บทที่ 39 จินหยางสิ้นชีพ อย่าได้ล่วงเกินเป็นอันขาด!

บทที่ 39 จินหยางสิ้นชีพ อย่าได้ล่วงเกินเป็นอันขาด!

เฉินฉางอันหรี่ตาลงเล็กน้อย

"เช่นนั้น เจ้ากำลังข่มขู่ข้าอย่างนั้นหรือ?"

เจตนาฆ่าอันเย็นเยียบแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเฉินฉางอัน ราวกับดวงจันทร์ในเหมันตฤดูที่หนาวเหน็บเสียดแทงกระดูก จนจินหยางสั่นสะท้านไปทั้งสรรพางค์กาย แม้แต่ดวงวิญญาณก็ยังสั่นระริกด้วยความหวาดหวั่น

"ขะ...ข้าไม่ได้ข่มขู่เจ้า เพียง...เพียงแต่หวังว่าเจ้าจะไตร่ตรองให้ถี่ถ้วน"

ใบหน้าของจินหยางซีดเผือด เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า

ฉู่หยงเทียนและฉู่อู๋ซวงที่ยืนอยู่ด้านข้างมิได้ปริปากพูดสิ่งใด เพียงลอบนึกในใจว่าจินหยางผู้นี้ช่างโง่เขลานัก

ทั้งที่รู้ว่าเขาเพิ่งสังหารยอดฝีมือระดับอ๋องโหวของนิกายซือถัวไปถึงสองคน ทั้งยังปล่อยให้ตันฟงจื่อจากไปได้โดยง่าย หากคนผู้นี้มิได้มีวรยุทธ์แก่กล้าจนไม่เกรงกลัวนิกายซือถัว ก็คงเป็นคนโอหังบังอาจจนถึงที่สุด

คนประเภทนี้ย่อมไม่เกรงกลัวคำข่มขู่ของผู้ใด

ยิ่งข่มขู่ กลับจะยิ่งเป็นการกระตุ้นโทสะเสียมากกว่า

มุมปากของเฉินฉางอันผุดรอยยิ้มเย็นชา

"หากข้าเป็นเพียงคนธรรมดาสามัญ ป่านนี้คงสิ้นชีพด้วยน้ำมือเจ้าไปแล้ว ในเมื่อเจ้าคิดสังหารข้า แล้วเหตุใดข้าต้องละเว้นชีวิตเจ้าด้วยเล่า?"

"เจ้า...เจ้าคิดจะตั้งตนเป็นศัตรูกับตระกูลจินอย่างนั้นหรือ?"

จินหยางกัดฟันเอ่ยออกมา

ทว่าสิ้นคำพูดยังไม่ทันไร ประกายกระบี่อันคมกล้าสายหนึ่งก็ฟาดฟันออกมาจากมือของเฉินฉางอัน พุ่งตรงเข้าหาจินหยางทันที

ประกายกระบี่สายนี้แฝงไว้ด้วยอานุภาพอันน่าหวาดหวั่น ฉีกกระชากความว่างเปล่าให้ขาดสะบั้น แสงของมันเจิดจ้าเสียจนผู้คนไม่อาจลืมตามองได้!

เพียงชั่วพริบตาเดียว

ศีรษะและลำตัวของจินหยางก็หลุดออกจากกัน กลายเป็นศพอันเย็นชืดร่างหนึ่ง!

ในมือของเฉินฉางอัน บัดนี้คือกะบี่แสงมรกตซึ่งเป็นศัสตราวิเศษระดับสามที่จินหยางเคยใช้ลอบสังหารเขา ณ หอเซียนเมรัยนั่นเอง!

หลังจากเก็บกระบี่เข้าสู่แหวนมิติ เฉินฉางอันมีสีหน้าเรียบเฉยพลางพึมพำแผ่วเบา

"ข้าคร้านจะต่อความยาวสาวความยืดกับเจ้า หากตระกูลจินไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง คิดรนหาที่ตาย ข้าก็แค่กวาดล้างให้สิ้นซากไปเสีย"

จากนั้น เฉินฉางอันจึงหันไปมองฉู่หยงเทียนและฉู่อู๋ซวง

ใบหน้าของสองพ่อลูกซีดเผือดลงทันตา ยามที่สายตาของเฉินฉางอันกวาดมองมา หัวใจของพวกเขาก็สั่นสะท้าน หนังตากระตุกวูบด้วยความหวั่นเกรงว่าเฉินฉางอันจะสังหารปิดปากพวกตนหรือไม่?

