บทที่ 24 ตลอดทั้งวันแทบ

บทที่ 24 ตลอดทั้งวันแทบ

จะไม่มีใครเห็นวี่แววของเว่ยซานเลย นอกจากการเข้าเรียนคลาสรวมและการออกไปเดินเล่นช่วงบ่ายเพียงแป๊บเดียวเท่านั้น

เว่ยซานกล่าวอย่างจริงใจ "อาจารย์คะ หนูมีความสามารถในการซึมซับข้อมูลต่ำน่ะค่ะ เลยอยากจะค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป แล้วค่อยเลือกเรียนวิชาพวกนี้ทีหลัง"

เซี่ยงหมิงฮวา "..." เขาไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร แต่ทุกครั้งที่เว่ยซานคนนี้อ้าปากพูด เขากลับรู้สึกเหมือนกำลังโดนเธอเยาะเย้ยอยู่ยังไงยังงั้น

"นี่คือวิชาที่ฉันเลือกไว้ให้เธอ เริ่มเรียนตามตารางนี้ตั้งแต่สัปดาห์หน้าเป็นต้นไป" เซี่ยงหมิงฮวาเปิดคอมพิวเตอร์แสงของตนแล้วส่งตารางเรียนให้เว่ยซาน "พวกนี้เป็นแค่วิชาพื้นฐานทั้งนั้น ไม่ได้เรียนยากอะไรหรอก"

เมื่อมองดูตารางเรียนรายสัปดาห์ที่อัดแน่นจนเต็มเอี๊ยด เว่ยซานก็เอ่ยปฏิเสธโดยสัญชาตญาณ "อาจารย์คะ ดูเหมือนวิชาเรียนมันจะเยอะเกินไปหน่อยนะคะ"

"คนที่มาจากดาวไร้นามน่ะ หากอยากจะอยู่ที่นี่ต่อก็ต้องอดทนต่อความยากลำบาก" เซี่ยงหมิงฮวาขมวดคิ้ว "เธออยากจะอยู่ต่อหรือไม่ล่ะ? ถ้าอยากอยู่ต่อก็เลิกทำตัวเหลวไหลไปวันๆ ได้แล้ว"

เว่ยซานลอบถอนหายใจ วันเสาร์อาทิตย์เธอยังต้องออกไปดูลาดเลาว่าจะมีที่ไหนให้หาเงินได้บ้าง ตอนนี้ตารางเรียนวันจันทร์ถึงวันศุกร์ของเธออัดแน่นไปหมด เธอคงเหลือเวลาแค่นิดหน่อยตอนกลางคืนเพื่ออ่านหนังสือเท่านั้น

"เว่ยซาน เธอทำตัวให้มันดีๆ หน่อยก็แล้วกัน" เซี่ยงหมิงฮวาทิ้งท้ายไว้เพียงแค่นั้นแล้วหันหลังเดินจากไป

หลังจากจัดการกับตัวปัญหาเสร็จ เซี่ยงหมิงฮวาก็ดินกลับไปที่ห้องพักครูด้วยสีหน้าบึ้งตึง

ทันทีที่เขานั่งลง ก็มีคนเดินเข้ามาที่หน้าประตู "เป็นอะไรไป? เด็กๆ รับมือยากงั้นเหรอ?"

เซี่ยงหมิงฮวาไม่พูดอะไร เพียงแต่พลิกดูข้อมูลการฝึกซ้อมของนักเรียนในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา

อีกฝ่ายไม่ได้ใส่ใจ ยืนพิงกรอบประตูแล้วพูดต่อ "ถ้าตอนนั้นนายยอมรับผิดแต่โดยดี คณบดีก็คงไม่ส่งนายมาคุมพวกเด็กปีหนึ่งที่นี่หรอก"

"อยู่ที่นี่ก็ดีออก เด็กนักเรียนก็เชื่อฟังกันดี" แต่ในใจของเซี่ยงหมิงฮวากลับกากบาททับชื่อของเว่ยซานเงียบๆ ไปแล้ว

คนที่อยู่ตรงหน้าประตูเสยผมยาวของตนไปด้านหลัง แล้วเอ่ยขึ้นราวกับไม่ได้ใส่ใจนัก "ปีนี้มีเด็กจากตระกูลอิงอยู่ในกลุ่มเด็กปีหนึ่งด้วยนะ"

มือของเซี่ยงหมิงฮวาชะงักไปเล็กน้อย แต่สุดท้ายเขาก็พลิกหน้ากระดาษต่อไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "นายไม่มีสอนหรือไง?"

