บทที่ 14 - หัวหน้าจาง: ซูเฉิง นี่แม่เธอปรุงยาสะกดวิญญาณอยู่เหรอ?

ไม่มีเวลาให้เสียอีกแล้ว!

หลังจากส่งครูหูจากมัธยมหงสุ่ยที่หนึ่งกลับไป ความคิดนี้ก็ผุดขึ้นมาในหัวของซูเฉิงและหัวหน้าจางพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย!

ซูเฉิง: สิ่งที่ฉันควรทำที่สุดในตอนนี้คือการตะลุยโจทย์ ฉันต้องเอาเซนส์ทางคณิตศาสตร์ระดับท็อปมาประยุกต์ใช้ให้คล่อง! แถม... ตอนนี้เกาส์ก็อยู่ในหัวฉันนี่นา นี่มันเท่ากับฉันมีติวเตอร์ส่วนตัวที่เก่งที่สุดในโลกมาสิงอยู่ในหัวเลยนะเว้ย!

หัวหน้าจาง: ระดับของซูเฉิงตอนนี้ ไม่ควรปล่อยให้ไปเสียเวลากับวิชาอื่นแล้ว เดี๋ยวตอนที่ศาสตราจารย์เซี่ยมาถึง ไม่ว่ายังไงก็ต้องลองเลียบๆ เคียงๆ ถามดูสักหน่อย ว่าพอจะมีช่องทางรับซูเฉิงเข้าเรียนแบบลดเกณฑ์คะแนนพิเศษบ้างไหม!

ในฐานะครูสอนเด็ก ม.6 หัวหน้าจางรู้ดีว่า ยกตัวอย่างจากมหาวิทยาลัยครุศาสตร์ประจำมณฑลซึ่งเป็นโรงเรียนเก่าของเขา มีช่องทางการศึกษาต่อแบบหนึ่งที่เหมาะกับซูเฉิงมาก เรียกว่า 'การประเมินผลแบบองค์รวม'!

การสอบประเภทนี้มักจะจัดขึ้นช่วงเดือน 3 ถึงเดือน 5 เหมาะสำหรับนักเรียนที่มีคะแนนโดดเด่นในบางวิชา แต่มีจุดอ่อนในวิชาอื่นๆ

ด้วยวิธีนี้ จะนำคะแนนสอบเกาเข่ามาคิดเป็นสัดส่วนหนึ่ง และนำคะแนนสอบตรงของมหาวิทยาลัยมาคิดอีกสัดส่วนหนึ่ง แบบนี้ซูเฉิงก็จะได้เปรียบขึ้นมาบ้าง

แถมยังมีการสอบสัมภาษณ์ที่จะนำมาคิดเป็นคะแนนส่วนหนึ่งด้วย ซูเฉิงเคยผ่านเวทีกิจกรรมใหญ่ๆ มาเยอะ น่าจะไม่ตื่นเวทีแน่ๆ และจากตอนที่ประชันกับครูหงสุ่ยที่หนึ่งเมื่อกี้ เขาก็ได้แสดงไหวพริบทางคณิตศาสตร์ให้เห็นแล้ว...

ในขณะที่หัวหน้าจางกำลังคิดคำนวณอยู่ในใจ ซูเฉิงก็เป็นฝ่ายเปิดปากถามก่อน ว่าพอจะหาห้องเรียนว่างๆ ให้เขาสักห้องได้ไหม เขาอยากจะตั้งใจทบทวนบทเรียนสักหน่อย!

จิ๊ๆๆ ดูเอาเถอะ! ตอนนี้ไฟในการเรียนของเขาลุกโชนสุดๆ!

"ไปอ่านที่ห้องทำงานครูก็ได้ วันนี้ครูยุ่งทั้งวัน ไม่ได้ใช้ห้องหรอก!"

"ครูหยาง! คงต้องรบกวนคุณอีกเรื่องแล้วล่ะ มื้อเย็นก็อย่าปล่อยให้ซูเฉิงไปกินที่โรงอาหารเลย ตอนนี้เวลาสอบเกาเข่างวดเข้ามาทุกที เราต้องบริการอำนวยความสะดวกอย่างเต็มที่!"

"ซูเฉิง อยากกินอะไรก็จดใส่กระดาษยื่นให้ครูหยางได้เลยนะ!"

