ตอนที่ 14 - เต็มไปด้วยความโลภ

“ขออภัยครับ นายท่านหมายถึงใครเหรอครับ?”

โยฮันถามกลับด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง เพราะคำพูดของเรย์มอนด์ไม่มีประธานที่ชัดเจน จึงคลุมเครือเกินไปจนเขาไม่แน่ใจ

แต่แทนที่จะตอบ เรย์มอนด์กลับละสายตาไปยังเหล่าอัศวินของกองร้อยที่หนึ่งซึ่งอยู่ภายใต้การนำของโยฮัน

พวกเขาทั้งหมดต่างจับจ้องไปที่รถม้าของดัชเชส

ไม่ใช่แค่กองร้อยที่ 1 เท่านั้น—

ถึงแม้ไม่มีใครเอ่ยถึง แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า อัศวินทุกคนล้วนมองเยอร์ฟี่ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป

เป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความเคารพและความเลื่อมใส นับตั้งแต่ก่อนออกเดินทางแล้ว

พลังของสายเลือดมังกรแต่ละสายตระกูลล้วนแตกต่างกันไป เช่นเดียวกับเครื่องหอม

กลิ่นและรสชาติของพวกเขาแต่ละคนที่มี ล้วนเป็นปัจจัยที่จะกำหนดความสามารถของพวกเขาให้แตกต่างกันออกไปโดยสิ้นเชิง

และสำหรับเยอร์ฟี่ กลิ่นของเธอคือน้ำผึ้ง

ในดินแดนแห่งสายเลือดมังกร...

พลังของเธอกระจายออกไปทั่วในรูปของกลิ่นหอมหวานที่ทุกคนไม่อาจลืม

และนั่นเป็นสิ่งที่เรย์มอนด์ไม่พอใจ

เมื่อคิ้วของเขาขมวดเข้าหากัน โยฮันที่รอฟังคำสั่งอยู่ด้านหน้าก็เผลอชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่เริ่มแผ่ซ่านออกมา

ถึงแม้ความหงุดหงิดจะเอ่อท้นในใจ แต่กลับไม่มีทางใดที่จะระบายความโกรธออกมาได้

เพราะแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่สามารถระบุได้แน่ชัดเลยว่า อะไรในตัวเยอร์ฟี่กันแน่ที่ทำให้เขาหงุดหงิดขนาดนี้

สุดท้าย เรย์มอนด์เลือกที่จะละทิ้งความหงุดหงิดที่ไร้เหตุผล และกล่าวอย่างชัดเจน

"พ่อของดัชเชส"

"อา... เคานต์บารอนแห่งเดลแลงสินะครับ"

โยฮันที่เข้าใจความหมายในทันที เผลอทำสีหน้าหนักใจโดยไม่รู้ตัว

แม้ว่าเธอจะเป็นเครื่องหอม แต่คนที่มาจากโลกภายนอกก็เป็นสิ่งที่ควรระแวดระวังเสมอ

โยฮันในฐานะองครักษ์ ได้ตรวจสอบข้อมูลของดัชเชสตั้งแต่ก่อนที่เธอจะข้ามกำแพงเข้ามาแล้ว

ข้อมูลที่เขารวบรวมมาครอบคลุมทุกอย่าง ตั้งแต่ภูมิหลังของเธอ ไปจนถึงตระกูลที่เธอสังกัด แน่นอนว่ารวมถึงเคานต์บารอนแห่งเดลแลงด้วย

เพราะเขาคือคนที่ออกหน้ามากที่สุดในการผลักดันให้เกิดการแต่งงานครั้งนี้

ดังนั้น โยฮันจึงรีบเสนอสิ่งที่คิดว่าน่าจะเป็นไปตามที่เจ้านายของเขาต้องการ

"ให้ผมเรียกมิลเลอร์เบิร์ดมาให้ไหมครับ?"

มิลเลอร์เบิร์ดเป็นหนึ่งในสายพันธุ์ของสัตว์อสูรเวท โดยพวกมันมีความสามารถพิเศษคือสามารถจับคู่กับนกอีกตัวที่มาจากฤดูกาลที่ต่างกันได้

จุดเด่นที่สุดของมันก็คือ เมื่อจับคู่กันแล้ว มิลเลอร์เบิร์ดจะสามารถแบ่งปันความคิดและการมองเห็นระหว่างกันได้