อีกฝ่ายเดาะลิ้น "การแข่งขันใกล้จะจบลงแล้วนะ นายควรจะลองพิจารณาการแข่งขันรอบหน้าดูบ้าง พวกเราหลายคนคิดว่าบางทีปีหน้าอาจจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงก็ได้"

หมายเหตุผู้แต่ง: เหล่าตัวท็อปจากสถาบันการทหารทุกแห่งต่างกำลังฝึกฝนกันอย่างหนัก มีเพียงเว่ยซานคนเดียวเท่านั้นที่ยังคงทำตัวเหลวไหลและอู้งาน ได้เวลาที่เธอจะได้สัมผัสกับความโหดร้ายของสังคม และความยากจนเสียที :)

แม้ว่าเครือข่ายดวงดาวจะระบุไว้ว่าดาวชาตูตั้งอยู่ในพื้นที่ห่างไกลและมีสภาพแวดล้อมที่แห้งแล้ง แต่ในสายตาของเว่ยซาน มันก็ยังคงเจริญรุ่งเรืองมากอยู่ดี ถนนหนทางกว้างขวางกว่าบนดาว 3212 ถึงหลายสิบเท่า บนท้องฟ้าเต็มไปด้วยอากาศยานขนาดเล็กใหญ่บินขวักไขว่ แถมยังมีหุ่นรบประเภทต่อสู้หลากหลายแบบอีกด้วย

เว่ยซานตื่นตาตื่นใจจนทำอะไรไม่ถูก หลังจากเดินออกจากประตูโรงเรียนมาได้ไม่นาน เธอก็ก้าวขาไม่ออกเสียแล้ว ทำได้เพียงยืนแหงนหน้ามองท้องฟ้าอยู่ริมถนนเป็นเวลานาน เธอแทบอยากจะรื้อหุ่นรบทุกตัวที่บินผ่านเพื่อดูโครงสร้างข้างในให้รู้แล้วรู้รอด

ผู้ปกครองคนหนึ่งเดินจูงมือลูกที่กำลังเล่นซนผ่านมา เด็กน้อยจ้องมองเธออยู่นาน ก่อนจะกระตุกมือผู้เป็นแม่ "แม่ฮะ พี่สาวคนนี้บ๊องจังเลย"

ผู้ปกครองรีบปิดปากเด็กแล้วอุ้มเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว

เว่ยซานละสายตาลงและเดินไปตามถนนต่อ เธอค้นหาข้อมูลในเว็บบอร์ดของโรงเรียนและพบว่าบนดาวชาตูมีตลาดแห่งหนึ่งชื่อว่าซอยทูหม่า ซึ่งแทบจะขายทุกสิ่งทุกอย่าง เธอคาดว่าน่าจะมีโอกาสในการหางานทำที่นั่นไม่น้อยเลยทีเดียว

เมื่อมาถึงซอยทูหม่า ที่นั่นก็เต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่าน ทันทีที่เว่ยซานเดินเข้าไป เธอก็เห็นร้านดัดแปลงอาวุธหุ่นรบ ร้านเปลี่ยนข้อต่อหุ่นรบ ซึ่งมีความหลากหลายมาก เธอถึงกับเห็นร้านหนึ่งชื่อว่าหุ่นรบแสนสวย และเมื่อมองดูดีๆ ก็พบว่ามันคือร้านสำหรับพ่นสีและเพนต์ลายหุ่นรบต่างหาก

หลังจากเดินสำรวจไปได้ครึ่งทาง ในที่สุดเว่ยซานก็นึกขึ้นได้ว่าเธอมาที่นี่เพื่อหางานพาร์ทไทม์ทำ เธอคิดว่าทางที่ดีควรจะหางานด้านเทคนิค อย่างเช่นเป็นเด็กฝึกงานช่างหุ่นรบ ทว่าทันทีที่เธอเดินเข้าไปในร้านและบอกความประสงค์ เธอก็แทบจะถูกเจ้าของร้านไล่ตะเพิดออกมา

"มาจากไหนก็กลับไปที่นั่นเลยนะ! คิดอยากจะเป็นลูกศิษย์ฉันงั้นเรอะ? ไสหัวไปเลย ไป๊ ไป๊"

ลูกค้าที่อยู่รอบๆ ต่างก็ยืนเยาะเย้ย "กลางวันแสกๆ แท้ๆ ดันมีคนมายืนฝันกลางวันซะได้"

"วัยรุ่นสมัยนี้ชอบคิดแต่จะฉวยโอกาสเอาเปรียบจริงๆ"

เว่ยซาน "..."

โดนด่าอยู่นานกว่าเธอจะตระหนักได้ว่า เจ้าของร้านคนนี้เป็นยอดฝีมือที่วิศวกรหุ่นรบจำนวนมากต่างก็อยากจะฝากตัวเป็นศิษย์

เว่ยซานเปลี่ยนไปลองอีกร้านหนึ่ง ครั้งนี้เธอเลือกใช้คำพูดอย่างระมัดระวังมากขึ้น แต่อีกฝ่ายกลับขอดูบัตรนักศึกษาของสถาบันการทหารสถาบันการทหารดาโมคลีสแทน

"นี่บัตรนักศึกษาของฉันค่ะ" เว่ยซานเปิดแฟ้มเอกสารในคอมพิวเตอร์แสงและให้เจ้าของร้านดูอย่างชัดเจน

เจ้าของร้านมองดูอย่างละเอียด สีหน้าของเขาก็มืดครึ้มลงทันที "นี่เธอมากวนประสาทฉันใช่มั้ยเนี่ย? นักศึกษาสาขานักบินหุ่นรบเดี่ยวจะมาหางานทำที่นี่เพื่ออะไร? รีบไสหัวไปเลยไป อย่ามาทำให้ฉันเสียเวลา"

เว่ยซานที่โดนไล่ตะเพิดออกมาอีกครั้ง "..."

