บทที่ 33 - ไม่รับสายในหนึ่งนาที? ไสหัวไปซะ!

พอได้ยินแบบนั้น ครูหลิวก็ส่งสายตาให้เสี่ยวเฉินจากฝ่ายรับสมัครรีบลุกขึ้นไปดูหน้าประตู ก่อนจะปิดประตูลงกลอนอย่างเบามือ

แต่หัวหน้าสวีที่เพิ่งจะสงบสติอารมณ์ลงได้และกำลังจะอ้าปากพูด พอหันไปเห็นครูมัธยมสองคนนั่งอยู่ข้างๆ เขาก็ส่งยิ้มเจื่อนๆ ให้

"รบกวนคุณครูทั้งสองท่าน..."

ครูทั้งสองคนเข้าใจความหมายทันที!

"ได้ครับ! เดี๋ยวพวกเราลงไปรอข้างล่างนะครับ!"

"ไม่ใช่ครับ! ผมหมายถึงรบกวนพวกคุณสองคนออกไปยืนเฝ้าหน้าประตูให้หน่อย ห้ามให้ใครเข้าใกล้ในรัศมีห้าเมตรเด็ดขาด!"

ครูทั้งสองมองหน้ากัน ต่างฝ่ายต่างก็เห็นความตกตะลึงในแววตาของอีกฝ่าย!

เรื่องอะไรกันที่ทำให้อาจารย์จากมหา'ลัยระดับ 985 ตกใจกลัวได้ขนาดนี้? ซูเฉิงมันเขียนอะไรลงไปกันแน่?

แต่ถึงกระนั้น พวกเขาก็ยังพอแยกแยะได้ว่าอะไรควรทะลึ่งถาม อะไรไม่ควรถาม

ทั้งสองคนรีบเดินออกไปยืนเฝ้าหน้าประตูด้วยความเคร่งเครียดทันที!

"อธิการบดีเซียวครับ ผมหลิวฉางอันจากฝ่ายรับสมัครครับ ตอนนี้ผมกับครูสวีเหมิงจากคณะฟิสิกส์และอิเล็กทรอนิกส์สารสนเทศ กำลังมาลงพื้นที่ประเมินนักเรียนที่เมืองเจียงซื่อครับ ครูสวีเหมิงมีเรื่องด่วนจะรายงานครับ!"

พูดจบครูหลิวก็ยื่นโทรศัพท์ให้หัวหน้าสวี ฝ่ายหัวหน้าสวีพยายามกดเสียงที่สั่นเทาด้วยความตื่นเต้นให้เป็นปกติที่สุด แล้วรายงานสิ่งที่เขาพบเจออย่างคร่าวๆ!

นักเรียนคนหนึ่งใช้วิธีการที่ไม่เคยมีใครใช้มาก่อน อนุมานสูตรที่มีอยู่แล้วขึ้นมาใหม่ แค่นี้ก็เพียงพอที่จะเปลี่ยนตำราเรียนในระดับมหาวิทยาลัยในปัจจุบันได้แล้ว

แต่นั่นยังไม่ใช่เรื่องที่น่าตกใจที่สุด สิ่งที่น่าช็อกยิ่งกว่าคือ วิธีการอนุมานนี้มีศักยภาพมหาศาลในการนำไปประยุกต์ใช้จริง!

"ท่านอธิการบดีครับ เนื่องจากวิธีการอนุมานแบบใหม่นี้มันเข้าถึงแก่นแท้และเรียบง่ายมาก! ผมเลยลองเอาวิธีนี้ไปแทนค่าในโครงสร้างสมการแรงที่เราใช้อยู่ในปัจจุบันดูครับ"

"ผมมั่นใจเลยว่า ทฤษฎีใหม่นี้จะสามารถเปลี่ยนแปลงการอนุมานสมการแรงในปัจจุบันได้อย่างมหาศาลเลยครับ!"

"พูดง่ายๆ ก็คือ มันสามารถเปลี่ยนโครงสร้างและปัญหาด้านพลศาสตร์ในปัจจุบันได้เลยครับ!"

ปลายสายเงียบไปพักใหญ่ ก่อนที่หัวหน้าสวีจะได้ยินเสียงทุ้มต่ำของอธิการบดีสั่งพักการประชุมชั่วคราว แล้วบอกให้หัวหน้าสวีรอแป๊บหนึ่ง เขาจะรีบกลับไปที่ห้องทำงานเดี๋ยวนี้!

พอได้ยินแบบนั้น หัวหน้าสวีก็ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดแรง ราวกับถูกสูบพลังงานไปจนหมด

อธิการบดีให้ความสำคัญแล้ว!

สิบกว่านาทีต่อมา ครูสวีก็ได้รายงานการค้นพบและข้อสันนิษฐานของตัวเองให้อธิการบดีฟังอย่างคร่าวๆ โดยเน้นย้ำถึงศักยภาพอันมหาศาลในการนำผลการอนุมานแบบใหม่นี้ไปประยุกต์ใช้จริง!

