บทที่ 3 - เกาส์: ที่แท้ท่านก็เป็นบุคคลสำคัญ เสียมารยาทแล้ว!

ซูเฉิงรู้สึกได้ถึงเงาดำที่พาดทับลงมาบนโต๊ะเรียน ดูจากทรงผมยุ่งๆ ของเงานั้นแล้ว คงเป็นครูหยางที่เดินมาดูแน่ๆ

ปกติเวลาทำข้อสอบแล้วครูหยางมายืนด้อมๆ มองๆ อยู่ข้างหลัง ซูเฉิงจะรู้สึกอึดอัดมาก แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้ว!

เอาฟังก์ชันเกาส์มาให้เกาส์ทำเนี่ยนะ? เดี๋ยวจะโชว์ความเทพให้ดูเป็นขวัญตา!

[เกาส์: ขอถามหน่อย lg นี่คืออะไร?]

ห๊ะ? นี่นายกำลังถามฉันว่าสัญลักษณ์ตัวนี้หมายความว่าไงเหรอ? จะมาทำพังตอนนี้ไม่ได้นะเว้ย!

lg คืออะไร? นี่ใช่คำถามที่ 'เจ้าชายแห่งคณิตศาสตร์' อย่างนายควรถามเหรอ?

พอนึกย้อนไปถึงพฤติกรรมตอนทำข้อสอบเมื่อกี้ ไอ้หมอนี่ในหัวฉันตั้งแต่เริ่มจนถึงตอนนี้ยังไม่คำนวณอะไรเลยสักนิด มองปุ๊บก็บอกคำตอบปั๊บ...

หรือว่าหมอนี่จะเป็นตัวปลอม? เขาคงไม่ได้บังเอิญชื่อ 'เกาส์' แซ่ 'เกา' เฉยๆ หรอกนะ! นี่ฉันโดนระบบต้มเหรอเนี่ย?

แต่ยังไม่ทันที่ซูเฉิงจะได้ด่า เกาส์ก็ถามคำถามเดิมซ้ำอีกรอบ แต่คำถามนี้มันง่ายเกินไปแล้วนะ ง่ายระดับที่เด็ก ม.6 ที่สอบคณิตได้แค่ 60 คะแนนอย่างฉันยังรู้เลย!

[ซูเฉิง: lg คือลอการิทึมฐาน 10 หรือที่เรียกว่าลอการิทึมสามัญไง!]

[ซูเฉิง: พื้นฐานนายอ่อนไปหน่อยนะเพื่อน...]

[เกาส์: อ้อ อย่างที่คิดไว้เลย เขียนออกมาได้กะทัดรัดดี เป็นสัญลักษณ์ที่งดงามมาก]

เกาส์ยังคงพึมพำชื่นชม ตั้งแต่เห็นกระดาษข้อสอบจนถึงตอนนี้ มีสัญลักษณ์หลายตัวเลยที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน เขาเลยต้องอาศัยวิจารณญาณของตัวเองในการอนุมานเอา

ซวยล่ะสิ อ่อนกว่าฉันอีก!

อย่างน้อยๆ ฉันก็ยังพอคุ้นตากับสัญลักษณ์พวกนี้บ้าง ตอนแรกอุตส่าห์ดีใจนึกว่าระบบโผล่มาปุ๊บฉันจะพุ่งทะยานเป็นเทพได้เลย ดูท่าตอนนี้คงต้องพึ่งตัวเองซะแล้ว!

แม่งเอ๊ย ฉันเขียนเองก็ได้วะ...

ซูเฉิงรีบจับปากกาเตรียมจะทดเลขลงกระดาษ แต่เกาส์ก็ยังไม่หยุดพล่าม

[เกาส์: ยอดเยี่ยมมาก สัญลักษณ์พวกนี้ช่วยให้เข้าใจคณิตศาสตร์ได้ง่ายขึ้น แถมยังมีแบบแผนและกะทัดรัด]

[เกาส์: แต่ว่าสัญลักษณ์พวกนี้ตอนนี้กลับถูกจำกัดตายตัวอยู่ในรูปแบบทางคณิตศาสตร์พวกนี้ไปแล้ว มันทำลายความกระหายในการใช้ตรรกะอนุมานไปหมดเลยนะ!]

[เกาส์: ผมว่าสัญลักษณ์พวกนี้มันเจ๋งมาก แต่พอมันมาอยู่บนกระดาษแผ่นนี้ ผมกลับรู้สึกว่ามันเหมือนกรงขังความคิดซะมากกว่า!]

ปกติซูเฉิงก็เป็นคนสมาธิสั้นจดจ่อกับอะไรนานๆ ไม่ค่อยได้อยู่แล้ว ตอนนี้ในหัวยังมีอีกเสียงคอยพูดเจื้อยแจ้วไม่หยุด ทำเอาซูเฉิงอ่านโจทย์ข้อเดิมวนไปสามรอบแล้วก็ยังคิดหาวิธีแก้โจทย์ไม่ออก!

เกาส์! นายเป็นวิทยุหรือไงฟะ!

