ตอนที่ 4 - คืนแรก

แก้มสีชมพูระเรื่อที่งดงามราวกับกลีบกุหลาบ เส้นผมสีเงินที่เปล่งประกายราวกับแสงจันทร์

หากมีสิ่งมีชีวิตที่ งดงามและบริสุทธิ์ที่สุดในโลกนี้ ทุกคนในจักรวรรดิรวมถึงพี่น้องแห่งตระกูลเดลแลง ล้วนเห็นพ้องต้องกันว่า "ชาร์ลอตต์" คือบุคคลนั้น

จี๊ด—

ความเจ็บปวดที่เธอพยายามกดข่มเอาไว้เสมอ ค่อย ๆ เล็ดลอดออกมาอีกครั้ง

เยอร์ฟี่เลือกที่จะเพิกเฉยต่อความเจ็บปวดอันคุ้นเคยนั้น ก่อนจะหันหลังให้กระจกแล้วค่อย ๆ ดึงริบบิ้นบนชุดเดรสออก

เธอพยายามแก้เชือกคอร์เซ็ตที่โดนผูกไว้ด้านหลังจนแน่นด้วยตัวเอง ถึงจะยุ่งยากและใช้เวลาไม่น้อย แต่สุดท้ายก็สามารถปลดมันออกได้สำเร็จ

“เฮ้อ...”

ทันทีที่เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าที่สวมใส่สบาย ๆ ความรู้สึกอึดอัดที่กัดกินอยู่ในอกก็คลายลง

หลังจากจัดการเก็บชุดเดรสเรียบร้อย เธอจึงนั่งลงที่โต๊ะอาหาร

‘อร่อยจัง’

เพราะเสียเวลาไปกลับการถอดชุดอยู่นาน สตูที่อยู่ตรงหน้าจึงเย็นลงไปบ้างแล้ว แต่ถึงอย่างนั้น รสชาติของมันก็ยังคงหอมและอร่อยอยู่ดี

เธอไม่ได้รับประทานอาหารที่ให้ความผ่อนคลายแบบนี้มานานมากแล้ว มันนานเสียจนตัวเธอเองก็แทบจำไม่ได้

เธอค่อย ๆ เคี้ยวมันฝรั่งที่ละลายในปาก พร้อมกับขนมปังเนื้อนุ่มที่เข้ากันได้ดี

การได้นั่งทานอาหารอย่างเงียบสงบคนเดียวเช่นนี้ สำหรับเธอนั้นถือว่าเป็นความสุขที่ไม่สามารถประเมินค่าได้ ต่อให้เอาของมีค่าใดมาแลกเธอก็ไม่ยอมเด็ดขาด

เมื่อเริ่มอิ่มได้ที่ ความง่วงก็เริ่มเข้าครอบงำ

ไม่ว่าจะที่คฤหาสน์ของตระกูลเดลแลง หรือแม้แต่ระหว่างการเดินทางมาที่กำแพงน้ำแข็ง เธอนั้นแทบไม่ได้นอนหลับพักผ่อนอย่างเต็มที่เลย แต่ทันทีที่เธอก้าวเข้าสู่ "ดินแดนแห่งสายเลือดมังกร" ร่างกายของเธอกลับรู้สึกราวกับว่าที่นี่เธอนั้นสามารถพักผ่อนได้อย่างแท้จริง จนตัวเธอเองยังต้องประหลาดใจ

ในที่สุด เธอก็พ่ายแพ้ให้กับความอ่อนล้าและล้มตัวลงนอนบนเตียง

แม้จะเป็นเพียงแค่เตียงไม้เรียบง่ายที่ปูด้วยฟางและผ้าห่มบาง ๆ แต่มันกลับให้ความรู้สึกสบายที่สุดเท่าที่เธอเคยสัมผัสมา

เธอนอนจ้องมองเพดานของกระโจม พลางนึกถึงเนื้อหาใน "สัญญาแต่งงาน" ขึ้นมา

'ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว'

ทุกอย่างจะต้องไม่เป็นไร

เธอคิดเช่นนั้นก่อนที่สติจะค่อย ๆ จางหายไปในห้วงนิทรา

แต่เมื่อเธอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง รอบตัวกลับถูกปกคลุมด้วยความมืดสนิท

'เช้าแล้วเหรอ?'

เปลวไฟเวทมนตร์สีน้ำเงินที่อยู่กลางกระโจม ยังคงส่องแสงริบหรี่ในความมืด ช่วยให้เธอมองเห็นรอบตัวได้แม้เธอจะยังงัวเงียอยู่ก็ตาม

ถึงอย่างงั้น สิ่งที่ปลุกเธอขึ้นมา กลับไม่ใช่แสงไฟนั้น แต่มันคือ 'สายตา' ที่กำลังจ้องมองเธออยู่

เมื่อเธอหันไปมอง และสิ่งที่เธอเห็นก็คือ...