หลังจากนั้น เธอไปลองดูอีกหลายร้าน แต่ทันทีที่พวกเขากางบัตรนักศึกษาดู ทุกคนต่างก็ปฏิเสธทันควัน

เจ้าของร้านคนสุดท้ายมองเว่ยซานราวกับว่าเธอเป็นคนโง่ "พวกนักบินหุ่นรบเดี่ยวก็ไปรับภารกิจสิ จะวิ่งโร่มาที่นี่ทำไมกัน?"

เว่ยซาน: นักบินหุ่นรบเดี่ยวจะมีหัวใจของวิศวกรหุ่นรบบ้างไม่ได้หรือไง?

เจ้าของร้านชี้ไปทางด้านหลังซอยทูหม่า "ไปที่ซอยด้านหลังนู่นสิ มักจะมีคนไปโพสต์ภารกิจตามหาพวกนักบินหุ่นรบเดี่ยวอยู่ที่นั่นแหละ"

เว่ยซานไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องล้มเลิกความตั้งใจที่จะหางานด้านเทคนิค แล้วหันไปหางานอย่างอื่นแทน แต่ในความเป็นจริง เธอก็ยังหางานที่เหมาะสมไม่ได้อยู่ดี

ภารกิจส่วนใหญ่เป็นพวกงานบอดี้การ์ด ไม่ก็ไปจับแมลงอสูรตามสถานที่ต่างๆ ซึ่งแน่นอนว่าภารกิจเหล่านี้ต้องใช้เวลามากกว่าหนึ่งสัปดาห์ ในขณะที่เว่ยซานสามารถออกจากโรงเรียนได้แค่ช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์เท่านั้น

เว่ยซาน: ในเมื่ออุตส่าห์ทะลุมิติมาทั้งที ทำไมเธอถึงไม่มีสกิลโกงหาเงินติดตัวมาบ้างล่ะเนี่ย?

"นักศึกษา ลุงสังเกตเธอมาตั้งนานแล้ว อยากหาเงินไหมล่ะ?" ชายวัยกลางคนรูปร่างผอมแห้งกระตุกแขนเสื้อเว่ยซานและเอ่ยถาม

เว่ยซานก้มลงมองแขนเสื้อของตัวเองแล้วเงยหน้าขึ้น จ้องมองชายวัยกลางคนร่างผอมด้วยความระแวดระวัง เธอไม่ทันสังเกตเลยสักนิดว่าเขาเข้ามาใกล้เธอตั้งแต่เมื่อไหร่

ชายวัยกลางคนร่างผอมดูเหมือนจะมองความคิดของเธอออกจึงหัวเราะเบาๆ "พวกนายหน้าอย่างเราก็พอจะมีฝีมือติดตัวอยู่บ้างนั่นแหละ"

"ลุงมีวิธีหาเงินแบบไหนล่ะคะ?" เว่ยซานลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยถามเขา

ชายวัยกลางคนร่างผอมยื่นมือออกมา "ขอแนะนำตัวก่อนเลยแล้วกัน ลุงชื่อเหล่าฉางนะ"

เว่ยซานจับมือกับเขาและย้ำอีกครั้ง "วิธีหาเงินล่ะคะ"

เหล่าฉางเอ่ยถาม "ดูจากหน่วยก้านของเธอแล้ว ไม่น่าจะใช่คนธรรมดาทั่วไป ฝีมือก็คงไม่เบาเลยล่ะสิ สนใจมาลงแข่งในตลาดมืดใต้ดินไหมล่ะ? เวลาแข่งก็ยืดหยุ่นสุดๆ เธอจะมาวันไหนก็ได้"

แข่งในตลาดมืดงั้นเหรอ?

เว่ยซานนึกถึงการแข่งขันชกมวยใต้ดินเถื่อนในโลกเดิมของเธอขึ้นมาทันที สถานที่ที่ไม่สนความเป็นความตายของใครทั้งนั้น

"มีอันตรายถึงชีวิตไหมคะ?"

เหล่าฉางฉีกยิ้มกว้าง "ปกติแล้วคนเขาก็จะออมมือให้กันนั่นแหละ แต่มันเป็นการแข่งในตลาดมืดนี่นา ยังไงมันก็ต้องมีพวกบ้าบิ่นอยู่บ้าง"

"ไม่ไปหรอกค่ะ" เว่ยซานปฏิเสธทันควัน

เหล่าฉางไม่ได้รู้สึกประหลาดใจอะไร แต่ก่อนจะเดินจากไปเขาก็กระซิบขึ้นว่า "น่าเสียดายจัง การแข่งนัดหนึ่งได้เงินตั้งหลายแสนเหรียญดาวเลยนะ"