ในที่สุดซูเฉิงก็หมดความอดทน พยายามข่มความโกรธแล้วพูดออกไป

"เงียบหน่อยได้ไหม! ถ้าไม่อยากเรียนก็มีคนอื่นเขาอยากเรียนนะเว้ย!"

พอทุกคนในห้องหันมามอง ซูเฉิงก็รีบตะครุบปากตัวเองทันที! เมื่อกี้เผลอฟิวส์ขาดเผลอตะโกนออกเสียงไปซะแล้ว!

ครูหยางที่ยืนอยู่ข้างหลังซูเฉิงตอนนี้หน้าเบี้ยวไปแล้ว รู้อะไรไหมว่าประโยคเมื่อกี้มันเป็นบทของฉันโว้ย!

[ซูเฉิง: กำหนดให้ XX เป็นผลบวก n พจน์แรกของลำดับเลขคณิต? กำหนด... จงหาผลบวกหนึ่งพันพจน์แรกของลำดับ XX? หนึ่งพันพจน์แรกเนี่ยนะ ต้องคิดไปถึงชาติไหนวะ?]

[เกาส์: 4354!]

[ซูเฉิง: ลูกพี่ระบบ ขอเปลี่ยนคนได้ไหม? ไม่สิ! หมายถึงขอเปลี่ยนตัวคนดังได้ป่าว? หมอนี่มันแปลกๆ อะ!]

ระบบเงียบกริบไร้การตอบสนอง ซูเฉิงถอนหายใจเบาๆ ตอนนี้มีคนพูดมากอยู่ในหัว การทำข้อสอบแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย เอาวะ ลองเชื่อใจมันดูสักตั้ง!

[ซูเฉิง: เราจะไม่เถียงเรื่องก่อนหน้านี้กันแล้ว ถ้านายทำได้จริง ก็เขียนขั้นตอนวิธีทำข้อนี้ออกมาให้ฉันดูหน่อย!]

[เกาส์: ข้อนี้ยังต้องเขียนวิธีทำอีกเหรอ? มองแวบเดียวก็รู้คำตอบแล้วไม่ใช่หรือไง?]

[ซูเฉิง: เขียน-ออก-มา!]

เกาส์เงียบไปหลายวินาที ในชาติก่อนแทบจะไม่มีใครกล้าพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงแบบนี้เลย เว้นเสียแต่ว่าคนคนนั้นจะเป็นบุคคลสำคัญระดับบิ๊ก!

[เกาส์: ยังไม่ได้ถามเลยว่าท่านมียศถาบรรดาศักดิ์อะไร?]

นี่? นี่มันคำถามบ้าอะไรวะ? ทำไมฉันต้องมียศอะไรด้วย? ฉันแค่มีระบบเว้ย!

แต่ออกท่องยุทธภพทั้งที ฐานะเราก็ตั้งเองได้ทั้งนั้นแหละ! ยิ่งตอนนี้กำลังคุยกับคนในระบบอยู่ด้วย! เพราะงั้น...

[ซูเฉิง: ฉันเพิ่งจะนำคนกว่าพันคนกล่าวคำปฏิญาณมาสดๆ ร้อนๆ!]

ตอนที่ซูเฉิงพูดประโยคนี้ในใจ เขาแอบเน้นเสียงให้ดูขึงขัง ตามมาด้วยความเงียบไปอีกสิบวินาที

ทว่าในห้วงความว่างเปล่าของระบบตอนนี้ ความตกตะลึงของเกาส์นั้นเกินกว่าจะบรรยายเป็นคำพูดได้! ตัวเขาหลับใหลจากโลกนี้ไปนานแล้ว ทำไมจู่ๆ ถึงได้สติกลับมาอีกครั้ง ตัวเขาเองก็ยังไม่เข้าใจ

เดิมทีเขาก็มีคำถามอยู่ในใจมากมาย แต่พอฟื้นขึ้นมาแล้วได้เจอกับคณิตศาสตร์อันงดงาม มันทำให้เขาทั้งประหลาดใจและดีใจ

และที่น่าทึ่งไปกว่านั้นคือ ดูเหมือนเขาจะสิงสู่อยู่ในจิตสำนึกของซูเฉิง เขาสามารถมองเห็นโลกที่แปลกประหลาดนี้ผ่านดวงตาของเด็กหนุ่ม แถมภาษาก็ยังสื่อสารกันรู้เรื่องอีกด้วย

แต่นึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าซูเฉิงจะเป็นบุคคลสำคัญระดับบิ๊ก!

กล่าวคำปฏิญาณ? นั่นหมายถึงการแสดงความจงรักภักดีนี่! ไม่ว่าจะเป็นการภักดีต่อศาสนจักรหรือต่อองค์กษัตริย์!

แถมยัง... นำคนกว่า 1,000 คน? เป็นข้ารับใช้ในบ้านหมดเลยเหรอ? ถ้างั้นก็ต้องเป็นระดับดยุก (Duke) แล้วสิ?

