บทที่ 32 - ไปประกันตัวถึงโรงพัก? ผมไม่ได้ไปประกันตัวให้โรงเรียน ผมไปเพื่อประเทศมังกรต่างหาก!

[ซูเฉิง: ผมว่าผมพูดจาอวดดีไปหน่อยนะ แบบนี้ไม่ค่อยดีมั้ง!]

[นิวตัน: ปอดแหกทำไม! เราคำนวณมาอย่างดีแล้ว ไม่มีทางที่กล้องพวกนั้นจะถ่ายเราติดหรอก! เรามีเหตุผล แกจะไปกลัวอะไร!]

ซูเฉิงกลัวงั้นเหรอ? กลัวสุดๆ เลยล่ะ... เพราะตอนนี้เขาโดนเชิญตัวขึ้นรถตำรวจแล้วพามาที่สถานีตำรวจแล้วเนี่ยสิ!

เวรเอ๊ย... รู้งี้ไม่น่าเชื่อคำนิวตันเลย...

และคนที่กำลังมึนตึ้บไม่ต่างกันก็คือหัวหน้าจาง! อธิการบดีข่งก็โทรมาแล้ว สถานีตำรวจก็ยอมไกล่เกลี่ยแล้ว แค่ซูเฉิงจ่ายเงินชดเชยห้าพันหยวน (ประมาณสองหมื่นสี่พันบาท) แล้วก็ขอโทษอีกนิดหน่อยก็จบเรื่องแล้วแท้ๆ!

แต่ทำไมซูเฉิงถึงเอาแต่เถียงคอเป็นเอ็นว่ากล้องไม่ได้ถ่ายติดเขาล่ะ?

ถ้าเธอกลัวพ่อแม่รู้ ก็บอกครูสิ! ครูเป็นพยานให้ได้นะว่าที่เธอลงมือเพราะทนเห็นครูหวังโดนรังแกไม่ได้!

หรือถ้าไม่อยากให้พ่อแม่รู้จริงๆ... เดี๋ยวครูกลับไปรวบรวมเงินมาจ่ายให้ก่อนก็ได้!

คราวนี้ซวยแน่! ทีมรับสมัครของมหาวิทยาลัยโพลีเทคนิคซีเป่ยกำลังรอเธออยู่นะ ถึงตอนนั้นฉันจะอธิบายยังไง? จะบอกตรงๆ เลยว่าเธอโดนตำรวจหิ้วเข้าโรงพักไปแล้วงั้นเหรอ?

ในเวลาเดียวกันนั้น ที่ห้องวีไอพีชั้นสองของภัตตาคารเฝิงชุนหน้าโรงเรียน อาจารย์สามท่านจากทีมรับสมัครของมหาวิทยาลัยโพลีเทคนิคซีเป่ยกำลังทานอาหารกันอยู่ ส่วนครูจากโรงเรียนมัธยมเจียงซื่อที่หนึ่งที่คอยต้อนรับอยู่ก็ร้อนใจจนแทบจะไฟลุกหัว!

เขาถูกลากมาให้ครบจำนวนคน แถมยังเป็นแค่ครูม.4 ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าซูเฉิงคือใคร!

"ตอนนี้บ่ายสองครึ่งแล้ว ใกล้จะถึงเวลาเรียนแล้วมั้งครับ งั้นเดี๋ยวพวกเราเข้าไปในโรงเรียนกันเลยดีกว่า!"

"ยังไงก็ต้องรบกวนคุณครูช่วยแจ้งหัวหน้าจางให้ด้วยนะครับว่าพวกเราอยากเจอซูเฉิงแล้ว!"

ครูหลิวจากฝ่ายรับสมัครหันไปหยิบกระเป๋าเตรียมตัวลุก แต่จู่ๆ หัวหน้าสวีจากคณะฟิสิกส์และอิเล็กทรอนิกส์สารสนเทศก็ร้องทักขึ้นมา

"เดี๋ยวก่อน ขอเวลาผมอีกห้านาที!"

วันนี้ไม่รู้เป็นอะไร ตั้งแต่หัวหน้าสวีหยิบแฟ้มนั้นออกมาจากโรงเรียน เขาก็ทำตัวเหมือนคนโดนของ ตลอดเวลาที่กินข้าวก็แทบไม่พูดไม่จา เอาแต่จ้องเนื้อหาในแฟ้มนั้นตาไม่กะพริบ

ถึงขนาดที่ตอนมีน้ำซุปกระเด็นไปโดนกระดาษในแฟ้ม เขาก็ตกใจลุกพรวดขึ้นมาเอากระดาษทิชชู่ซับอย่างระมัดระวังเกินเหตุ

แถมหัวหน้าสวียังกินข้าวไปแค่สองสามคำ เวลาที่เหลือก็เอาแต่ก้มหน้าก้มตาคำนวณอะไรบางอย่างลงในกระดาษทดตลอดเวลา!

