บทที่ 6 (ตอนจบ) ที่แท้ก็เล็งมาที่ฉัน...

บทที่ 6 (ตอนจบ) ที่แท้ก็เล็งมาที่ฉัน...

โชเกะทอดสายตามองไปทางหมวกฟางซึ่งอยู่ห่างออกไปข้างหน้าไม่กี่เมตรโดยไม่มีทีท่าว่าจะหันกลับมามองพลางเอ่ยชื่อของชายชราผู้นั้นออกมา

ใช่แล้ว ชายคนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คือวีรบุรุษแห่งกองทัพเรือ หมัดเหล็ก การ์ป...

แม้ว่าชายชราคนนี้จะน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งยวด ทว่าโชเกะกลับไม่ได้มีความรู้สึกตื่นตระหนกเหมือนในยามที่ต้องเผชิญหน้ากับชายตาเหยี่ยวเลยแม้แต่น้อย

เอาเถอะ จะไปโทษเขาได้อย่างไร ในเมื่อชายชราคนนี้คือปู่แท้ๆ ของหมวกฟาง...

โชเกะรู้ดีว่าในไม่ช้าชายชราคนนี้จะต้องยอมออมมือให้แก่หลานชายของตนเองอย่างแน่นอน ตัวเขาจึงทำเพียงแค่วิ่งตามหลังหมวกฟางไปอย่างเงียบๆ ก็พอแล้ว

"ปู่ หลบไป..."

"ฉันจะหลบได้อย่างไร ฉันคือพลเรือโทแห่งกองทัพเรือ หากแกอยากจะผ่านทางนี้ไป ก็ต้องข้ามศพฉันไปก่อน หมวกฟาง นี่คือเส้นทางที่แกเลือกเองนะ"

"ฉันทำไม่ได้หรอก ปู่"

"หากแกทำไม่ได้ เอสต้องตายอย่างแน่นอน"

"ฉันไม่ยอมให้เป็นแบบนั้น หลบไปเถอะ ปู่"

"ชีวิตคนเรามันก็ต้องมีเรื่องให้ผิดหวังกันบ้างแหละ ฉันจะไม่ยอมออมมือให้หรอกนะ"

"..."

เมื่อได้ยินบทสนทนาอันแสนคุ้นเคยระหว่างลูฟี่และวิลล่า การ์ป โชเกะก็พลันเบ้ปาก

"หากแสดงงิ้วเกินบทบาทไป มันจะดูไม่เป็นธรรมชาตินะ รีบๆ ทำตามกระบวนการให้มันจบๆ ไปเถอะ"

ในยามที่โชเกะกำลังค่อนแคะฝีมือการแสดงของการ์ปอยู่ในใจนั้น สองปู่หลานก็เริ่มเปิดฉากปะทะฝีมือกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

การ์ปกระโดดขึ้นไปบนท้องฟ้าจนสูง หมัดของเขาพุ่งตรงดิ่งลงมายังพื้นเบื้องล่าง

"เหตุใดภาพนี้มันถึงดูแตกต่างจากความทรงจำของฉันอยู่บ้างนะ..."

เมื่อมองดูท่วงท่าของการ์ป โชเกะก็เริ่มมีความรู้สึกคลับคล้ายคลับคลาว่ามีบางอย่างผิดปกติไป

ทว่าโชเกะไม่มีเวลามาพะวงกับเรื่องนั้นแล้ว นี่คือโอกาสอันดีที่สุดที่เขาจะได้เข้าถึงตัวเซ็นโงกุ

เมื่อคิดได้ดังนั้น โชเกะจึงเร่งความเร็วขึ้นอย่างกะทันหัน วิ่งแซงหน้าหมวกฟางไปตรงๆ พลางโบกไม้โบกมือแผดเสียงตะโกนบอกเซ็นโงกุ

"เซ็นโงกุ ฉันรหัสวาฬขาว เป็นสาย..."

