บทที่ 51 + 52

บทที่ 51 จุดเริ่มต้นแห่งการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่

เสียงการเคลื่อนไหวตอนที่เสิ่นอี้ลุกขึ้น ทำให้เฉิงจวินลืมตาขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ "เกิดอะไรขึ้นเสิ่นอี้?"

"ชู่ว..." เสิ่นอี้ส่งสัญญาณให้เฉิงจวินเงียบเสียงลง แล้วค่อยๆ ก้าวเดินไปทางรถอย่างช้าๆ

มือขวาของเขาทิ้งตัวลงตามธรรมชาติพร้อมที่จะเรียกปืนพกออกมาได้ทุกเมื่อ ในขณะเดียวกันก็พยายามไม่ทำให้เกิดเสียงดังมากเกินไป

เฉิงจวินเองก็ไม่ใช่เธอคนก่อนหน้านี้อีกแล้ว ทั้งสองคนเข้าขากันได้อย่างไร้ที่ติ

หลังจากได้รับสัญญาณจากเสิ่นอี้ เธอก็นั่งนิ่งเงียบอยู่กับที่โดยไม่ส่งเสียงใดๆ แม้แต่ลมหายใจก็ยังแผ่วเบาลงมาก

เมื่ออ้อมมาถึงด้านข้างของรถกระบะ ฝีเท้าของเสิ่นอี้ก็หยุดชะงัก

สิ่งมีชีวิตที่อยู่ตรงหน้ากลับกลายเป็นหนูตัวหนึ่ง

เพียงแต่ว่ารูปร่างของหนูตัวนี้เกิดการกลายพันธุ์ อย่างน้อยก็มีความยาวเท่ากับท่อนแขนของเขา ขนทั้งตัวเป็นสีม่วงดำภายใต้แสงแดด

สิ่งที่แปลกประหลาดที่สุดคือบริเวณหน้าผากของมันมีดอกไม้สีดำเล็กๆ งอกออกมา

ดอกไม้มีสี่กลีบ ระบบรากฝังลึกลงไปบนหัวของหนูราวกับหนวดเครา แยกไม่ออกว่าเป็นเส้นขนหรือหนวด

ตอนนี้มันกำลังประคองเนื้อแห้งชิ้นเล็กๆ แทะกินอยู่ ดวงตาขนาดเท่าเม็ดถั่วของมันมองไปรอบๆ

อย่างช้าๆ ดวงตาของมันก็หันกลับมาสบเข้ากับสายตาของเสิ่นอี้พอดี

ไม่มีความตื่นตระหนก ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ มันเพียงแค่อยู่กับที่และแทะกินต่อไป

เสิ่นอี้ถอยหลังไปก้าวหนึ่งอย่างระมัดระวังเพื่อรักษาระยะห่างจากมัน

เนื้อแห้งชิ้นนี้เป็นสิ่งที่ทั้งสองคนทำตกพื้นโดยไม่ตั้งใจตอนกินข้าวกลางวัน ไม่คิดเลยว่าจะถูกมันเก็บไป

เฉิงจวินถูกรถบังวิสัยทัศน์ และไม่ได้ยินความเคลื่อนไหวใดๆ อยู่พักใหญ่ ในใจเป็นห่วงเสิ่นอี้จึงค่อยๆ ลุกขึ้นแล้วเข้าไปใกล้

เธอไม่กล้าส่งเสียงรบกวน ทำเพียงค่อยๆ ขยับไปอยู่ด้านหลังของเสิ่นอี้

เมื่อหนูที่มีขนเป็นมันเงาตัวนี้ปรากฏขึ้นในสายตา เฉิงจวินก็รีบปิดปากเพื่อกลืนเสียงร้องอุทานกลับลงไปในคอ

นี่คือเงาดำที่เธอเจอเมื่อวันแรกนั่นเอง!

ในตอนนี้เนื้อแห้งชิ้นเล็กๆ ได้ถูกกลืนลงท้องไปแล้ว จู่ๆ หนูตัวนี้ก็ยืนขึ้นด้วยสองขาหลัง ดอกไม้เล็กๆ บนหัวสั่นไหวเบาๆ

วัชพืช ดอกไม้ และพืชสีเขียวรอบๆ ต่างก็เอนเอียงไปหามันอย่างเลือนลาง

"จี๊ด..."

