ตอนที่ 3 - ผู้เป็นที่รัก

"ฮึก... แฮ่ก...!"

เยอร์ฟี่สะดุ้งตื่น พลางหอบหายใจ พร้อมกับเหงื่อเย็นไหลซึมทั่วร่าง

ดูเหมือนว่าเธอจะเผลอหลับไปโดยพิงเข้ากับผนังข้างหน้าต่างของรถม้า ทำให้ตอนนี้ร่างกายเธอนั้นรู้สึกปวดระบมไปหมดทั้วตัว

เส้นผมที่เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ เกาะติดอยู่บนแก้มของเธอ

เธอปัดเส้นผมไปไว้หลังใบหู แล้วถอนหายใจยาว

'ฝันแบบนั้น… อีกแล้ว'

นี่ไม่ใช่ความทรงจำของเธอ แต่เป็นของเยอร์ฟี่ในนิยายต้นฉบับ

ในเมื่อตอนนี้เธอคือเยอร์ฟี่ ดังนั้นความฝันที่เธอเห็นก็คงเป็นเพียงเศษเสี้ยวของอดีตที่เจ้าของร่างนี้เคยมี

นับตั้งแต่เธอระลึกถึงชาติที่แล้วได้ เธอก็ถูกความทรงจำของเยอร์ฟี่ถาโถมเข้าใส่ในรูปแบบของฝันร้าย

ภาพเหล่านั้นทำให้เธอรู้สึกได้ถึงความเวทนา บางครั้งก็เศร้า และบางครั้งก็โกรธที่มากเกินบรรยาย

ทั้งหมดนี้คงเป็นเพราะเธอ 'เข้าใจ' อารมณ์และความรู้สึกของเยอร์ฟี่ในนิยายต้นฉบับมากเกินไป

สายลมอ่อน ๆ พัดผ่านอย่างแผ่วเบา แทรกผ่านเข้ามาทางหน้าต่าง ทำให้ปลายจมูกของเธอรู้สึกจั๊กจี้เล็กน้อย

เมื่อเธอค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจให้สงบเป็นปกติ สายตาก็เริ่มจับจ้องไปรอบตัว

ท้องฟ้าสีครามสดใสที่เคยเห็นอยู่นอกหน้าต่าง บัดนี้ถูกย้อมด้วยเฉดสีม่วงของยามอาทิตย์อัสดง

ดวงจันทร์ได้เข้ามาแทนที่ตำแหน่งของพระอาทิตย์ที่เคยลอยอยู่กลางฟากฟ้า คงจะเป็นช่วงหัวค่ำแล้ว

แม้ยามค่ำคืน แต่อาณาเขตแห่งฤดูใบไม้ผลิแห่งนี้ กลับไม่เคยตกอยู่ในความมืดมิดเลย

ภาพวิวทิวทัศน์ตรงหน้า เป็นดั่งฉากที่ถูกบรรยายไว้ในหนังสือไม่มีผิด ยิ่งต่กย้ำว่านี่คือความเป็นจริง

รถม้าหยุดนิ่งอยู่กับที่

กลีบดอกไม้บางเบาปลิวไสวผ่านหน้าต่างเข้ามา และร่วงลงบนตักของเธอ

เมื่อเธอมองออกไปข้างนอก ก็เห็นต้นซากุระที่บานสะพรั่งเต็มไปหมด

แม้แต่ต้นไม้ในดินแดนสัตว์อสูรเวลแห่งนี้ ก็ไม่ได้เป็นเพียงแค่พืชพรรณธรรมดา ต้นซากุระเหล่านั้นที่เห็นอยู่ตรงหน้านี้มีขนาดที่สูงใหญ่จนน่าอัศจรรย์ มันช่างสวยงามราวกับหลุดออกมาจากตำนานปรัมปรา

