ตอนที่ 20 - มังกรน้อยกับสาวใช้

ก็เพราะว่า...

‘พวกเธอไม่ใช่คนของฉันตั้งแต่แรกอยู่แล้ว’

สำหรับพวกสาวใช้เหล่านั้น เยอร์ฟีก็เป็นเพียงดัชเชสที่จู่ ๆ ก็ถูกส่งลงมาจากฟากฟ้าก็เท่านั้น

พวกเธอไม่ได้กลัวว่าเธอจะรู้เรื่อง แต่แค่ไม่อยากถูกจับได้ว่ากำลังซุบซิบนินทากันเองก็เท่านั้น ต่อให้เธอเป็นเจ้านาย ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเธอจำเป็นต้องภักดีหรือให้ความไว้วางใจเสมอไป

เยอร์ฟีวางถ้วยชาลงก่อนพยักหน้าเบา ๆ

"เข้าใจแล้ว ดูเหมือนเธอจะมีเรื่องเกี่ยวกับคุณชายดันเต้ที่อยากจะเล่าให้ฉันฟังสินะ"

“ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอกค่ะ… แต่ฉันอยากจะพูดถึงสาวใช้ที่ดูแลคุณชายดันเต้มากกว่าค่ะ”

คำพูดที่ไม่คาดคิดทำให้เยอร์ฟี่มองเฟเฟด้วยความประหลาดใจ

ดันเต้เป็นคนที่หลีกเลี่ยงผู้คน และไม่ต้องการให้ใครเห็นตัวตนของเขา

แต่ก็ใช่ว่าเขาจะเป็นแบบนั้นกับทุกคน

“พี่เมย์ดี้ทำหน้าที่เป็นเหมือนพี่เลี้ยงของคุณชายดันเต้ค่ะ และคุณชายเองก็เปิดใจให้กับพี่เมย์ดี้เพียงคนเดียวเท่านั้น”

ซึ่งนี้อาจเป็นเหตุผลที่เรย์มอนด์ให้ความสำคัญกับเมย์ดี้มากกว่าที่คิด

เยอร์ฟีที่เงียบฟังสาวใช้มาตลอดเอ่ยถามขึ้น

"คุณชายดันเต้ไม่สนิทกับใครในปราสาทเลยเหรอ?"

"ค่ะ... คงเพราะรูปลักษณ์ของเขาค่อนข้างแตกต่างจากคนอื่น..."

เฟเฟพูดด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง ก่อนจะปล่อยให้ประโยคจบลงอย่างลังเล

แต่เพียงเท่านี้ก็สามารถทำให้เยอร์ฟี่เข้าใจอะไรหลายอย่างเกี่ยวกับดันเต้ได้บ้างแล้ว

'เขาคงรู้สึกมีปมเกี่ยวกับรูปลักษณ์ของตัวเองสินะ'

แต่ถ้ามองในอีกมุมหนึ่ง นั่นก็หมายความว่าดันเต้มีสติปัญญามากพอที่จะรับรู้และสร้างปมกับรูปลักษณ์ของตัวเอง

‘ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ… ที่เขาเริ่มเป็นแบบนั้น?’

แม้ว่าดินแดนแห่งนี้จะมีความพิเศษเพียงใด แต่ก็ไม่เคยมีมนุษย์คนไหนที่เกิดมาพร้อมกับลักษณะของสัตว์อสูรเวทมาก่อน

ราวกับอ่านความคิดของเยอร์ฟี่ออก เฟเฟจึงพูดต่อ

"สาวใช้ที่นี่ถูกเปลี่ยนใหม่เมื่อสิบกว่าปีก่อนค่ะ ด้วยเหตุผลบางอย่าง แต่ถึงอย่างนั้น ส่วนใหญ่ก็ยังคงรู้เรื่องราวเกี่ยวกับคุณชายดันเต้ค่ะ"

ตามที่เธอเล่า ดันเต้เกิดมาพร้อมกับรูปร่างที่จำลองจากมังกรมาโดยสมบูรณ์ ราวกับเป็นสัตว์อสูรเวทที่ถือกำเนิดมาในร่างมนุษย์

เพราะเหตุนี้ อดีตดัชเชสแห่งโกรเวน—มารดาผู้ให้กำเนิดดันเต้—ถึงกับหมดสติไปทันทีที่ได้เห็นรูปลักษณ์ของลูกชายตัวเอง