และแล้ว ภายในห้องทำงานของหัวหน้าหมวด ซูเฉิงก็กำลังก้มหน้าก้มตาดำดิ่งลงสู่ห้วงมหาสมุทรแห่งคณิตศาสตร์

ภายใต้บัฟเซนส์ทางคณิตศาสตร์ระดับท็อป เวลาเจอกับโจทย์ทั่วไป ซูเฉิงถึงขั้น 'วิเคราะห์เสร็จในเสี้ยววินาที' ได้เลย!

คำว่าเสี้ยววินาทีนี้ เป็นความรู้สึกที่ซูเฉิงสรุปได้หลังจากทดลองทำโจทย์ปรนัยไปกว่าร้อยข้อ! เสี้ยววินาทีจริงๆ มันคือเสี้ยววินาที!

ทันทีที่ตรรกะและแนวทางการแก้โจทย์ผุดขึ้นมาในหัว คำตอบของแต่ละตัวเลือกก็ดูเหมือนจะนำไปแทนค่าได้ในทันที อันไหนใช่ อันไหนไม่ใช่ เขาสามารถมองออกและตัดสินใจได้อย่างแม่นยำในแวบเดียว

ซูเฉิงเองก็อธิบายให้คนอื่นฟังไม่ถูกเหมือนกัน ว่าเขาสามารถมองโจทย์แล้วแทนค่าคำตอบในพริบตา พร้อมทั้งฟันธงอย่างแม่นยำขนาดนี้ได้ยังไง

และแล้ว... จนกระทั่งได้ยินเสียงเรียกเบาๆ ของครูหยาง ซูเฉิงถึงเพิ่งเงยหน้าขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่ยังค้างคาใจ

ท้องฟ้านอกหน้าต่างมืดมิดไปแล้ว บนโต๊ะทำงานของหัวหน้าจางมีกล่องข้าวเย็นที่เขากินหมดแล้ววางระเกะระกะอยู่ รวมถึงกระดาษทดที่วางกระจายเกลื่อนกลาด และ... หนังสือรวมโจทย์ที่ถูกทำไปแล้วถึงครึ่งเล่ม!

ซูเฉิงลองเปิดกระดาษดู ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าตัวเองเพิ่งจะทำโจทย์ไปหลายสิบหน้า?

เขาเปิดไปดูเฉลยที่ท้ายเล่ม โจทย์สองหน้านี้มีโจทย์ปรนัยทั้งหมด 20 ข้อ ระดับความยากถือว่าไม่มากนัก และอัตราความถูกต้องของเขาคือ...

เชี่ย! นี่ฉันทำผิดไปตั้งหนึ่งข้อเลยเหรอเนี่ย?

[เกาส์: ข้อที่ท่านทำพลาดไปเนี่ยนะ... ถ้าท่านเป็นลูกศิษย์ผมที่เกิททิงเงนล่ะก็ ผมจะสั่งห้ามไม่ให้ท่านเหยียบเข้าห้องเรียนผมอีกเลย!]

เชี่ยเอ๊ย! นายอาจจะโกรธนะ แต่ตอนนี้ฉันตื่นเต้นสุดๆ เลยว่ะ!

ถึงมันจะเป็นแค่โจทย์ปรนัยง่ายๆ ก็เถอะ แต่อัตราความถูกต้องของฉันในช่วงบ่ายและค่ำวันนี้ มันพุ่งทะลุ 90% ไปแล้วนะเว้ย!

ถ้าเป็นคนอื่นอาจจะเบ้ปากใส่ แต่ถ้าเทียบกับตัวฉันในอดีตล่ะก็ ความก้าวหน้าระดับนี้มันคือก้าวกระโดดแบบข้ามมิติเลยนะ!

ตอนนี้ซูเฉิงเริ่มมีความมั่นใจขึ้นมาแล้ว ขอเวลาให้เขาอีกสักหน่อย สักแค่ไม่กี่วันก็พอ!

ถ้าเขาปูพื้นฐานให้แน่นๆ บวกกับเซนส์ทางคณิตศาสตร์ระดับท็อปของเกาส์ คะแนนสอบคณิตเกาเข่า... การสอบให้ผ่านเกณฑ์คงเป็นเรื่องหมูๆ!

"พักผ่อนก่อนเถอะซูเฉิง... ได้เวลากลับบ้านแล้วล่ะ!"

ซูเฉิงเงยหน้ามองนาฬิกาบนกำแพง 21:40 น. แล้วเหรอ? เวลาผ่านไปเร็วขนาดนี้เลย?