ณ บริเวณโคนรากต้นซากุระ เหล่าอัศวินกำลังยุ่งอยู่กับการตั้งค่ายพักแรม บางคนก่อกองไฟ บางคนสร้างกระโจม

เนื่องจากตอนนี้พวกเขานั้นอยู่ที่ สุดขอบชายแดนของอาณาเขตแห่งฤดูใบไม้ผลิ ดังนั้นการหยุดพักก่อนออกเดินทางต่อไปยังใจกลางของดินแดนจึงเป็นสิ่งจำเป็น

ท่ามกลางความวุ่นวายของการเตรียมการ เธอเหลือบไปเห็นโยฮันที่ยืนอย่างสงบนิ่งอยู่กับที่

เขากำลังอ่านอะไรบางอย่าง ด้วยสีหน้าที่ดูเคร่งเครียด และทันทีที่เขารู้สึกถึงสายตาของเธอที่มองมา เขาก็รีบเงยหน้าขึ้น

"อ๊ะ! นายหญิงตื่นแล้วหรือครับ?"

เมื่อสายตาของพวกเขาสบกัน โยฮันก็รีบซ่อนเอกสารที่เขากำลังอ่านอยู่ไว้ด้านหลังในทันที

เพียงแค่มองแววตาที่สั่นไหวของเขา เยอร์ฟี่ก็เข้าใจได้ในทันที

ว่าเอกสารที่เขาถืออยู่นั้น ต้องเกี่ยวข้องกับเธออย่างแน่นอน

"นั่นคืออะไรหรือคะ?"

"อ่า... เอ่อ... เรื่องนี้มัน..."

โยฮันดูตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัดกับคำถามของเธอ

เมื่อเห็นว่าเขากำลังลังเลอยู่ เยอร์ฟี่จึงยื่นมือออกไป

"ไม่เป็นไรค่ะ ส่งมาให้ฉันเถอะค่ะ"

เมื่อเผชิญกับรอยยิ้มอ่อนโยนของเธอ โยฮันก็ไม่อาจปฏิเสธได้ จึงยอมยื่นเอกสารที่ซ่อนไว้ออกมาให้เธอ

'...นี่มัน'

ตัวอักษรที่เขียนด้วยลายมือโค้งมนประณีตปรากฏอยู่บนนั้น คือ สัญญาการแต่งงานของเธอ

เนื้อหาในสัญญาระบุไว้ดังนี้:

- จะต้องพบปะและ "ติดต่อสัมพันธ์" กับท่านดยุก เดือนละหนึ่งครั้ง

- ห้ามร้องขอการพบเจอเพิ่มเติมโดยไม่จำเป็น นอกเหนือจากที่กำหนด

โดยข้อกำหนดต่อจากนั้นก็เป็นระเบียบและข้อปฏิบัติของเธอในฐานะ "ดัชเชส" ของดยุก

หากว่ากันตามตรงแล้ว นี่ไม่ใช่ข้อตกลงในการแต่งงานอย่างแท้จริง แต่มันคือ 'ข้อตกลงทางธุรกิจ' มากกว่า

ขณะที่โยฮันกำลังมองเธออย่างกังวลใจ แต่แทนที่เธอจะแสดงความไม่พอใจออกมา เยอร์ฟี่กลับคิดว่าท่านดยุกนั้นช่างใจกว้างเสียจริง

'ข้อตกลงแบบนี้... ถือว่าดีมากแล้ว'

ตราบใดที่เธอปฏิบัติตามเงื่อนไขเหล่านี้ เธอจะได้รับสถานะของดัชเชส พร้อมกับมีงบประมาณสำหรับการดำรงชีวิต และสามารถใช้ชีวิตได้อย่างสุขสบาย

ดยุกโกรเวน ได้จ่ายเงินก้อนโตให้กับตระกูลเดลแลงไปแล้ว

ตั้งแต่ต้น... นี่เป็นเพียงการแต่งงานที่เกิดจากการ "ถูกขาย" เท่านั้น

แต่ถึงอย่างนั้น การที่เขายังอนุญาตให้เธอสามารถใช้เงินได้อย่างอิสระนั้น ถือเป็นการกระทำที่เมตตามากแล้ว

