บทที่ 12 - แกนี่เอง? พี่เก็นชิน?

ครูใหญ่ขงมองซูเฉิงสลับกับหัวหน้าจาง ในหัวตอนนี้มีแต่คำถามเดียว

พวกแกสองคนฮั้วกันมาปั่นหัวฉันใช่ไหม? ไอ้เด็กนี่น่ะนะ...

ครูใหญ่ขงอาจจะจำชื่อซูเฉิงไม่ได้ แต่หน้าตาแบบนี้เขาคุ้นเคยดีนักแหละ

เวลาโรงเรียนมีกิจกรรมอะไรที่ต้องใช้หน้าตาคนเป็นหน้าเป็นตา ก็หมอนี่ไม่ใช่หรือไงที่โดนจับไปเสนอหน้าตลอด เขาเคยถามครูหยางด้วยซ้ำว่าไอ้หนุ่มหล่อคนนี้เรียนเป็นยังไงบ้าง ตอนนั้นครูหยางนี่ส่ายหน้ายิกๆ เลยนะ!

แถม... ไอ้เด็กคนนี้เมื่อเช้าเพิ่งจะแหกปากบอกให้ทุกคน 'ไม่ลบเก็นชิน' ในงานปฏิญาณร้อยวันไปหมาดๆ แล้วตอนนี้คุณมาบอกผมว่าศาสตราจารย์จากมหาวิทยาลัยจะมาประเมินเขาเนี่ยนะ?

ถ้าเป็นคณบดีจากมหาวิทยาลัยภาพยนตร์มาเองก็ว่าไปอย่าง...

"ครูจาง ซูเฉิงโดนผมเรียกไปทำโจทย์ตอนเที่ยงมาน่ะครับ คงจะเหนื่อย ตอนเรียนก็เลยเหม่อไปบ้าง ให้เด็กนั่งลงเรียนต่อเถอะครับ!"

ครูใหญ่ขงเองก็เคยเป็นครูดีเด่นมาก่อน ถึงตอนนี้จะห่างเหินจากการจับชอล์กสอนหน้ากระดานมานาน แต่ความทรงจำในอดีตก็ยังคงฝังลึก

เขาก้มลงมองหนังสือรวมโจทย์กับหนังสือที่ซูเฉิงกำลังอ่านอยู่ นี่มัน... ของพื้นฐานสุดๆ เลยไม่ใช่หรือไง!

เด็ก ม.6 ที่เพิ่งมาเข้าใจเนื้อหาพวกนี้ มันไม่ควรจะโดนชมนะ มันควรจะโดนด่ายับต่างหาก!

ครูใหญ่ขงส่ายหน้าเบาๆ เรื่องที่ศาสตราจารย์เซี่ยจะมา เขาเพิ่งได้ยินจากหัวหน้าจางเมื่อกี้นี้เอง แถมยังมีโทรศัพท์จากกองการศึกษาเขตโทรมาถามไถ่อีกต่างหาก เขาถึงเพิ่งเริ่มให้ความสำคัญกับเรื่องนี้ขึ้นมาบ้าง

แต่ปัญหาคือ... ดูยังไงซูเฉิงก็เป็นแค่เด็กธรรมดาๆ (ที่หน้าตาดีไปหน่อย) นี่นา!

ครูใหญ่ขงถอนหายใจ การเป็นครูใหญ่มองผิวเผินเหมือนจะมีหน้ามีตา แต่จะยุ่งหัวหมุนขนาดไหน มีแค่คนเป็นครูใหญ่ด้วยกันเท่านั้นแหละที่เข้าใจ!

เอาแค่วันนี้วันเดียว ช่วงเช้าเขาต้องไปร่วมประชุมรับการประเมินที่ตัวเมือง พอเลิกประชุมก็ต้องรีบบึ่งไปร่วมประชุมเรื่องความปลอดภัยด้านอาหารต่อ

พอกลับมาโรงเรียนช่วงบ่ายก็ต้องไปประเมินการสอน ดึกๆ หน่อยก็ยังมีประชุมผ่านระบบวิดีโอคอนเฟอเรนซ์เรื่องการปฏิรูปหลักสูตรอีก ถ้าวันนี้ชื่อของซูเฉิงไม่ได้ดังก้องกระฉ่อนขนาดนี้ เขาคงไม่มีเวลาแวะมาดูหน้าหรอก!

