ตอนที่ 26 - ใกล้ชิดมากขึ้น

เรย์มอนด์ยกถ้วยชาขึ้นดื่มอีกครั้ง

หรือเป็นเพราะผู้หญิงตรงหน้าเขาเป็นเหมือน "น้ำผึ้ง" กันแน่?

แม้ว่า ชาจะเย็นชืดไปแล้ว แต่แปลกเหลือเกิน… มันกลับมีรสหวานราวกับใส่น้ำตาลลงไปเต็มถ้วย

ความหวานที่ปลายลิ้นให้ความรู้สึกแปลกใหม่ และไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย

ถึงอย่างนั้น ใบหน้าของเขายังคงสงบนิ่ง ปิดบังทุกอารมณ์เอาไว้ภายใต้หน้ากากเยือกเย็น

"ฉันพูดมากเกินไปหน่อย"

"ไม่เลยค่ะ ขอบคุณที่เล่าให้ฉันฟัง"

เพียงเสี้ยววินาที แววตาของเรย์มอนด์เกิดการสั่นไหวเล็กน้อย แต่เยอร์ฟีไม่ได้สังเกตเห็นมันเลย

เพราะตอนนี้… ความคิดของเธอทั้งหมดพุ่งตรงไปที่ดันเต้เท่านั้น

เรื่องราวของเรย์มอนด์สิ้นสุดลงแล้ว

แต่ในใจของเธอ กลับยังคงหนักอึ้ง—ดวงตาสีเขียวอ่อนหม่นลงด้วยความคิดที่ยังไม่ได้รับคำตอบ

"แต่มันแปลกนะคะ จากที่ฉันเห็น ดันเต้เป็นเด็กที่แค่ขี้กลัว ไม่ได้ดูดุร้ายเลยสักนิด"

"ต่อให้เป็นช่วงเวลาของการต่อต้าน แต่ฉันยังนึกภาพไม่ออกเลยว่าเขาจะก่อเรื่องรุนแรงขนาดนั้นได้ยังไง"

เธอไม่ได้พบดันเต้บ่อยนัก และเวลาที่เจอเขาแต่ละครั้งก็มีเพียงแค่ช่วงสั้นๆ เท่านั้น

แต่ดันเต้ที่เยอร์ฟีรู้จักนั้นเป็นเด็กขี้กลัว ที่เลือกจะซ่อนตัวมากกว่าที่จะสร้างปัญหาหรือก่อความวุ่นวายใดๆ

นิสัยของเด็กคนนี้ไม่ใช่ประเภทที่จะสร้างเรื่องเดือดร้อนให้ใครโดยไม่มีเหตุผลแน่นอน

ความรู้สึกไม่ชอบมาพากลค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจเธอ

ยิ่งคิดเช่นนั้น ความตั้งใจที่จะสืบหาความจริงเกี่ยวกับเรื่องของดันเต้ก็ยิ่งแน่วแน่มากขึ้นกว่าเดิม

ราวกับจะรับรู้ถึงความคิดในใจของเยอร์ฟี เรย์มอนด์จึงเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ฉันให้เธอไปคุยกับเขาก็จริง แต่ก็ไม่จำเป็นต้องฝืนตัวเองมากเกินไป"

"เด็กคนนั้นอ่อนไหวมาก หากเธอเข้าไปใกล้เกินไป… เขาอาจจะชักกรงเล็บใส่เธอก็ได้"

คำพูดที่ฟังดูเย็นชา แต่กลับแฝงไปด้วยความเป็นห่วง

จริงๆ แล้วเขากำลังห่วงใครกันแน่…?

เยอร์ฟีรู้สึกแปลกใจกับคำเตือนที่ไม่คาดคิดนั้น เธอจึงทบทวนมันอีกครั้งในใจ

และไม่นาน รอยยิ้มบางๆ ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธออย่างเป็นธรรมชาติ

แก้มที่แต้มสีแดงระเรื่อขึ้นมาเหมือนผลไม้สุกงอม ดวงตาสีเขียวสดใสดั่งใบไม้แรกผลิที่โบกไหวในสายลม

ผิวขาวเนียนละเอียดของเธอขับให้ ริมฝีปากสีแดงเข้มดูโดดเด่นขึ้น

รอยยิ้มของเธอช่างดูคล้ายกับลูกพีชหอมหวานที่เธอเผลอทำตกไปเมื่อตอนกลางวัน

และในชั่วพริบตาเดียว ภาพนั้นก็ติดตรึงอยู่ในดวงตาสีทองของเรย์มอนด์

เป็นช่วงเวลาเพียงสั้นๆ ที่เกิดขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว

ถึงแม้สีหน้ากับท่าทางของเขาจะดูนิ่งสงบ แต่ทว่าคำพูดที่ออกมานั้นกลับฟังดูแข็งกระด้าง

"ยิ้มทำไม?"

