ตอนที่ 643 ตกตะลึงพรึงเพริด

จินไท่หัวเราะร่วน

"ข้าไม่ใช่น้องชายสายเลือดเดียวกันของพวกนางเสียหน่อย แต่เป็นน้องบุญธรรมของพวกนางได้นี่นา"

กล่าวจบ เขาก็ช้อนสายตามองเฉิ่นเยียนและอวี่ฉางอิงอย่างออดอ้อน เอ่ยถามว่า

"พี่สาวทั้งสอง ท่านคิดว่าข้าเป็นน้องชายของพวกท่านดีหรือไม่ขอรับ?"

"ไอ้คนไร้ยางอาย!"

ฮู่เพ่ยกวงโกรธจัดจนสบถด่าออกมาคำหนึ่ง

"จินไท่"

ในตอนนั้นเอง เปียนหยวนซิงก็เอ่ยขัดคำพูดที่จินไท่กำลังจะกล่าวต่อ ก่อนจะตวัดสายตามองอวี่ฉางอิงด้วยแววตาอ่อนโยนพลางกล่าวว่า

"ฉางอิง แม้ตอนนี้พวกเราจะยังคงยืนอยู่คนละฝั่ง แต่ข้าก็ไม่อยากเป็นศัตรูกับเจ้า"

"เจ้าไม่อยากเป็นศัตรูกับพวกนาง เช่นนั้นก็มาสู้กับข้า!"

ฮู่เพ่ยกวงทนดูพฤติกรรมตีสนิทของเปียนหยวนซิงและจินไท่ไม่ได้อีกต่อไป เขายกมือขึ้น เพียงพริบตาเดียวท่อนแขนก็กลายสภาพเป็นกรงเล็บพยัคฆ์อันแหลมคม ส่องประกายเย็นยะเยือก

ชั่วพริบตา ร่างของเขาก็พุ่งทะยานเข้าหาเปียนหยวนซิงและจินไท่ด้วยความเร็วอันน่าเหลือเชื่อ!

ทว่ายังไม่ทันที่ฮู่เพ่ยกวงจะเข้าใกล้ สิงโตพิรุณโลหิตสวรรค์ก็พุ่งเข้าโจมตีเขาเสียก่อน

หนึ่งคนหนึ่งสัตว์อสูรเข้าปะทะกันอย่างดุเดือด

ส่วนเปียนหยวนซิงก็หันหน้าไปทางศิษย์ทั้งสองคนที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสพลางสั่งการ

"รีบไป!"

เมื่อศิษย์ทั้งสองคนได้ยินเช่นนั้น ก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบเผ่นหนีไปจากที่นี่อย่างรวดเร็ว

"อย่าหนีนะ!"

ฮู่เพ่ยกวงสังเกตเห็นเหตุการณ์นี้ เขาก็เหวี่ยงหมัดเข้าใส่สิงโตพิรุณโลหิตสวรรค์อย่างแรง

ตู้ม!

เสียงดังสนั่น ร่างของสิงโตพิรุณโลหิตสวรรค์ร่วงหล่นกระแทกพื้นอย่างแรง

ส่วนฮู่เพ่ยกวงก็ขยับตัวพุ่งตามศิษย์ทั้งสองคนนั้นไปอย่างรวดเร็ว ทว่าระหว่างทางกลับถูกจินไท่สกัดเอาไว้

จินไท่ยกยิ้มมุมปาก เผยให้เห็นถึงความเจ้าเล่ห์

"นายน้อยฮู่ ท่านก็ใจกว้างหน่อยเถิด ปล่อยศิษย์ร่วมสำนักของข้าทั้งสองคนไปเถอะ ข้าจะสู้เป็นเพื่อนท่านเอง"

เมื่อฮู่เพ่ยกวงได้ฟังเช่นนั้น โทสะในใจก็ยิ่งทวีคูณ

เขาอดไม่ได้ที่จะสบถด่าออกมา

"เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นตัวอะไรวะ!"

