ะ ตอนนั้นราคาเพิ่งจะเหรียญละร้อยดอลลาร์เองนะ!"

เรื่องนี้ฉินจั๋วรู้อยู่แล้วจากความทรงจำในชาติก่อน

เฉินหยวนโจวเล่าต่อ

"แต่ฉันมองว่าอนาคตมันคงไปได้ไม่ไกลหรอก พอราคาขึ้นมาถึงสองร้อยดอลลาร์ ฉันก็เทขายทิ้งเกลี้ยงเลย ใครจะไปรู้ล่ะว่าตอนนี้ราคามันจะพุ่งไปถึง 600 กว่าดอลลาร์แล้ว! ตอนนี้ถ้าจะเข้าไปช้อนซื้อ มันช้าไปแล้วล่ะนะ!"

ฉินจั๋วส่ายหน้า

"ตอนนี้ยังไม่ช้าไปหรอกครับ พี่ช่วยหาช่องทางซื้อให้พ่อผมหน่อยได้ไหมครับ พอถึงเดือนธันวาเรากะว่าจะกว้านซื้อลอตใหญ่เลย!"

เฉินหยวนโจวตกปากรับคำทันที

"ไม่มีปัญหา เรื่องช่องทางหาซื้อน่ะฉันรู้จักคนเยอะแยะ! ว่าแต่... กะจะซื้อสักกี่เหรียญล่ะ?"

ฉินจั๋วเว้นจังหวะไปนิดนึง

"ประมาณสักหมื่นเหรียญครับ!"

"พรวดดดด!"

เฉินหยวนโจวพ่นน้ำในปากพรวดออกมา โชคดีที่ไม่ได้พ่นรดลงไปบนโต๊ะอาหาร!

"นี่นายทำบ้าอะไรเนี่ย! เฉินหยวนโจว!"

หลิวเหมี่ยวผลักไหล่แฟนหนุ่มอย่างแรง

นี่เป็นการเจอญาติผู้ใหญ่ครั้งแรกนะโว้ย เดี๋ยวก็พูดผิดพูดถูก เดี๋ยวก็พ่นน้ำใส่เขา!

คิดว่ากำลังเล่นตลกคาเฟ่อยู่หรือไง!

แต่เฉินหยวนโจวไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

"ขอโทษครับๆ อาฉิน... เสี่ยวจั๋วเอ๊ย! ถ้ายึดตามราคาตลาดตอนนี้ ถ้าจะซื้อสักหมื่นเหรียญ อย่างน้อยๆ ก็ต้องใช้เงินตั้งสามสิบหกล้านหยวนเลยนะ! พวกนาย..."

คราวนี้ฉินจื้อเป็นฝ่ายชิงจังหวะโชว์ป๋า... เอ๊ย ชิงจังหวะอ้าปากพูดก่อน

"เสี่ยวเฉิน เรื่องเงินไม่ต้องเป็นห่วง! มีจ่ายไม่อั้นอยู่แล้ว!"

"หาซื้อให้ได้มากที่สุดก็พอ ถึงเวลาฉันจะให้เสี่ยวจั๋วติดต่อกลับไป แล้วจะจัดการโอนเงินให้เอง! ไม่ต้องห่วงนะ ฉันไม่ปล่อยให้เธอเหนื่อยเปล่าแน่นอน!"

พอได้ยินแบบนั้น เฉินหยวนโจวก็ยืดตัวนั่งหลังตรงแหน่วทันที!

"คุณอาครับ! ผมยินดีรับใช้สุดความสามารถ จะถวายหัวทำงานให้เต็มที่เลยครับ..."

ฉินจื้อถึงกับหลุดขำออกมา

"เอาล่ะๆ พอๆ ไอ้หนุ่มนี่สรรหาแต่คำคมมาพูดซะจริงเชียว! มาเป็นชุดเลยนะ!"

หลังจากกินข้าวเสร็จ ถึงแม้ฉินจื้อจะตั้งใจเป็นคนจ่ายค่าอาหาร ก็แหม... เงินแค่นี้ขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอกน่า

แต่... เฉินหยวนโจวดันมือไวกว่า แย่งจ่ายตัดหน้าไปซะก่อน ฉินจื้อเลยต้องยอมถอย

"งั้นก็ตกลงตามนี้นะ! อาไม่กวนเวลาสวีตของพวกหนุ่มสาวแล้ว ขอตัวกลับก่อนนะ!"

"คุณอาฉินคะ~"

หลิวเหมี่ยวทำทีเป็นเขินอายบิดตัวไปมา

ฉินจื้อส่ายหน้ายิ้มๆ

"เหมี่ยวเหมี่ยวเอ๊ย! นิสัยดื้อรั้นเหมือนแม่ไม่มีผิด ยังไงก็ลดทิฐิยอมๆ หยวนโจวเขาบ้างนะลูก!"

เฉินหยวนโจวรีบออกตัวการันตีทันที

"คุณอาครับ! ผมไม่เคยรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจเลยครับ การที่ได้คบกับเหมี่ยวเหมี่ยวคือความโชคดีที่สุดในชีวิตผมแล้ว!"

"ผมทะนุถนอมเธอชนิดที่ว่าริ้นไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอมเลยครับ!"

ฉินจั๋วที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ ก็พูดแซวขึ้นมา

"เอาเถอะพ่อ! คนนึงก็เต็มใจทำ อีกคนก็เต็มใจรับแหละน่า!"

"ฮ่าๆๆ ไปกันเถอะ!"

หลังจากส่งฉินจื้อกับลูกชายขึ้นรถไปแล้ว เฉินหยวนโจวก็ยังคงยืนยิ้มกริ่มหน้าบานเป็นจานดาวเทียมอยู่ตรงนั้น

หลิวเหมี่ยวตบไหล่เขาเบาๆ

"นี่ ที่คุณอาฉันบอกให้ไปกว้านซื้อไอ้เหรียญบ้าบออะไรนั่นน่ะ นายจะหาซื้อได้จริงๆ ใช่ไหมถึงได้ไปตกปากรับคำเขาซะดิบดีขนาดนั้น?"