เขารีบลุกขึ้นเก็บของ เมื่อกี้เขาอินจัดไปหน่อยจนไม่ได้สังเกตเลยว่าทำห้องทำงานของหัวหน้าจางรกเละเทะขนาดนี้ เดี๋ยวหัวหน้าจางต้ององค์ลงแน่ๆ...

แถมเมื่อบ่ายเขาก็ไม่ได้เข้าเรียน แถมยังโดดเรียนคาบอ่านหนังสือตอนค่ำอีก ครูหยางคงจะสวดเขายับแน่...

แล้วก็เรื่องเมื่อบ่ายที่เขาไปหักหน้าครูจากหงสุ่ยที่หนึ่ง ถึงอีกฝ่ายจะเป็นคนหาเรื่องเขาก่อน แต่ยังไงเขาก็เป็นแขกที่เดินทางมาไกลจากต่างถิ่น ครูใหญ่ขงต้องเตะก้านคอเขาแน่ๆ...

"ครูหยางครับ คือผม..."

"ไม่เป็นไรลูก กระเป๋านักเรียนครูให้เจียงไห่ช่วยเก็บให้แล้ว! ครูถือมาให้เอง!"

"ของในห้องหัวหน้าจางทิ้งไว้อย่างนี้แหละ เดี๋ยวตอนค่ำๆ จะมีแม่บ้านมาทำความสะอาดเอง! เดี๋ยวครูเขาจะขับรถไปส่งเธอที่บ้านนะ!"

"อ้อ ครูใหญ่ขงก็จะนั่งรถไปส่งเธอด้วยเหมือนกัน!"

ซวยแล้ว! ต้องเป็นเพราะครูทั้งสามคนโกรธจัดแน่ๆ พวกเขาถึงไม่ยอมเรียกผู้ปกครองมาที่โรงเรียน แต่กะจะไปบุกถึงบ้านฉันเลยสินะ?

ถ้าเป็นนักเรียนคนอื่นตอนนี้คงสติแตกไปแล้ว แต่ซูเฉิงกลับชิลสุดๆ!

ไปที่บ้านฉันเหรอ? พวกครูคิดว่าผมหลุดโลกแล้วใช่ไหมครับ? พวกครูคงยังไม่รู้ล่ะสิ ว่าความหลุดโลกเนี่ย... บ้านผมเขาสืบทอดกันทางพันธุกรรม!

...

ภายในห้อง ม.6/8 นักเรียนทุกคนกำลังเก็บกระเป๋าเดินออกไปพลาง คุยกันไปพลาง ปกติหลังเลิกเรียนหัวข้อสนทนาก็คงหนีไม่พ้นเรื่องเรียนหรือไม่ก็เรื่องซุบซิบนินทา แต่วันนี้หัวข้อหลักของทุกคนมีแค่เรื่องเดียว นั่นคือซูเฉิง!

วีรกรรมของหมอนั่นในวันนี้มันสุดติ่งกระดิ่งแมวเกินไปแล้ว!

เริ่มตั้งแต่ชวนทุกคนไม่ลบเก็นชินในงานปฏิญาณร้อยวันเมื่อเช้า แล้วก็ดอดส่งกระดาษข้อสอบก่อนเวลาในวิชาคณิตศาสตร์สุดโหดนั่น จากนั้นก็ไปยืนกดมือถือเล่นโจ่งแจ้งกลางโรงอาหาร แล้วพอช่วงบ่ายโดนเรียกตัวไปเป็นตัวแทนนักเรียนปุ๊บก็หายเข้ากลีบเมฆไปเลย

ถึงขนาดกระเป๋านักเรียนครูหยางยังต้องมาช่วยเก็บให้!

วันนี้หมอนี่มัน... โดนตัวไหนมาวะเนี่ย...

"เจียงไห่ นายต้องไปสืบมาให้ได้นะเว้ย ว่าซูเฉิงมันเป็นอะไรไป? หมอนั่นคงไม่ได้ไปก่อคดีร้ายแรงอะไรมาใช่ไหม..."

เจียงไห่อธิบายแทนเพื่อนรักจนปากเปียกปากแฉะไปไม่รู้กี่รอบแล้ว!

ถึงการเรียนซูเฉิงจะห่วยไปหน่อย แต่ก็ไม่ถึงขั้นจะไปก่อเรื่องผิดกฎหมายหรอกมั้ง...