เรย์มอนด์พยักหน้าเบา ๆ เป็นสัญญาณตอบรับ

เมื่อได้รับคำสั่ง โยฮันจึงเป่าปากส่งเสียงเรียกมิลเลอร์เบิร์ด

ไม่นานนัก พุ่มไม้ที่เต็มไปด้วยดอกยูแชก็สั่นไหว ก่อนที่นกสีขาวบริสุทธิ์ตัวหนึ่งจะบินลงมาเกาะอยู่บนแขนของเขา

มันคือมิลเลอร์เบิร์ดจากฤดูใบไม้ผลิ สายพันธุ์ที่ถูกฝึกมาเพื่อใช้ในกองทัพโดยเฉพาะ

หากต้องการใช้งานมิลเลอร์เบิร์ด จำเป็นต้องมี ‘กระจก’ เป็นสื่อกลาง

มิลเลอร์เบิร์ดจะตอบสนองต่อคำสั่งของผู้เป็นนาย มันบินเข้าไปยังกระจกที่ถูกเตรียมไว้ ลำตัวของมันค่อย ๆ จมลงไปในพื้นผิวราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว

เพียงไม่นาน ภาพจากดวงตาของคู่ของมันก็ฉายขึ้นบนกระจกอย่างชัดเจน

ฟิ้วววว—

ในกระจก ปรากฏภาพหน้าผาน้ำแข็งสูงตระหง่าน พายุหิมะกำลังโหมกระหน่ำอย่างรุนแรงจนแทบมองไม่เห็นทัศนวิสัย

เมื่อโยฮันออกคำสั่ง ภาพในกระจกก็เริ่มขยับเคลื่อนไหว

มิลเลอร์เบิร์ดที่อาศัยอยู่ในดินแดนแห่งฤดูหนาวร่อนลงบนสะพานน้ำแข็งอันเย็นยะเยือก

เมื่อภาพในกระจกลดระดับลง ก็เผยให้เห็นกลุ่มคนแปลกหน้ากำลังเดินฝ่าพายุหิมะเข้าสู่ดินแดนโกรเวน

พวกเขาคือเคานต์บารอนและเหล่าผู้ติดตาม

เคานต์บารอนได้คลุมร่างด้วยเสื้อกันหนาวหนาหลายชั้น แต่ดูเหมือนว่าการแต่งกายที่มากเกินไปจะเป็นอุปสรรคที่ทำให้เขาเดินไปข้างหน้าได้อย่างยากลำบาก

ตรงกันข้ามกับเหล่าอัศวินที่ยังคงรักษาระยะเดินขบวนได้มั่นคง บรรดาคนรับใช้ที่ติดตามมาด้วยกลับไม่มีแม้แต่เสื้อผ้าที่ช่วยป้องกันความหนาวเหน็บ ส่งผลให้พวกเขาต้องเผชิญกับความหนาวเย็นโดยไร้ซึ่งการป้องกันใด ๆ

ความเย็นยะเยือกกัดกินร่างของพวกเขา และทีละคน... พวกเขาก็ค่อย ๆ ทิ้งระยะห่างจากขบวน ก่อนจะหายไปจากกลุ่มโดยสมบูรณ์

หากเปรียบเทียบกับตอนที่ตรวจสอบครั้งล่าสุด ดูเหมือนว่าจำนวนผู้ติดตามของเคานต์บารอนจะลดลงไปมากแล้ว

เรย์มอนด์ที่กำลังเฝ้ามองภาพนั้นผ่านกระจก ถอนหายใจหนัก ๆ ก่อนจะส่งเสียงจิ๊ปากด้วยความไม่สบอารมณ์

“ยังไม่ยอมแพ้อีกงั้นเหรอ?”

เขาติดต่อกับเคานต์บารอนผ่านมิลเลอร์เบิร์ดมาโดยตลอด

เพียงแค่พูดคุยกันไม่กี่คำ ก็รับรู้ได้ทันทีว่าผู้ชายคนนี้เต็มไปด้วยความโลภที่ฝังรากลึกเพียงใด

โลภมากเสียจนมันกัดกินสติปัญญาของเขาไปจนหมดสิ้น

‘ฉันควรจะรู้ตัวตั้งแต่ตอนที่พวกนั้นเรียกร้องค่าสินสอดแล้ว’

เคานต์บารอนพร่ำบอกเขาไม่หยุดว่า เยอร์ฟี่เป็นลูกสาวที่เขาเลี้ยงดูมาอย่างยากลำบากเพียงใด

แล้วก็ตามมาด้วยข้อเรียกร้องค่าใช้จ่ายสำหรับการส่งตัว ‘ลูกสาวสุดที่รัก’ ไปยังอีกฟากหนึ่งของกำแพง

จำนวนเงินที่เรียกร้องนั้นสูงเสียจนเทียบได้กับงบประมาณแผ่นดินตลอดทั้งปีของอาณาจักรหนึ่งเลยทีเดียว

แม้ว่าเยอร์ฟี่จะเป็นเจ้าสาวของสายเลือดมังกร แต่นี่มันก็ออกจะเกินไปหน่อย

เขาพูดจาราวกับเป็นพ่อค้าที่ต้องการขายของที่ตัวเองมีให้ได้ราคาสูงที่สุดเท่าที่จะทำได้

และเรย์มอนด์ก็ตัดสินใจจ่ายเงินจำนวนนั้นไป...

