บทที่ 20 ดีดนิ้วปลิดชีพ สมองเทวะ และโอสถพันอายุขัย!

บทที่ 20 ดีดนิ้วปลิดชีพ สมองเทวะ และโอสถพันอายุขัย!

กู่ซิวหมัวหวาดกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ

เขาไม่มีทางคาดคิดเลยว่า หลังจากใช้วิชาค้นวิญญาณกับจงหลิงเอ๋อร์แล้ว ตนเองจะได้ล่วงรู้ถึงความน่าสะพรึงกลัวของตัวตนที่ชื่อเฉินฉางอัน

เพียงชั่วพริบตา เฉินฉางอันกลับมาปรากฏกายเบื้องหน้าเขาตัวเป็น ๆ!

เขาข่มใจกลืนน้ำลายลงคอ ความหวาดหวั่นเริ่มเอ่อล้นขึ้นในจิตใจ

ต้องรู้ก่อนว่าเฉินฉางอันผู้นี้ คือยอดฝีมือสุดโหดเหี้ยมที่สามารถใช้เพียงมือเดียวบดขยี้ระดับอ๋องโหวจนแหลกลาญได้

การต้องเผชิญหน้ากับชายผู้นี้ ตัวเขาไม่มีโอกาสชนะเลยแม้แต่น้อย!

เขาไม่เสียเวลาคิดแม้แต่ชั่วอึดใจ รีบคว้าตัวจงหลิงเอ๋อร์มาเป็นตัวประกันเพื่อข่มขู่เฉินฉางอันทันที

"เฉิน... เฉินฉางอัน เจ้าปล่อยข้าไป แล้วข้าจะคืนนังเด็กนี่ให้!"

เพียงแต่สุ้มเสียงของเขานั้น กลับสั่นพร่าและเต็มไปด้วยความพรั่นพรึงอย่างปิดไม่มิด

ยอดคนที่บดขยี้อ๋องโหวได้ด้วยมือเดียวเช่นนี้ มีหรือที่เขาจะไม่ขลาดกลัว!

เมื่อจงหลิงเอ๋อร์เห็นเฉินฉางอันปรากฏตัวขึ้นต่อหน้ากะทันหัน หัวใจที่เคยสิ้นหวังก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นความยินดีอย่างที่สุด

นางเดิมทีนึกว่าชะตากรรมที่ต้องถูกเฒ่ามารผู้นี้หลอมเป็นโอสถถูกกำหนดไว้แล้ว แต่กลับคาดไม่ถึงว่าเฉินฉางอันจะมาปรากฏกายที่นี่!

"พี่ฉางอัน ท่านมาได้อย่างไรกันเจ้าคะ?"

เฉินฉางอันคลี่ยิ้มบางให้จงหลิงเอ๋อร์ "หากข้าไม่มา แล้ววันหน้าใครจะปรนนิบัติข้า ใครจะคอยซักผ้าหุงหาอาหารให้ข้ากันเล่า?"

"หรือจะต้องให้ยายเฒ่าหรงช่วยแนะนำเด็กสาวคนใหม่ให้ข้าอีกคน?"

เมื่อได้ยินคำหยอกล้อของเฉินฉางอัน ใบหน้าของจงหลิงเอ๋อร์ก็ขึ้นสีระเรื่อ ความกังวลและหวาดกลัวมลายหายไปสิ้น!

แม้จะยังถูกเฒ่ามารข่มขู่ แต่นางมั่นใจว่าพี่ฉางอันจะต้องช่วยนางได้อย่างแน่นอน

เฉินฉางอันตวัดสายตามองกู่ซิวหมัวด้วยแววตาเย็นเยียบ "ตาเฒ่า คนของข้าเจ้าก็กล้าแตะต้อง ดูท่าอายุที่ยืนยาวมานานจะทำให้เจ้าเบื่อหน่ายการมีชีวิตอยู่เสียแล้ว"

"อีกอย่าง เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าการจับคนของข้าไว้จะสามารถข่มขู่ข้าได้?"

กู่ซิวหมัวกล่าวด้วยเสียงหนักอึ้ง "เดิมทีข้าไม่รู้ว่านังหนูนี่เป็นคนของเจ้า ขอเพียงเจ้าเมตตาปล่อยข้าไป ข้าก็จะไม่ทำร้ายนาง!"