หากมองอีกมุมหนึ่ง มันก็ถือเป็นคำเตือน ที่หมายความว่าอย่าคาดหวังถึงความสัมพันธ์ใดๆ ก็ตามในฐานะสามีภรรยา นอกจากเรื่องเงิน

เยอร์ฟี่ใช้นิ้วลูบลงบนตราประทับของดยุค

แต่แท้จริงแล้ว ตัวเธอนั้นก็ไม่ได้สนใจ ว่าเธอจะได้รับอภิสิทธิ์หรือความหรูหราอะไรเลยแม้แต่น้อย

และแน่นอนเลยว่า เธอไม่มีวันร้องขอ 'ความรัก' จากเขาอย่างเด็ดขาด

เพราะเธอรู้อยู่แล้วว่า ปลายทางของความรักในเรื่องนี้เป็นอย่างไร

'ฉันจะไม่มีวันเป็นแบบนั้นเด็ดขาด'

เธอเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้ามุ่งมั่น

"ช่วยส่งปากกามาให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ?"

"ครับ?!"

"ฉันต้องเซ็นสัญญาค่ะ"

อ่า โยฮันที่เพิ่งตระหนักได้ว่าตัวเองกำลังเผลอทำสีหน้าโง่เง่าอยู่ ก็เก็บอาการในทันที

ขณะที่เยอร์ฟี่ยื่นมือออกไปทางหน้าต่าง เพื่อรับปากกาจากอัศวินฝึกหัดที่นำมาให้เธอ พร้อมกล่าวขอบคุณอย่างสุภาพ

"ขอบใจนะ"

อัศวินฝึกหัดชะงักไปเล็กน้อย เพราะเขาไม่เคยคิดเลยว่าจะได้รับคำขอบคุณแบบนี้ ก่อนจะรีบก้มหน้าลงอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นสายตาของโยฮันที่ส่งออกมา

และไม่ใช่แค่อัศวินฝึกหัดคนเดียวเท่านั้นที่รู้สึกตกตะลึงแบบนี้….

เหล่าทหารที่ตั้งค่ายพักแรมอยู่ใต้ต้นซากุระ ต่างก็พากันแอบเหลือบมองเธอโดยไม่รู้ตัว

เยอร์ฟี่มาจากอีกฟากของกำแพงน้ำแข็งเวทมนตร์

สำหรับเธอ ที่นี่เป็นโลกที่แปลกใหม่และน่าอัศจรรย์ แต่ในขณะเดียวกัน เธอเองก็ถือว่าเป็นสิ่งแปลกใหม่สำหรับพวกเขาเช่นกัน

แต่ไม่ว่าใครจะคิดอย่างไร เธอไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย

เยอร์ฟี่พิงกับกรอบหน้าต่างรถม้า ก่อนจะก้มหน้าเซ็นชื่อลงบนช่องว่างของสัญญาแต่งงาน

ตราประทับของดยุคถูกประทับเอาไว้อยู่ก่อนแล้ว

เพียงแค่กระดาษแผ่นบาง ๆ นี้ก็ทำให้เธอกลายเป็น ‘ดัชเชสแห่งตระกูลโกรเวน’ อย่างเป็นทางการ

"นี่ค่ะ"

"อ่า... ขอบคุณครับ"

โยฮันรับเอกสารสัญญามาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความรู้สึกประหลาดใจ

เขารู้สึกตกใจและสับสนกับท่าทีของเธอในเวลาเดียวกัน เพราะเขาไม่คิดว่าเธอจะเซ็นยอมรับเงื่อนไขที่ไม่สมเหตุสมผลเหล่านี้โดยไม่มีทีท่าลังเลเลย แต่ในทางกลับกัน เป็นตัวเยอร์ฟี่เองที่ดูไม่ทุกข์ร้อนอะไรเลยในเรื่องนี้

"ท่านโยฮัน ท่านพอจะช่วยส่งสารไปถึงท่านดยุคให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ?"