ซึ่งเป็นตัวเลขที่ไม่เคยมีมาก่อนในการบันทึกหน้าประวัติศาสตร์ของตระกูลโกรเวน

แต่ถึงอย่างนั้น...แม้จะได้เงินก้อนโตไปแล้ว แต่เคานต์บารอนก็ยังไม่หยุด เขายังคงตระเวนตามหาเรย์มอนด์ เพื่อเรียกร้องเงินเพิ่มอีกอยู่ดี

‘มนุษย์จากโลกภายนอกล้วนเป็นเช่นนี้กันหมดหรือไง?'

เต็มไปด้วยความโลภ และไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง’

การประเมินเคานต์บารอนของเรย์มอนด์ นำไปสู่การเหมารวมมนุษย์จากโลกภายนอกทั้งหมดไปโดยปริยาย

และสุดท้าย... เยอร์ฟี่เองก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

ไม่นานมานี้ เขาได้รับเอกสารเกี่ยวกับประวัติของเยอร์ฟี่ที่ฝ่ายข่าวกรองรวบรวมมาให้

แต่พอเปิดอ่าน เขากลับรู้สึกว่าเนื้อหามันสั้นเกินไปสำหรับ ‘ประวัติของผู้หญิงคนหนึ่ง’

เอกสารฉบับนั้นมีเพียงข้อมูลพื้นฐานเท่านั้น—

ว่าเธอเคยป่วยหนักเมื่อตอนเด็ก

และหลังจากนั้น พ่อของเธอก็ใช้ข้ออ้างเรื่องสุขภาพ กักตัวเธอไว้ในคฤหาสน์

จนกระทั่งเธอไม่ได้แม้แต่โอกาสเข้าสังคมหรือเข้าร่วมงานเดบูต็องท์เลยสักครั้ง

เยอร์ฟี่เพิ่งจะตระหนักได้ในภายหลังว่า

เธอคือเครื่องหอมที่ถูกลิขิตมาเพื่อช่วยเหลือผู้ที่มีสายเลือดแห่งมังกร

จนถึงตอนนี้ เรย์มอนด์กลับเริ่มตั้งข้อสงสัยบางอย่างขึ้นมา

หรือว่า... เคานต์บารอนไม่ได้กักขังลูกสาวไว้เพราะความรักและความเป็นห่วงอย่างที่เขาอ้าง?

ความคิดของเรย์มอนด์ย้อนกลับไปยังเหตุการณ์ที่เยอร์ฟี่หมดสติไปเมื่อสองวันก่อน

เธอแทบจะเดินออกจากกระโจมไม่ไหว

ร่างกายของเธอโซเซ และหากเขาไม่คว้าตัวเธอไว้ได้ทัน... เธอคงล้มลงไปกองกับพื้นในสภาพที่ไร้เรี่ยวแรง

เรย์มอนด์รู้สึกประหลาดใจ—

ร่างกายของเยอร์ฟี่ที่อยู่ในอ้อมแขนนั้น ผอมบางและเล็กกว่าที่เขาคาดไว้มาก

หน้าผากของเธอร้อนจัดเพราะพิษไข้ แต่ปลายนิ้วกลับเย็นเฉียบจนน่าตกใจ

สถานการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้เขาตั้งตัวไม่ทัน รีบสั่งให้หมอประจำค่ายมาตรวจอาการทันที

หมอให้คำวินิจฉัยว่านี่เป็นผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อมอย่างรวดเร็ว

‘ร่างกายของเธออ่อนแอถึงขนาดนี้เลยเหรอ’

เมื่อมองดูแขนขาที่บอบบางราวกับจะแตกหักได้ง่าย ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกนัก

แต่ปัญหาที่แท้จริงคือ—ไม่มีใครคอยดูแลเธอเลยแม้แต่คนเดียว

'น่าจะยอมให้เธอพาสาวใช้มาด้วยตั้งแต่แรก'