ดวงตาขนาดเท่าเม็ดถั่วเขียวของมันมองมาที่ทั้งสองคน ในดวงตาราวกับเผยให้เห็นถึงอารมณ์ความรู้สึกที่มีความเป็นมนุษย์

จากนั้นมันก็หมอบลงกับพื้น แล้วหายวับไปอย่างรวดเร็ว

ตลอดกระบวนการทั้งหมดเสิ่นอี้ไม่มีการเคลื่อนไหวที่เกินความจำเป็น เขายังคงระแวดระวังอยู่กับที่

สิ่งมีชีวิตที่มีรูปร่างหน้าตาประหลาดนี้ดูเหมือนหนู แต่เสิ่นอี้ไม่มีทางมองว่ามันเป็นหนู และในขณะเดียวกันก็ไม่สามารถรับประกันได้ว่ามันจะไม่มีอันตราย

ยิ่งไปกว่านั้นความเร็วของมันยังเร็วมาก โชคดีที่มันไม่มีเจตนาจะทำร้ายคน มิฉะนั้นเสิ่นอี้ก็อาจจะป้องกันไว้ไม่อยู่

ชั่วขณะหนึ่งทั้งสองคนก็ไม่มีอารมณ์จะพักผ่อนกลางวันอีกต่อไป จึงเก็บข้าวของแล้วกลับไปนั่งบนรถ

"คุณสังเกตเห็นไหม?" เฉิงจวินถามขึ้นมาทันที

"อะไรเหรอ?"

"เจ้านั่นเหมือนจะมีความรู้สึกนึกคิด ก่อนไปมันมองฉันแวบหนึ่งด้วย"

"ผมรู้ ก่อนหน้านี้มันก็จ้องมองผมอยู่ตลอดเหมือนกัน"

"นี่เป็นสิ่งมีชีวิตเดียวที่เราเจอ นอกเหนือจากคุณกับฉัน ในตัวมันต้องมีความลับอะไรซ่อนอยู่อย่างแน่นอน"

"ยังไงก็ต้องระมัดระวังเอาไว้ เมื่อกี้มีแค่เนื้อแห้งที่ดึงดูดมัน รูปร่างเล็กไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีอันตราย"

"อืม"

เฉิงจวินนึกย้อนไปถึงหนูที่มีรูปร่างหน้าตาประหลาดเมื่อครู่นี้ แววตาที่มีชีวิตชีวาของมันทำให้เธอรู้สึกหนาวสั่นจนอดไม่ได้ที่จะกอดอกห่อตัวเพื่อหวังจะเรียกความอบอุ่นกลับคืนมาสักนิด

เสิ่นอี้มองตรงไปข้างหน้าและขับรถอย่างมั่นคง พร้อมกับพูดปลอบใจเธอ

"ไม่ต้องกังวล มีผมอยู่นะ"

คำพูดแม้จะแผ่วเบาแต่กลับมีความหมายที่หนักแน่น ทั้งสองคนช่วยเหลือเกื้อกูลกันมานานขนาดนี้ จึงไม่จำเป็นต้องพูดอะไรให้มากความ

ระหว่างทางกลับฝนก็ตกลงมา

ฝนตกหนักมาก

ม่านฝนปกคลุมไปทั่วทั้งฟ้าและดิน ราวกับแม่น้ำสวรรค์ไหลทะลักลงมา

รถยนต์คันเล็กสีขาวราวกับเรือใบลำหนึ่งในน้ำ ที่แล่นฝ่าสายน้ำไป

บ้านสไตล์ตะวันตกหลังเล็กตั้งตระหง่านอย่างเงียบสงบ ทั้งสองคนแหวกม่านน้ำกลับเข้ามาในบ้าน

พายุฝนยังคงชะล้างอย่างต่อเนื่อง ใจของเฉิงจวินไม่สงบลงเลย เธอประคองถ้วยชาร้อนแล้วเดินมาที่หน้าต่าง

สองมือประคองถ้วยชาและค่อยๆ จิบ ความอบอุ่นซึมซาบเข้าไปแต่กลับไหลไปไม่ถึงหัวใจ

โลกราวกับพลิกกลับด้าน ทุกสิ่งตรงหน้ากลายเป็นเรื่องแปลกตาไปหมด

ไอน้ำจากชาร้อนแผ่กระจายอ้อยอิ่งอยู่หน้าบานกระจกหน้าต่าง ละอองน้ำทำให้ภาพตรงหน้าพร่ามัวไปหมด

ความรู้สึกโดดเดี่ยวอันยิ่งใหญ่ถาโถมเข้ามา โอบล้อมและกลืนกินเธอ

ทันใดนั้น ผ้าห่มผืนหนึ่งก็ถูกคลุมลงบนไหล่ของเธอ

"เมื่อกี้คุณตากฝนมา รักษาร่างกายให้อบอุ่นด้วย"