ถึงครูหลิวจะไม่ค่อยสนิทกับหัวหน้าสวี แต่คนเป็นอาจารย์ระดับมหาวิทยาลัยก็น่าจะมีทั้งไอคิวและอีคิวไม่ใช่เหรอ แต่พฤติกรรมของหัวหน้าสวีตอนนี้มันดูเสียมารยาทไปหน่อยนะ

แต่เรื่องพวกนี้ครูหลิวก็พูดออกมาตรงๆ ไม่ได้หรอก เพราะยังไงหัวหน้าสวีก็เป็นคนที่คณบดีเฉาเชิญมา และเขาก็เป็นคนสัมภาษณ์หลักสำหรับการประเมินครั้งนี้...

"ฮ่าๆ งั้นพวกเรารอกันก่อนก็ได้ครับ คนทำงานวิจัยก็แบบนี้แหละ พอเจอจุดน่าสงสัยก็อยากจะไขให้กระจ่างทันที!"

ครูหลิวช่วยแก้ต่างให้หัวหน้าสวีอย่างแนบเนียน จังหวะนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์ของครูโรงเรียนเจียงซื่อที่หนึ่งที่นั่งอยู่ด้วยก็สว่างวาบขึ้น

ครูคนนั้นรีบตอบรับครูหลิวพลางเอื้อมมือไปกดปิดหน้าจอ แต่ดันไปกดโดนปุ่มเล่นข้อความเสียงเข้าอย่างจัง

เสียงของหัวหน้าจางดังก้องออกมาด้วยความร้อนรน

"ครูไจ๋ หาทางถ่วงเวลาพวกทีมรับสมัครของโพลีเทคนิคซีเป่ยไว้ให้ได้นะ ซูเฉิงโดนตำรวจหิ้วเข้าโรงพักไปแล้ว! พวกเรากำลังหาทางประกันตัวเขาอยู่!"

การที่อาจารย์จากฝ่ายรับสมัครระดับมหาวิทยาลัยมาลงพื้นที่ประเมินนักเรียนถึงโรงเรียนมัธยมนั้น ไม่ได้ประเมินแค่ความสามารถในการสร้างสรรค์นวัตกรรมและงานวิจัย หรือแค่ดูผลการเรียนและอันดับการแข่งขันทางวิชาการเท่านั้น

ยังมีอีกข้อหนึ่งที่ไม่ได้ระบุไว้ชัดเจน แต่ก็เป็นสิ่งที่ต้องประเมินด้วย

นั่นก็คืออุปนิสัยส่วนตัวและความรับผิดชอบต่อสังคมของนักเรียน

ปีก่อนๆ เรื่องพวกนี้ไม่ใช่ประเด็นสำคัญอะไร เพราะนักเรียนที่ผ่านเกณฑ์มาถึงขั้นนี้ได้ ล้วนแต่เป็นเด็กที่มีความประพฤติดีเยี่ยมอยู่แล้ว หรือพูดอีกอย่างก็คือ การประเมินอุปนิสัยและความรับผิดชอบต่อสังคมมักจะเป็นแค่การถามไถ่ผิวเผินเท่านั้น

ก็เพราะปกติมันไม่มีใครทำตัวมีปัญหานี่นา!

แต่ไอ้เด็กซูเฉิงนี่มันทำเรื่องงามหน้าแล้วไงล่ะ!

ไม่มีผลงานการแข่งขันก็ช่างเถอะ อาจจะหัวไวช้าไปหน่อยเลยไม่ได้ลงแข่งล่วงหน้า

ไม่มีผลการเรียนมารองรับก็ช่างเถอะ เราอาจจะมองว่าความสามารถด้านการวิจัยของเขามันแสดงออกยากในระดับมัธยมปลาย

แต่ตอนนี้นายดันเข้าโรงพักเนี่ยนะ! ต่อให้เป็นมหาวิทยาลัยโพลีเทคนิคซีเป่ยยังไงก็ไม่มีทางรับนักเรียนแบบนี้แน่!

ทันทีที่ข้อความเสียงนี้เล่นจบ รอยยิ้มบนใบหน้าของครูจากโรงเรียนมัธยมเจียงซื่อที่หนึ่งทั้งสองคนก็พังทลายลง พวกเขารู้ดีว่าไม่ต้องพยายามดิ้นรนอะไรอีกแล้ว!

เพราะไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ข่าวเด็กม.ปลายเข้าโรงพักมันก็คือหายนะชัดๆ ไม่ต้องถึงขั้นหาทางรั้งไว้หรอก ปล่อยไปเถอะ!

แต่จู่ๆ ในห้องอาหารก็มีเสียงตะโกนลั่นขึ้นมา ทำเอาคนในห้องสะดุ้งโหยง แม้แต่พนักงานเสิร์ฟยังต้องชะโงกหน้าเข้ามาดูว่ามีใครล้มหรือเปล่า

หลังจากหัวหน้าสวีตะโกนเสร็จ เขาก็พุ่งเข้าไปคว้าแขนครูหลิวไว้แน่น

"ใจเย็นๆ ครับ หัวหน้าสวี ผมรู้ว่าเวลาของคุณมีค่า เดี๋ยวพวกเราจะรีบกลับกันเดี๋ยวนี้แหละครับ!"