โชเกะร้อนรนใจอยากจะแสดงตัวตนทหารเรือของตนเอง ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยจบประโยค คลื่นกระแทกมหาศาลก็พลันกดทับลงมาจากฟากฟ้า ส่งผลให้เรียวขาของโชเกะถูกตรึงแน่นอยู่กับพื้นดินจนไม่อาจขยับเขยื้อนได้

"หมัดละลายกระดูก ปะทะ"

โชเกะเงยหน้าขึ้นมอง และสิ่งที่ปรากฏสู่สายตาของเขาก็คือคลื่นพลังทำลายล้างที่ห่อหุ้มด้วยสายฟ้าสีแดงฉาน...

"ซวยเช็ด ที่แท้ก็เล็งมาที่ฉันนี่หว่า! นี่ฉันกลายเป็นแค่ส่วนหนึ่งในเกมปู่หลานของพวกคุณไปแล้วอย่างนั้นหรือ..."

โชเกะมีเวลาเพียงแค่สบถด่าอยู่ในใจคำหนึ่ง ก่อนที่ร่างของเขาจะถูกกลืนหายไปในคลื่นพลังทำลายล้างนั้นทันที

"ตู้ม"

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วลานกว้างรูปพระจันทร์เสี้ยวของศูนย์บัญชาการกองทัพเรือ ส่งผลให้ทุกคนในสนามรบต่างพากันชะงักไปชั่วครู่

ร่องรอยหลุมลึกก้นหลุมไม่อาจหยั่งถึงปรากฏขึ้นที่บริเวณบันไดหินด้านล่าง

"โจรสลัดคนนั้นเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างกับฉันเมื่อครู่นี้ แต่ฉันได้ยินไม่ค่อยถนัดนัก ได้ยินคำว่า ขาวๆ อะไรสักอย่าง..."

"อ๋อ คงจะตะโกนเรียกหนวดขาวกระมัง"

เซ็นโงกุปรายสายตามองไปยังหลุมลึกนั้นพลางพึมพำกับตัวเอง

ทว่าเซ็นโงกุและคนอื่นๆ ต่างก็ละสายตาไปจากหลุมนั้นอย่างรวดเร็ว เพราะในยามนี้หมวกฟางได้ปีนขึ้นไปถึงบนลานประหารสำเร็จแล้ว...

ภายในหลุมลึก

"บ้า... เอ๊ย หมัด... นี้ ฉันจะ... จำไว้..."

โชเกะเอ่ยออกมาอย่างกระท่อนกระแท่นก่อนที่สติสัมปชัญญะของเขาจะดับวูบไปโดยสมบูรณ์

ก่อนที่จะหมดสติไป โชเกะคลับคล้ายคลับคลาว่าเห็นเลย์ตันสหายรักของตนกระโดดลงมา...

สงครามยังคงดำเนินต่อไป ทว่าเรื่องราวเหล่านั้นไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอันใดกับโชเกะที่หมดสติไปแล้วเลย

โชเกะไม่รู้ว่าตนเองสลบไสลไปนานเท่าใด

เอาเป็นว่าเมื่อโชเกะลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง สงครามได้มลายหายไปสิ้นแล้ว เหลือเพียงใบหน้าอันเต็มไปด้วยหนวดเคราของเลย์ตันที่อยู่ตรงหน้า...

"ท่านหัวหน้าหน่วย ในที่สุดท่านก็ฟื้นเสียที"

"ฮือๆ ฮือๆ..."

เมื่อเห็นโชเกะลืมตาตื่นขึ้น เลย์ตันก็ยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้จนห่างจากโชเกะเพียงไม่กี่เซนติเมตรพลางปล่อยโฮออกมาเสียงดังลั่น

ในวินาทีนั้น โชเกะราวกับถูกบังคับให้ล้างหน้าด้วยน้ำตาของอีกฝ่ายอย่างไรอย่างนั้น...

"ที่นี่ที่ไหนกัน"

โชเกะพยายามจะขยับร่างกายของตนเอง ทว่ากลับพบว่านอกจากศีรษะแล้ว ร่างกายส่วนอื่นๆ ของเขาต่างถูกพันธนาการเอาไว้ด้วยผ้าพันแผลอย่างแน่นหนา

"ฮือๆ ฮือๆ..."