เสิ่นอี้ยืนอยู่ข้างๆ แล้วบิดขี้เกียจราวกับไม่มีคนอื่นอยู่ตรงนั้น วันฝนตกทำให้คนรู้สึกเบื่อหน่าย เป็นสภาพอากาศที่เหมาะแก่การนอนหลับจริงๆ

การปรากฏตัวของเขาทำให้แววตาที่หม่นหมองของเฉิงจวินกลับมาเปล่งประกายอีกครั้ง

เสิ่นอี้มองดูฝน ส่วนเฉิงจวินมองดูเขา

ใช่แล้ว มีเพียงเขาเท่านั้น ความรู้สึกอุ่นใจแบบนี้

เธอกุมมือของเขาเอาไว้แน่น ราวกับว่าขอแค่มีเขาอยู่เป็นเพื่อน เฉิงจวินก็รู้สึกว่าต่อให้เป็นวันสิ้นโลกแล้วจะมีอะไรต้องกลัวอีก

ในสายตาของเธอไม่มีเรื่องอะไรที่สามารถทำให้เสิ่นอี้จนปัญญาได้

บางครั้งเขาก็เต็มไปด้วยความกระตือรือร้น บางครั้งก็ฮึกเหิม แม้จะตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากก็ไม่มองโลกในแง่ร้าย เมื่อวันสิ้นโลกมาเยือนก็ไม่ยอมแพ้

เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว เธอกลับสับสน หวาดกลัว ท้อแท้ และทนทุกข์ทรมาน

ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ เสิ่นอี้ก็เหมือนกับแหล่งกำเนิดแสงที่มั่นคงซึ่งทำให้เธออดไม่ได้ที่จะอยากไล่ตามและเข้าใกล้

..

เรื่องของหนูประหลาดทำให้ในใจของผู้คนรู้สึกหวาดหวั่น แต่วันเวลาก็ยังต้องดำเนินต่อไป ต้องมองไปข้างหน้า

หลังจากผ่านไปหลายวันอย่างสงบสุขที่บ้าน ทั้งสองคนก็ออกจากบ้านกันอีกครั้ง

ริมทะเลสาบเทียม เสิ่นอี้ตั้งคันเบ็ดเรียบร้อย น้ำในสระลึกมากเขาตั้งใจจะดูว่าในทะเลสาบมีปลาหรือไม่

เมล็ดพันธุ์ที่หว่านลงไปก่อนหน้านี้ ตอนนี้ก็ใกล้จะถึงเวลาเก็บเกี่ยวแล้ว

ผักใบเขียวชอุ่มแปลงหนึ่งเจริญเติบโตได้ดีจนน่าพึงพอใจ มองแล้วก็ทำให้รู้สึกเบิกบานใจ

อาจเป็นเพราะดินมีความอุดมสมบูรณ์ ทั้งสองคนจึงแทบไม่ได้ใส่ปุ๋ยหรือรดน้ำเลย

เสิ่นอี้น้ำลายสอ ตอนนี้เขาไม่อยากกินเนื้อสัตว์ แต่อยากกินผักใบเขียวพวกนี้ต่างหาก

อาศัยจังหวะที่เฉิงจวินกำลังตรวจดูอยู่ในแปลงปลูก เสิ่นอี้ก็หยิบห่อของแล้วแอบเดินมาข้างหลังเธอ

"แต่น แตน แต๊น ดูสิว่านี่คืออะไร?"

เฉิงจวินมองดูรอยยิ้มนำเสนอของวิเศษของเสิ่นอี้ มือรับมาส่วนปากก็พูดว่า:

"ให้ฉันเหรอ? ของดีอะไรล่ะ?"

"คุณลองดูสิแล้วจะรู้"

รอยยิ้มของเสิ่นอี้ไม่ได้ลดลงเลย ทำท่าทางรับรองว่าคุณต้องพอใจแน่ๆ

เฉิงจวินเองก็ถูกกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นเช่นกัน จึงรีบแกะถุงออกดูและในวินาทีนั้นก็เบิกตากว้าง ความประหลาดใจและดีใจในดวงตาเอ่อล้นออกมาทางสีหน้า

"นี่มัน... คุณไปหามาจากไหนเนี่ย?"