จินไท่รับคำด่าทอด้วยรอยยิ้ม

"ข้าไม่ใช่ตัวอะไร แต่ข้าเป็นคน"

ฮู่เพ่ยกวงกัดฟันกรอด เขามองเห็นศิษย์ทั้งสองคนวิ่งหนีไปไกลแล้ว หากจะตามไปตอนนี้ก็คงไม่ทันการเสียแล้ว

ดังนั้น ฮู่เพ่ยกวงจึงลงมือต่อสู้กับจินไท่ทันที

ทั้งคู่อายุรุ่นราวคราวเดียวกัน ทว่าความแข็งแกร่งกลับแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว

แม้ระดับการฝึกตนของฮู่เพ่ยกวงจะสูงกว่า ทว่าจินไท่กลับมีความสามารถในการต่อสู้ข้ามระดับ จึงพอจะต้านทานการโจมตีอันดุดันของฮู่เพ่ยกวงได้อย่างฉิวเฉียด

ขณะเดียวกัน เฉิ่นเยียนที่มีสีหน้าเรียบเฉยก็เอ่ยถามขึ้น

"ฉางอิง เจ้ารับมือไหวหรือไม่?"

"ไหวสิ"

แม้อวี่ฉางอิงจะรู้สึกว่าเปียนหยวนซิงเป็นตัวปัญหาที่จัดการยาก และนางก็ไม่อยากจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวให้มากความ แต่มาถึงขั้นนี้แล้ว หากนางใจอ่อนหรือออมมือให้ รังแต่จะทำให้เปียนหยวนซิงคิดว่ายังมีหวัง

อวี่ฉางอิงก้าวไปข้างหน้าสองก้าว ในมือปรากฏหอกวิญญาณศาสตราขึ้นมา

นางกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"เรียกสัตว์อสูรที่เจ้าทำพันธสัญญาออกมาให้หมด"

เมื่อเปียนหยวนซิงได้ยินเช่นนั้น แววตาของเขาก็หม่นหมองลงเล็กน้อย เขาไม่เอ่ยสิ่งใดต่อ เพียงแต่เรียกสัตว์อสูรที่ทำพันธสัญญาออกมาทันที ประกอบด้วยสัตว์เทวะเต่าดำ งูยักษ์เกราะเพลิง และสัตว์วิญญาณมายา

เมื่อรวมกับสิงโตพิรุณโลหิตสวรรค์ เท่ากับมีสัตว์อสูรทั้งหมดสี่ตัว

แววตาของอวี่ฉางอิงแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม นางควงหอกยาวพุ่งเข้าโจมตีพวกมัน นางไม่ได้จงใจออมมือ แต่กลับรู้สึกได้ว่าสัตว์อสูรเหล่านี้ดูเหมือนจะได้รับคำสั่งอะไรบางอย่าง จึงไม่กล้าจู่โจมนางอย่างเต็มกำลัง

อวี่ฉางอิงรู้ทันเจตนาของอีกฝ่ายดี

แต่นางก็ไม่ได้เปิดโปง

เพราะนางจะโจมตีจนกว่าอีกฝ่ายจะตระหนักได้ว่า การ 'ออมมือ' ของเขานั้นช่างเป็นเรื่องที่โง่เขลาเพียงใด

อวี่ฉางอิงรับมือสัตว์อสูรทั้งสี่เพียงลำพัง การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด สัตว์อสูรทั้งสี่ถูกโจมตีจนต้องถอยร่น พวกมันทำได้เพียงตั้งรับอย่างต่อเนื่อง จนท้ายที่สุดเพื่อรักษาชีวิตรอด พวกมันก็จำต้องทุ่มสุดตัว

สีหน้าของเปียนหยวนซิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย ไม่น่าเชื่อว่าระดับการฝึกตนของฉางอิงจะบรรลุถึงระดับวิญญาณจักรพรรดิขั้นสามแล้ว!

พรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียรของนางช่างล้ำเลิศยิ่งนัก

เปียนหยวนซิงจ้องมองเงาร่างยามต่อสู้ของอวี่ฉางอิงตาไม่กะพริบ ท่วงท่าของนางช่างสง่างามหาญกล้า มีทั้งด้านที่อ่อนโยนและเข้มแข็ง

หัวใจของเขาตกหลุมรักนางอย่างไม่รู้ตัว ในสายตากลับมีเพียงเงาร่างของนาง ราวกับว่าสรรพสิ่งรอบกายล้วนไร้ตัวตน

และในยามนี้ สัตว์อสูรทั้งสี่ที่รับรู้ได้ถึงการเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ของเจ้านาย:

"..."

