บทที่ 6: บุกโจมตีสาขากองทัพเรือ

บทที่ 6: บุกโจมตีสาขากองทัพเรือ

กองทัพเรือสาขา G-5

เรือรบนับสิบหกลำจอดเรียงรายพร้อมกับตั้งกระบอกปืนใหญ่เตรียมพร้อม บนลานท่าเรือ ทหารเรือนับพันนายตั้งแถวอย่างเป็นระเบียบและประจำการอยู่หน้าปืนใหญ่ รอคอยการมาเยือนของศัตรู ท่าเรือและเมืองอันเป็นที่ตั้งของสาขา G-5 อบอวลไปด้วยบรรยากาศอันตึงเครียดและเคร่งขรึม

"รายงานครับ ท่านพลเรือโทดิสก์ กองทหารเตรียมความพร้อมก่อนการรบเสร็จสิ้นและกำลังสแตนด์บายรอคำสั่งครับ" นายทหารคนสนิทรายงานต่อดิสก์ด้วยร่างกายที่เกร็งแน่น

"เข้าใจแล้ว กลับไปประจำที่ซะ ทันทีที่ได้รับคำสั่ง ให้ระดมยิงปืนใหญ่โจมตีพวกโจรสลัด ทำทุกวิถีทางเพื่อยันพวกมันเอาไว้จนกว่ากำลังเสริมจะมาถึง" ดิสก์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"รับทราบครับ" นายทหารคนสนิทวิ่งเหยาะๆ ออกไปทันทีที่รับคำสั่ง

"ฉันยอมให้พวกโจรสลัดทำตามอำเภอใจไม่ได้เด็ดขาด ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม ตั้งแต่วินาทีแรกที่ฉันรับตำแหน่งผู้บัญชาการสาขาและก้าวเข้ามาในโลกใหม่ ฉันก็เตรียมใจไว้แล้ว ไม่สิ... มันต้องเริ่มตั้งแต่วินาทีแรกที่ฉันเข้ามาเป็นทหารเรือต่างหาก"

"พวกสวะแห่งท้องทะเล ฉันขอเดิมพันชื่อเสียงของตัวเองในนามของความยุติธรรม ฉันจะต้องฝังพวกแกทั้งหมดไว้ที่สาขา G-5 แห่งนี้ให้จงได้" ดิสก์พึมพำกับตัวเอง แววตาของเขาแน่วแน่และแฝงไปด้วยจิตสังหาร

"กัปตัน มองเห็นฐานทัพของกองทัพเรือแล้วครับ! พวกเราจะเข้าสู่ระยะยิงของปืนใหญ่ทหารเรือในอีกสิบห้านาที" พลขับเรือรายงานต่อร็อคส์

"ฮ่าฮ่าฮ่า ไม่ต้องไปสนไอ้ปืนใหญ่นั่นหรอก ของเล่นพวกนั้นมันเหมาะจะเอาไว้จุดฉลองชัยชนะให้ฉันเท่านั้นแหละ เดินหน้าเต็มกำลัง บดขยี้พวกมันให้แหลกคาตีน!" ร็อคส์หัวเราะลั่นอย่างโอหัง

"รับทราบครับกัปตัน"

"ท่านพลเรือโทดิสก์ ตรวจพบกองเรือของร็อคส์ที่เบื้องหน้าแล้วครับ มีเรือหลัก 3 ลำ และเรืออื่นๆ อีกหลายสิบลำครับ"

"รับทราบ ถ่ายทอดคำสั่งของฉัน ทันทีที่กองเรือโจรสลัดเข้าสู่ระยะยิง ให้สาดกระสุนทุกนัดที่มีแล้วจมพวกมันซะ" ดิสก์สั่งการผ่านหอยทากสื่อสาร

"รับทราบครับ ท่านพลเรือโท"

"ทุกคนเตรียมพร้อม ทันทีที่พวกโจรสลัดเข้ามาในระยะยิง ให้ยิงเต็มกำลังเลย" นายทหารระดับต่างๆ ถ่ายทอดคำสั่งไปถึงหูของเหล่าทหาร

"โอ้!" เหล่าทหารกระชับปืนในมือแน่น พลปืนใหญ่เตรียมคบเพลิงให้พร้อมจุดชนวนได้ทุกเมื่อ สายตาของคนส่วนใหญ่ล้วนฉายแววตึงเครียดและหวาดหวั่น