ในถุงคือชุดสีน้ำแบบครบชุด และยังมีพู่กันอีกหลายด้ามพร้อมกับจานสี

"ฮ่าฮ่า พอใจใช่ไหมล่ะ กระดานวาดรูปอยู่บนรถนะ รู้อยู่แล้วว่าคุณต้องชอบ"

"นี่ผมไปเจอมาจากร้านค้าเล็กๆ นอกสายตาร้านหนึ่ง เรื่องวาดรูปผมก็ไม่ค่อยเข้าใจหรอก คุณลองดูสิว่ายังขาดอะไรอีกไหม คราวหน้าผมจะได้ไปหามาให้คุณอีก"

ในด้านการวาดภาพเสิ่นอี้ก็ไม่รู้แน่ชัดว่าเฉิงจวินเป็นสายไหน ทำได้เพียงพยายามเอาเครื่องมือมาให้ครบที่สุดเท่าที่จะทำได้

เฉิงจวินไม่คิดเลยว่าแค่คำพูดที่พูดถึงตอนคุยเล่นกันในตอนนั้น เสิ่นอี้จะจำได้มาจนถึงตอนนี้ ในเวลานี้ภายในใจรู้สึกซาบซึ้งเป็นอย่างมาก

"พอใจมากเลยล่ะ นี่เป็นของขวัญที่ดีที่สุดที่ฉันเคยได้รับมาเลย ขอบคุณนะ"

เธอประคองสีเหล่านั้นเอาไว้ ไม่รู้ว่านึกถึงอะไรขึ้นมา ขอบตาจึงค่อยๆ แดงเรื่อขึ้น

เสิ่นอี้ตบไหล่เธอเบาๆ เพื่อจงใจขัดจังหวะอารมณ์ของเธอและพูดว่า:

"ผมไปเอากระดานวาดรูปมาให้คุณดีกว่า จะได้ชื่นชมผลงานชิ้นเอกของคุณซะหน่อย"

เฉิงจวินดึงตัวเองออกจากความทรงจำในอดีตอย่างกะทันหัน ถลึงตาใส่และบ่นเบาๆ ว่า

"ถุย ฉันไม่วาดหรอก ยังจะมาผลงานชิ้นเอกอีก"

แต่ถึงจะพูดแบบนั้น เธอก็ไม่ได้จับพู่กันมาเป็นเวลานานมากแล้วจริงๆ ตอนนี้เมื่อมีอุปกรณ์อยู่ข้างกายก็รู้สึกคันไม้คันมือขึ้นมาบ้างเหมือนกัน

พริบตาเดียวก็เห็นว่าเสิ่นอี้เริ่มกางกระดานวาดรูปแล้ว ปากของเธอไม่ตอบรับ แต่ฝีเท้ากลับก้าวเดินไปทางเขา

"เอ๊ะ กระดานวาดรูปเขาไม่ได้ประกอบกันแบบนี้ ฉันยังไม่ได้ขึงผ้าใบเลยนะ"

"ผมบอกแล้วไง ยังจะมาบอกว่าคุณไม่ชอบวาดอีก"

เสิ่นอี้ยิ้มและส่งกระดานวาดรูปไปให้พร้อมกับพูดหยอกล้อ

ในใจของเฉิงจวินค่อยๆ เบิกบานขึ้น ส่งเสียงฮึดฮัดเบาๆ อย่างน่ารักน่าชัง และไม่ได้สนใจเสิ่นอี้

ด้วยเหตุนี้เอง คนหนึ่งตกปลา คนหนึ่งวาดรูป

วันสิ้นโลกราวกับถูกตัดขาดออกไปภายนอก ช่างเป็นภาพทิวทัศน์ของชนบทที่สวยงามจริงๆ

ทว่าในตอนนี้นี่เอง—

"ตู้มมม!"

พื้นดินสั่นสะเทือนเบาๆ ราวกับมีมังกรดินพลิกตัว

บทที่ 52 หนูอย่างฉันน่ะนะ

จู่ๆ พื้นดินก็สั่นสะเทือน เสิ่นอี้ที่นั่งตกปลาอยู่ยังพอกล้อมแกล้มไปได้ ยังสามารถทรงตัวเอาไว้ได้

ทว่าเฉิงจวินที่อยู่ข้างๆ กลับยืนไม่อยู่ พู่กันหลุดออกจากมือร่วงลงบนพื้น

เสิ่นอี้รีบลุกขึ้นและประคองเธอเอาไว้ ทั้งสองคนพิงเข้าด้วยกันแล้วมองออกไปในที่ไกลๆ

ตึกสูงแห่งหนึ่งมีชิ้นส่วนของกำแพงหลุดร่วงลงมาท่ามกลางการสั่นสะเทือน ทำให้ฝุ่นละอองฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ

เถาวัลย์ที่อยู่บนกำแพงด้านนอกราวกับเป็นเชือกที่อาศัยอยู่ตามรอยแยกของคอนกรีต ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะสามารถพยุงโครงสร้างหลักของตึกสูงเอาไว้ไม่ให้พังทลายลงมาทั้งหมดได้

ทิศทางอยู่ทางใต้สุด เป็นสถานที่ที่พวกเขายังไม่ได้เข้าไปสำรวจ

การสั่นสะเทือนกินเวลาไม่นานนัก รอบด้านก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง

เฉิงจวินมีใบหน้าที่ซีดเผือด ริมฝีปากสั่นเทา

"นะ... นี่มันแผ่นดินไหวเหรอ?"