"...เรย์มอนด์?"

ท่ามกลางความมืดที่ลึกล้ำของค่ำคืน

ดวงตาสีทองอำพันอันคมกริบของเขาส่องเป็นประกาย ราวกับดวงตาของสัตว์นักล่าในเงามืด กำลังจ้องมองเธอ

เสียงของเธอที่เอ่ยเรียกชื่อเขาออกมาในขณะที่งัวเงียอยู่นั้น ทำให้คิ้วของเรย์มอนด์ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

การตอบสนองของเขาทำให้เธอรับรู้ได้ว่านี่ไม่ใช่ความฝัน ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นโดยไม่รู้ตัว

'นี่คือความฝันเหรอ?'

แสงจากเปลวไฟที่ริบหรี่สะท้อนให้เห็นเสี้ยวหน้าที่คมคายของเขา

ใบหน้าของเรย์มอนด์ที่อยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อม ทำให้เธอเห็นได้อย่างชัดเจนเลยว่า เขานั้นสง่างามยิ่งกว่าที่นิยายเคยบรรยายเอาไว้ เรือนผมสีดำสนิทที่ถูกเสยขึ้นอย่างลวก ๆ โดยมีสายลมยามค่ำคืนที่เย็นยะเยือกพัดผ่าน

เขาสวมเสื้อคลุมหนาสีเข้มและเกราะรบปกคลุมร่างกาย ดูเหมือนกับเขาเพิ่งเดินทางมาถึงที่นี่

เธอเริ่มตระหนักว่าทั้งหมดนี้ไม่ใช่ความฝัน และไม่ใช่ภาพหลอนด้วย

เมื่อพบเจอกับสถานการณ์ไม่คาดคิดเช่นนี้ ทำให้ความกังวลเริ่มคืบคลานเข้าสู่หัวใจของเธอ

เธอพยายามข่มความหวาดหวั่นเอาไว้ และเลือกที่จะแสดงสีหน้าสงบนิ่งออกมาให้มากที่สุด

"มีธุระอะไรกับฉันเหรอคะ?"

"มีธุระอะไรกับเธองั้นเหรอ?"

คิ้วเข้มของเขาขมวดเข้าหากันลึกขึ้นจนเห็นเป็นรอยคมชัด ขณะที่ปลายคิ้วอีกข้างยกสูงขึ้นราวกับภูเขา

หรือว่าฉันพูดอะไรผิดไป?

เยอร์ฟี่พยายามประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง

"…ในสัญญาระบุไว้ว่าคืนแรกจะไม่มีการร่วมเรียงเคียงหมอนไม่ใช่เหรอคะ?"

ด้วยเหตุนี้ เธอจึงมั่นใจว่าจะไม่มีโอกาสได้พบหน้าเขา จนกว่าจะเดินทางไปถึงปราสาท

และหลังจากนั้น เธอก็คาดการณ์ไว้ว่าเขาจะยังคงรักษาระยะห่างกับเธอต่อไปอย่างแน่นอน

แม้ว่าเธอจะเป็น "ดัชเชสแห่งโกรอเวน" แต่เธอก็รู้ดีว่าหน้าที่ความสำคัญของเธอในฐานะ เครื่องหอมของมังกร มีเพียงแค่การสร้างสายสัมพันธ์กับสายเลือดมังกรเท่านั้น ไม่มีเหตุผลอื่นใดที่เธอจะมีค่าในสายตาของเขา

ดังนั้น ไม่ว่าจะตอนนี้หรือในอนาคต เธอและเรย์มอนด์จะไม่มีวันมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งเกินกว่าข้อตกลงในสัญญา

ด้วยสมมติฐานที่ชัดเจนนี้ เธอจึงพยายามหาคำอธิบายถึงเหตุผลอื่นที่เป็นไปได้

'หรือว่า... เขาต้องการสร้างสายสัมพันธ์เร็วขึ้น?'