"ไม่ใช่! ไม่ใช่อย่างนั้น ครูหลิว! รีบโทรหาหัวหน้าจางเดี๋ยวนี้เลย ผมอยากรู้ว่าไอ้กระดาษพวกนี้ใครเป็นคนเขียน!"

คำพูดของหัวหน้าสวีทำเอาทุกคนงงเป็นไก่ตาแตก กระดาษพวกนี้เหรอ? หมายความว่าไง?

แต่ท่าทีของหัวหน้าสวีมันผิดปกติเกินไป ครูหลิวตกใจจนรีบต่อสายหาหัวหน้าจาง ฟังจากน้ำเสียงที่พยายามกดให้เบาที่สุด ก็รู้เลยว่าตอนนี้หัวหน้าจางกำลังอยู่ที่โรงพัก!

"โจทย์อะไรนะ? กระดาษอะไร? ในห้องพักครูผมเหรอ? อ๋อ โจทย์ฟิสิกส์พวกนั้นใช่ไหม ซูเฉิงเป็นคนเขียนเองแหละ!"

"ซูเฉิงเหรอ?"

ครูหลิวจากฝ่ายรับสมัครขมวดคิ้ว ถึงครั้งนี้ทางมหาวิทยาลัยโพลีเทคนิคซีเป่ยจะส่งอาจารย์ฟิสิกส์มาประเมิน แต่เหตุผลก็เพื่อหลีกเลี่ยงข้อครหาตามคำแนะนำของคณบดีเฉานี่นา!

ที่เรามาประเมินซูเฉิงก็เพราะคณิตศาสตร์ต่างหาก... คงไม่บังเอิญขนาดที่ว่าฟิสิกส์เขาก็เทพด้วยหรอกมั้ง?

แต่ตอนนี้สีหน้าของครูหลิวแทบจะเรียกได้ว่าคลุ้มคลั่ง ภาพลักษณ์ผู้ดีมีการศึกษาหายวับไปกับตา เขาขยี้ผมจนฟูฟ่องเป็นรังนก!

เขาถึงขนาดกลัวว่าครูหลิวจะอธิบายไม่รู้เรื่อง เลยแย่งโทรศัพท์มาพูดเองซะเลย!

"ซูเฉิงที่คุณพูดถึง คือคนเดียวกับที่แก้โจทย์คณิตศาสตร์เก่งๆ คนนั้นใช่ไหม?"

"ดี! ตอนนี้เขาอยู่สถานีตำรวจไหน? เป็นเรื่องเข้าใจผิดใช่ไหม? ไม่เป็นไร คุณไม่ต้องเล่ารายละเอียดหรอก!"

"เดี๋ยวคุณส่งชื่อสถานีตำรวจมาให้ผม! ผมจะโทรศัพท์เดี๋ยวนี้เลย! รีบส่งข้อความมาให้ไวเลยนะ!"

ครูหลิวจากฝ่ายรับสมัครมองการกระทำของหัวหน้าสวีด้วยความมึนงง? นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย?

นี่คุณถึงขั้นถามว่าอีกฝ่ายอยู่โรงพักไหนเลยเหรอ? ทำไม? กะจะไปช่วยหัวหน้าจางประกันตัวเด็กนั่นออกมารึไง?

หลังจากวางสาย หัวหน้าสวีก็รีบค้นหาเบอร์โทรศัพท์ แต่พอจะกดโทรออก เขาก็ส่ายหน้าแล้วเปลี่ยนใจ เขาหันขวับไปมองครูหลิวจากฝ่ายรับสมัครด้วยสีหน้าร้อนรนสุดขีด!

"ครูหลิว เมื่อก่อนคุณเคยอยู่ฝ่ายธุรการใช่ไหม! ขอเบอร์โทรศัพท์อธิการบดีให้ผมหน่อย!"

เสียงตะโกนของหัวหน้าสวีทำเอาทั้งห้องเงียบกริบเป็นป่าช้า!

คนที่คุณเรียกหาน่ะไม่ใช่คนธรรมดานะเว้ย! ตำแหน่งและอิทธิพลของอธิการบดีมหาวิทยาลัยกับผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมมันต่างกันราวฟ้ากับเหวเลยนะ ยิ่งมหาวิทยาลัยโพลีเทคนิคซีเป่ยเป็นถึงมหาวิทยาลัยระดับ 985 ด้วย!

"คุณ... คุณจะขอเบอร์อธิการบดีไปทำไม?"

"อธิการบดีของเรามีตำแหน่งระดับรองรัฐมนตรีเชียวนะ ผมจะให้ท่านช่วยไปประกันตัวคนไงล่ะ!"

นี่... นี่มันบ้าไปแล้วชัดๆ!

แต่ตอนนี้แววตาของหัวหน้าสวีแทบจะลุกเป็นไฟอยู่แล้ว!

ผมไม่ได้ไปประกันตัวให้โรงเรียน ผมจะไปประกันตัวเพื่อประเทศมังกรต่างหาก พวกคุณไม่รู้หรอกว่าเด็กคนนี้คำนวณอะไรออกมาได้!