สีหน้าของเสิ่นอี้ที่ประคองเฉิงจวินอยู่ก็ดูเคร่งเครียดเป็นอย่างมาก

"เกรงว่าจะไม่ได้เรียบง่ายขนาดนั้น"

หากเป็นเพียงแค่แผ่นดินไหวก็คงพูดง่ายหน่อย แต่กลัวว่าความเคลื่อนไหวนี้จะเกิดจากสิ่งน่ากลัวอื่นๆ น่ะสิ

ชีวิตที่สงบสุขเป็นเพียงแค่เปลือกนอก เสิ่นอี้เตือนตัวเองอยู่เสมอว่าในตอนนี้เขากำลังอยู่ในช่วงวันสิ้นโลก

"ไปเถอะ พวกเรากลับไปดูที่บ้านกันก่อน"

ที่บ้านเพิ่งจะเผชิญกับแผ่นดินไหว ไม่รู้ว่าจะมีความเสียหายอะไรหรือไม่ สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ย่อมเป็นการกลับไปตรวจสอบดู

เสิ่นอี้ทิ้งคันเบ็ดเอาไว้ที่เดิม ทำเพียงเก็บข้าวของง่ายๆ แล้วเอาไปไว้บนรถ

"จี๊ด..."

เสียงร้องที่คุ้นเคยดังขึ้น ทำให้ฝีเท้าของเสิ่นอี้หยุดชะงัก

เมื่อมองตามเสียงไป ก็เป็นหนูสีม่วงตัวเดิมเมื่อคราวก่อนอีกแล้ว

เนื่องจากแผ่นดินไหวเมื่อครู่นี้ทำให้เครื่องดื่มขวดหนึ่งล้มลง ในตอนนี้มันจึงหมอบอยู่ตรงปากขวดและกำลังเลียน้ำหวานที่ไหลออกมา

เสิ่นอี้ก้าวเท้ายาวๆ พุ่งตัวเข้าไปหา กำตัวของหนูตัวนี้เอาไว้ในรวดเดียว หิ้วมันขึ้นมาแล้วจ้องมองไปที่มันพร้อมกับพูดว่า:

"เมื่อกี้แกเป็นคนทำใช่ไหม?"

ในตำแหน่งที่เฉิงจวินมองไม่เห็น เสิ่นอี้ได้เรียกปืนพกออกมาจ่อไปที่คอของมันเรียบร้อยแล้ว

หากมันมีความเคลื่อนไหวที่ผิดปกติแม้แต่น้อย เสิ่นอี้ก็จะเลือกที่จะเหนี่ยวไกปืน

ไม่ว่านี่จะเป็นสัตว์ประหลาดอะไรก็ตาม หากถูกยิงจนหัวระเบิดก็ลองดูสิว่ามันจะยังขยับตัวได้อยู่อีกไหม

แต่เมื่อเผชิญหน้ากับการคุกคาม หนูตัวนี้กลับไม่ร้องโวยวาย เมื่อถูกเสิ่นอี้จับไว้ในมือก็ไม่กัดคนและไม่ดิ้นรนให้หลุดพ้น

ไม่น่าเชื่อว่าเสิ่นอี้จะมองเห็นความไร้เดียงสาจากแววตาของมัน ราวกับกำลังคิดว่า

'หนูอย่างฉันน่ะนะ ถูกจับได้ซะแล้วล่ะ'

ทันใดนั้น หนูสีม่วงตัวนี้ก็ลื่นไหลออกจากมือของเสิ่นอี้ราวกับน้ำ ร่วงหล่นลงบนพื้นอีกครั้งและเลียเครื่องดื่มที่หลงเหลืออยู่บนพื้นต่อไป

เสิ่นอี้สะดุ้งตกใจ การลื่นไหลเมื่อครู่นี้ไม่ใช่คำเปรียบเปรย แต่เป็นความหมายตามตัวอักษรเลยจริงๆ

มันได้กลายสภาพเป็นของเหลวสีดำราวกับน้ำมันและร่วงหล่นลงบนพื้นจริงๆ

"นี่มัน..."