ในเวลาอันสั้นแค่นี้ หัวหน้าสวีคงยังประเมินตัวเลขที่แน่ชัดไม่ได้ แต่ก็น่าจะเพิ่มขีดจำกัดด้านพลศาสตร์โครงสร้างได้สัก 5% ล่ะมั้ง!

นี่ไม่ใช่แค่เรื่องความเร็วสูงสุดของรถยนต์เพิ่มขึ้น 5% หรอกนะ แต่ถ้าเอาไปใช้กับเครื่องบินรบหรือขีปนาวุธล่ะ?

ถ้าเพิ่มขีดความสามารถในการขับเคลื่อนได้ 5% ในเครื่องบินรบ มันไม่ได้แปลว่าจะบินได้เร็วขึ้นหรือเลี้ยวได้แรงขึ้นเท่านั้นนะ!

แต่มันหมายถึงอะไรได้อีกตั้งมากมาย! ทั้งความสามารถในการหลบหลีก น้ำหนักบรรทุก ระยะทางบิน หรือแม้แต่การยัดเรดาร์ลูกใหญ่กว่าเดิมเข้าไป...

"ครูสวี! ขอบคุณมากนะ! คุณไม่ได้แค่หาช้างเผือกให้มหา'ลัยเราเท่านั้น แต่คุณยังหาบุคลากรชั้นยอดให้กับประเทศมังกรของเราด้วย!"

"ตอนนี้นักเรียนคนนั้นอยู่กับคุณหรือเปล่า?"

"อะไรนะ? ไม่อยู่? หา? โดนจับ? เรื่องมันเป็นมายังไงเนี่ย?"

...

"ครูสวี ตอนนี้คุณรีบไปเช็กให้ชัวร์นะว่าเด็กอยู่โรงพักไหน แล้วรีบไปรอที่นั่นเลย!"

"เรื่องที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเอง! เปิดโทรศัพท์ทิ้งไว้ตลอดเวลาด้วย!"

"ใจเย็นๆ นะ การจะต่อสายตรงจากเบื้องบนลงมาที่มณฑล จากมณฑลลงมาที่เมือง แล้วค่อยลงมาที่โรงพักนั่น มันต้องใช้เวลาหน่อย!"

ครูหลิวถึงกับอ้าปากค้าง เขารู้สึกลางๆ ว่าไอ้หนุ่มนี่น่าจะค้นพบอะไรที่ยิ่งใหญ่มากๆ ทางฟิสิกส์แน่ๆ!

เพราะใครจะไปคิดล่ะว่าตอนนี้อธิการบดีมหา'ลัย 985 จะต้องลงมาเป็นธุระจัดการเคลียร์คนให้ด้วยตัวเอง!

แถมอธิการบดียังเดือดจัด ที่เด็กโดนจับก็เพราะไปช่วยครูสั่งสอนพวกอันธพาล? โคตรจะเข้ากับอุดมการณ์ของมหาวิทยาลัยเราเลย!

เวลาที่อาจารย์ออกไปประเมินนักเรียนล่วงหน้า มันมีหัวข้อ 'อุปนิสัยส่วนตัวและความรับผิดชอบต่อสังคม' อยู่ด้วยไม่ใช่รึไง!

การที่เขากล้ายื่นมือเข้าไปช่วยเหลือคนอื่น นี่คืออะไร? นี่แหละคืออุปนิสัยส่วนตัวและความรับผิดชอบต่อสังคมที่ยอดเยี่ยมที่สุด!

อธิการบดีเซียวไม่ยอมเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว ระหว่างที่สั่งให้คณบดีคณะฟิสิกส์และอิเล็กทรอนิกส์สารสนเทศพาอาจารย์หัวกะทิมาพบ เขาก็เริ่มต่อสายโทรศัพท์เพื่อช่วยเหลือซูเฉิง

ถึงแม้จะยังไม่เคยเจอหน้ากัน แต่อธิการบดีเซียวในตอนนี้มีความคิดอยู่อย่างเดียวในหัว!

ห้ามปล่อยให้เด็กคนนั้นต้องทนลำบากในคุกเด็ดขาด!

ลำบากงั้นเหรอ? ตลกน่า ซูเฉิงก็แค่นั่งอยู่บนเก้าอี้ โดนเรียกไปถามคำถามสองสามรอบ เวลาที่เหลือก็แค่นั่งคุยเล่นกับนิวตันผ่านระบบแค่นั้นเอง

คนที่กำลังหัวหมุนจริงๆ คือตำรวจเมืองเจียงซื่อต่างหาก เดิมทีมันก็แค่คดีเล็กๆ แต่ตอนนี้มีตำรวจระดับหัวหน้าหลายคนมานั่งล้อมวงประชุมกันหน้าดำคร่ำเครียด!

หลังจากสอบปากคำไปสองรอบ ตำรวจก็สามารถวาดเส้นทางการเดินทางของซูเฉิงออกมาได้ และภาพของซูเฉิงก็ปรากฏในกล้องวงจรปิดตามเส้นทางนั้นเป๊ะๆ

แต่ปัญหาคือ... ซูเฉิงเดินจากปากซอยมาถึงถนนเส้นนี้ได้ยังไง?