"ครูใหญ่ขงครับ วันนี้ช่วงบ่ายตัวแทนครูจากโรงเรียนมัธยมหงสุ่ยที่หนึ่งจะมาเยี่ยมชมโรงเรียนของเรา ไม่ทราบว่าท่านพอจะมีเวลา... อ้อ แล้วก็ต้องมีตัวแทนนักเรียนดีเด่นด้วย..."

มัธยมหงสุ่ยที่หนึ่งเหรอ? ได้ยินชื่อนี้ครูใหญ่ขงก็ถึงกับปวดขมับ! ถ้าวัดกันแค่เรื่องอัตราการสอบติดปริญญาตรี โรงเรียนนั้นก็ถือว่าเป็นโรงเรียนอันดับหนึ่งของประเทศมังกรไปแล้ว!

แต่ทุกๆ ปี มัธยมหงสุ่ยที่หนึ่งจะส่งตัวแทนครูไป 'ศึกษาดูงาน' ตามโรงเรียนต่างๆ ทั่วประเทศ

ศึกษาดูงาน? พูดซะหรูเชียว ความจริงมันไม่ใช่แบบนั้นเลยสักนิด! ออกไปเพื่อศึกษาประสบการณ์งั้นเหรอ? เปล่าเลย! พวกนั้นมาเพื่อ 'สั่งสอน' ประสบการณ์ต่างหาก!

เขาเป็นถึงครูใหญ่ จะให้เข้าไปนั่งในห้องประชุมเล็กๆ เพื่อฟังพวกนั้นอวดสถิติผลงานของโรงเรียนตัวเองเนี่ยนะ?

"หัวหน้าจาง คุณไปรับหน้าแทนผมก็แล้วกัน บอกไปว่าผมไปประชุมที่เมือง! ส่วนตัวแทนนักเรียนดีเด่นก็..."

"งั้นเดี๋ยวผมจะนำเรียนให้ตามนี้นะครับ พวกเขาต้องเข้าใจแน่นอน ส่วนตัวแทนนักเรียน... ให้ซูเฉิงไปก็แล้วกันครับ ด้านนี้เขามีประสบการณ์โชกโชน!"

หัวหน้าจางรับลูกต่ออย่างรวดเร็ว ไหลลื่นไม่มีสะดุด!

เรื่องเป็นตัวแทนนักเรียนเนี่ย ซูเฉิงช่ำชองสุดๆ แล้ว ก่อนหน้านี้ก็เคยรับหน้าที่นี้มาหลายครั้ง ด้านหนึ่งเป็นเพราะภาพลักษณ์ดูดี ถ่ายรูปเก็บผลงานออกมาแล้วเจริญหูเจริญตา

แล้วถ้าโดนครูจากฝั่งนู้นถามคำถามแล้วตอบไม่ได้ จะไม่ขายหน้าเหรอ? ไม่มีทางหรอก! ซูเฉิงก็แค่บอกไปว่าตัวเองเป็นนักเรียนสายศิลป์ ด้วยเบ้าหน้าแบบนั้น พูดออกไปก็ไม่มีใครสงสัยหรอก!

ครูจากหงสุ่ยที่หนึ่งที่มาเมื่อปีที่แล้ว อายุน้อยกว่าเขาตั้งหลายปี แต่พอมาอยู่ต่อหน้าเขากลับพูดจาวางมาดซะใหญ่โต!

แต่วันนี้... ซูเฉิง แกต้องช่วยกู้หน้าให้ฉันหน่อยนะเว้ย!