"เกิดอะไรขึ้นเสิ่นอี้ คุณกำลังคุยกับใครอยู่เหรอ?"

ในตอนนั้นเฉิงจวินที่วางของลงก็ได้ยินเสียง จึงวิ่งตามมาและเอ่ยถาม

เสิ่นอี้ไม่ได้พูดอะไรมาก ทำเพียงชี้ไปที่มัน

หนูตัวนี้ดื่มด่ำไปกับการกินราวกับไม่มีคนอยู่ข้างๆ ไม่ได้สนใจคนสองคนที่อยู่บนหัวเลยแม้แต่น้อย

"โผล่มาอีกแล้ว..."

สีหน้าของเฉิงจวินดูไม่ค่อยดีนัก โดยพื้นฐานแล้วเธอเป็นคนที่กลัวหนูอยู่แล้ว จัดอยู่ในประเภทที่ว่าแค่เห็นก็รู้สึกไม่สบายตัวไปทั้งตัว

"แผ่นดินไหวเมื่อกี้จะเป็นฝีมือของมันหรือเปล่า..."

เห็นได้ชัดว่าเฉิงจวินเองก็เกิดความสงสัยขึ้นมาเช่นกัน นี่ก็อดคิดเชื่อมโยงไม่ได้ หนูตัวนี้เป็นสิ่งมีชีวิตเดียวที่พวกเขาเจอในโลกนี้ หากไม่สงสัยมันแล้วจะให้ไปสงสัยใครล่ะ

"ไม่แน่ใจเหมือนกัน ข้อมูลที่สามารถใช้อ้างอิงได้มีน้อยเกินไป พวกเรามืดแปดด้านไปหมดเลย"

เสิ่นอี้ส่ายหน้า ลางสังหรณ์บางอย่างบอกเขาว่าตัวการสำคัญไม่ใช่หนูตัวนี้

แต่มันมีความพิเศษแบบนี้ ก็ย่อมต้องมีส่วนเกี่ยวข้องอย่างแน่นอน

เฉิงจวินรู้สึกเป็นกังวลใจอย่างหนัก ผ่านพ้นมาอย่างราบรื่นได้แค่สองสามเดือน ช่วงนี้ก็เกิดสถานการณ์ต่างๆ ขึ้นบ่อยครั้ง ยิ่งทำความเข้าใจความสงสัยในใจก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น

โทรศัพท์มือถือ แท็บเล็ต และคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กที่รวบรวมมาไว้ที่บ้านส่วนใหญ่ล้วนติดรหัสผ่าน อีกทั้งยังไม่มีสัญญาณอินเทอร์เน็ต สำหรับภาพรวมของภัยพิบัติบนโลกใบนี้ก็ยังไม่อาจล่วงรู้ได้แม้แต่เศษเสี้ยวเดียว

หลังจากไตร่ตรองดูแล้ว เสิ่นอี้ก็ย่อตัวลงและอยากจะลองสื่อสารกับมันดูสักหน่อย

"แกฟังที่ผมพูดรู้เรื่องไหม? ถ้าฟังรู้เรื่องก็พยักหน้าหน่อย"

คำพูดของเสิ่นอี้ทำให้หนูสีม่วงในขวดเครื่องดื่มเงยหน้าขึ้น

มันไม่ได้แสดงท่าทีใดๆ ออกมา เพียงแค่ดอกไม้เล็กๆ บนหัวหันไปอีกทิศทางหนึ่ง วัชพืชรอบๆ ก็เจริญงอกงามขึ้นมาในทันที

ตามมาด้วยการหายวับไปต่อหน้าต่อตาทั้งสองคนอีกครั้งอย่างรวดเร็ว

"คุณคิดว่าดอกไม้บนหัวของมันเหมือนอะไร?"

ระหว่างทางกลับ ทั้งสองคนต่างก็มีเรื่องให้ต้องคิดในใจ

เสิ่นอี้เกาปลายคางเพื่อครุ่นคิด และนึกถึงบางสิ่งที่มีความคล้ายคลึงกันขึ้นมาได้

"บันไดพระอาทิตย์?"

