บทที่ 16

บทที่ 16 โลกใบนี้ช่างอันตรายเหลือเกิน

เช้าวันรุ่งขึ้น

หลี่ฉี่หมิงตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อเก็บข้าวของสัมภาระของตัวเอง

ความจริงก็ไม่มีอะไรมาก มีเพียงเงินไม่กี่ตำลึงเท่านั้น

แม้แต่เสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนก็ไม่มี เพราะที่มีอยู่ล้วนเป็นชุดเด็กรับใช้

หลังจากนี้ชุดเด็กรับใช้เหล่านี้คงไม่มีโอกาสได้ใส่อีกแล้ว เมื่อคืนเขาจึงยกให้ลูกน้องคนหนึ่งไปเสีย

หลี่ฉี่หมิงมายืนที่หน้าประตูโรงเตี๊ยมไหลฝู เขาเหลียวหลังกลับไปมองแวบหนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป

ไม่นานนักเขาก็มาถึงสำนักยุทธ์หลงอิน

สำนักยุทธ์หลงอินนั้นดูยิ่งใหญ่อลังการ สถาปัตยกรรมดูเก่าแก่ทว่าหรูหรา เป็นสิ่งปลูกสร้างที่ใหญ่ที่สุดในเมือง

และยังเป็นขุมกำลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเมืองหลงเฉวียนอย่างไร้ข้อกังขา!

ว่ากันว่าสำนักยุทธ์หลงอินแห่งนี้มีประวัติศาสตร์ยาวนานถึงสามร้อยปีแล้ว!

เรียกได้ว่ามีรากฐานที่มั่นคงยิ่งนัก

อย่าได้ดูแคลนเวลาสามร้อยปีนี้เชียว ตามประวัติศาสตร์ที่หลี่ฉี่หมิงเคยรู้มา ในโลกโบราณชาติก่อน แทบไม่มีราชวงศ์ไหนที่สามารถยืนหยัดอยู่ได้นานขนาดนี้โดยไม่ถูกโค่นล้ม

โดยเฉลี่ยแล้วอายุขัยของราชวงศ์หนึ่งมักจะอยู่ไม่ถึงสองร้อยปีด้วยซ้ำ

ทว่าสำนักยุทธ์หลงอินกลับดำรงอยู่มาได้ถึงสามร้อยปี!

ในรัศมีร้อยลี้แห่งนี้ สำนักแห่งนี้จึงเปรียบเสมือนสัตว์ร้ายยักษ์ที่ไร้คู่ต่อสู้!

แม้กระทั่งทางการเองยังต้องไว้หน้าสำนักยุทธ์หลงอินถึงเจ็ดส่วน!

'ก้าวเดินครั้งนี้ของข้าถูกต้องแล้ว!'

หลี่ฉี่หมิงลอบพยักหน้าในใจ จุดประสงค์ของเขาคือการหาที่พึ่งพิง เพื่อจะมีชีวิตอยู่อย่างปลอดภัย ไม่ถูกนักรบที่แข็งแกร่งหรือปีศาจฆ่าตายไปส่งๆ

เพื่อซื้อเวลาให้ตัวเองได้เติบโต!

ในเมื่ออุตส่าห์เข้าสำนักยุทธ์ได้แล้ว ขั้นตอนต่อไปก็คือต้องแข็งแกร่งขึ้นให้เร็วที่สุด!

สาเหตุสำคัญที่ทุกคนอยากเข้าสำนักยุทธ์หลงอินและแย่งชิงตำแหน่งศิษย์สายนอกกัน นอกจากชื่อเสียงแล้ว ยังมีอีกเหตุผลหนึ่งนั่นคือการฝึกยุทธ์!

แม้ 'หมัดพยัคฆ์คำรน' จะเป็นวรยุทธ์แขนงหนึ่ง แต่มันก็เป็นเพียงวิชาที่ไม่นับเป็นลำดับขั้นเท่านั้น

ทว่าสำนักยุทธ์หลงอินที่มีประวัติศาสตร์ยาวนาน ว่ากันว่ามีหอตำราสูงสามชั้นที่เต็มไปด้วยคัมภีร์วรยุทธ์ล้ำค่า!

'แบบนี้มันปลอดภัยกว่าการไปแอบแตะศพตั้งเยอะ แถมการแตะศพดรอปของก็ไม่แน่นอน ไม่แน่ว่าจะมีวิชาวรยุทธ์ให้เก็บหรือเปล่า...'

ที่สำคัญที่สุดคือ การแตะศพมีความเสี่ยง!