"เพราะท่านใจดีน่ะค่ะ"

สำหรับผู้ชายที่เธอเคยคิดมาตลอดว่าทอดทิ้งภรรยาโดยไม่ไยดี กลับมีมุมที่ดูอ่อนโยนและอบอุ่นซ่อนอยู่อย่างไม่น่าเชื่อ

ตอนนี้เยอร์ฟีรู้สึกว่าเธอได้ค้นพบอีกด้านหนึ่งของเรย์มอนด์ ผู้ที่เธอเคยมองว่าเย็นชาและเข้าถึงยาก มุมมองที่มีต่อเขาก็เริ่มเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

‘บางที... ในระหว่างที่ฉันยังอยู่ที่นี่ เราอาจจะสร้างความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันก็ได้’

นี่เป็นครั้งแรก… ที่เธอรู้สึกมีความหวังเกี่ยวกับเขา

ฝันร้ายของเธอเป็นเพียงเศษเสี้ยวของความทรงจำของใครบางคนในอดีต

แต่เธอก็ตั้งใจอย่างแน่วแน่ว่าจะไม่เดินซ้ำรอยเดิมเด็ดขาด

หากเป็นเช่นนั้น บางทีเธอกับเขาอาจสร้างความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน—อย่างน้อยก็คงไม่เลวร้ายจนถึงที่สุด

และในที่สุด เยอร์ฟีก็ตอบคำถามที่เรย์มอนด์เคยถามเธอไว้ก่อนหน้านี้

"ฉันจะทำตามที่ท่านว่าค่ะ"

ดูเหมือนว่าการสนทนาในครั้งนี้… กำลังค่อยๆ ทำให้พวกเขาเข้าใกล้กันมากขึ้น…

ท้องฟ้าด้านนอกที่มองผ่านช่องหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้เพียงเล็กน้อย ดูเป็นสีม่วงเข้ม

แสงอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้าด้านหลังเรย์มอนด์

เมื่อเห็นเช่นนั้น เยอร์ฟีก็คิดว่า คงถึงเวลาที่เธอควรกลับแล้ว

"ดูเหมือนฉันจะรบกวนเวลาของท่านนานเกินไปแล้ว ฉันคงต้องขอตัวก่อนนะคะ"

เธอลุกขึ้นจากโซฟา แล้วโน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อเป็นการลาทางการ

แต่ในจังหวะที่เธอกำลังจะหันหลังเดินจากไปนั้นเอง เสียงเรียกของเรย์มอนด์ก็ฉุดรั้งเธอไว้เสียก่อน

"เดี๋ยวก่อน"

ยังมีเรื่องอะไรเกี่ยวกับดันเต้ที่เขาต้องพูดอีกงั้นหรือ?

เยอร์ฟีหันกลับไปมองเขา พบว่าแสงอาทิตย์ยามเย็นที่อยู่นอกหน้าต่างได้เปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มไปเสียแล้ว

แสงทั้งหมดอยู่ด้านหลังของเรย์มอนด์ ขับให้ดวงตาสีทองของเขาที่จับจ้องมาที่เธอดูเด่นชัดขึ้น

"เธอยังมีหน้าที่ในฐานะภรรยาที่ต้องทำอยู่"

อา...