เรย์มอนด์นึกถึงสาวใช้ของบารอน คนที่เคยติดตามเจ้านายของเธอมาตลอด แต่สุดท้ายเธอก็หมดสิ้นซึ่งลมหายใจ และถูกทิ้งไว้ท่ามกลางหิมะอย่างไร้ค่า เพราะร่างกายทนความหนาวเหน็บของหุบเขาน้ำแข็งไม่ไหว

ในกองทัพที่เต็มได้วยชายชาติทหาร คนเดียวที่สามารถดูแลดัชเชสที่ล้มป่วยได้ ก็คือสามีของเธอ เรย์มอนด์

เขามองไปยังเยอร์ฟี่ที่นอนซมอยู่บนเตียง

ภาพของค่ำคืนแรกที่พวกเขาได้สัมผัสกันผุดขึ้นมาในหัวโดยไม่ตั้งใจ

แต่ก่อนที่ความคิดจะล่องลอยไปไกลกว่านั้น เขารีบสลัดมันทิ้งไป

อีกฝ่ายล้มป่วยลงราวกับดอกไม้ที่เหี่ยวเฉาเพราะการเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อม

ส่วนเขา...ก็ไม่ใช่คนต่ำช้าที่จะล่วงเกินหญิงสาวที่หมดสติอยู่

แน่นอนว่าตัวเขาเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน ว่าภรรยาของเขา จะมองเขาเป็นคนยังไง

เมื่อเขาเห็นว่าแค่คิดแบบนี้ก็ดูผิดปกติพอแล้ว เขาส่ายหัว ไล่ความคิดไร้สาระออกไป ก่อนจะเอื้อมมือไปจัดการกับชุดที่ดูน่าอึดอัดนั่น

ทำไมเสื้อผ้าของผู้หญิงถึงได้ซับซ้อนขนาดนี้กัน

หลังจากต่อสู้กับเนื้อผ้าที่พันกันวุ่นวายอยู่พักใหญ่ ในที่สุดเขาก็สามารถดึงร่างที่ถูกซ่อนอยู่ภายใต้กองผ้าที่ยุ่งเหยิงออกมาได้สำเร็จ

และในวินาทีที่ได้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่านั้น...

ทุกความคิดฟุ้งซ่านที่ว่าเขาเป็นคนหยาบช้า หรือแม้แต่ความเป็นไปได้ที่เธออาจจะรังเกียจเขา ถูกพลันหายไปจนหมดสิ้น

'นี่มัน...'

รอยแผลจาง ๆ ที่ดูเหมือนจะเป็นร่องรอยจากการป้องกันตัว ทำให้เรย์มอนด์ขมวดคิ้วแน่น

อย่างที่คิด เขาไม่ได้มองผิดไปในตอนนั้น

'นี่น่ะเหรอ... ร่างกายของลูกสาวที่เคานต์บารอนอ้างมาว่าเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอม?'

คำพูดที่เคยฟังมากับหู กลับขัดแย้งกับสิ่งที่เห็นตรงหน้าโดยสิ้นเชิง

และถ้าคนที่เอ่ยคำนั้นออกมา คือเคานต์บารอนเอง...

ถ้าเช่นนั้น คนเดียวที่สามารถทำเรื่องแบบนี้ได้ ก็มีเพียงแค่เจ้าของคำพูดเองเท่านั้น

แต่อีกมุมหนึ่ง นที่ทำร้ายเธออาจไม่ได้มีแค่คนเดียว

ร่องรอยที่ปรากฏบนร่างกายของเธอ มีทั้งแผลเก่าที่จางลงและแผลใหม่ที่ยังคงทิ้งร่องรอยเอาไว้

เช่นเดียวกับรอยช้ำจากเชือกคอร์เซ็ตที่รัดแน่นเกินไป จนฝังลึกลงไปในผิวบริเวณเอว

ถ้าการคาดเดาของเขาไม่ผิด บางทีการกำจัดนางกำนัลที่ติดตามเธอมาตั้งแต่ข้างนอก อาจเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง

‘ต่อจากนี้ ถ้าจะให้ใครมาดูแลเธอ ก็ควรเป็นคนของโกรเวนเท่านั้น’

เรย์มอนด์วางมือบนแผ่นหลังของเธอ ปล่อยให้พลังของเขาซึมผ่านเข้าไป เพื่อช่วยเร่งการฟื้นตัวของเครื่องหอม

