บทที่ 11 - โค้ชครับ! ผมอยากเรียนคณิต!

เหลือเวลาอีกเพียงหนึ่งร้อยวันก็จะถึงการสอบเกาเข่า การมานั่งทบทวนบทเรียนแบบปกติในตอนนี้แทบจะไม่มีความหมายอะไรแล้ว ครูจางวิชาภาษาจีนเสยผมยาวๆ ไปด้านหลัง ก่อนจะรัวคำพูดด้วยความเร็วสูง

"จุดโฟกัสของเราต่อจากนี้คือการปั่นคะแนนให้ตรงจุดและการทำข้อสอบให้ถูกระเบียบ! ทุกคนหยิบชีทวิเคราะห์บทความขึ้นมา คาบนี้เราจะมาเจาะลึกเรื่องการอ่านร้อยแก้วสมัยใหม่กัน..."

ภาษาจีนเป็นวิชาเดียวที่ซูเฉิงสอบผ่านในการสอบม็อกเทสครั้งล่าสุด แต่ตอนนี้เขาไม่มีกะจิตกะใจจะมาสนใจวิชานี้หรอก

เด็กหนุ่มที่นั่งอยู่แถวหลังสุดกำลังจดจ่ออยู่กับ '1,000 โจทย์บังคับทำวิชาคณิตศาสตร์' ในมือ มือของเขาพลิกหน้ากระดาษอย่างรวดเร็ว

[เกาส์: ไม่ได้ตั้งใจจะดูถูกใต้เท้านะขอรับ แต่โจทย์ที่ผมเห็นอยู่ตอนนี้มันไม่มีความท้าทายเอาซะเลย!]

เสียงของเกาส์ในหัวฟังดูหงุดหงิดนิดๆ ซึ่งซูเฉิงเองก็พอจะเข้าใจความรู้สึกของเกาส์อยู่เหมือนกัน

หลังจากได้สัมผัสกับเซนส์ทางคณิตศาสตร์ระดับท็อปของเกาส์แล้ว พอมามองโจทย์ตรงหน้า ซูเฉิงก็รู้สึกราวกับว่า... เขาพอมองโครงสร้างของมันออกคร่าวๆ แล้วเหมือนกัน!

โดยเฉพาะโจทย์ปรนัยในหนังสือเล่มนี้ พอผ่านสายตาซูเฉิงปุ๊บ พวกมันก็เหมือนถูกชำแหละแยกส่วนอย่างรวดเร็ว

[ซูเฉิง: เกาส์ ฉันอยากลองทำสักสองข้อ นายอย่าเพิ่งพูดอะไรนะ!]

[เกาส์: เอาเถอะ ถ้าใต้เท้ายืนกรานจะเอาเวลามาทิ้งกับเรื่องพวกนี้ล่ะก็...]

ซูเฉิงไล่อ่านโจทย์อย่างรวดเร็ว... 'กำหนดทรงลูกบาศก์ ABCD... จุด E เป็นจุดกึ่งกลางของสัน XX ดังนั้น ค่าโคไซน์ของมุมที่เกิดจากเส้นตรงไขว้ XX คือ...'

ถ้าเป็นซูเฉิงคนก่อนที่จะได้รับเซนส์ทางคณิตศาสตร์จากเกาส์ พอเจอโจทย์ข้อนี้ปุ๊บ เขาก็คงต้องก้มหน้าก้มตาวาดรูปทรงลูกบาศก์ลงบนกระดาษทด สมมติให้ความยาวสันเป็น 2 แล้วค่อยงมหาเส้นตรงไขว้ จากนั้นก็เลื่อนขนาน... แล้วค่อยคำนวณหาสามด้าน...

แล้วสเต็ปต่อไปก็คงเป็น... ซูเฉิงคำนวณตัวเลขตรงไหนสักจุดพลาด แล้วตัวเลือกทั้งสี่ข้อก็ไม่มีคำตอบที่เขาคำนวณได้เลยสักข้อ

แต่ตอนนี้ ซูเฉิงแทบไม่ต้องวาดรูปเรขาคณิตอะไรลงบนกระดาษทดเลยด้วยซ้ำ ทรงลูกบาศก์โผล่ขึ้นมาในหัวของเขาอย่างชัดเจน แถมเส้นตรงไขว้ยังมีสีสันที่แตกต่างกันให้เห็นเด่นชัด...

ซูเฉิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เมื่อกี้ตอนที่เกาส์ทำโจทย์ยากนรกแตก เขายังรู้สึกมึนๆ งงๆ อยู่เลย แต่พอเอาเซนส์ทางคณิตศาสตร์ระดับท็อปมาใช้กับโจทย์ง่ายๆ แบบนี้ นี่มันโปรแฮกเกอร์ชัดๆ!

ซูเฉิงดึงทฤษฎีบทในหนังสือเรียนขึ้นมาในหัว แล้วลองทดเลขง่ายๆ ลงบนกระดาษ ไม่นานตัวเลขคำตอบก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

ตอบข้อ D!

ปกติเวลาซูเฉิงทำข้อสอบคณิตศาสตร์ ต่อให้ทำได้สักข้อก็ต้องผลาญเวลาไปมหาศาล แถมตั้งแต่วินาทีที่ได้คำตอบ เขาก็เริ่มระแวงตัวเองแล้วว่าคิดถูกหรือเปล่า

แต่วันนี้ โจทย์ข้อนี้เขาใช้การทดเลขไม่ถึง 10 บรรทัดก็คำนวณออกมาได้อย่างง่ายดาย กระบวนการทั้งหมดลื่นไหลไร้ที่ติ

ซูเฉิงรู้สึกเหมือนตัวเองเข้าสู่สภาวะบางอย่าง ตอนนี้เขาไม่อยากแม้แต่จะไปเปิดดูเฉลยด้วยซ้ำ เพราะเขามั่นใจสุดๆ ว่าคำตอบที่ทำไปมันถูกต้องล้านเปอร์เซ็นต์!

ซูเฉิงลุยทำโจทย์ข้อต่อไปเรื่อยๆ อีกหลายข้อต่อจากนั้น เขาก็มองเจตนาของคนออกโจทย์ออกได้อย่างง่ายดาย!

แต่ในขณะเดียวกัน ซูเฉิงก็สัมผัสได้ถึงจุดอ่อนของตัวเอง นั่นคือในโจทย์บางข้อ ต่อให้เขามองเห็นแนวทางวิธีทำแล้ว แต่ด้วยพื้นฐานที่ไม่แน่นพอ ก็ทำให้เขายังคงหาคำตอบสุดท้ายไม่ได้อยู่ดี

ถึงขั้นต้องไปเปิดหาหนังสือคณิตศาสตร์มาเปิดดูนิยามเพื่อความชัวร์...

[ซูเฉิง: เกาส์ นายดูโจทย์สองสามข้อที่ฉันเพิ่งทำไปสิ เป็นไงบ้าง...]

[เกาส์: ยืดยาด ซับซ้อน น่าเบื่อ... แต่ว่าถูกต้อง]

พอได้ยินคำตอบนี้ ในใจซูเฉิงก็สว่างวาบ เขารู้แล้วว่าสเต็ปต่อไปควรจะทำอะไร!

ฉันต้องกลับไปปูพื้นฐานให้แน่นกว่านี้!

ซูเฉิงวางหนังสือรวมโจทย์ลงเบาๆ แล้วหยิบเอา 'สรุปเนื้อหาพื้นฐานคณิตศาสตร์ ม.ปลาย: เจาะลึกตำราเรียน' ที่ไม่ได้แตะมานานขึ้นมาจากพื้น

นี่คือหนังสือคู่มือที่มีเนื้อหาคณิตศาสตร์ ม.ปลายพื้นฐานที่สุด นักเรียนส่วนใหญ่เขาอ่านกันจบไปตั้งแต่ตอนเปิดเทอม ม.6 แล้ว แต่หนังสือของซูเฉิงเล่มนี้ยังคงสภาพ 'ใหม่กิ๊ก 80%' อยู่เลย!