สมัยก่อนถ้าไม่ได้การสนับสนุนจากดยุกแห่งเบราน์ชไวก์ (Duke of Brunswick) อย่าว่าแต่จะกลายเป็นนักคณิตศาสตร์ผู้ยิ่งใหญ่เลย แค่จะได้เรียนหนังสือยังยาก! คงไม่มีทางประสบความสำเร็จอย่างในอนาคตแน่ๆ!

[เกาส์: ขอประทานอภัยขอรับใต้เท้า! โปรดอภัยให้กับการเสียมารยาทของผมก่อนหน้านี้ด้วย! ผมจะเขียนขั้นตอนการอนุมานให้ท่านเดี๋ยวนี้เลยขอรับ!]

ทำอะไรของมันวะ? นั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้? ปากขมุบขมิบพึมพำอะไรอยู่? โจทย์สั้นแค่นี้ แกกะจะอ่านสักกี่รอบฮะ?

แล้วทำไมแกถึงเขียนเลข 4354 ลงบนกระดาษข้อสอบก่อนเลยล่ะ? นี่มันมุกตลกในเน็ตอะไรอีกเนี่ย? ทำไมฉันไม่เคยเห็นมุกตัวเลขนี้มาก่อนเลยวะ?

ครูหยางมองซูเฉิงด้วยความหงุดหงิดนิดๆ แต่พอลองคิดดูอีกที ขอบเขตเนื้อหาที่ใช้ทดสอบในข้อนี้มันซับซ้อนมาก การที่ซูเฉิงจะทำไม่ได้ก็ถือเป็นเรื่องปกติ

ช่างเถอะ ไปดูคนอื่นดีกว่าว่าทำไปถึงไหนแล้ว...

จังหวะที่ครูหยางกำลังจะเดินผละไป ซูเฉิงก็เริ่มจรดปากกา!

"กำหนดให้ XX เป็นผลบวก n พจน์แรกของลำดับเลขคณิต XX จากโจทย์..."

ม่านตาของครูหยางเบิกกว้าง! ถึงแม้นี่จะเป็นแค่ขั้นตอนพื้นฐาน แต่ในโจทย์ข้อนี้มันมีการวางกับดักเอาไว้ ทว่าก้าวแรกของซูเฉิงกลับคัดแยกกับดักนั้นทิ้งและพุ่งเป้าไปที่แก่นของโจทย์อย่างแม่นยำ!

แต่เขาไม่ได้ใช้กระดาษทดเลยนะ แล้วเขามองออกได้ยังไงว่ามีกับดัก?

นี่คงไม่ใช่แค่ใช้สัญชาตญาณเดาเอาหรอกนะ?

"ลำดับเลขคณิต จาก XX จะได้ผลต่างร่วม XX..."

"XX=XX ก็ต่อเมื่อ..."

"คำนวณขอบเขตที่สอดคล้องกัน ค่าบวก... กำหนดให้..."

ซูเฉิงเขียนด้วยความเร็วสูงลิ่ว ราวกับว่าทุกขั้นตอนถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบในหัวเรียบร้อยแล้ว เขาแค่กำลังคัดลอกมันออกมาเท่านั้น

"นั่นคือ... น้อยกว่าอย่างเคร่งครัด..."

"ขอบเขตบน... ดิสคริมิแนนต์..."

"ดังนั้น... สอดคล้องกับ..."

10+62=72, 72+288=360, 360+1224=1584, 1584+2770=4354!

ซูเฉิงเขียนเสร็จก็ดึงปากกากลับอย่างสบายๆ เขาไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าครูหยางที่ยืนอยู่ข้างหลังช็อกจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่างไปแล้ว!

นี่มันอะไรกันวะ? กระบวนการคิดลื่นไหลขนาดนี้เลยเหรอ? การอนุมานเป็นเหตุเป็นผลกันขนาดนี้เลย?

เวลาทำข้อสอบคณิตศาสตร์ การที่คิดผิดทางแล้วต้องย้อนกลับมาทำใหม่เป็นเรื่องปกติมากๆ แต่วิธีที่ซูเฉิงทำข้อนี้ออกมามันราวกับงานศิลปะชิ้นเอก!

ต่อให้เป็นเขามาทำเอง ก็ไม่มีทางอนุมานได้ลื่นไหลไร้รอยต่อขนาดนี้ แถมยังไม่มีขั้นตอนไหนที่เกินความจำเป็นมาเลยสักนิด!

ครูหยางรู้สึกเหมือนตัวเองไม่ได้กำลังดูนักเรียนแก้โจทย์ แต่เหมือนกำลังอ่าน 'เฉลยข้อสอบ' อยู่ต่างหาก!

เอ๊ะ? 4354?

ครูหยางรู้สึกเหมือนหน้ามืดไปชั่วขณะ เพราะคำตอบที่ซูเฉิงคำนวณออกมาได้ มันดันตรงกับตัวเลขที่เขาเขียนลงบนกระดาษข้อสอบในตอนแรกเป๊ะ!

นั่นก็แปลว่า... เขาคิดคำตอบออกตั้งแต่ก่อนจะเริ่มเขียนวิธีทำอีกเหรอ? นี่มันเทพเจ้าองค์ไหนลงมาประทับร่างเนี่ย?