‘ที่แท้ก็เป็นแบบนี้เอง’

ในที่สุด เยอร์ฟีก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมด

แต่ในวินาทีที่เธอปะติดปะต่อทุกอย่างได้ อีกหนึ่งความทรงจำก็แล่นเข้ามาในหัวของเธอ

‘อา… นึกออกแล้ว’

ตอนนี้เธอจำได้แล้วว่าทำไมเมย์ดี้ถึงเลือกเข้ามาเป็นสาวใช้ของเธอเองในต้นฉบับ

‘ถ้าเรื่องทั้งหมดเป็นความจริง เมย์ดี้ไม่ควรเป็นแค่สาวใช้ตั้งแต่แรก’

คืนที่เต็มไปด้วยความคิดวุ่นวาย ทั้งการตัดสินใจที่เกิดขึ้นและความลังเลที่ยังคงค้างคา ค่อย ๆ ผ่านพ้นไป

ในค่ำคืนเดียวกันนั้นเอง

ภายใต้ความมืดมิดเข้าปกคลุมไปทั่วทั้งปราสาท สิ่งที่เจิดจ้าในความเงียบสงัดกลับไม่ใช่แสงจันทร์ หากเป็นแสงไฟจากห้องทำงานที่ยังคงส่องลอดออกมา

ไม่รู้ว่าเขานั่งอยู่ที่นั่นมานานเท่าไหร่แล้ว

ภายใต้แสงไฟที่ส่องสว่าง เรย์มอนด์ตรวจดูเอกสารตรงหน้าอย่างเคร่งเครียด ก่อนจะขยำมันทิ้งด้วยมือของตัวเอง

โต๊ะทำงานที่เคยเป็นระเบียบกลับกลายเป็นความยุ่งเหยิงจากอารมณ์หงุดหงิดของเขา และดูเหมือนว่าเขาแทบจะไม่มีสมาธิเลยแม้แต่น้อย เพราะปากกาขนนกที่อยู่ในมือถูกบีบแน่นจนเกือบจะหักคามือจากแรงกดที่หนักเกินไป

เรย์มอนด์จ้องมองปากกาที่บิดงอราวกับจะหัก แต่ก็ยังไม่หักเสียทีเดียว

ทว่าในหัวของเขากลับไม่ได้จดจ่ออยู่กับสิ่งนั้นเลย ตอนนี้มีเพียงเรื่องเกี่ยวกับภรรยาของตนเท่านั้นที่วนเวียนอยู่ในความคิด

ที่เขาเลือกจะไม่เอ่ยถึง "เรื่องนั้น" ระหว่างมื้อเช้า เป็นเพราะความลังเล หรือเป็นเพราะสัญชาตญาณที่ต้องการปกปิดจุดอ่อนของตัวเองกันแน่

เขาเองก็ไม่แน่ใจ

‘ไม่คิดเลยว่าเรื่องนี้จะกลายเป็นปัญหา’

สำหรับเรย์มอนด์ ดันเต้ โกรเวน ซึ่งเป็นหลานชายของเขา ได้รับการจดทะเบียนเป็นบุตรบุญธรรมโดยสมบูรณ์

แต่ปัญหาใหญ่ของดันเต้คือรูปลักษณ์ของเขา และด้วยเหตุนี้เอง เขาจึงไม่สามารถได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้สืบทอดตำแหน่ง

นี่เป็นกรณีที่ไม่เคยมีมาก่อนในหน้าประวัติศาสตร์

ถึงอย่างนั้น เรย์มอนด์ก็ยังคงหวังว่าสักวันหนึ่ง ดันเต้จะสามารถเปลี่ยนร่างเป็นมนุษย์ได้

หากวันนั้นมาถึง วันที่ดันเต้สามารถละทิ้งรูปลักษณ์ของสัตว์ร้ายและกลายเป็นมนุษย์ได้โดยสมบูรณ์ ตำแหน่งผู้สืบทอดก็ย่อมตกเป็นของเขาโดยชอบธรรมอย่างไม่ต้องสงสัย

การเฝ้ามองและดูแลดันเต้ เพื่อพยายามผลักดันให้เขากลายเป็นผู้สืบทอด เป็นสิ่งที่เรย์มอนด์ยึดมั่นมาโดยตลอด—หน้าที่นี้ตกอยู่กับเขานับตั้งแต่วันที่เขาสูญเสียพี่ชายไป และถูกทิ้งให้อยู่เพียงลำพังในโลกใบนี้