แต่ทว่า ทันทีที่เดินมาถึงประตูโรงเรียน ทุกคนก็ต้องช็อกกับภาพที่เห็น!

รถเก๋งสีขาวคันหนึ่งกำลังขับแล่นช้าๆ ออกมาจากประตูโรงเรียน คนขับคือหัวหน้าจาง คนนั่งข้างคนขับคือครูหยาง ส่วนคนนั่งเบาะหลังคือครูใหญ่ขงและ... ซูเฉิง?

ซูเฉิงนั่งไขว่ห้างอยู่ตรงเบาะหลังฝั่งผู้บริหารด้วยซ้ำ!

แต่ตอนนี้ไม่มีใครสนหรอกว่าซูเฉิงจะนั่งตรงไหน เพราะความคิดของทุกคนพุ่งเป้าไปในทิศทางเดียวกันหมด!

ซูเฉิงต้องไปก่อคดีสะเทือนขวัญอะไรมาแน่ๆ สภาพแบบนี้คือพวกครูกำลังคุมตัวหมอนั่นไปมอบตัวที่โรงพักชัวร์! ถึงขั้นครูใหญ่ต้องลงมาคุมตัวด้วยตัวเองแบบนี้ คดีต้องใหญ่ระดับชาติแน่ๆ!

...

รถยนต์แล่นมาถึงคอนโดหรู 'ไห่ซ่างเหรินเจีย' (ชาวทะเล) ก่อนจะจอดเข้าซองอย่างนิ่มนวลตามคำบอกทางของซูเฉิง!

นี่คือโครงการคอนโดระดับไฮเอนด์ที่สุดในเมืองเจียงซื่อ ที่จอดรถควรจะหายากแทบพลิกแผ่นดินไม่ใช่หรือไง ทว่าซูเฉิงกลับตอบเรียบๆ ว่าบ้านเขาเป็นเพนต์เฮาส์ ตอนซื้อโครงการก็เลยแถมที่จอดรถมาให้สามช่องชิลๆ...

"ซูเฉิง รอกันตรงนี้แป๊บนึงนะ ให้ครูหยางออกไปรับศาสตราจารย์เซี่ยที่หน้าหมู่บ้านก่อน!"

"ซูเฉิง เดี๋ยวจะมีศาสตราจารย์ท่านนึงมาคุยเรื่องคณิตศาสตร์กับเธอนะลูก ตั้งใจตอบคำถามท่านให้ดีล่ะ ท่านอาจจะนำโอกาสในการเข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำมาให้เธอก็ได้นะ!"

รถจอดอยู่ใต้ตึก ส่วนหน้าต่างห้องครัวชั้นสองของบ้านซูเฉิงเปิดทิ้งไว้ แสงไฟสว่างโร่เผยให้เห็นเงาคนสองคนกำลังง่วนอยู่หน้าเตา!

"เสี่ยวฮุ่ย นี่คุณซื้ออะไรมาเนี่ย?"

"จะซื้ออะไรได้อีกล่ะ? ก็ของโด๊ปบำรุงสมองลูกเราไง! ใกล้จะสอบเกาเข่าแล้วนะคุณ!"

หัวหน้าจางยิ้มแย้ม พยายามชวนซูเฉิงคุยไปเรื่อยเปื่อยเพื่อลดความประหม่าให้ลูกศิษย์!

หัวหน้าจาง: "ครอบครัวอบอุ่นจังเลยนะ พ่อแม่รักเธอมากเลยเห็นไหม!"

พ่อซูเฉิง (ซูไห่หยาง): "ไม่ใช่สิ คุณแม่ นี่ตกลงคุณซื้ออะไรมาบ้างเนี่ย?"

แม่ซูเฉิง (ไป๋ฮุ่ย): "โสมภูเขาอายุพันปี! นมผึ้งป่าแท้! โส่วอูรูปคน! แล้วก็รังนกเกรดพรีเมียม!"

หัวหน้าจาง: "ดีจัง ทุ่มทุนสร้างเพื่อลูกจริงๆ แฮะ!"

ไป๋ฮุ่ย: "หญ้าฝรั่นเกรดถวายฮ่องเต้! ดีวัวหมื่นปี! อำพันทะเลน้ำลึก! บัวหิมะเทียนซาน! ใส่ลงไป ใส่ลงไปให้หมดนั่นแหละ!"

หัวหน้าจาง: ...