หากเป็นเช่นนั้น ก็จะไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าใครเป็นผู้ลงมือสังหารจินหยาง

และที่สำคัญที่สุด

เฉินฉางอันสามารถบดขยี้ผู้อาวุโสระดับอ๋องโหวของนิกายซือถัวให้เป็นจุณได้ด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย

เช่นนั้น การจะสังหารพวกเขาสองพ่อลูกย่อมยิ่งง่ายดายยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือ

ฉู่หยงเทียนลอบกลืนน้ำลาย พยายามข่มความกลัวเอาไว้แล้วปั้นยิ้มประจบ

"คุณชาย...คุณชายเฉิน โปรดวางใจเถิด ข้า...ข้าสัญญาว่าจะไม่แพร่งพรายเรื่องที่ท่านเป็นผู้สังหารจินหยางออกไปอย่างเด็ดขาด!"

เฉินฉางอันยิ้มพลางเอ่ยว่า

"ท่านเจ้าเมืองฉู่มิต้องกวาดกลัวไป เฉินผู้นี้มิใช่คนกระหายเลือด อีกทั้งท่านกับข้าก็มิได้มีความแค้นเคืองต่อกัน"

ฉู่หยงเทียนเบาใจลงเล็กน้อย แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเป็นห่วงเฉินฉางอัน

"แต่ทางด้านตระกูลจินเล่า..."

"ไม่เป็นไร เจ้าอยากจะแจ้งข่าวแก่พวกเขาก็ตามใจ"

ฉู่หยงเทียนรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง

พึงรู้ว่าตระกูลจินมิใช่ตระกูลผู้บำเพ็ญเพียรธรรมดา แต่เป็นตระกูลเก่าแก่ที่สืบทอดมานับหมื่นปีในแคว้นเหอโจว มีแม้กระทั่งยอดฝีมือระดับปรมาจารย์ขั้นอมตะอยู่หลายคน หรือแม้แต่บรรพชนผู้เป็นราชันแท้จริงในระดับหมื่นวิถีก็ยังมี!

การที่เฉินฉางอันสังหารอัจฉริยะนักปรุงยาของตระกูลจินไปเช่นนี้ ตระกูลจินย่อมไม่ยอมรามือเป็นแน่

เขาไม่เกรงกลัวเลยจริง ๆ หรือ?

เกรงว่าเมื่อถึงคราวที่ตระกูลจินมาคิดบัญชีแค้น เขาอาจจะต้องหนีหัวซุกหัวซุนก็เป็นได้

แม้เฉินฉางอันจะแข็งแกร่ง แต่ฉู่หยงเทียนคาดเดาว่าตบะของเขาน่าจะอยู่ในระดับอมตะเท่านั้น คงไม่อาจเหนือไปกว่านี้ได้

ยอดฝีมือระดับหมื่นวิถีเหล่านั้น ล้วนแต่เป็นผู้ทรงอิทธิพลที่เขย่าขวัญไปทั่วโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรต้าฉง เป็นบุคคลสำคัญผู้มีชื่อเสียงระบือไกลไปทั่วทั้งแคว้น แต่สำหรับเฉินฉางอัน เขาไม่เคยเห็นหรือได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของบุคคลเช่นนี้ในแคว้นเหอโจวมาก่อนเลย!

ฉู่หยงเทียนครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยอย่างนอบน้อม

"คุณชาย ช่วงนี้เมืองเทียนอู่ไม่สู้สงบสุขนัก มีผู้อาวุโสของนิกายซือถัวมาถึงสองท่าน ไม่ทราบว่าคุณชายได้ยินข่าวคราวเรื่องนี้บ้างหรือไม่?"

ฉู่หยงเทียนตั้งใจจะบอกเป็นนัยว่านิกายซือถัวกำลังตามหาเขาเพื่อคิดบัญชี

แต่ใครจะรู้ว่าเฉินฉางอันกลับไม่คิดจะปิดบังเลยแม้แต่น้อย เขาเอ่ยว่า

"ข้าเป็นคนสังหารผู้อาวุโสสองคนนั้นของนิกายซือถัวเอง มีอันใดหรือ?"