ตอนนี้พลังของเขาต่ำเตี้ยเหลือเกิน

โลกภายนอกอันตรายเกินไป เร้นกายอยู่ในสำนักยุทธ์นี่ยแหละคือทางเลือกที่ฉลาดที่สุด!

หลี่ฉี่หมิงนึกถึงนิยายออนไลน์ในชาติก่อนที่เคยอ่าน ตัวเอกบางคนเร้นกายอยู่ในป่าลึกเป็นพันปี พอออกจากป่ามาก็ไร้เทียมทานไปทั่วหล้า!

เขาเตรียมจะทำแบบนั้นแหละ!

จะเร้นกายก็ต้องเร้นให้ถึงที่สุด!

แน่นอนว่าเขาอาจจะอายุไม่ยืนยาวขนาดนั้น... เพราะยังไม่เคยได้ยินว่าโลกใบนี้มีคนที่มีอายุถึงพันปีเลย

แม้แต่คนที่อายุหลายร้อยปีก็ยังไม่เห็นจะมี

ในขณะที่กำลังคิดเรื่อยเปื่อยอยู่นั้น ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าหลี่ฉี่หมิง

"พี่ฉี่หมิง ข้าชื่อหวังเจี๋ยขอรับ"

หวังเจี๋ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความประหม่า

เขาคนนี้ก็คือหลานชายตัวน้อยของหลงจู๊หวังนั่นเอง

และเป็นคนที่หลงจู๊หวังกำชับไว้ให้คอยรอรับหลี่ฉี่หมิงอยู่ที่นี่

หวังเจี๋ยตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาก ยืนรออยู่ที่หน้าประตูมานานถึงหนึ่งชั่วยามแล้ว

เพราะไม่มีใครรู้ว่าหลี่ฉี่หมิงจะมาลงทะเบียนเมื่อไหร่

"หวังเจี๋ย"

หลี่ฉี่หมิงพยักหน้าพลางพิจารณาอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า นี่คือเด็กหนุ่มร่างผอมบางที่ดูเหมือนคนขาดสารอาหาร ซึ่งหาได้ยากในหมู่นักรบ เพราะคนที่ฝึกยุทธ์ต่อให้ไม่เป็นชายกล้ามโต แต่อย่างน้อยก็ควรจะมีกล้ามเนื้อให้เห็นบ้าง หรือไม่ก็ควรจะดูแข็งแรงกว่านี้สักหน่อย

หวังเจี๋ยคนนี้ น่าจะมีปัญหาที่สภาพร่างกายมาตั้งแต่เกิด

ขอบเขตวรยุทธ์ทั่วร่างก็ต่ำต้อยยิ่งนัก อยู่เพียงระดับเริ่มต้นของขอบเขตหลอมโลหิตเท่านั้น เรียกได้ว่าอ่อนแอยิ่งกว่าหลี่ฉี่หมิงตอนเริ่มต้นเสียอีก

หน้าตาก็ดูธรรมดาจืดชืด มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นพวกที่ถูกรังแกได้ง่าย...

มิน่าเล่าหลงจู๊หวังถึงได้บอกว่าหวังเจี๋ยมักจะถูกรังแกอยู่เสมอ ท่าทางเหมือนกระสอบทรายให้คนระบายอารมณ์แบบนี้ แม้แต่หลี่ฉี่หมิงเห็นแล้วยังนึกอยากจะซัดสักสองหมัด

หลี่ฉี่หมิงถึงขั้นสงสัยว่า หวังเจี๋ยจะมีพรสวรรค์ 'ร่างกายที่เกิดมาเพื่อถูกรังแก' หรือเปล่า?

"ข้าเข้าสำนักมาทีหลัง ตามหลักแล้วควรเรียกเจ้าว่า ศิษย์พี่หวัง"

หลี่ฉี่หมิงประสานมือเอ่ยออกมา

หวังเจี๋ยตกใจจนรีบโบกไม้โบกมือพัลวันแล้วเอ่ยว่า:

"พี่ฉี่หมิง ท่านอย่าล้อข้าเล่นเลยขอรับ... ในสำนักยุทธ์ไม่ได้นับลำดับอาวุโสตามเวลาที่เข้าสำนักหรอก ที่นี่นับถือผู้แข็งแกร่งเป็นครู!"

"ขอบเขตพลังของท่านสูงกว่าข้า ตามหลักการแล้ว ข้าควรจะเรียกท่านว่าศิษย์พี่ถึงจะถูก!"