เพียงคำพูดสั้นๆ คำเดียว—เยอร์ฟีก็จำได้ในทันทีว่าวันนี้คือวันอะไร…

‘วันนี้… คือวันที่ฉันต้องเชื่อมสัมพันธ์กับเขา’

เรย์มอนด์ลุกขึ้นจากที่นั่ง เดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเยอร์ฟี

สายลมที่โอบล้อมรอบตัวทั้งคู่ราวกับถูกแต่งแต้มไปด้วยสีของอาทิตย์ยามอัสดง

เยอร์ฟีมองสบตากับเขา ก่อนจะนึกย้อนถึงช่วงเวลาที่เธอข้ามผ่านกำแพงมายังที่นี่

เมื่อนับรวมระยะเวลาทั้งหมดจากการเดินทางอันแสนยาวไกลและการเข้ามาอาศัยอยู่ในปราสาทแห่งนี้

มันตรงกับวันที่ถูกระบุไว้ในสัญญาสมรสของพวกเขาพอดี

‘เขายังจำเรื่องนี้ได้สินะ...’

เยอร์ฟีเกือบจะลืมเรื่องนี้ไปแล้วด้วยซ้ำ

แต่เรย์มอนด์กลับจำมันได้อย่างแม่นยำ—ชัดเจนราวกับว่าเขาไม่เคยปล่อยให้รายละเอียดใดหลุดรอดไป

เขาช่างเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับข้อตกลงจริงๆ อย่างที่เธอคาดไว้ไม่มีผิด

"แค่จับมือก็พอใช่ไหมคะ?"

เธอถามออกไปอย่างระมัดระวัง เรย์มอนด์พยักหน้ารับคำถามของเยอร์ฟี

มือที่เขายื่นออกมานั้นสวมถุงมือหนังสีดำสนิท

ผิวสัมผัสมันวาวดูนุ่มนวลและลึกลับ ทำให้นึกถึงขนของเสือดำตัวใหญ่ที่สง่างาม

ข้อมือที่โผล่พ้นออกมาเผยให้เห็นเส้นเลือดจางๆ สอดรับกับแขนที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่คมชัด—เป็นส่วนผสมระหว่างความแข็งแกร่งและความสง่างาม…

จู่ๆ ภาพเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ก็แวบเข้ามาในหัวเธอ—ตอนที่เธอหลับตาปี๋เพื่อหลบกิ่งไม้ที่กำลังจะตกลงมา

แรงที่โอบกระชากเธอเข้ามาในอ้อมแขน และช่วงเวลาที่เธอลืมตาขึ้นมาแล้วพบว่าเขาคอยจับประคองเธอไว้อย่างมั่นคง

มันเป็นภาพความทรงจำที่ไหลเข้ามาโดยไม่รู้ตัว

เยอร์ฟีไม่ได้ทันคิดอะไร… มือเปล่าของเธอลูบผ่านถุงมือของเขา ก่อนจะค่อยๆ จับเข้าที่ข้อมือของเขาโดยตรง

นิ้วมือของเรย์มอนด์คล้ายกระตุกขึ้นเล็กน้อย เยอร์ฟีเห็นเขาขมวดคิ้วเพียงบางเบา เธอจึงรีบหลบสายตาก้มลงต่ำ

"ถ้าจะเชื่อมโยงกันได้ เราต้องสัมผัสกันโดยตรงค่ะ"

"…ฉันรู้"

เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ราวกับว่าเขาแค่เผลอลืมไปชั่วครู่เท่านั้น

เรย์มอนด์ถอดถุงมือข้างหนึ่งออก วางมันลงบนโต๊ะข้างตัว

เส้นเลือดสีฟ้าที่ชัดเจนบนหลังมือ กล้ามเนื้อและกระดูกที่เรียงตัวได้สัดส่วน—ให้ความรู้สึกทั้งสง่างามและแข็งแกร่งในคราวเดียวกัน

"เรื่องครั้งก่อน… ที่ฉันทำตามใจตัวเองเกินไปหน่อย ต้องขออภัยด้วยค่ะ"

เยอร์ฟีเอ่ยขึ้นก่อนที่เรย์มอนด์จะได้ทันตอบอะไรกลับมา จากนั้นมือเล็กและนุ่มนวลของเธอก็ค่อยๆ เคลื่อนลงมาจากข้อมือ สัมผัสเบาๆ ลงบนหลังมือของเขา

เพื่อให้พื้นที่สัมผัสกันมากขึ้น เธอจึงสอดปลายนิ้วเรียวยาวและบอบบางเข้าไประหว่างช่องว่างของนิ้วมือเขาอย่างระมัดระวัง