แล้วในที่สุด เธอก็ฟื้นขึ้นหลังจากนั้นสองวัน

หญิงสาวที่อ่อนแอเกินไป พอรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา สิ่งแรกที่เธอทำคือกล่าวคำขอโทษและขอบคุณอย่างพร่ำเพรื่อ

พอรู้ว่าพฤติกรรมเหล่านี้ล้วนมีเหตุผลเบื้องหลัง มันทำให้เขารู้สึกโกรธขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

รวมถึงตัวเขาเอง...ที่เอาแต่เมินเฉยต่อผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้มาตลอด

ถึงแม้เธอจะเป็นภรรยาที่เขาจำใจยอมรับ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาต้องให้ความสำคัญกับเธอเป็นพิเศษ

แต่สำหรับเรื่องนี้ มันคงต้องเป็นข้อยกเว้น

เรย์มอนด์ตัดสินใจจะให้ ‘บางอย่าง’ กับเธอเป็นการตอบแทน

‘มีตำราที่เผยความลับของดินแดนโกรเวนออกไปอย่างนั้นเหรอ’

แม้ว่าเขาจะยังไม่อาจเชื่อทุกคำพูดของดัชเชสได้เต็มที่ แต่สิ่งหนึ่งที่ปฏิเสธไม่ได้ก็คือ—เธอช่วยเหลือกองทัพไว้มากจริง ๆ

หลังจากเรย์มอนด์เฝ้าสังเกตเคานต์บารอนผ่านกระจกที่สิงสถิตด้วยมิลเลอร์เบิร์ด ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจบางอย่างได้

"บอกว่าอยากได้ค่าสินสอดเพิ่มสินะ... ในฐานะลูกเขยก็คงต้องตอบรับเขาสักหน่อย พาฝูงแบล็กนูว์ไปต้อนให้ติดอยู่ใต้สะพานน้ำแข็งซะ"

แบล็กนูว์เป็นฝูงวัวที่อาศัยอยู่ในดินแดนฤดูหนาว

แม้จะพบได้น้อย แต่ก็มีบางตัวที่พลัดหลงออกไปนอกเขตแดนของสัตว์อสูรเวทอยู่เป็นบางครั้ง

เขาของแบล็กนูว์มีความแข็งแกร่งเทียบเท่าเพชร และในโลกภายนอก มันมีมูลค่าสูงยิ่งกว่าพลอยหายากเสียอีก

ในเมื่ออยากได้เงินนัก... ก็ให้ไปขุดเอาเองก็แล้วกัน นั่นคือข้อสรุปของเขา

โยฮันที่เข้าใจเจตนาของผู้เป็นนายดี จึงใช้มิลเลอร์เบิร์ดอีกตัวเพื่อติดต่อกับกองกำลังที่ประจำอยู่ในดินแดนฤดูหนาว

ระหว่างที่รองแม่ทัพกำลังปฏิบัติหน้าที่ เรย์มอนด์ทอดสายตามองภาพสะท้อนของฤดูหนาวในกระจกเวทมนตร์

กลุ่มของเคานต์บารอนตั้งค่ายอยู่ใต้สะพานน้ำแข็ง

อัศวินที่ยังมีชีวิตอยู่เหลือเพียงหยิบมือ จำนวนผู้รอดชีวิตก็ลดลงเรื่อย ๆ ตามกาลเวลา

สิ่งเดียวที่ทำให้พวกมันสามารถอยู่รอดมาจนถึงตอนนี้ได้ คือการล่าสัตว์อสูรเวทที่อาศัยอยู่ในดินแดนฤดูหนาวมากินเป็นอาหาร

กล้าบุกเข้ามาในดินแดนของโกรเวนโดยพลการ แล้วยังจับสัตว์อสูรเวทที่ควรค่าแก่การอนุรักษ์ไว้เป็นสมบัติของแผ่นดินมากินอีกเนี่ยนะ...

น่าขันสิ้นดี

"ถ้ามันรอดมาได้ ก็คงเป็นโชคชะตาของมันเอง"

ไม่รู้ว่าพวกมันเคยสุขสบายแค่ไหนในโลกภายนอก แต่ที่นี่... คือดินแดนของโกรเวน

ถ้าเลือกจะอยู่ต่อ ก็ต้องยอมรับกฎของที่นี่

หรือไม่... ก็ให้มันฝังกลบไปตลอดกาลเสียเลย

หลังจากมอบทางเลือกให้เคานต์บารอนแล้ว เรย์มอนด์ก็ละสายตาจากกระจกเวทมนตร์ ก่อนจะหันไปจับจ้องขบวนรถม้าของเยอร์ฟี่ที่อยู่ไม่ไกล