แม้กระทั่งตอนนี้ ความตั้งใจนั้นก็ยังไม่เปลี่ยนไป

แต่ปัญหาคือ… เขาจะบอกเรื่องนี้กับเยอร์ฟีได้อย่างไร

ในสัญญาการแต่งงาน มีการระบุไว้อย่างชัดเจนว่าเธอไม่มีพันธะในการให้กำเนิดทายาท

แต่ข้อตกลงนั้น กับความจริงที่ว่าเรย์มอนด์มีลูกอยู่แล้ว เป็นสองเรื่องที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

แม้ว่าดันเต้จะเป็นสายเลือดของพี่ชายก็ตาม

ตลอดชีวิตที่ผ่านมา เรย์มอนด์ไม่เคยลังเลที่จะพูดถึงการตัดสินใจของตัวเองเลยสักครั้งเดียว—แต่ครั้งนี้กลับแตกต่างออกไป

เพราะว่า...

‘แค่ตอนนี้เธอก็มองฉันเป็นคนน่ารังเกียจอยู่แล้ว ถ้ารู้ว่าฉันมีลูกติดมาด้วยอีก คงจะยิ่งถูกใจเลยสินะ’

สายตาเย็นชาและท่าทีหมางเมินของเยอร์ฟี่ยังคงติดค้างอยู่ในความคิดของเขา ไม่ว่าเขาจะพยายามสลัดมันทิ้งแค่ไหน มันก็ยังคงตามหลอกหลอนเขาตลอดเวลา

บางที… ถ้าในวันนั้น—วันที่เขารับตัวเธอเข้ามาในฐานะเจ้าสาว— เขาเลือกที่จะไม่หันหลังให้กับเธอ เขาอาจจะไม่ต้องมานั่งเสียใจแบบนี้

ความรู้สึกเสียใจที่มาเยือนเกิดขึ้นช้าเกินไป มันกลายเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาไม่สามารถจดจ่ออยู่กับเอกสารตรงหน้าได้เลย

แต่สิ่งที่ทำให้เขาสับสนยิ่งกว่าคือ ตัวเขาเอง

‘ทำไมฉันถึงต้องแคร์สายตาผู้หญิงคนนั้นด้วย?’

ความหงุดหงิดปะทุขึ้นมาจากการจมอยู่กับความคิดเดิม ๆ ซ้ำไปซ้ำมา

แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่ได้กล้าพอที่จะลุกไปบอกความจริงกับเยอร์ฟีในตอนนี้

ถ้าผู้หญิงที่บอบบางขนาดนั้นได้รับข่าวช็อกแบบนี้ในตอนกลางดึก มีหวังเป็นลมล้มพับไปแน่

‘ใช่สิ ถ้าเธอเป็นลมล้มพับไปอีก คราวนี้คงเป็นเรื่องใหญ่แน่’

เธอดูเหมือนจะมีร่างกายที่อ่อนแอมากพออยู่แล้ว หากยังต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่สร้างแรงกระทบกระเทือนทางอารมณ์แบบนี้อีก มันคงส่งผลเสียร้ายแรงต่อสุขภาพของเธอ

อย่างน้อยที่สุด เยอร์ฟี่ก็คือดัชเชส และเป็นภรรยาของเขา ถึงแม้จะเป็นแค่ในนามก็เถอะ แต่ในฐานะคู่สมรสตามกฎหมายเขาก็ควรจะกังวลเรื่องของเธอบ้างล่ะนะ

ก็แค่เรื่องนั้นเท่านั้นเอง...

ขณะที่เรย์มอนด์พยายามปลอบใจตัวเอง

ก๊อก ก๊อก—

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำลายความเงียบที่ปกคลุมภายในห้องทำงาน

ในที่สุด เรย์มอนด์ก็หลุดออกจากห้วงความคิดของตัวเอง และกวาดสายตามองโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยความยุ่งเหยิงจนดูไม่ได้

เขาปัดของทั้งหมดที่กระจัดกระจายบนโต๊ะลงไปกองอยู่ด้านล่าง ก่อนจะเอ่ยอนุญาตให้คนด้านนอกเข้ามา

ประตูถูกเปิดออก และเผยให้เห็นร่างของโยฮันที่ก้าวเข้ามาในห้องอย่างเงียบ ๆ

ทันทีที่ก้าวเข้ามา โยฮันเอียงศีรษะเล็กน้อย ก่อนจะถามด้วยสีหน้าสงสัย

"เมื่อกี้ผมได้ยินเสียงดังโครมคราม เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าครับ?"