"แน่นอนครับ"

เมื่อได้ยินคำขอของเธอ โยฮันก็ปรับท่าทีของตนเองให้สงบนิ่งและดูเป็นทางการมากขึ้น ราวกับคาดเดาไว้แล้วว่าสิ่งนี้ต้องเกิดขึ้น

แต่สิ่งที่หลุดออกมาจากปากของเยอร์ฟี่กลับแตกต่างจากสิ่งที่เขาคาดไว้โดยสิ้นเชิง

"ถ้าหากท่านดยุกจะรับผู้หญิงคนอื่นเข้ามาในภายหลัง... รบกวนแจ้งให้ฉันทราบล่วงหน้าด้วยนะคะ"

"……ครับ?"

โยฮันถึงกลับอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

ในขณะที่คำพูดของเยอร์ฟี่นั้นราวกับลูกระเบิดที่ถูกทิ้งลงมาท่ามกลางผู้คน แต่ผู้พูดกลับดูสงบเหมือนกำลังพูดคุยเรื่องสภาพอากาศอยู่ยังไงยังงั้น

"ท่านพูดว่าอะไรนะครับ?"

"ฉันหมายความตามนั้นค่ะ แล้วตอนนี้ฉันรู้สึกเหนื่อยนิดหน่อย พอจะมีที่พักสำหรับฉันไหมคะ?"

"อ่า... เอ่อ... ครับ แน่นอนครับ"

เมื่ออีกฝ่ายพูดออกมาอย่างเรียบเฉยแบบนี้ โยฮันก็ไม่รู้จะกล่าวสิ่งใดต่อ

โยฮันยังคงตกตะลึงกับคำพูดของเยอร์ฟี่อยู่ แต่ก็ยังพาเยอร์ฟี่ไปยังกระโจมที่ถูกจัดเตรียมไว้ให้เธอ

มันเป็นกระโจมขนาดใหญ่ที่สุดใต้ต้นซากุระ และถูกคลุมด้วยผ้าใบหนาหลายชั้นเพื่อป้องกันความหนาว

"อาจจะดูไม่ค่อยดีนัก แต่ขอให้ท่านอดทนสักหน่อยนะครับ"

โยฮันเปิดม่านทางเข้าให้เธอ

ตรงกลางกระโจมมีกองไฟสีน้ำเงินส่องแสงสว่างซึ่งทำหน้าที่ให้ความอบอุ่นแทนเตาผิง ทางด้านซ้ายมือมีเตียงไม้ขนาดใหญ่ พร้อมโต๊ะและเก้าอี้ ส่วนข้าง ๆ กันเป็นพื้นที่สำหรับเปลี่ยนเสื้อผ้า ที่ถูกกั้นไว้เป็นสัดส่วน

"ไม่เลยค่ะ ที่นี่ดีมาก อบอุ่นกว่าที่ฉันเคยอยู่เสียอีก"

เมื่อเทียบกับการ ที่ต้องยืนตัวแข็งอยู่ท่ามกลางลมหนาวหน้ากำแพงเวทมนตร์โดยไม่มีแม้แต่ที่ให้นั่งพักแล้ว แต่กระโจมนี้กลับเป็นพื้นที่ที่ถูกจัดเตรียมไว้สำหรับเธอโดยเฉพาะ

"ขอบคุณที่จัดเตรียมไว้ให้นะคะ"

"ขอบคุณที่ท่านกล่าวเช่นนั้นครับ คือ…. กระผมจะไปเตรียมอาหารเย็นให้ท่าน"