"แต่หากเจ้าคิดจะฆ่าข้า ก็อย่ามาหาว่าข้าโหดเหี้ยมที่ต้องลากนังเด็กนี่ลงหลุมไปพร้อมกัน!"

เฉินฉางอันแค่นยิ้มเย็น "ลงหลุมพร้อมกันงั้นรึ?"

เขาเรียกใช้พลังวัตรไร้เทียมทานอีกครั้ง เพียงชั่วความคิด แรงกดดันมหาศาลไร้ขอบเขตก็พลันอุบัติขึ้น ทับถมลงบนร่างของกู่ซิวหมัวอย่างหนักหน่วง!

กู่ซิวหมัวราวกับถูกวิชาตรึงร่าง เขายืนนิ่งค้างอยู่กับที่โดยไม่อาจขยับเขยื้อนได้แม้แต่ปลายนิ้ว แม้แต่พลังวัตรในร่างก็หยุดไหลเวียน การจะฆ่าจงหลิงเอ๋อร์ให้ตายตกไปตามกันนั้น เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้โดยสิ้นเชิง!

กู่ซิวหมัวขวัญผวา ความสิ้นหวังอันไร้สิ้นสุดเอ่อล้นขึ้นในใจ

"เจ้า... เจ้าทำอะไรกับข้ากันแน่?!"

แรงกดดันนี้ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก กู่ซิวหมัวกล้าสาบานได้เลยว่าเขาไม่เคยเห็นผู้ฝึกตนคนใดมีแรงกดดันที่เหนือชั้นเพียงนี้มาก่อน!

เพียงแค่แรงกดดันก็สยบเขาได้อยู่หมัด ชายผู้นี้จะแข็งแกร่งปานใดกันแน่???

ยามนี้กู่ซิวหมัวถึงได้ตระหนักว่าการจับตัวจงหลิงเอ๋อร์มาข่มขู่เฉินฉางอันนั้นช่างน่าขันเพียงใด ในสายตาของเฉินฉางอัน ตัวเขาไม่ต่างอะไรกับมดปลวกที่ขยับเขยื้อนไปมา ซึ่งอีกฝ่ายสามารถบดขยี้ให้ตายได้ตามใจปรารถนา!

"ละ... ละเว้นชีวิตด้วย!"

"ผู้อาวุโส... ได้โปรด... ได้โปรดเมตตาละเว้นชีวิตข้าด้วย ข้าจะไม่กล้าทำเช่นนี้อีกแล้ว!"

กู่ซิวหมัวขยับกายไม่ได้ ทำได้เพียงเปล่งเสียงวิงวอนขอชีวิตอย่างต่ำต้อยที่สุด!

หากเขาสามารถขยับเขยื้อนได้ เกรงว่ายามนี้คงจะคุกเข่าลงไปหมอบแทบเท้าอีกฝ่ายแล้ว!

เฉินฉางอันไม่ได้เห็นกู่ซิวหมัวอยู่ในสายตา เขาไม่แม้แต่จะขานรับ ก่อนจะกล่าวกับจงหลิงเอ๋อร์ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"หลิงเอ๋อร์ ไม่เป็นไรแล้ว"

จงหลิงเอ๋อร์พบว่าพันธนาการบนร่างมลายหายไปสิ้น นางได้รับอิสรภาพคืนมาจึงรีบกลับไปอยู่ข้างกายเฉินฉางอันด้วยความดีใจ

เฉินฉางอันลูบศีรษะของจงหลิงเอ๋อร์อย่างเบามือ

"ตาเฒ่าคนนี้ เจ้าอยากจะจัดการอย่างไร?"