โชเกะเพียงแค่เอ่ยถามออกไปตามมารยาท ทว่าเลย์ตันกลับยิ่งร้องไห้โฮหนักกว่าเดิม ถึงกับทรุดตัวลงไปกองกับพื้น

แต่ก็ยังดีที่เขา ยอมเลื่อนใบหน้าออกไปห่างๆ แล้ว...

"หยุดร้องไห้สักประเดี๋ยวเถอะ แล้วช่วยบอกฉันทีว่าสถานการณ์ในยามนี้เป็นอย่างไรบ้าง"

โชเกะเอ่ยออกมาอย่างจนปัญญา

หากร่างกายของเขาในยามนี้สามารถขยับเขยื้อนได้ เขาจะต้องตวัดเท้าเตะเจ้าหมอนี่ที่กำลังร้องไห้โฮราวกับหมาป่าหิวโหยให้กระเด็นไปไกลๆ อย่างแน่นอน

"ที่นี่คือเกาะเล็กๆ แห่งหนึ่งที่ไม่มีการบันทึกไว้ในล็อกโพส และในวันนี้คือวันจัดงานศพของพ่อและเอสครับ"

"ฮือๆ ฮือๆ..."

เลย์ตันคร่ำครวญพลางอธิบายสถานการณ์ในยามนี้ให้โชเกะฟัง

"งานศพอย่างนั้นหรือ..."

โชเกะพยายามกลอกสายตามองไปรอบๆ ตัว

ดูเหมือนว่าเขาจะนอนอยู่บนดาดฟ้าเรือโมบี้ดิก และนอกจากเลย์ตันแล้ว ก็ไม่มีใครอื่นอยู่รอบตัวเลย ทุกคนคงจะเดินทางไปร่วมงานศพกันหมดแล้วเป็นแน่

ในความทรงจำของโชเกะ ไม่ได้มีการกล่าวถึงตำแหน่งที่ตั้งของหลุมฝังศพของหนวดขาวและเอสเอาไว้เลย

เมื่อได้ยินคำพูดของเลย์ตัน สิ่งนี้คงจะเป็นการตัดสินใจอย่างรอบคอบของพวกตนแล้ว

สถานที่ที่ไม่มีการบันทึกไว้ในล็อกโพส ย่อมเป็นการยากที่คนนอกจะสืบเสาะหาจนพบ

"ใช่ครับ งานศพ"

เลย์ตันพักหน้ารับคำ จากนั้นราวกับนึกเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้ สีหน้าของเขาก็ยิ่งทวีความมืดมนลงไปอีก

"ท่านหัวหน้าหน่วย ยามนี้พ่อได้จากพวกเราไปแล้ว พวกเรายังคงเป็นกลุ่มโจรสลัดหนวดขาวอยู่ไหมครับ"

เลย์ตันเอ่ยถาม

"ชื่อของกลุ่มโจรสลัดหนวดขาวอาจจะถูกจารึกไว้ในความทรงจำตลอดไป ทว่าพวกเรา... มันยากที่จะเอ่ยคำได้..."

โชเกะครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยตอบออกมาด้วยความหม่นหมองเล็กน้อย

หากตัดเหตุผลของเจ้าของร่างเดิมออกไป จุดยืนของโชเกะย่อมต้องผูกพันอยู่กับกลุ่มโจรสลัดหนวดขาวอย่างแน่นอน

เพราะอย่างไรเสียเขาก็ทำหน้าที่เป็นสายลับมาตั้งแต่ข้ามมิติต่างโลกมา และอยู่ที่นี่มานานถึงห้าปีแล้ว แม้ว่าตัวเขาจะทำตัวไร้ตัวตนเพียงใด แต่หากจะบอกว่าไม่มีความผูกพันเลยย่อมเป็นไปไม่ได้

"ทว่า..."