เจ้านายขอรับ ท่านเคยนึกถึงความรู้สึกของพวกเราบ้างหรือไม่? พวกเรากำลังโดนทุบตีอยู่นะ ท่านไม่เห็นหรือ!!!

เมื่อสัตว์อสูรทั้งสี่ร่วมมือกัน ก็ยังไม่อาจต้านทานอวี่ฉางอิงได้เลยแม้แต่น้อย

ไม่นานนัก สิงโตพิรุณโลหิตสวรรค์และสัตว์วิญญาณมายาก็บาดเจ็บสาหัสจนทรุดลงกับพื้น ลุกไม่ขึ้นอีกเลย

อวี่ฉางอิงตวัดหอกยาวในมืออีกครั้ง ปลายหอกแทงทะลุร่างของงูยักษ์เกราะเพลิง มันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ร่างกายบิดเร่าด้วยความทรมาน

ในที่สุดเปียนหยวนซิงก็ได้สติกลับคืนมา ใบหน้าของเขาซีดเผือด รีบเรียกสัตว์อสูรทั้งสี่กลับคืนมา ทว่าในพริบตาต่อมา หอกยาวที่อาบชโลมไปด้วยเลือดสดๆ ก็จ่ออยู่ที่ลำคอของเขาแล้ว สัมผัสเย็นเยียบทำให้เขารู้สึกหนาวเหน็บไปถึงกระดูก

"เอาป้ายคำสั่งออกมา"

น้ำเสียงของอวี่ฉางอิงเย็นชาและเด็ดขาด ไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง

เมื่อเปียนหยวนซิงได้ยินเช่นนั้น เขาก็มองนางด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน เขาค่อยๆ ยกมือขึ้น หยิบป้ายคำสั่งออกจากอกเสื้อ แล้วยื่นส่งให้ตรงหน้าอวี่ฉางอิง

ไม่ไกลออกไปนัก จินไท่ถูกฮู่เพ่ยกวงกดลงกับพื้นจนไร้ทางสู้ เมื่อเห็นว่าอวี่ฉางอิงกำลังจะบีบป้ายคำสั่งของเปียนหยวนซิงให้แหลกคามือ—

"พี่สาว อย่าทำนะ!"

เขาร้องตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

กร๊อบ!

ป้ายคำสั่งแตกสลาย

เปียนหยวนซิงถูกส่งตัวออกไปทันที

ส่วนอวี่ฉางอิงก็รั้งหอกยาวกลับมา แล้วหันไปมองทางจินไท่ พร้อมกับเผยรอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดออกมา

หัวใจของจินไท่กระตุกวูบ

"เจ้าก็ออกไปเสียเถอะ!"

ฮู่เพ่ยกวงกล่าวอย่างดุดัน

สิ้นเสียง เขาก็ซัดหมัดเข้าใส่ป้ายคำสั่งในอกเสื้อของจินไท่จนแตกกระจาย

จินไท่ก็ถูกคัดออกเช่นกัน

ฮู่เพ่ยกวงทรุดตัวลงนั่งบนพื้น หอบหายใจอย่างหนักหน่วง ในใจรู้สึกแปลกใจยิ่งนัก ระดับการฝึกตนของจินไท่เป็นเพียงแค่ระดับวิญญาณแท้จริงขั้นเจ็ด เหตุใดจึงสามารถต่อสู้กับตนได้หลายกระบวนท่าถึงเพียงนี้ หรือว่าเป็นเพราะตนอ่อนแอลงงั้นหรือ?

เมื่อคิดถึงตรงนี้ อารมณ์ของฮู่เพ่ยกวงก็ขุ่นมัวลงทันที

"เยียนเยียน ฉางอิง..."

เขาหันขวับไป กำลังจะเอ่ยปากบ่นกับพวกนาง แต่กลับพบว่าพวกนางทั้งสองหายตัวไปเสียแล้ว

คนหายไปไหนแล้ว?!

ฮู่เพ่ยกวงรีบลุกขึ้นยืน กวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว

เขากัดฟันกรอดพลางบ่นพึมพำ

"เหตุใดถึงจากไปโดยไม่บอกกล่าวกันสักคำ?"

...