เวลาสิบกว่านาทีผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับกะพริบตา

"ฟังคำสั่งฉัน ยิงได้!" ดิสก์ออกคำสั่งโจมตีผ่านหอยทากสื่อสาร

"รับทราบครับ ท่านพลเรือโท"

ชั่วพริบตาต่อมา เสียง "ตู้ม... ตู้ม... ตู้ม..." ก็ดังกึกก้อง ปืนใหญ่คำรามออกมาไม่ขาดสาย เพียงอึดใจเดียว ลูกปืนใหญ่นับพันลูกก็ถูกระดมยิงเข้าใส่กลุ่มโจรสลัดร็อคส์

ลูกสมุนของกลุ่มโจรสลัดร็อคส์พากันแตกตื่นลุกลี้ลุกลนทันทีที่ต้องเผชิญหน้ากับห่าฝนลูกปืนใหญ่ "ทำยังไงดีเนี่ย! พวกเราตายแน่"

"กุระ ระ ระ ระ ระ ไม่ต้องตื่นตระหนกไปหรอกน่า พวกเด็กๆ" หนวดขาวหัวเราะร่วนพลางก้าวเดินไปอยู่เบื้องหน้าสุด กล้ามเนื้อแขนของเขาปูดโปนขณะที่เขากำหมัดแน่นและชกสวนไปในทิศทางที่ลูกปืนใหญ่พุ่งเข้ามา

เสียง "เพล้ง" ดังสะท้อนก้องออกมาจากเบื้องหน้าหมัดของเอ็ดเวิร์ด นิวเกต อากาศตรงหน้าของเขาแตกร้าวราวกับกระจกอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่แรงสั่นสะเทือนอันน่าสะพรึงกลัวจะพุ่งทะลวงเข้าใส่ห่าฝนลูกปืนใหญ่

การระเบิดเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องลูกแล้วลูกเล่า ชั่วพริบตาเดียว ลูกปืนใหญ่ระลอกแรกก็ถูกแรงสั่นสะเทือนอันมหาศาลทำลายจนระเบิดกลางอากาศห่างจากเรือโจรสลัดออกไปร่วมร้อยเมตร

"รอดตายแล้ว! สมแล้วที่เป็นผู้บัญชาการ หนวดขาว เอ็ดเวิร์ด นิวเกต ลูกปืนใหญ่พวกนี้ทำอะไรไม่ได้เลยสักนิด" เหล่าลูกสมุนพากันโห่ร้องด้วยความดีใจที่รอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด พร้อมกับเอ่ยยกย่องเอ็ดเวิร์ด นิวเกต

ด้านหลัง ราชสีห์ทองคำ ชิกิ กำดาบโอโตะและโคโตะในมือแน่น พลางเดาะลิ้นด้วยความไม่สบอารมณ์ "มีอะไรน่าทึ่งนักหนา? ก็แค่ขายาวแล้วเดินไปถึงตรงนั้นเร็วกว่าฉันนิดหน่อยไม่ใช่รึไง?"

ตัดภาพมาอีกด้านหนึ่ง เหล่าทหารเรือต่างพากันตกตะลึงเมื่อได้เห็นหนวดขาวแผลงฤทธิ์

"หนวดขาว เอ็ดเวิร์ด นิวเกต งั้นรึ? พลังของผลกุระ กุระ ที่สามารถสร้างแผ่นดินไหว สึนามิ และทำให้มวลอากาศสั่นสะเทือนได้... เป็นตัวปัญหาซะจริงๆ"

"อย่าตื่นตระหนก เตรียมยิงระลอกต่อไป" หลังจากคร่ำครวญถึงความแข็งแกร่งของหนวดขาวในใจ ดิสก์ก็รีบออกคำสั่งต่อทันที

เสียง "ตู้ม" จากการระดมยิงดังขึ้นอีกครั้ง ลูกปืนใหญ่ระลอกที่สองพุ่งทะยานเข้าหากลุ่มโจรสลัดร็อคส์ดุจห่าฝน