จงหลิงเอ๋อร์ตอบด้วยน้ำเสียงหวานใส "แล้วแต่ท่านพี่เลยเจ้าค่ะ"

"ตกลง"

เฉินฉางอันดีดนิ้วหนึ่งครา

กู่ซิวหมัวที่กำลังอ้อนวอนขอชีวิต สัมผัสได้ถึงขุมพลังมหาศาลไร้ขอบเขตที่จู่โจมลงมา เขาไม่มีโอกาสแม้แต่จะกรีดร้องก่อนจะระเบิดกลายเป็นหมอกโลหิตกระจายคลุ้ง สมบัติวิเศษป้องกันตัวบนร่างล้วนแหลกสลายกลายเป็นผุยผงในชั่วพริบตา เหลือทิ้งไว้เพียงแหวนมิติวงเดียวเท่านั้น

นับตั้งแต่เฉินฉางอันปรากฏตัว จนถึงคราวที่กู่ซิวหมัวมอดม้วย

ทุกอย่างล้วนเกิดขึ้นรวดเร็วยิ่งนัก

รวดเร็วเสียจนกู่ซิวหมัวยังไม่ทันได้อ้างชื่อนิกายซือถัวที่อยู่เบื้องหลังเพื่อข่มขู่เฉินฉางอัน ก็ต้องมาสิ้นชีพเสียก่อน!

นี่คืออานุภาพการกดขี่จากการใช้พลังวัตรไร้เทียมทานของเฉินฉางอัน

แต่ในขณะเดียวกัน เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นในห้วงสมองของเขาอีกครั้ง

[คำแจ้งเตือนจากระบบ: โฮสต์ใช้งานพลังวัตรไร้เทียมทาน เกินขีดจำกัดที่ร่างกายจะรับไหว อายุขัยลดลง 1 ปี อายุขัยปัจจุบัน 16/62 ปี]

ออกมาคราวนี้นอกจากจะเสียเวลาแล้วยังต้องสูญเสียอายุขัยไปอีกสองปี ดูท่าเขาต้องรีบหาหนทางเพิ่มอายุขัยให้มากขึ้นโดยเร็วเสียแล้ว

"หลิงเอ๋อร์ คืนนี้พักในถ้ำนี้ก่อน พรุ่งนี้ค่อยกลับกัน"

"เจ้าค่ะ"

ไม่นานนัก จงหลิงเอ๋อร์ก็ก่อกองไฟจนภายในถ้ำสว่างไสว ด้านนอกถ้ำมีเสียงสัตว์อสูรคำรามกึกก้องแว่วมาเป็นระยะ

จงหลิงเอ๋อร์นั่งลงข้างกายเฉินฉางอัน สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและปลอดภัยที่เปี่ยมล้น

ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ขอเพียงมีพี่ฉางอันอยู่ด้วย นางก็ไม่หวาดกลัวสิ่งใดทั้งสิ้น!

"พี่ฉางอัน คืนนี้คงไม่ได้กินปลาแล้วล่ะเจ้าค่ะ"

เฉินฉางอันยิ้มตอบ "กินพรุ่งนี้ก็ไม่สาย"

เมื่อกล่าวจบ เฉินฉางอันก็เริ่มตรวจสอบแหวนมิติของกู่ซิวหมัว

ครานี้เขาตั้งใจเก็บมันไว้ เพื่อดูว่าในแหวนมิติของระดับอ๋องโหวผู้หนึ่งจะมีสิ่งใดบ้าง?

หินปราณระดับต่ำนับล้านก้อน แม้แต่หินปราณระดับกลางและระดับสูงก็ยังมีอยู่ไม่น้อย

เฉินฉางอันถึงกับสูดหายใจเข้าลึก

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นหินปราณมากมายถึงเพียงนี้ รวยอู้ฟู่เสียแล้ว!

ไม่ต้องเผชิญกับสถานการณ์ขัดสนเหมือนตอนไปที่หอหมื่นสมบัติจนไม่มีเงินพอซื้อโอสถอายุยืนแม้เพียงเม็ดเดียวอีกต่อไป!

นอกจากหินปราณแล้ว ก็ยังมีประเภทสมบัติวิเศษ

สมบัติวิเศษมีไม่มากนัก มีธงกระชากวิญญาณมาร แส้กระดูกงู และหม้อหลอมโอสถสีเลือดที่วางอยู่ด้านนอก!

แต่สิ่งที่สุมรวมกันอยู่มากที่สุด กลับเป็นพวกตัวยาสมุนไพร

สมบัติล้ำค่าแห่งฟ้าดินนานาชนิดถูกเก็บไว้ในแหวนมิติ ส่งกลิ่นหอมของตัวยาอบอวลออกมา!