นี่คือพืชกลายพันธุ์ที่ถูกตั้งค่าเอาไว้ในเกมผีชีวะที่เสิ่นอี้เคยเล่นตอนสมัยมหาวิทยาลัย ถือได้ว่าเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวในเกมผีชีวะ ไวรัสก็ถูกสกัดออกมาจากดอกไม้นี้

การแสดงออกของพืชชนิดนี้ค่อนข้างสอดคล้องกับปูมหลังที่เสิ่นอี้เข้าใจ นั่นก็คือการรุกรานของพืชต่างดาว

เมื่อกี้เฉิงจวินไม่เห็น แต่เขาเห็นได้อย่างชัดเจนว่าหนูตัวนั้นกลายเป็นของเหลวและลื่นไหลลงมาจากมือของเขา

"ผีชีวะเหรอ? ก็มีเหตุผลอยู่บ้างแต่ไม่ค่อยเหมือนเท่าไหร่ ฉันกลับนึกถึงปูมหลังของเรื่องราวที่สอดคล้องมากกว่านั้น เดอะลาสต์ออฟอัสน่ะ"

"นั่นคืออะไรเหรอ?"

"เป็นเกมเหมือนกัน ผู้ติดเชื้อเชื้อราในนั้นก็มีสภาพคล้ายๆ กับหนูเมื่อกี้นี้นี่แหละ"

เฉิงจวินอธิบาย เธอเคยเล่นเกมมามากกว่า ตัวอย่างที่ยกมาจึงมีความเหมาะสมมากกว่า

จากนั้นเธอก็อธิบายโครงเรื่องคร่าวๆ ให้เสิ่นอี้ฟังอย่างละเอียด

หลังจากที่เสิ่นอี้ได้ฟังก็พยักหน้า สิ่งนี้ค่อนข้างสมเหตุสมผลมากกว่าจริงๆ

เนื่องจากบ้านสไตล์ตะวันตกหลังเล็กเป็นบ้านที่เพิ่งสร้างใหม่ จึงไม่ได้รับความเสียหายอะไรมากนักในช่วงที่เกิดแผ่นดินไหว

ทั้งสองคนเข้ามาในห้องและช่วยกันพยุงของตกแต่งที่ล้มลงขึ้นมาหลายชิ้น

และต่างคนต่างก็ตรวจสอบเสบียงที่กักตุนเอาไว้ในห้อง

บนโต๊ะอาหาร เสิ่นอี้มองดูเฉิงจวินที่กินข้าวด้วยความรู้สึกจืดชืดไร้รสชาติ

หลังจากที่ได้พูดคุยกันเมื่อครู่นี้ เธอก็มีความกังวลและกระวนกระวายใจมาโดยตลอด เขาจึงดึงเธอมาคุยเล่น

"พรุ่งนี้ผมจะไปดูสถานที่ที่เกิดแผ่นดินไหวซะหน่อย จะมาทำเป็นปิดตาทำตัวเป็นคนตาบอดอยู่ตลอดก็ไม่ได้"

เมื่อเฉิงจวินได้ยินดังนั้นก็วางถ้วยและตะเกียบลง แม้แต่อารมณ์จะกินข้าวอย่างจืดชืดก็ไม่มีแล้ว ความรู้สึกเป็นห่วงถูกถ่ายทอดออกมาทางคำพูดอย่างชัดเจน

"ฉะ... ฉันไปกับคุณด้วยสิ"

เสิ่นอี้กลืนเมล็ดข้าวที่อยู่ในปากลงไปก่อนจะพูดว่า:

"ไม่ได้ ก่อนหน้านี้ที่พาคุณออกไปเป็นเพราะมันไม่มีความเคลื่อนไหวอะไร แต่ตอนนี้ความเคลื่อนไหวมันไม่เล็กเลยนะ ผมพาคุณไปเสี่ยงอันตรายไม่ได้หรอก"

"แต่... คุณ......"

เฉิงจวินขมวดคิ้ว พูดอะไรไม่ออกและรู้สึกสะอื้นอยู่ในอก

ในเมื่อคิดว่าฉันไปแล้วจะมีอันตราย แล้วคุณไปจะไม่อันตรายงั้นเหรอ?

เสิ่นอี้ย่อมมองออกถึงความกังวลของเธอ ในปัจจุบันชะตากรรมของทั้งสองคนมีความเกี่ยวข้องกันอย่างใกล้ชิด หากเขาเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้นที่นี่ เฉิงจวินเองก็คงจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ยากเช่นกัน

ช่วงเวลาสั้นๆ ไม่กี่เดือนที่ได้อยู่ร่วมกัน ภายในใจของเสิ่นอี้ก็มีความรู้สึกชอบพอผสมปนเปไปกับความชื่นชมในตัวเธอ

มีนิสัยที่เข้มแข็ง มีเหตุผล มีความคิดเป็นของตัวเอง ที่สำคัญคือยังมีความเด็ดขาดในตัวเองอีกด้วย