คำตอบที่ตรงไปตรงมาเช่นนั้นทำเอาฉู่หยงเทียนถึงกับอึ้งจนน้ำท่วมปาก ไม่รู้จะเอ่ยคำใดต่อดี

ฉู่อู๋ซวงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ จึงเอ่ยขึ้นว่า "ในเมื่อคุณชายสามารถสังหารผู้อาวุโสระดับอ๋องโหวของนิกายซือถัวได้อย่างง่ายดาย เหตุใดจึงปล่อยผู้อาวุโสปรุงยาคนนั้นไปเล่า? หากเขานำข่าวกลับไปแจ้ง นิกายซือถัวย่อมต้องมุ่งเป้ามาที่คุณชายเป็นแน่"

เฉินฉางอันเอ่ยอย่างเรียบเฉย

"ข้าศึกมาก็ใช้ทหารต้าน น้ำมาก็ใช้ดินกั้น... ยังคงเป็นคำเดิม ตันฟงจื่อผู้นั้นไม่ได้มีความแค้นกับข้า และเขาก็ไม่ได้ลงมือกับข้า ข้าย่อมไม่ลงมือสังหารเขาโดยไร้เหตุผล"

"แต่หากผู้ใดบังอาจมาล่วงเกินข้า ก็อย่าได้หาว่าข้าไม่เกรงใจ!"

ในถ้อยคำอันเรียบง่ายนั้น กลับเปี่ยมไปด้วยเจตนาฆ่าอันหนาวเหน็บจนเสียดกระดูก ทำให้ฉู่อู๋ซวงและฉู่หยงเทียนรู้สึกขนพองสยองเกล้า หัวใจสั่นรัวด้วยความหวาดกลัว!

ไม่รู้ด้วยเหตุใด ในใจของพวกเขากลับมีความคิดอันน่าขันประการหนึ่งผุดขึ้นมา

พวกเขาเริ่มรู้สึกว่า ต่อให้ตระกูลจินและนิกายซือถัวจะมาหาเรื่องเฉินฉางอัน ก็คงไม่อาจทำอะไรคนผู้นี้ได้!

เฉินฉางอันหยิบแหวนมิติจากศพของจินหยางออกมา แล้วเอ่ยว่า

"ท่านทั้งสอง ในเมื่อคนก็ตายไปแล้ว ข้าก็คงไม่ขอรบกวนต่อนาน ขอตัวกลับก่อน"

สิ้นคำกล่าว

เพียงก้าวเท้าออกมา เฉินฉางอันก็เลือนหายไปจากจวนเจ้าเมืองทันที

มาไร้รอยนวล ไปไร้ร่องรอย ภายใต้กระบวนท่า 'ก้าวเทวะ' ท่วงท่าการเคลื่อนที่ของเขานั้นเรียกได้ว่าประดุจภูตพรายที่ยากจะหยั่งถึง ชวนให้ผู้คนใจหายใจคว่ำยิ่งนัก

หลังจากเฉินฉางอันจากไป ฉู่อู๋ซวงและฉู่หยงเทียนสองพ่อลูกก็สบตากัน

ฉู่อู๋ซวงเอ่ยว่า

"จินหยางตายแล้ว ตระกูลจินต้องโกรธเป็นฟืนเป็นไฟแน่ ท่านพ่อ พวกเราจะทำอย่างไรดี?"

ฉู่หยงเทียนทอดถอนใจ พลางปรายตามองศพของจินหยาง

"นี่คือการหาที่ตายด้วยตนเองแท้ ๆ ไปล่วงเกินคนผู้นี้เข้า ต่อให้เป็นใครก็ช่วยเขาไม่ได้"

"ในเมื่อคุณชายท่านนี้ไม่แยแสเรื่องที่จะมีคนรู้ว่าเป็นฝีมือเขา เช่นนั้นก็จงส่งข่าวไปบอกตระกูลจินเถิด มิฉะนั้นหากจินหยางมาตายในจวนเจ้าเมือง แล้วตระกูลจินพาลมาลงโทษข้าที่นี่ ข้ามิกลายเป็นแพะรับบาปหรอกหรือ"

แต่แล้วเหมือนจะนึกบางอย่างออก ฉู่หยงเทียนจึงเรียกพ่อบ้านเข้ามาสั่งการอย่างจริงจัง

"หลินเหล่ย รองผู้บัญชาการหน่วยองครักษ์ผู้พิทักษ์กฎ จงส่งเสริมเขาให้ดี อย่าได้ล่วงเกินเป็นอันขาด และให้เพิ่มเบี้ยหวัดของเขาขึ้นไปให้อยู่ในระดับเดียวกับผู้บัญชาการใหญ่ทันที"

"น้อมรับคำสั่ง!"

พ่อบ้านล่าถอยออกไป