"กล้องจราจรตามรายทาง 18 ตัว กล้องหน้าร้านค้าอีก 25 ตัว ไม่มีตัวไหนถ่ายติดซูเฉิงเลยสักตัวครับ!"

"ผมขอพูดให้มันดูร้ายแรงหน่อยนะ ต่อให้วันนี้ซูเฉิงจะไปก่อคดีฆาตกรรม เขาก็สามารถสร้างหลักฐานที่อยู่เพื่อยืนยันความบริสุทธิ์ให้ตัวเองได้อย่างแนบเนียนเลยล่ะ!"

"แล้วพวกนักเรียนล่ะ? ไม่มีใครเห็นซูเฉิงเลยเหรอ?"

"ถามนักเรียนไปสองคนแล้วครับ พวกเขาบอกว่าไม่เห็นเลย ซูเฉิงน่าจะเดินออกไปก่อนที่พวกนักเรียนจะมาถึงตรงนั้นครับ!"

หานฮุยที่เป็นตัวละครสำคัญของคดีนี้ ตอนนี้กลับกลายเป็นแค่ตัวประกอบไปแล้ว! ความสนใจของตำรวจทั้งหมดพุ่งเป้าไปที่ซูเฉิง

เด็กม.ปลายคนหนึ่ง สามารถโผล่มาหรือหายตัวไปจากกล้องวงจรปิดได้อย่างใจนึกขนาดนี้ได้ยังไง?

หรือว่า... ซูเฉิงไม่ได้เป็นคนทำจริงๆ? แต่ภาพในกล้องวงจรปิด ปากของครูหวังก็ฟ้องชัดเจนว่าเรียกชื่อซูเฉิงอยู่นะ!

ระหว่างที่ทุกคนกำลังถกเถียงกันอยู่นั้น ตำรวจนายหนึ่งก็ผลักประตูห้องประชุมเข้ามา พร้อมกับตะโกนเสียงดังลั่น

"หัวหน้าครับ! มีโทรศัพท์สายด่วนมาครับ!"

"จะตะโกนทำไม! ใครโทรมาล่ะ? ไม่เห็นหรือไงว่ากำลังยุ่งอยู่!"

"ท่าน... ผู้กำกับครับ! ท่านบอกว่าถ้าหัวหน้าไม่รับสายภายในหนึ่งนาที ก็ไสหัวไปได้เลย!"

เชี่ย! ผู้กำกับเรียกหาผม?

เสียงหัวหน้าตำรวจรับโทรศัพท์ดังก้องออกมาถึงโถงทางเดิน

"ครับ!"

"ครับ!"

"จะปล่อยตัวเดี๋ยวนี้เลยครับ!"

"ได้ครับ! เราจะจัดกำลังไปส่งถึงที่เลยครับ!"

"อ้อ ไม่ต้องเหรอครับ? มีคนมารอรับอยู่ข้างนอกแล้วใช่ไหมครับ?"

"อะไรนะครับ? เดี๋ยวหน่วยสวาทจะมารับตัวเหรอครับ?"

ผู้กำกับที่เพิ่งวางสายปาดเหงื่อบนหน้าผากเบาๆ ก่อนจะรายงานสถานการณ์ให้ผู้บังคับบัญชาในมณฑลทราบ

ผู้บังคับบัญชาท่านนี้เคยมีบุญคุณกับผู้กำกับมาก่อน ทั้งสองเลยคุยกันต่ออีกนิด

"ท่านหมายความว่า นักเรียนคนนี้มีเส้นสายระดับท่านเลยเหรอครับ?"

"คิดอะไรของแกวะ? ฉันก็แค่คนรับคำสั่งมาเหมือนกัน โทรศัพท์สายนี้น่ะ... ส่งตรงมาจากเบื้องบนนู่น แกก็ลองเอาไปคิดดูเองแล้วกัน!"

"ได้ยินมาว่าเด็กคนนี้เหมือนจะค้นพบสิ่งประดิษฐ์ที่ยิ่งใหญ่ระดับชาติอะไรสักอย่างนี่แหละ สรุปก็คือ อนาคตสดใสไร้ขีดจำกัด!"

ผู้กำกับตอนนี้ได้แต่ยิ้มขื่นๆ แล้วถามกลับไปกึ่งล้อเล่น

ไอ้อนาคตที่ว่าสดใสนี่ มันจะสดใสไปได้ไกลสักแค่ไหนกันเชียว?

นึกไม่ถึงว่าผู้บังคับบัญชาที่เมื่อกี้ยังพูดคุยกันด้วยน้ำเสียงสบายๆ จะเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นมาว่า

"อนาคตของเขางั้นเหรอ? บางทีวันที่เขากลับมาเยี่ยมบ้านเกิดอย่างสมเกียรติ ในฐานะคนติดตาม แกอาจจะมีสิทธิ์แค่มองเขาอยู่ไกลๆ เท่านั้นแหละ!"

"ถ้าแกมีโอกาสได้คุยกับเขาสักคำ ก็ถือว่าแกทำบุญมาดีแล้วล่ะ!"