เมื่อสัมผัสของเธอเชื่อมโยงกับเขา เยอร์ฟีก็สามารถสัมผัสถึง "บางสิ่ง" ภายในตัวเรย์มอนด์ได้

หากต้องอธิบายเป็นภาพสักภาพหนึ่ง คงต้องเรียกมันว่า…

‘จักรวาลขนาดเล็ก’

ภายในตัวของเรย์มอนด์เปรียบเสมือนโลกใบหนึ่ง ที่เต็มไปด้วยหมู่ดาวนับไม่ถ้วนซึ่งเปล่งประกายอย่างมีชีวิตชีวา

สิ่งเดียวที่เยอร์ฟีพอจะทำได้สำหรับโลกอันงดงามนี้ ก็คือช่วยให้หมู่ดาวอันแสนสดใสเหล่านั้นยังคงส่องประกายอย่างบริสุทธิ์อยู่เสมอ

ครั้งนี้เธอรู้สึกคุ้นเคยกับการจัดการพลังภายในตัวมากขึ้นแล้ว เมื่อเทียบกับการเชื่อมสัมพันธ์ครั้งแรกที่ผ่านมา

‘เขาดูดีขึ้นกว่าครั้งก่อน’

นี่คือสิ่งที่เยอร์ฟีประเมินได้ หลังจากที่ได้สัมผัสถึงพลังภายในตัวเขา

พลังของสายเลือดมังกรยิ่งใช้งานมากเท่าไร ระดับการปนเปื้อนก็ยิ่งสูงขึ้น

แต่นอกเหนือจากการใช้พลังแล้ว—หากได้รับผลกระทบทางจิตใจอย่างรุนแรง การปนเปื้อนก็จะทวีคูณขึ้นได้เช่นกัน

เธอไม่แน่ใจว่า ตัวเองจับมือเขาไว้นานเท่าไรแล้ว

แต่สิ่งที่เธอรู้คือ… ความร้อนจากตัวเรย์มอนด์ค่อยๆ ซึมเข้าสู่มือของเธอ

มือที่เคยเย็นเฉียบตลอดทั้งปี—บัดนี้อบอุ่นขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ

‘ดูเหมือนว่าตอนนี้จะดีขึ้นแล้วสินะ’

เธอไม่ได้หมายถึงความอบอุ่นจากร่างกายของเขา… แต่เป็นจิตใจของเขาต่างหากที่เปลี่ยนไป

ตอนนี้ภายในของเรย์มอนด์ที่เธอสัมผัสได้ ดูใสกระจ่างกว่าก่อนหน้านี้—มันเปล่งประกายอย่างเงียบสงบ

แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด มือของเขาที่จับเธอเอาไว้กลับไม่ยอมคลายออกเลยสักนิด

‘แปลกจัง...’

เธอเป็นฝ่ายที่ยื่นมือไปจับเขาก่อนแท้ๆ

แต่ตอนนี้ กลับกลายเป็นเรย์มอนด์ที่กำลังจับมือเธอไว้แน่นแทน

ท่ามกลางบรรยากาศรอบตัวที่เงียบสงัดจนแทบไม่กล้าลมหายใจออกมา

มีเพียงไออุ่นที่ค่อยๆ เพิ่มขึ้นอย่างช้าๆ—แผ่กระจายไปทั่วห้องราวกับห่อหุ้มทุกอย่างไว้ภายใน…

เธอคิดว่าเขาคงจะปล่อยมือเธอในไม่ช้า

หรือไม่ก็คงจะ แสดงท่าทีอึดอัดบอกให้เธอรู้ว่าทำแบบนี้มันเกินพอดีแล้ว พร้อมกับผลักเธอออกไปเบาๆ

แต่กลับกลายเป็นว่า… สิ่งที่เรย์มอนด์ทำ กลับไม่เป็นไปตามที่เธอคาดคิดเลย

"อีกสักหน่อย"

เขาเป็นฝ่าย รั้งมือของเธอไว้เอง ในขณะที่เธอกำลังจะผละออก

มือที่จับเธอไว้ ออกแรงดึงเบาๆ และก่อนที่เธอจะทันตั้งตัว—ร่างของเยอร์ฟีก็เซไปข้างหน้า เข้าใกล้เขามากขึ้น…