หลังจากครูใหญ่ขงเดินจากไป หัวหน้าจางก็เดินเข้าไปในห้องเรียนท่ามกลางสายตานับสิบๆ คู่ เรียกให้ซูเฉิงไปเป็นตัวแทนนักเรียนเข้าร่วมประชุมกับเขา

ถ้าเป็นเมื่อก่อนเวลาเจอเรื่องแบบนี้ ซูเฉิงคงรีบลุกเดินตามออกไปอย่างไว ก็แหม ห้องเรียน ม.6 มันน่าอึดอัดจะตายชัก ได้ออกไปยืดเส้นยืดสายข้างนอกบ้างก็ถือว่าดีแล้ว!

แต่วันนี้...

"หัวหน้าจางครับ ผมไม่มีเวลาแล้ว! ผมต้องอ่านหนังสือ!"

ซี๊ดด... นักเรียนทั้งห้องหันขวับไปมองซูเฉิงพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย!

คำพูดนี้หลุดออกมาจากปากใครก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่แกสิวะ...

ก่อนที่ซูเฉิงจะพล่ามอะไรบ้าบอไปมากกว่านี้ หัวหน้าจางก็รีบกระซิบเสียงเบา

"เป็นครูจากโรงเรียนมัธยมหงสุ่ยที่หนึ่งนะ! ดีไม่ดีพวกเขาอาจจะมีโจทย์มาให้ลองทำดูก็ได้!"

[เกาส์: ใต้เท้าอย่าเพิ่งรีบปฏิเสธ! ผมชักอยากจะรู้แล้วสิว่ามัธยมหงสุ่ยที่หนึ่งนี่มันคืออะไร? พอจะเทียบกับมหาวิทยาลัยเกิททิงเงนได้ไหม?]

[ซูเฉิง: นายไม่เรียนคนอื่นเขาก็จะเรียนนะเว้ย! ฉันต้องรีบตะลุยโจทย์! หงสุ่ยที่หนึ่งไม่ใช่มหาวิทยาลัย แต่มันคือโรงเรียนมัธยมระดับท็อปของประเทศมังกรเลยนะ! ครูเขาก็เก่งระดับปีศาจ!]

[เกาส์: งั้นก็ไปเถอะ น่าจะมีอะไรสนุกๆ ให้ดู!]

[ซูเฉิง: นายน่ะไม่ต้องสอบเกาเข่า แต่ฉันต้องสอบนะ! อีกอย่าง... นายต้องเข้าใจสถานะตัวเองด้วยนะ! นายก็แค่เสียงในหัวฉันเท่านั้นแหละ! ร่างกายกับความตั้งใจมันเป็นของ...]

[เกาส์: ไม่ได้ขู่ท่านนะ แต่ถ้าผมยึดเซนส์ทางคณิตศาสตร์คืนเมื่อไหร่ ท่านก็จะอ่านโจทย์ไม่ออกเลยแม้แต่ข้อเดียว นั่งแช่อยู่ตรงนี้ไปก็เสียเวลาเปล่า...]

[ซูเฉิง: ลูกพี่! ไม่เห็นต้องรุนแรงขนาดนี้เลย ไปเดี๋ยวนี้แหละครับ!]

สุดท้ายซูเฉิงก็ต้องเดินตามหลังหัวหน้าจางต้อยๆ เข้าไปในห้องประชุมเล็ก ในห้องนั้นมีครูที่ดูหนุ่มกว่าหัวหน้าจางกำลังก้มหน้าไถมือถืออยู่

ส่วนครูจากมัธยมเจียงซื่อที่หนึ่งอีกสองสามคนนั่งอยู่ด้วยสีหน้าเซ็งๆ แต่ร่างกายกลับนั่งตัวตรงเป๊ะ

หัวหน้าจางยิ้มกว้าง ก้าวฉับๆ เข้าไปหาพร้อมกับยื่นมือออกไปจับมือทักทายอีกฝ่ายก่อน

"ครูหูครับ ขออภัยจริงๆ ผมเพิ่งเลิกประชุมเมื่อกี้นี้เอง!"

"ครูใหญ่ขงแกติดประชุมอยู่ที่ศาลากลางน่ะครับ พอเลิกปุ๊บแกก็จะรีบตามมาเลย แต่กลัวจะเสียเวลาคุณ ก็เลยให้พวกเราเริ่มกันไปก่อนเลย!"