"ไม่มีอะไรหรอก" เรย์มอนด์ตอบเรียบ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องทันที "ว่าแต่.. รายงานล่ะ?"

โยฮันเห็นท่าทางเลี่ยงตอบของเขา ก็ทำเพียงแค่ยักไหล่เล็กน้อย ก่อนจะเข้าสู่เรื่องสำคัญทันที

"นี่เป็นรายงานเกี่ยวกับปัญหาที่เกิดขึ้นในดินแดนฤดูใบไม้ผลิครับ"

เรย์มอนด์รับรายงานมาเปิดอ่านดู เนื้อหาภายในมีรายละเอียดเกี่ยวกับเหตุการณ์ฝูง "พิงค์เบลล์" ที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่นานมานี้ รวมถึงประเด็นใหม่ที่กำลังเป็นที่พูดถึงอย่างหนักในตอนนี้

เรย์มอนด์ขมวดคิ้วแน่น

เมื่อเห็นสีหน้าของเขาเริ่มเคร่งเครียดขึ้น โยฮันจึงเสริมขึ้นมา

"ดูเหมือนว่าฝูงพิงค์เบลล์จะรวมตัวกันที่ทุ่งหญ้ากว้าง เพราะพวกมันพยายามหลีกเลี่ยง ‘ดินแดนนั้น’ ครับ"

ช่วงที่ผ่านมา มีการพบเห็นเหล่าสัตว์อสูรเวททำการอพยพครั้งใหญ่ เพื่อหนีออกจากพื้นที่ดังกล่าวมาแล้วถึงสองครั้ง และตอนนี้ก็ดูเหมือนว่ายังไม่มีทีท่าจะหยุดลงง่าย ๆ

"เราต้องหาทางแก้ไขโดยเร็ว ก่อนอื่นเสริมกำลังลาดตระเวนให้แน่นหนามาขึ้น และคอยจับตาดูว่าพื้นที่นั้นจะขยายตัวออกไปอีกหรือไม่ รายงานมาให้ละเอียด"

"รับทราบครับ ส่วนรายงานของดินแดนอื่น…"

โยฮันเริ่มต้นรายงานเกี่ยวกับดินแดนฤดูใบไม้ผลิเป็นอันดับแรก ก่อนจะทยอยแจ้งข้อมูลจากดินแดนอื่น ๆ ที่กองกำลังแต่ละหน่วยรวบรวมข้อมูลมา

เรย์มอนด์ฟังรายงานอย่างเงียบ ๆ แต่ปากกาที่บิดงอในมือของเขากลับยังคงสะท้อนถึงความคิดที่ยุ่งเหยิงไม่จบสิ้น

เช้าวันใหม่มาเยือนปราสาทโกรเวน

สาวใช้ชุดใหม่ได้รับมอบหมายให้เข้ามารับหน้าที่ดูแลห้องของดัชเชส พร้อมช่วยกันจัดเตรียมและทำความสะอาดให้เรียบร้อย

หลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จ เยอร์ฟีก็ตัดสินใจลงมือทำตามแผนที่เธอครุ่นคิดมาตลอดคืนที่ผ่านมา

‘ฉันต้องไปพบดันเต้ให้ได้’

หลังจากที่เยอร์ฟีได้ฟังเรื่องของดันเต้จากเฟเฟเมื่อวานนี้ เธอก็ยิ่งเป็นห่วงเด็กคนนั้นมากขึ้น

เด็กที่เกิดมาแตกต่างจากคนอื่น เด็กที่อาจถูกทอดทิ้ง แม้แต่จากแม่ของตัวเอง

เธอพยายามบอกตัวเองว่าไม่ควรยุ่งเกี่ยว แต่ยิ่งคิด ก็ยิ่งเห็นภาพตัวเองในอดีตซ้อนทับกับดันเต้ และสุดท้ายก็ปล่อยผ่านไปไม่ได้อยู่ดี

และที่สำคัญที่สุด...