ซึ่งสมบัติแต่ละอย่างล้วนล้ำค่ายิ่ง ในด้านของตัวยาส่วนใหญ่นั้นเป็นสมุนไพรวิเศษที่มีอายุนับหลายร้อยปี!

และสุดท้าย คือกองตำราวิถีโอสถ และสูตรโอสถลับที่เก็บสะสมไว้บางส่วน

เฉินฉางอันประหลาดใจ "ดูท่าเจ้าเฒ่านี่จะเป็นนักหลอมโอสถด้วย"

เขาหยิบกองตำราวิถีโอสถเหล่านั้นออกมาแล้วเริ่มพลิกอ่าน

เขาใช้พลังวัตรไร้เทียมทานกระตุ้นทักษะ [สมองเทวะ] พลิกอ่านตำราวิถีโอสถทุกเล่มอย่างรวดเร็ว ด้วยความสามารถในการจดจำได้เพียงผ่านตา ไม่นานนักความรู้ในตำราเหล่านั้นก็ถูกจดจำไว้ในใจ ทั้งยังเกิดความหยั่งรู้จนแตกฉานอย่างรวดเร็ว!

เขาอ่านตำราเหล่านั้นจนจบโดยใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วยาม หากเขาสามารถพลิกหน้ากระดาษได้เร็วกว่านี้ เกรงว่าเพียงหนึ่งก้านธูปเขาก็คงบรรลุความรู้ทั้งหมดแล้ว!

เป็นดังคาด ความเร็วในการพลิกตำราคือสิ่งเดียวที่ฉุดรั้งความเร็วในการเรียนรู้ของเขา!

และนี่ก็คือความพิเศษเหนือชั้นของ [สมองเทวะ]!

ทางด้านจงหลิงเอ๋อร์ที่อยู่ข้าง ๆ เมื่อเห็นความเร็วในการพลิกตำราของเฉินฉางอันก็นึกสงสัยยิ่งนัก

พลิกเร็วถึงเพียงนั้น พี่ฉางอันจะอ่านเข้าใจจริงหรือ?

เดิมทีเฉินฉางอันก็เป็นหมออยู่แล้ว ยามนี้เมื่อได้อ่านตำราวิถีโอสถหลายร้อยเล่มจากแหวนมิติของกู่ซิวหมัว เขาก็เริ่มเกิดความเข้าใจและมีทักษะด้านการหลอมโอสถที่ก้าวล้ำ

"ไม่รู้ว่ายามนี้ ตัวข้าจะนับว่าเป็นนักหลอมโอสถได้หรือยัง?"

เฉินฉางอันมองไปยังหม้อหลอมโอสถที่อยู่ด้านข้าง รู้สึกคันไม้คันมือจนอยากจะลองหลอมโอสถดูสักครา

แต่น่าเสียดายที่ยามนี้เขายังอยู่เพียงระดับหล่อเลี้ยงโลหิตขั้นต้น ยังไม่ก้าวเข้าสู่ระดับทำลายขีดจำกัดมนุษย์ จึงยังไม่มีพลังวัตรที่สามารถชักนำเพลิงฟ้าดินมาใช้ปรุงยาได้ เขาจึงทำได้เพียงละทิ้งความคิดที่จะหลอมโอสถไปก่อน!

จากนั้น เฉินฉางอันจึงหยิบเอาสูตรโอสถลับที่กู่ซิวหมัวสะสมไว้ออกมาดูว่ามีสิ่งใดบ้าง

โอสถเสริมโลหิตระดับสาม, โอสถเปลี่ยนมารระดับสี่, โอสถหล่อเลี้ยงวิญญาณระดับสี่, ระดับห้า...

ทว่าเมื่อเฉินฉางอันเปิดดูสูตรโอสถสูตรหนึ่ง ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยกลับปรากฏร่องรอยของความตื่นตะลึง!

"โอสถพันอายุขัย โอสถอายุวัฒนะระดับห้า หากกินเข้าไปจะสามารถเพิ่มอายุขัยได้ถึงหนึ่งพันปี!"