ครูหูจากมัธยมหงสุ่ยที่หนึ่งพูดตอบว่าไม่เป็นไรครับๆ แต่ใบหน้ากลับยิ้มแย้มร่าเริงพลางทิ้งตัวลงนั่ง ซูเฉิงแอบชำเลืองมองเห็นหน้าจอคอมพิวเตอร์ของอีกฝ่าย เปิดหน้าปกสไลด์ PPT ค้างไว้เรียบร้อยแล้ว

โอ้โห นี่มันอะไรกันวะ? ไม่คิดจะเล่นละครหน่อยเหรอ? ปากบอกมาศึกษาดูงาน แต่เตรียมสไลด์มาสอนพวกเราถึงที่เสร็จสรรพเลยเนี่ยนะ?

หลังจากนั่งลง หัวหน้าจางก็แนะนำผู้เข้าร่วมประชุมทีละคน พอมาถึงซูเฉิง เขาก็แค่พูดสั้นๆ ว่านี่คือตัวแทนนักเรียน

ทว่าครูหูกลับขมวดคิ้วจ้องหน้าซูเฉิงนิ่ง ผ่านไปหลายวินาที จู่ๆ เขาก็หัวเราะก๊ากออกมา!

"เมื่อเช้าผมเพิ่งจะไถโต่วอินเจอคลิปวิดีโอของโรงเรียนคุณ น้องคนนี้เป็นคนนำกล่าวปฏิญาณร้อยวันนี่เอง!"

"ผมเห็นคอมเมนต์ในคลิปมีคนเรียกน้องว่า 'พี่เก็นชิน' ด้วยนะ!"

"ไม่เป็นไรๆ! เราต้องรู้จักแบ่งเวลาเรียนกับเล่นให้สมดุลเนอะ แต่ก็ต้องให้ความสำคัญกับการเรียนเป็นหลักล่ะ!"

ครูหูพูดไปได้แค่สองประโยค ก็สังเกตเห็นว่าสีหน้าของทุกคนในห้องประชุมดูแปลกๆ ไป

หัวหน้าจางรู้สึกหน้าชาขึ้นมานิดๆ แต่ครูหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างหลังดูเหมือนจะกลั้นขำจนตัวสั่น ส่วนซูเฉิงตอนนี้ตาแทบจะลุกเป็นไฟแล้ว!

การประชุมเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ!

หัวหน้าจางอธิบายภาพรวมของมัธยมเจียงซื่อที่หนึ่งแบบคร่าวๆ จากนั้นก็ถึงคิวครูหูเปิดสไลด์ PPT ซึ่งนี่แหละคือเป้าหมายที่แท้จริงของการมาเยือนในครั้งนี้

นั่นคือการมาแผ่รังสี 'ประสบการณ์อันก้าวล้ำ' ของมัธยมหงสุ่ยที่หนึ่งให้พวกคุณฟังยังไงล่ะ!

"โรงเรียนของเราเน้นการจัดกลุ่มนักเรียนอย่างแม่นยำครับ เรามีทั้งห้องเด็กกิฟต์ ห้องทดลองวิทย์ ห้องโอลิมปิกวิชาการ..."

"เรามีแนวทางการสอนที่แตกต่างกัน สำหรับนักเรียนแต่ละกลุ่ม!"

"ลองดูตัวอย่างนะครับ ถ้าเป็นห้องโอลิมปิกวิชาการ วิธีการสอนของเราก็คือการส่งเสริมให้พวกเขาลุยโจทย์ที่ยากขึ้นไปอีกขั้น เพื่อกระตุ้นให้เกิดการคิดวิเคราะห์ด้วยตัวเอง!"

"อย่างเช่นโจทย์คณิตศาสตร์ข้อนี้..."

ครูทุกคนต่างพากันมองจอโปรเจกเตอร์ด้วยสายตาเบื่อหน่าย ทว่าจู่ๆ ก็มีเสียงพูดที่ดูไม่เข้าพวกดังแทรกขึ้นมา

"โจทย์ข้อนี้... มันไม่ง่ายไปหน่อยเหรอครับ..."