ดูเหมือนว่าโยฮันอยากจะถามเกี่ยวกับเรื่องที่เธอพูดก่อนหน้านี้ แต่สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะกลืนคำพูดทั้งหมดลงไป ก่อนจะรีบเดินออกจากกระโจม

ภายในกระโจมที่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอก ตอนนี้เหลือเพียงเยอร์ฟี่ที่ยืนอยู่ตามลำพัง

เตาผิงเวทมนตร์ที่ถูกจัดเตรียมไว้ล่วงหน้าได้ให้ความอบอุ่นแก่ร่างกายของเธอ

เธอจ้องมองเปลวไฟที่ลุกโชน ขณะที่ปล่อยให้ความคิดของเธอนั้นดำดิ่งไปในห้วงแห่งความคำนึง

'ถ้าหากรู้ทุกอย่างล่วงหน้าได้ มันก็คงจะดีกว่า'

ในนิยายต้นฉบับ เรย์มอนด์ได้จับตัวนางเอกและกักขังเธอเอาไว้ในทันทีที่เธอปรากฏตัวในดินแดนแห่งนี้

โดยที่ไม่มีใครรู้ว่า มันเป็นเพราะความรัก หรือเป็นเพียงแค่ความหมกมุ่น

และเพราะเหตุนี้ เยอร์ฟี่ในนิยายต้นฉบับจึงไม่เคยรู้แน่ชัดว่านางเอกปรากฏตัวขึ้นที่นี่ตั้งแต่เมื่อไร

สิ่งที่เธอรู้ คือทุกเหตุการณ์เกิดขึ้นระหว่างช่วงชีวิตแต่งงานของเยอร์ฟี่เท่านั้น

'แต่ยังไงก็ตาม… ฉันยังมีเวลาอีกประมาณ 3 ปี เพราะเยอร์ฟี่ในต้นฉบับ... จะเสียชีวิตเมื่ออายุครบ 25 ปี'

ตอนนี้เธออายุ 21 ปี

จริงอยู่ว่า เวลาที่มีเหลืออยู่จะไม่ได้มากมายนัก แต่เธอจำเป็นต้องเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับสิ่งที่จะมาถึง

ในระหว่างที่เธอนั่งอิงแอบอยู่หน้าเตาผิงไฟเพื่อทำให้ร่างกายอบอุ่น โยฮันก็ได้นำอาหารค่ำมาให้

"หากท่านต้องการสิ่งใด ก็เรียกผมได้ทุกเมื่อครับ"

"ขอบคุณค่ะ"

สตูร้อน ๆ ที่มีไอร้อนลอยขึ้นมา พร้อมด้วย ขนมปังขาวเนื้อนุ่ม ถูกจัดวางเรียบร้อยบนจานอย่างพิถีพิถัน

กลิ่นหอมของมันทำให้เธอรู้สึกหิวขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

แต่ก่อนที่เธอจะเริ่มรับประทานอาหาร เธอกลับเอื้อมมือไปเปิดกระเป๋าเดินทางของตัวเองที่วางอยู่บนโต๊ะ

นี่คือสิ่งเดียวที่เธอนำติดตัวมาจากคฤหาสน์ตระกูลเดลแลง ซึ่งภายในเต็มไปด้วยเสื้อผ้าและชุดชั้นในบางเบาจำนวนน้อยนิดที่ขยำกันจนยุ่งเหยิง ราวกับถูกยัดใส่เข้ามาแบบลวก ๆ

เยอร์ฟี่หันไปมอง "ห้องแต่งตัวชั่วคราว" ที่ถูกจัดเตรียมไว้ให้เธอ จากนั้นเธอก็หันกลับมามอง กระเป๋าเดินทางที่มีเสื้อผ้าจำนวนน้อยนิด ทันใดนั้นรอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเธอ

'พื้นที่สำหรับเสื้อผ้าดูจะใหญ่เกินไป เมื่อเทียบกับเสื้อผ้าที่ฉันมี'