ตามข้อตกลง การพบกันเพื่อสร้างสายสัมพันธ์กับสายเลือดมังกรจะต้องเป็นไปตามกำหนดหลังจากเดินทางถึงปราสาทแล้ว

สายเลือดมังกรที่ไหลเวียนอยู่ในตระกูลของเขานั้นทรงพลังเกินไป จนสามารถกัดกร่อนจิตใจของมนุษย์ได้

ยิ่งใช้พลังของมังกรมากเท่าไร สติสัมปชัญญะก็จะค่อยๆ พังทลายลง ดังนั้น เพื่อป้องกันการเสื่อมสลายของจิตใจ พลังของเครื่องหอมจึงเป็นสิ่งจำเป็นในการชำระล้างพลังนั้น

นี่คือเหตุผลที่สายเลือดมังกรแต่งงานได้เพียงแค่ "เครื่องหอมของมังกร" เท่านั้น

การสร้างสายสัมพันธ์สามารถเกิดขึ้นได้เพียงผ่านการสัมผัสทางร่างกายเท่านั้น หากปราศจากการพบเจอและสัมผัสกัน การชำระล้างก็เป็นไปไม่ได้

ดังนั้น การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของเรย์มอนด์ เป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นในต้นฉบับ

แต่การมีอยู่ของตัวเธอเองก็ถือเป็น "ข้อผิดพลาดของโลกนี้" อยู่แล้ว ดังนั้นสถานการณ์ที่คาดไม่ถึงแบบนี้ก็สามารถเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา

เยอร์ฟี่ในนิยายต้นฉบับหลงรักเรย์มอนด์ตั้งแต่แรกเห็น แต่เธอที่ยืนอยู่ตรงนี้ กลับรู้สึกถึงเพียงความหวาดระแวง

แต่ไม่เป็นไร

ตราบใดที่เธอไม่ได้รักเขา

เยอร์ฟี่สูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะกล่าวกับเขา

“เธอคิดว่าฉันเป็นใคร ถึงได้พูดแบบนั้น…!”

“เดี๋ยวก่อนค่ะ ขออนุญาตสักครู่”

ด้วยความตึงเครียด ทำให้ร่างกายของเธอขยับไปเองไปโดยไม่รู้ตัว

ก่อนที่เรย์มอนด์จะพูดจบ มือซีดขาวของเยอร์ฟี่ก็ยื่นไปสัมผัสแขนของเขา

‘ได้ยินมาว่าการสัมผัสแบบนี้ก็เพียงพอแล้ว’

เธอสัมผัสได้ถึงมัดกล้ามที่แข็งแกร่งและเส้นเลือดที่นูนขึ้นเล็กน้อยบนท่อนแขนของเขา ผิวหนังที่อยู่ใต้ฝ่ามือของเธอ เป็นเนื้อแท้ ไม่ได้ถูกปกปิดด้วยเสื้อผ้า

อาจจะเป็นเพราะเขามีสายเลือดมังกร หรืออุณหภูมิร่างกายของเขาสูงกว่าคนทั่วไปอย่างเห็นได้ชัด ทำให้เธอเผลอเกือบจะชักมือกลับเพราะความตกใจ

แต่เพียงไม่นาน เธอก็เริ่ม รู้สึก ถึงบางสิ่ง

ตุบ... ตุบ...

เสียงหัวใจเต้นอย่างหนักแน่น นี่คือ เสียงหัวใจของสายเลือดมังกร

เสียงนั้น ค่อย ๆ ดึงเยอร์ฟี่เข้าไปสู่โลกของเรย์มอนด์

เป็นความรู้สึกที่ราวกับสายลมอันหอมหวานพัดพาเธอล่องลอยไปในจักรวาลอันกว้างใหญ่

ประกายแสงสีทองระยิบระยับคล้ายหยาดน้ำผึ้ง ค่อย ๆ ชำระล้างความมืนมิดภายในร่างของเขา และทำให้ดวงดาวภายในนั้นเปล่งประกายอีกครั้ง กระบวนการชำระล้างนี้ ได้มอบความรู้สึกเสมือนต้องมนต์ให้แก่เธอ

ในขณะเดียวกัน กลิ่นหอมหวานอันเข้มข้นก็เอ่อล้นไปทั่วทั้งกระโจม

เครื่องหอมของมังกรแต่ละคนล้วนมี "กลิ่น" และ "รส" ที่เป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง

ในกรณีของเยอร์ฟี่ กลิ่นและรสชาติของเธอคือ "น้ำผึ้ง"

การสร้างสายสัมพันธ์ระหว่าง สายเลือดมังกรและเครื่องหอม

เริ่มต้นจาก "การสัมผัสทางกาย" โดยตรง

ยิ่งสัมผัสแนบชิดมากเท่าไร ยิ่งเข้าใกล้หัวใจมากเท่าไร "การเชื่อมโยง" ก็ยิ่งลึกซึ้งและทรงพลังมากขึ้นเท่านั้น

ดังนั้น แม้จะไม่ได้รับรู้ผ่านปลายลิ้น แต่รสชาติและกลิ่นหอมนี้ของเธอกลับยิ่งชัดเจนมากยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ จนรู้สึกได้

มันไม่ใช่เพียงแค่ "รสสัมผัส" อีกต่อไป นี่คือการเชื่อมโยงในระดับที่ลึกซึ้งกว่านั้น

เยอร์ฟี่สังเกตเห็นดวงตาสีทองของเรย์มอนด์หดตัวลงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะขยายออกอีกครั้ง มันไม่ใช่ปฏิกิริยาของมนุษย์ แต่มันเหมือน ดวงตาของสัตว์นักล่า ที่กำลังจับจ้องเหยื่อมากกว่า

เธอเริ่มสงสัยว่า เขากำลังรับรู้ถึงสิ่งเดียวกันกับเธอหรือไม่

‘เขารู้สึกถึงมันด้วยหรือเปล่า?’