เสิ่นอี้มักจะคิดแบบบ้านๆ อยู่เสมอว่า หากในโลกแห่งความเป็นจริงเธอสามารถมาเป็นแฟนของเขาได้ นั่นไม่เท่ากับว่าแม้แต่ตอนฝันก็ยังตื่นขึ้นมาหัวเราะได้หรอกเหรอ

เสิ่นอี้รวบรวมความคิดที่ฟุ้งซ่านในหัว แล้วปลอบใจเธอ

"วางใจเถอะมีผมอยู่นะ ถึงตอนนั้นผมแค่จะมองดูอยู่ไกลๆ จะไม่เข้าไปใกล้เด็ดขาด"

"ก็ประมาณว่าปาดาวกระจายจากระยะแปดร้อยลี้ไงล่ะ เข้าใจใช่ไหม"

ทันทีที่พูดประโยคนี้ออกมา ต่อให้เฉิงจวินจะมีความคิดที่เฉียบแหลมก็ยังต้องใช้เวลาตอบสนองอยู่พักหนึ่งกว่าจะเข้าใจมุกเก่าๆ มุกนี้

ด้วยเหตุนี้เอง อารมณ์ที่หดหู่จึงหยุดชะงักลงทันที มุมปากอดไม่ได้ที่จะกระตุกขึ้น

เมื่อเสิ่นอี้เห็นดังนั้นดวงตาก็เป็นประกาย และเอ่ยถามต่อว่า:

"คุณก็เข้าใจมุกนี้ด้วยเหรอ?"

เฉิงจวินรู้สึกเหมือนถูกดูถูกขึ้นมาทันที อดไม่ได้ที่จะถลึงตาใส่เขา

"คุณหนูอย่างฉันคลุกคลีอยู่ในวงการอนิเมะ คอมิก และเกมมาตั้งนานขนาดนี้ จะไม่รู้ได้ยังไง ก็แค่ผู้สังเกตการณ์ที่อยู่ตรงขอบชายแดนไม่ใช่หรือไง?"

งานอดิเรกก่อนที่เธอจะ 'ทะลุมิติ' มาก็คือเกม อนิเมะ และนิยาย แต่ตอนนี้ได้มาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ถึงสามเดือนแล้ว พอนึกย้อนกลับไปก็รู้สึกราวกับว่ามันผ่านไปนานเป็นชาติเลยจริงๆ

หลังจากหยอกล้อกันไปมา ทั้งสองคนก็คุยกันเรื่องนี้อย่างสนุกสนาน สุดท้ายกลับกลายเป็นเสิ่นอี้ที่ต้องยอมแพ้ไปก่อน ไม่มีทางเลือกอื่น เพราะหลังจากทำงานเขาก็มีเวลาน้อย จึงได้สัมผัสกับเรื่องพวกนี้น้อยลง เมื่อคุยกันลึกซึ้งขึ้นก็ย่อมต้องเผยให้เห็นถึงความไม่รู้

ผลลัพธ์ก็ย่อมต้องถูกเฉิงจวินที่จับจุดอ่อนได้หัวเราะเยาะอย่างเอาเป็นเอาตาย

ต่อให้วันสิ้นโลกจะผ่านไปอย่างสงบสุขแค่ไหน แต่นี่ก็ยังคงเป็นต่างถิ่น หัวใจที่จากบ้านเกิดมาทำได้เพียงปล่อยให้จมดิ่งอยู่กับความทรงจำ ถึงจะได้รับความสงบสุขเพียงชั่วครู่

เฉิงจวินล้างจานอยู่ในห้องครัว เธอยังคงดื่มด่ำไปกับอารมณ์ที่เบิกบานเมื่อครู่นี้ และฮัมเพลงที่เคยชอบที่สุดเบาๆ

ทันใดนั้น เสียงฮัมเพลงที่แผ่วเบาก็หยุดลง

เฉิงจวินค่อยๆ รู้สึกตัวขึ้นมา ที่แท้เธอก็ได้โยนอารมณ์ที่หดหู่บนโต๊ะอาหารทิ้งไว้เบื้องหลังไปโดยไม่รู้ตัว และถูกเสิ่นอี้ทำให้รู้สึกเบิกบานใจ

ใช่แล้ว เขามักจะมีวิธีอยู่เสมอ

การเหม่อลอยในครั้งนี้ ทำให้ภาชนะในมือถูกเธอขัดจนเงาวับโดยไม่รู้ตัว

ได้ยินเพียงเสียงร้องเพลงที่ดังขึ้นในห้องครัวอีกครั้ง