แม้แต่ห้องแต่งตัวชั่วคราวที่ถูกจัดเตรียมไว้ในกระโจม ยังดูหรูหรากว่าเสื้อผ้าที่นำเธอมาเสียอีก

คงเป็นเพราะพวกเขาคงคาดการณ์ไว้ว่า เธอจะต้องนำสัมภาระมากมายมาเต็มคันรถม้า พร้อมกับบรรดาสาวใช้ที่ติดตามมาเป็นขบวน

โดยปกติแล้ว เมื่อบุตรสาวตระกูลขุนนางได้แต่งงานออกไป พวกเธอมักจะพาสาวใช้ที่ใกล้ชิดมาตั้งแต่เด็กติดตามไปด้วย

แต่สำหรับเยอร์ฟี่ เธอไม่มี "สาวใช้คนสนิท" แบบนั้นเลย ดังนั้นท่านเคานต์จึงเลือกสาวใช้จากคฤหาสน์มาแค่คนเดียวเพื่อให้ติดตามเธอไป

แต่สุดท้าย สาวใช้คนนั้นกลับไม่สามารถข้ามผ่านกำแพงเวทมนตร์มาด้วยกันได้

‘แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน’

เมื่อเธอหวนคิดถึงมือของสาวใช้คนนั้น ที่เคยกระชับคอร์เซ็ตของเธอจนแทบขาดอากาศหายใจ เธอก็เผลอหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ

คนรับใช้ทุกคนในคฤหาสน์ ล้วนเป็นคนของชาร์ลอตต์ น้องสาวของเธอ

ในขณะที่น้องสาวของเธอ คือบุตรสาวผู้เป็นที่รักของท่านเคานต์ ส่วนเยอร์ฟี่เป็นเพียงบุตรสาวที่ถูกทอดทิ้ง ไม่มีใครในคฤหาสน์นั้นที่ชอบหรือภักดีต่อเธอเลย

และที่สำคัญที่สุด ใครกันจะอยากข้ามผ่านกำแพงที่ไม่มีวันหวนกลับไปด้วยความเต็มใจ

หากการมาอยู่ที่นี่แล้ว เธอยังต้องมาทนรับสายตาดูถูกเหยียดหยามจากสาวใช้ของตัวเองอยู่แบบนั้น เธอขอเลือกจัดการเรื่องการแต่งตัวเองยังดีเสียกว่า

เยอร์ฟี่เดินไปที่กระจกบานหนึ่งที่ตั้งอยู่มุมกระโจม และมองเงาสะท้อนของตัวเอง

ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาสีเขียวอ่อนที่ซ่อนอยู่ภายในหางตาที่โค้งยาว เรือนผมสีทองอ่อนโค้งเป็นลอนเบา ๆ

และ ชุดเดรสสีแดงสด ที่ดูไม่เข้ากับร่างกายอันผอมแห้งของเธอเลยแม้แต่น้อย แทนที่จะทำให้เธอดูโดดเด่น มันกลับทำให้เธอดูซีดจางยิ่งขึ้น

ภาพของเธอในกระจก เหมือนกับตุ๊กตาที่ถูกแต่งตัวอย่างลวก ๆ

แม้ภายนอกอาจจะดูงดงาม แต่ในดวงตาสีเขียวหม่นของเธอนั้น กลับไร้ซึ่งชีวิตชีวา

และเพราะแบบนี้ เธอจึงอดไม่ได้ที่จะเผลอทำการเปรียบเทียบ

เป็นการเปรียบเทียบกับใครบางคนที่เปล่งประกายมากกว่าเธอ

‘ชาร์ลอตต์ เดลแลง’

บุตรสาวคนสุดท้องของตระกูลเดลแลง น้องสาวของเยอร์ฟี่ และที่สำคัญที่สุด เธอคือ ‘นางเอกที่แท้จริง’ ของโลกใบนี้