เธอเคยได้ยินมาว่า สายเลือดมังกร มีสัญชาตญาณตามธรรมชาติที่จะปิดกั้น อารมณ์และความรู้สึกของตนเอง เพื่อลดภาระที่มีต่อร่างกายมนุษย์

และ เครื่องหอม คือผู้ที่สามารถช่วยคลายปมแห่งความตึงเครียดนั้น

แม้ว่าจะไม่สามารถหลุดพ้นจากความรู้สึกนั้นได้ทั้งหมด แต่มีแค่ภายในอ้อมแขนของเครื่องหอมเท่านั้นที่จะสามารถช่วยเยียวยา และได้รับอิสรภาพจากพันธนาการของตัวเองชั่วคราว

‘แต่ทว่า นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาจะได้รับการปลดปล่อยโดยสมบูรณ์’

เธอสามารถสัมผัสได้ว่าความมืดที่เคยปกคลุมเขามาตลอดค่อยๆ ถูกขจัดออกทีละน้อย

หากต้องการสร้างสายสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งยิ่งกว่านี้ ร่างกายของทั้งสองจะต้องหลอมรวมกันทั้งหมด

และการเชื่อมสัมพันธ์ที่สมบูรณ์แบบที่สุด จะต้องเกิดขึ้นจากการ "ใช้คืนแรก" ร่วมกัน

ดังนั้น สิ่งที่เธอทำอยู่ตอนนี้ ยังเป็นเพียงจุดเริ่มต้น

แค่การสัมผัสกับแขนของเขาเท่านั้นเอง

ไม่ว่าจะในต้นฉบับ หรือในตอนนี้ นี่คือขอบเขตสูงสุดของความเมตตาที่เรย์มอนด์ยอมให้เยอร์ฟี่เข้าใกล้

ดังนั้น ตอนที่เธอเอื้อมมือไปสัมผัสเขา จึงไม่มีความลังเลเลยแม้แต่น้อย

เยอร์ฟี่ก้มมองมือตัวเอง

สัมผัสที่เธอได้รับจากผิวกายของเขานั้น ทั้งร้อนและทรงพลัง

และทันใดนั้น... ความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัวของเธอ

หรือบางที เยอร์ฟี่ในต้นฉบับ อาจหลงใหลในสัมผัสนี้จนไม่สามารถปล่อยเขาไปได้

ดังนั้น เธอจำเป็นต้องขีดเส้นแบ่งตั้งแต่ตอนนี้

เธอค่อย ๆ ถอนมือออกจากแขนของเขาด้วยความระมัดระวัง

และแล้ว ความเงียบก็ได้เข้าปกคลุมระหว่างพวกเขาทั้งสอง

เมื่อเธอถอนมือออก สายตาของเธอก็ก้มลงต่ำ จึงไม่อาจรู้ได้เลยว่าเขากำลังทำสีหน้าเช่นไร

ความรู้สึกวิตกกังวลที่ค่อย ๆ เพิ่มขึ้น ได้ผสมเข้ากับความร้อนจากผิวของเขายังคงหลงเหลืออยู่บนปลายนิ้วของเธอ

เพื่อขจัดความรู้สึกอันคลุมเครือนี้ เธอจึงเป็นฝ่ายเอ่ยปากขึ้นก่อน

“...นี่เป็นครั้งแรก ฉันไม่แน่ใจว่ามันได้ผลดีหรือเปล่า”

หน้าที่เดียวของเธอมีเพียงการบรรเทาความมืดมิดที่สั่งสมอยู่ภายในตัวเขา และป้องกันไม่ให้เอ่อล้นขึ้นมาบนพื้นผิว

และในต้นฉบับ บทบาทของเยอร์ฟี่ก็ได้จบลงเพียงเท่านี้

ไม่ว่าจะในแง่ของ "ด้านอารมณ์" หรือ "สถานะทางสังคม" เธอก็ไม่มีสิทธิ์ก้าวข้ามขีดจำกัดนี้ไปได้

ห้ามข้ามเส้น! นี่คือกฎข้อแรกที่เธอต้องรักษาไว้