"นิวเกต ถอยไปซะ คอยดูฉันก็แล้วกัน" ราชสีห์ทองคำเอ่ยขึ้นพร้อมกับใช้พลังจากผลปีศาจของตน ลอยตัวขึ้นไปบนอากาศหน้าหัวเรือ สองมือกำดาบโอโตะและโคโตะไว้แน่น แล้วตวัดฟันใส่ลูกปืนใหญ่

"ราชสีห์: หุบเขาพันผ่า (ชิชิ: เซ็นจินโกคุ)" ชั่วพริบตา คลื่นดาบสีทองนับพันสายก็พุ่งทะยานเข้าหาลูกปืนใหญ่ หากอัลเลนได้มาเห็นฉากนี้ เขาคงได้แต่น้ำลายหกด้วยความอิจฉา 'ฉันยังรีดเค้นคลื่นดาบออกมาไม่ได้สักสายเลยนะโว้ย!!'

คลื่นดาบนับไม่ถ้วนปะทะเข้ากับห่าฝนลูกปืนใหญ่ ก่อให้เกิดการระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว การระดมยิงระลอกที่สองล้มเหลวไม่เป็นท่าอีกครั้ง

ลูกสมุนนับไม่ถ้วนพากันประจบสอพลอเยินยอราชสีห์ทองคำจนตัวลอย พวกเขารู้สึกกระหยิ่มยิ้มย่องในใจที่ได้เข้าร่วมกับกลุ่มโจรสลัดร็อคส์

"พวกสวะ อย่าเพิ่งรีบดีใจไปนักเลย พอขึ้นฝั่งไปแล้ว พวกระดับผู้บัญชาการอย่างพวกฉันจะไม่ออกหน้าหรอกนะ เว้นแต่ว่าจะเจอพวกระดับนายทหาร ถ้าพวกแกตายก็อย่ามาโทษฉันล่ะ มีแต่คนเก่งกาจเท่านั้นแหละที่จะกลายมาเป็นลูกเรือของฉัน ราชสีห์ทองคำคนนี้ได้ จิฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า" ราชสีห์ทองคำตอบกลับด้วยความหยิ่งผยอง

"ชิ แกนี่มันหลงตัวเองซะจริง ชิกิ แกก็ทำเป็นแต่ท่าทางอลังการๆ นั่นแหละ" หนวดขาวพูดกับราชสีห์ทองคำด้วยสีหน้าเอือมระอา

"อะไรนะ? นิวเกต แกอยากมีเรื่องรึไง?" ราชสีห์ทองคำคาบซิการ์และพูดกระแนะกระแหนหนวดขาวอย่างไม่สบอารมณ์

"ก็เอาสิ แกคิดว่าฉันจะกลัวแมวเหมียวสีทองอย่างแกงั้นรึไง?" หนวดขาวสวนกลับพร้อมกับแผ่ฮาคิ

เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนกำลังจะเปิดศึกกันเอง เหล่าลูกสมุนตัวจ้อยที่อยู่ใกล้ๆ ก็รีบถอยห่างออกไปซ่อนตัวไกลถึงสิบหลาทันที ด้วยความกลัวว่าจะโดนลูกหลงจากการโจมตีวงกว้างที่คาดเดาไม่ได้

"เอาล่ะ ถ้าพวกแกอยากจะกัดกันก็เอาไว้ทีหลัง ตอนนี้เตรียมตัวขึ้นฝั่งได้แล้ว" ร็อคส์พูดแทรกขึ้นมาได้ทันเวลาพอดี

"ชิ ฉันจะปล่อยแกไปก่อนก็แล้วกัน"

"ไสหัวไปซะ ฉันต่างหากที่ไว้ชีวิตแก"

กลุ่มโจรสลัดร็อคส์ไม่ได้ห้ามเรื่องการต่อสู้กันเองอย่างเข้มงวดนัก แต่พวกเขาก็ต้องรู้จักกาลเทศะ

นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมหนวดขาวถึงไม่ค่อยชอบกลุ่มโจรสลัดกลุ่มนี้นัก เขาออกทะเลและเข้าร่วมกับกลุ่มโจรสลัดร็อคส์เพื่อตามหา 'ครอบครัว' แต่กลับต้องมาอยู่บนเรือที่เต็มไปด้วยแผนการร้ายและการลอบกัด