ซูเฉิงเปิดหนังสือเล่มนี้แล้วตั้งใจอ่านอย่างมีสมาธิ เสียงสอนของครูภาษาจีนหน้าห้องเหมือนถูกสมองของเขาตัดระบบออโต้ทิ้งไปเลย

มีแค่เสียงของเกาส์เท่านั้นที่ยังพยายามก่อกวนเขาอยู่!

[เกาส์: เลิกอ่านเรขาคณิตพรรค์นี้สักทีเถอะใต้เท้า?]

[เกาส์: ท่านลองเปลี่ยนไปดูเรขาคณิตรีมันน์ (Riemann geometry) ดีไหม?]

[เกาส์: หรือจะดูพวกฟังก์ชันดิริชเลต์ (Dirichlet function), ทฤษฎีจำนวนวิเคราะห์ (Analytic number theory) ก็ได้นะ! อ้อ รอยตัดเดเดคินด์ (Dedekind cut) ก็น่าสนใจพอตัวเหมือนกัน]

[เกาส์: คนพวกนี้เป็นลูกศิษย์ผมสมัยที่ผมสอนอยู่ที่มหาวิทยาลัยเกิททิงเงน ผลงานของพวกเขาก็ถือว่ามีลูกเล่นนิดหน่อยนะ...]

แต่ไม่ว่าเกาส์จะพูดอะไร ตอนนี้ซูเฉิงก็นิ่งสนิทไม่หวั่นไหว เขารู้ดีว่าต่อให้มีเซนส์ทางคณิตศาสตร์ระดับท็อปแค่ไหน แต่ถ้าพื้นฐานไม่แน่น ก็ไม่มีทางทำคะแนนสูงๆ ได้อยู่ดี!

ที่สำคัญไปกว่านั้นก็คือ... ระบบมันรีเฟรชคนดังทุกวัน แต่รีเฟรชให้แค่วันละคนนี่สิ!

ขืนถึงวันสอบเกาเข่าวิชาคณิตศาสตร์ แล้วระบบดันสุ่มหลี่ไป๋มาให้ ฉันไม่ฉิบหายเอาเหรอวะ?

ดังนั้นต่อให้มีระบบ ตอนนี้ก็ต้องตั้งใจทบทวนบทเรียนเว้ย!

ยิ่งสีหน้าของซูเฉิงดูมุ่งมั่นมากเท่าไหร่ สีหน้าของครูจางที่อยู่หน้าห้องก็ยิ่งดูแปลกประหลาดมากขึ้นเท่านั้น ตั้งแต่เริ่มคาบเรียน ครูจางก็สังเกตเห็นความผิดปกติของซูเฉิงแล้ว

เด็กนั่นไม่ได้กำลังทำโจทย์ตามเนื้อหาที่เขาสอนอยู่แน่ๆ หรือว่าเหลืออีกร้อยวันก่อนสอบเกาเข่า หมอนี่จะกล้าแอบอ่านนิยายในห้องเรียน?

ครูจางพูดสอนไปพลาง ค่อยๆ เดินไล่เลาะไปทางซูเฉิงไปพลาง แต่สิ่งที่ทำให้ครูจางคาดไม่ถึงก็คือ เด็กนั่นไม่ได้เล่นมือถือ แล้วก็ไม่ได้อ่านนิยายหรือการ์ตูน... แต่กำลังอ่านคณิตศาสตร์อยู่...

หรือเป็นเพราะคะแนนคณิตเขาห่วยจัด ก็เลยคิดว่าวิชานี้มีโอกาสดึงคะแนนขึ้นมาได้เยอะที่สุดงั้นเหรอ?

ถึงฉันจะสอนภาษาจีน แต่ฉันก็รู้นะเว้ยว่าการดึงคะแนนวิชาคณิตมันไม่ได้ทำกันง่ายๆ! นี่เธอ... กำลังป่วนกฎระเบียบในห้องเรียนอยู่นะ!

"ซูเฉิง! ยืนขึ้นแล้วฟังครูสอน!"

ครูจางเอาแผนการสอนในมือเคาะโต๊ะซูเฉิงเบาๆ ที่ไม่ได้พูดจารุนแรงอะไร ก็เพราะเห็นว่าซูเฉิงกำลังอ่านหนังสือคณิตศาสตร์อยู่หรอกนะ ไม่งั้นคงโดนไล่ไปยืนหน้าห้องแล้ว!