สิ่งที่เธอสัมผัสได้… คืออ้อมแขนของผู้มีสายเลือดมังกร

กลิ่นหอมสดชื่นคล้ายมิ้นต์ ช่วยกระตุ้นประสาทสัมผัสทุกส่วนในร่างกายของเยอร์ฟีให้ตื่นตัวทันที

เเธอเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ไหล่แข็งเกร็งอยู่ชั่วขณะ กับอ้อมกอดที่ไม่คุ้นเคยนี้

ยิ่งการเชื่อมโยงระหว่างพวกเขาแน่นแฟ้นมากขึ้นเท่าไร กลิ่นนั้นก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น

กลิ่นน้ำผึ้งอันหอมหวานได้แผ่กระจายรอบตัวเธอจนปกคลุมทุกสิ่ง

ทองคำเหลวที่แต่งแต้มบรรยากาศให้กลายเป็นสีทองอ่อนละมุน—กลิ่นที่อบอวลอยู่รอบตัวนั้นหอมจนแทบทำให้เธอรู้สึกเวียนหัว

กลิ่นของตัวเธอเองเข้มข้นเสียจนปลายจมูกเธอเองแทบจะไม่สามารถรับรู้ถึงอะไรได้อีกต่อไป

แต่กลิ่นของผู้ที่โอบกอดเธอไว้… กลับเย็นสดชื่นราวกับมิ้นต์

เมื่อผสมเข้ากับความหวานจัดของน้ำผึ้ง

เมื่อมันผสมเข้ากับกลิ่นน้ำผึ้งอันหอมหวานของเธอ กลิ่นทั้งสองก็สร้างสัมผัสใหม่—ทั้งเย้ายวนและชวนให้หลงใหล ราวกับเวทมนตร์

ร่างกายของเยอร์ฟีที่เคยตึงเครียด… เริ่มคลายลงอย่างช้าๆ

เธอปล่อยให้ตัวเองจมอยู่ในอ้อมแขนของเขา สติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเลือนจากการเชื่อมโยงที่ลึกซึ้ง

‘หรือเป็นเพราะการเชื่อมโยงของสายเลือดมังกรถึงได้ทรงพลังขนาดนี้?’

เสียงหัวใจของเรย์มอนด์…

มันดังและแรงกว่าของมนุษย์ทั่วไป

จังหวะที่เร็วและหนักแน่น—จนเธอได้ยินมันชัดเจน ราวกับเสียงกลองที่ก้องสะท้อนอยู่ข้างหูเธอ…

เช่นเดียวกับที่ "เครื่องหอม" สามารถรับรู้บางสิ่งผ่านการเชื่อมโยง…

"สายเลือดมังกร" เองก็คงสัมผัสถึงบางอย่างผ่านการเชื่อมโยงนี้เช่นกัน

ในช่วงเวลานี้—เรย์มอนด์ดูสงบนิ่งราวกับลูกแกะตัวน้อย

หรือบางที… เขาอาจเป็นเพียงนักล่าผู้ซ่อนเขี้ยวเล็บเอาไว้—แสร้งทำเป็นเชื่องเท่านั้น

แน่นอนว่า มันคงเป็นเช่นนี้ได้… ตราบใดที่ไม่มีใครโหยหาความรักจากเขามากเกินไป

ถึงอย่างนั้น เยอร์ฟีกลับรู้สึกว่า—เธออยากรู้จักตัวตนของชายคนนี้ให้มากขึ้นกว่านี้อีก…

และในชั่วขณะนั้นเอง—ดวงตาของพวกเขาก็สบประสานกันอีกครั้ง…

เรย์มอนด์สะดุ้งเล็กน้อย เมื่อสบเข้ากับดวงตาสีเขียวที่จ้องมองเขาอย่างเงียบงัน

เขาดูเหมือนไม่คุ้นเคยกับการอยู่ใกล้ชิดกับผู้อื่นแบบนี้เลย

และราวกับว่าเขาเพิ่งตระหนักได้ว่า—เขาเป็นฝ่ายจับเธอไว้ตั้งแต่แรก

ชายที่เป็นฝ่ายร้องขอการเชื่อมโยงก่อน…

กลับเป็นฝ่ายถอยหนีเสียเอง