‘ฉันไม่ไว้ใจเมย์ดี้’

จากสิ่งที่เธอรู้ พฤติกรรมของสาวใช้ที่ดันเต้เปิดใจให้เพียงคนเดียวนั้น กลับดูไม่น่าไว้วางใจเลย

หรือจะพูดให้ชัดกว่านั้น... ออกจะน่ากังวลมากเลยต่างหาก

เยอร์ฟีอดสงสัยไม่ได้ว่าสองคนนั้นมีสายสัมพันธ์แบบไหนกันแน่

และวิธีที่ดีที่สุดที่จะหาคำตอบ ก็คือไปพบดันเต้และพูดคุยกับเขาโดยตรง

‘ตอนนี้ดันเต้อยู่ที่ไหนกันนะ?’

ครั้งแรกที่เธอพบเขา เด็กคนนั้นซ่อนตัวอยู่ในมุมลับตาของสวนด้านหลัง และนั่งขดตัวบนเก้าอี้ราวกับไม่ต้องการให้ใครเห็น เป็นไปได้สูงว่าเขาไม่ชอบอยู่ในที่ที่มีผู้คนพลุกพล่าน

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่เยอร์ฟีกลับเผลอนึกถึงภาพของดันเต้ขึ้นมา

ดวงตาสีเหลืองสดที่เป็นประกาย ม่านตาเรียวยาวเป็นเส้นตั้ง ใบหูที่แผ่กว้างราวกับปีก ร่างเล็กเพรียวสีดำสนิท และหางยาวเรียวที่แกว่งไหวไปตามจังหวะ

ภาพที่ผุดขึ้นมาในหัวอย่างเป็นธรรมชาติจนทำให้เธออดคิดไม่ได้ว่า...

‘เหมือนกับแมวดำเลย’

เจ้ามังกรตัวเล็กช่างคล้ายกับแมวไปเสียทุกอย่าง

ทั้งนิสัยที่ไวต่อสิ่งรอบตัว การเคลื่อนไหวที่แฝงไปด้วยความระแวดระวัง และความน่ารักที่เป็นเอกลักษณ์ของมัน

‘ก่อนอื่น… ลองไปหาตามที่ที่แมวชอบอยู่ดูก่อนก็แล้วกัน’

หลังจากไตร่ตรองอยู่พักหนึ่ง เยอร์ฟีก็ตัดสินใจได้

มุมเงียบสงบของสวน ตรอกแคบ ๆ ระหว่างกำแพง

เส้นทางลับที่แทบไม่มีใครผ่าน หรือแม้แต่กิ่งไม้สูงบนต้นไม้

เยอร์ฟีเดินสำรวจทั่วทั้งปราสาทตลอดช่วงเช้า กว่าจะเจอดันเต้ก็เป็นช่วงบ่ายเข้าไปแล้ว

เขานอนขดตัวอยู่บนกำแพงหินในมุมที่เงียบสงบที่สุดของสวนด้านหลัง ปล่อยให้แสงแดดอุ่นๆ โอบกอดร่างเล็กๆ ของเขาขณะหลับสนิท

‘ตัวเล็กจังเลย’

รูปร่างที่เหมือนมังกรของเขานั้นน่าทึ่งก็จริง

แต่สิ่งที่ทำให้เธอเผลอจ้องมองไม่วางตา คือ ขนาดเล็กจิ๋วเหมือนลูกแมว และหางอวบที่เรียวลงจนแหลมตรงปลาย ซึ่งกำลังแกว่งไปมาช้า ๆ ตรงขอบกำแพง

"น่ารักจัง"

เธอพูดออกมาจากใจจริง แต่ก็เป็นคำที่หลุดออกมาโดยไม่รู้ตัว

เสียงนั้นเบาราวกับเสียงกระซิบ แต่ถึงอย่างนั้น ดันเต้กลับตอบสนองต่อเสียงของเธอทันที

‘อย่าบอกนะว่า...’

เปลือกตาที่สั่นไหวเล็กน้อยค่อย ๆ เปิดออก เผยให้เห็นดวงตาสีทองเป็นประกาย

ฮ่าา!—

เจ้ามังกรตัวเล็กสะดุ้งสุดตัวก่อนจะกระโจนขึ้นด้วยความตกใจ แต่แม้ในตอนนั้น ดวงตาของเขาก็ยังคงสะท้อนภาพของเยอร์ฟีอยู่