มีดที่แทงจากข้างหลังนั้นโหดเหี้ยมและน่ากลัวยิ่งกว่ามีดจากศัตรูเสียอีก สิ่งนี้มันขัดกับอุดมการณ์ของเขา และความคิดที่จะถอนตัวออกจากกลุ่มโจรสลัดร็อคส์ก็ผุดขึ้นมาในหัวตั้งนานแล้ว

แต่คิดว่าที่นี่เป็นที่ที่นึกจะเข้าก็เข้า นึกจะออกก็ออกได้ง่ายๆ งั้นหรือ? คิดว่ากำปั้นของร็อคส์เป็นเรื่องล้อเล่นรึไง? เขายังไม่มีความมั่นใจมากพอที่จะเอาชีวิตรอดจากเงื้อมมือของร็อคส์ได้ในตอนนี้

"หม่า ม้า ม๊า ม๊า ม๊า ฉันได้กลิ่นของหวานแล้ว รีบๆ ขึ้นฝั่งกันเร็วกว่านี้หน่อยได้มั้ย? ฉันรอไม่ไหวแล้วนะ" หลินหลินเอ่ยขึ้นขณะที่ถือดาบนโปเลียนไว้ในมือ

ราชสีห์ทองคำและหนวดขาวเหลือบมองเธอพร้อมกันในทันที 'บนเรือลำนี้ไม่มีคนปกติเลยสักคนจริงๆ'

หลังจากระดมยิงปืนใหญ่ไปหลายระลอกแต่ก็ไร้ผล เรือโจรสลัดก็แล่นเข้ามาใกล้ลานท่าเรือ ทั้งสองฝ่ายต่างรู้ดีว่าขั้นตอนต่อไปคือการต่อสู้ระยะประชิดอันแสนโหดร้าย

"บัดซบเอ๊ย การระดมยิงทำอะไรสัตว์ประหลาดพวกนี้ไม่ได้เลยสักนิด" ดิสก์เดินลงมาจากจุดซุ่มยิงบนที่สูง มายังด้านหน้าของท่าเรือ และเอ่ยขึ้นด้วยความรู้สึกไร้เรี่ยวแรง

"ไม่ ฉันจะมายอมแพ้แบบนี้ไม่ได้"

"เหล่าทหารหาญ ในเมื่อปืนใหญ่มันไร้ประโยชน์และศัตรูก็เทียบท่าแล้ว งั้นก็ชักดาบของพวกนายออกมา เตรียมตัวเข้าปะทะ ในนามแห่งความยุติธรรม จงลงทัณฑ์พวกสวะเหล่านี้ซะ บุก!!!" ดิสก์ชักดาบยาวออกมา เคลือบมันด้วยฮาคิเกราะ แล้วพุ่งทะยานไปที่ลานท่าเรือ เตรียมตัวเป็นทัพหน้าบุกทะลวงเข้าใส่กลุ่มโจรสลัดร็อคส์

ในเวลานี้ กลุ่มโจรสลัดร็อคส์ก็เข้ามาใกล้ท่าเรือและเตรียมพร้อมที่จะขึ้นฝั่งเช่นกัน

ร็อคส์กระโดดรวดเดียวลงมาเหยียบพื้นฝั่ง พละกำลังอันมหาศาลส่งผลให้พื้นดินถึงกับแตกร้าวและยุบตัวลงไป

"พวกเด็กๆ ลุยเลย! กวาดล้างพวกทหารเรือกระจอกๆ นี่ให้สิ้นซาก ใครคือความยุติธรรม ฉันคนนี้แหละจะเป็นคนตัดสินเอง ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!"

"เฮ้!!! บุกเลย!" เหล่าลูกสมุนพากันพุ่งเข้าใส่กองทัพเรือ ต่างคนต่างก็อยากจะสร้างผลงานเพื่อจะได้เลื่อนขั้นเป็นระดับผู้บัญชาการของกลุ่มโจรสลัดร็อคส์

ณ น่านน้ำบริเวณใกล้เคียง เรือรบหลายลำกำลังแล่นด้วยความเร็วเต็มพิกัดมุ่งหน้าไปยังสาขา G-5

"ต้องไปให้ทันเวลาสิ" เซ็นโงคุยืนอยู่ตรงหัวเรือ ทอดสายตามองไปเบื้องหน้าพลางคิดในใจด้วยความร้อนรน