"อ้อ! ครับ!"

ซูเฉิงขานรับโดยไม่เงยหน้ามองด้วยซ้ำ แล้วลุกขึ้นยืนทันที

"เอาล่ะ ทุกคนดึงความสนใจกลับมาที่พารากราฟนี้ เราต้องสังเกตการให้ข้อมูลบริบทแบบนี้นะ มันเชื่อมโยงกับการทำความเข้าใจแนวคิดของผู้แต่งในตอนท้ายด้วย!"

เจียงไห่หันไปมองซูเฉิง วันนี้ไอ้หมอนี่มันแปลกเกินไปแล้ว!

ปกติในบรรดาวิชาทั้งหมด แกก็พอจะทนเรียนวิชาภาษาจีนได้บ้างนี่หว่า แต่ตอนนี้แก...

ม่านตาของเจียงไห่เบิกกว้าง!

เชี่ยเอ๊ย! ซูเฉิงยืนขึ้นก็จริง แต่ในมือยังถือหนังสือสรุปคณิตศาสตร์อยู่เนี่ยนะ? แกโดนผีคณิตเข้าสิงหรือไงวะ!

...

"ครูใหญ่ขงครับ ศาสตราจารย์เซี่ยบอกว่าจะมาถึงช่วงเย็นๆ วันนี้ ท่านจะมาดูตัวซูเฉิงครับ!"

"ในบรรดาลูกศิษย์ของศาสตราจารย์เซี่ย... มีท่านผู้อำนวยการหวงจากกองการศึกษาเมืองของเราอยู่ด้วย คืนนี้ลูกศิษย์ของท่านกะจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับอาจารย์ด้วยนะครับ! ถึงตอนนั้น..."

ครูใหญ่ขงชะงักฝีเท้าไปจังหวะหนึ่ง ทำเอาหัวหน้าจางที่เดินตามหลังมาเกือบจะชนเข้าเต็มเปา!

"หัวหน้าจาง! พวกเราเป็นครูบาอาจารย์นะ! หน้าที่คือสั่งสอนอบรมเด็ก! อย่าเอาเรื่องเส้นสายสมาคมในสังคมมาปะปนสิ!"

"พาผมไปดูเด็กคนนั้นที่ห้องเรียนหน่อย อ้อ แล้วก็... คืนนี้คุณส่งเลขห้องจัดเลี้ยงมาให้ผมด้วยนะ!"

"ผมจะเป็นคนพาซูเฉิง... ชื่อซูเฉิงใช่ไหม? ผมจะพาเขาไปเอง ผอ.หวงน่าจะประทับใจผมบ้างแหละน่า!"

ทั้งสองคนเดินคุยกันไปจนถึงห้องเรียนของซูเฉิง มองผ่านหน้าต่างกระจกเข้าไป หัวหน้าจางเห็นซูเฉิงกำลังพยายามอย่างหนักที่จะถือหนังสือเลขมือเดียว ส่วนอีกมือก็ลอยค้างกลางอากาศ ทำท่าขีดๆ เขียนๆ ลงบนหนังสือจนหน้าตานิ่วคิ้วขมวด!

พอเห็นหัวหน้าหมวดวิชาการกับครูใหญ่โผล่มาด้อมๆ มองๆ อยู่หน้าห้องเรียนพร้อมกัน นักเรียนในห้องก็พากันเงียบกริบแทบไม่กล้าหายใจ มีแค่ซูเฉิงที่พอเห็นหัวหน้าจางปุ๊บ สายตาก็เป็นประกายเหมือนเห็นพระมาโปรด!

"โค้ชครับ ผมอยากเล่นบาส..."

"เอ๊ย ไม่ใช่ๆ! ครูครับ! ผมอยากเรียนคณิตศาสตร์!"

ครูใหญ่ขงมองซูเฉิงด้วยความช็อก ไอ้เด็กนี่... ไม่ใช่ไอ้พี่เก็นชิน (Genshin Bro) ที่ตะโกนไม่ลบเกมเก็นชินในงานปฏิญาณเมื่อเช้าหรอกเหรอ?