"กลุ่มโจรสลัดหนวดขาวได้หลงเหลือเพียงแค่ชื่อแล้ว ดังนั้นภารกิจสายลับของฉันในครั้งนี้..."

"หยุดนะ พอได้แล้ว ภารกิจสายลับยังคงต้องดำเนินต่อไป"

โชเกะลองครุ่นคิดถึงเรื่องภารกิจสายลับของตนในใจดู และเป็นไปตามคาด จิตวิญญาณของเขาพลันสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดรุนแรงอีกสายหนึ่ง ดูท่าว่าเจ้าของร่างเดิมจะมีความยึดติดกับเรื่องการเป็นสายลับนี้อย่างลึกซึ้งเหลือเกิน

"เฮ้อ นั่นสินะครับ ฉันไม่รู้เลยว่าในอนาคตข้างหน้าพวกเราจะต้องทำอย่างไรต่อไปดี"

เลย์ตันถอนหายใจยาวพลางเอ่ย

"ตึก ตึก ตึก..."

ในยามที่ทั้งสองคนกำลังสนทนากันอยู่นั้น เสียงฝีเท้าอันเร่งรีบก็พลันดังระงมขึ้น มีใครบางคนกำลังเดินขึ้นมาบนเรือ

"ฟื้นแล้วอย่างนั้นหรือ"

"ประจวบเหมาะพอดี พวกเรามาหารือกันเถอะว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี"

คนแรกที่เดินนำขึ้นมาบนเรือคือหัวหน้าหน่วยที่หนึ่ง มาร์โก เมื่อเห็นโชเกะลืมตาตื่นขึ้น เขาก็พยายามฝืนยิ้มออกมา

"หารือเรื่องอะไรหรือครับ"

โชเกะเลือกที่จะไม่เอ่ยถึงเรื่องงานศพตามมารยาทพลางเอ่ยถาม

"นับจากนี้เป็นต้นไป พวกเราจะต้องตกเป็นเป้าหมายอย่างแน่นอน ไม่เพียงแต่กองทัพเรือเท่านั้น แต่ฉันคิดว่าสี่จักรพรรดิคนอื่นๆ เองก็คงอยากจะได้ดินแดนในความคุ้มครองของพวกเราไปครอบครองเช่นกัน"

มาร์โกเดินตรงเข้ามาแล้วนั่งขัดสมาธิลงที่ข้างกายของโชเกะ

"เรื่องพวกนี้พวกคุณตัดสินใจกันได้เลยครับ ฉันเป็นเพียงแค่ตัวกะเปี๊ยกคนหนึ่ง จะคอยรับฟังคำสั่งจากพวกคุณเอง"

โชเกะรีบแสดงจุดยืนของตนเองอย่างรวดเร็ว เขายังคงระลึกถึงสถานะสายลับของตนเองอยู่เสมอ ยิ่งทำตัวโดดเด่นมากเท่าไหร่ ความเสี่ยงที่จะถูกเปิดเผยฐานะก็ยิ่งมหาศาลมากขึ้นเท่านั้น

หากฐานะของเขาถูกเปิดเผยขึ้นมา เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความโกรธแค้นที่ถูกกดขี่เอาไว้ของคนเหล่านี้ พวกเขาคงจะรุมสับร่างของเขาจนแหลกเป็นชิ้นๆ แน่

"ฮ่าฮ่า เธอคือหัวหน้าหน่วยที่สี่ที่พ่อเป็นคนแต่งตั้งขึ้นมาด้วยตนเองเชียวนะ ครั้งนี้เธอจะมาทำเป็นอู้งานไม่ได้แล้วล่ะ"

"ขออภัยที ฉันลืมไปว่าเธอได้รับบาดเจ็บสาหัสอยู่"

มาร์โกตบบ่าของโชเกะเบาๆ พลางเอ่ยเย้าแหย่ปนหัวเราะ

แม้ว่ามาร์โกจะไม่ได้ออกแรงมากนัก ทว่าโชเกะก็ยังคงสูดปากด้วยความเจ็บปวดอยู่ดี