หลังจากที่เฉิ่นเยียนและอวี่ฉางอิงจากไป พวกนางก็เดินหน้าปฏิบัติการล่าเหยื่อต่อไป

เพียงคืนเดียว พวกนางก็คัดคนออกไปได้กว่ายี่สิบคน

นอกจากพวกนางแล้ว ทางด้านพวกจูเก๋อโย่วหลินก็ไม่ได้หยุดพักในช่วงเวลานี้เช่นกัน

ผู้คนเบื้องนอกแดนลับต่างเป็นประจักษ์พยานถึงอันดับของสำนักเฉียนคุนที่พุ่งขึ้นจากอันดับห้ามาเป็นอันดับสาม และจากอันดับสามพุ่งทะยานขึ้นสู่อันดับสอง!

ยามนี้ คะแนนของสำนักเฉียนคุนและสำนักจี๋เต้าสูสีกันมาก ขอเพียงคนของสำนักเฉียนคุนคัดศิษย์รุ่นเยาว์ออกไปได้อีกสิบกว่าคน ก็จะสามารถเบียดสำนักจี๋เต้าตกจากตำแหน่งอันดับหนึ่งได้แล้ว

มีคนอุทานด้วยความตื่นตะลึง

"สวรรค์ ผลงานของสำนักเฉียนคุนในปีนี้ช่างน่าตกตะลึงพรึงเพริดเสียจริง!"

"นั่นสิ เดิมทีคิดว่าพวกเขาจะทำผลงานได้ดีที่สุดก็แค่อันดับสาม ไม่คิดเลยว่าจะสามารถเบียดเข้ามาอยู่ในสองอันดับแรกได้ อีกทั้งยังตามหลังอันดับหนึ่งอยู่อีกไม่ไกลด้วย"

"พวกเจ้าคิดว่าพวกเขาจะสามารถแซงหน้าสำนักจี๋เต้าขึ้นเป็นอันดับหนึ่งได้หรือไม่?"

"ข้าว่ามีความเป็นไปได้อยู่นะ!"

"พวกเจ้าสังเกตเห็นหรือไม่ว่าศิษย์สายตรงทั้งแปดคนที่ผู้อาวุโสฉีแห่งสำนักเฉียนคุนรับไว้ ล้วนทะลวงเข้าสู่ระดับวิญญาณจักรพรรดิกันหมดแล้ว? ที่สำนักเฉียนคุนสามารถไต่อันดับขึ้นมาได้สูงถึงเพียงนี้ พวกเขาต้องเป็นกำลังสำคัญอย่างแน่นอน!"

"ได้ยินมาว่าพวกเขาก็มาจากดินแดนภพเบื้องล่างเช่นกัน ไม่น่าเชื่อเลยว่าภพเบื้องล่างจะมีต้นกล้าอัจฉริยะมากมายถึงเพียงนี้ ข้ารู้สึกว่าพรสวรรค์ของพวกเขาสูงส่งยิ่งกว่าเหวินเหรินจี้แห่งตำหนักเฉิงอวิ๋นเสียอีก"

"แน่นอนอยู่แล้ว"

"พวกเจ้าลองเดาดูสิว่า ในบรรดาศิษย์ทั้งแปดคนของผู้อาวุโสฉี ผู้ใดแข็งแกร่งที่สุด?"

"เผยซู่ที่ต่อสู้กับอู๋หม่าหลิงอย่างไรเล่า!"

"ข้าคิดว่าเป็นจูเก๋อโย่วหลิน"

"จูเก๋อโย่วหลินยังนับว่าแข็งแกร่งที่สุดไม่ได้หรอก เขาก็แค่มีความได้เปรียบในการแข่งขันรอบคัดออกในแดนลับเท่านั้น หากเป็นการต่อสู้แบบตัวต่อตัว เขาเอาชนะไม่ได้แน่"

"เซียวเจ๋อชวนกระมัง"

"เท่าที่ดูมาจนถึงตอนนี้ ข้าคิดว่าในบรรดาพวกเขาแปดคน เด็กสาวที่ชื่อเฉิ่นเยียนนั่นอ่อนแอที่สุดแล้ว"

เมื่อได้ยินประโยคสุดท้าย หลายคนก็พยักหน้าเห็นด้วย

เพราะขนาดไป๋อู๋หมิงที่มีระดับการฝึกตนเพียงระดับวิญญาณแท้จริงขั้นสิบ เฉิ่นเยียนก็ยังเอาชนะไม่ได้เลย