หลี่ฉี่หมิงชะงักไปครู่หนึ่ง นี่มันต่างจากที่เขาคิดไว้แฮะ

ทว่านี่คือโลกวรยุทธ์ ทุกอย่างตัดสินกันที่พละกำลัง

พอมาคิดดูแบบนี้ มันก็ดูสมเหตุสมผลดี

"พี่ฉี่หมิง ข้าจะพาท่านไปลงทะเบียนบ้านนะขอรับ เมื่อมีทะเบียนบ้านของสำนักยุทธ์แล้ว ไม่ว่าในใต้หล้านี้ท่านจะไปที่ไหนก็ย่อมได้!"

หวังเจี๋ยเอ่ยด้วยความตื่นเต้น

"ได้ รบกวนเจ้าด้วย"

หลี่ฉี่หมิงไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้เท่าไหร่นัก แต่เขารู้ดีว่าการมีทะเบียนบ้าน โดยเฉพาะทะเบียนบ้านของสำนักยุทธ์ ย่อมต้องเป็นเรื่องดีแน่นอน

ภายในสำนักยุทธ์มีที่สำหรับจัดการเรื่องทะเบียนบ้านโดยเฉพาะ

หลังจากเปลี่ยนทะเบียนบ้านแล้ว หลี่ฉี่หมิงถึงจะได้สลัดคราบเด็กรับใช้ออกไปได้อย่างแท้จริง

เดิมทีเขาจัดอยู่ในกลุ่มเด็กรับใช้ ในสมุดทะเบียนบ้านจะเขียนว่า 'บัญชีไพร่' แต่ตอนนี้กลับเขียนว่า 'บัญชีนักรบ' แทน

ในขณะเดียวกัน เขาก็ได้รับชุดคลุมสีเทาซึ่งเป็นเครื่องแบบสำหรับศิษย์สายนอกมาหนึ่งชุด

หลี่ฉี่หมิงมองชุดคลุมสีเทาในมือด้วยความสงสัย แล้วมองไปที่ชุดคลุมสีเทาแบบเดียวกันบนตัวหวังเจี๋ย... เขาจำได้ว่าพวกฉินอวี่หรือชีเวยเวยไม่ได้ใส่ชุดสีดำหรอกหรือ?

สงสัยก็ต้องถาม

คำตอบที่ได้รับก็คือ ชุดคลุมสีดำเหล่านั้นเป็นของ 'ศิษย์ดีเด่น' ท่ามกลางเหล่าศิษย์สายนอก

ส่วนชุดคลุมสีเทา คือศิษย์สายนอกระดับธรรมดาทั่วไป

การจะกลายเป็น 'ศิษย์ดีเด่น' จำเป็นต้องอยู่ขอบเขตหลอมโลหิตระยะกลางขึ้นไป และในขณะเดียวกันก็ต้องมี 'แต้มผลงาน' ให้กับสำนักถึงระดับหนึ่งด้วย

"แต้มผลงาน?"

หลี่ฉี่หมิงจับใจความสำคัญได้จึงขมวดคิ้วถามออกไป

หวังเจี๋ยพยักหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม:

"ใช่ขอรับ... ในสำนักมี 'หอผลงาน' ภายในนั้นมีภารกิจมากมาย เมื่อทำภารกิจของสำนักสำเร็จ ก็จะได้รับแต้มผลงาน"

"แต้มผลงานมีความสำคัญอย่างยิ่งภายในสำนักยุทธ์ และเป็นสกุลเงินที่แข็งค่าที่สุด สามารถนำไปใช้ซื้ออาวุธ ซื้อคัมภีร์วรยุทธ์ หรือแม้แต่โอสถ..."

"เดี๋ยวก่อน!"

หลี่ฉี่หมิงนวดขมับตัวเอง เขารู้สึกว่าเรื่องนี้มันต่างจากที่เขาจินตนาการไว้เหลือเกิน!

เขาอุตส่าห์อยากจะเร้นกายอยู่สักพันปี รอจนไร้เทียมทานแล้วค่อยออกจากสำนัก ทำไมยังต้องไปทำภารกิจอะไรอีก?

"ภารกิจ? ทำไมถึงต้องมีภารกิจด้วยล่ะ?"

หลี่ฉี่หมิงรู้สึกไม่เข้าใจอย่างยิ่ง

สำนักยุทธ์หลงอินผู้ยิ่งใหญ่ จำเป็นต้องให้คนไปทำภารกิจพวกนี้เพื่ออะไร?

คราวนี้เป็นฝ่ายหวังเจี๋ยที่ชะงักไปบ้าง เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถามคำถามที่จริงจังออกมาข้อหนึ่ง:

"พี่ฉี่หมิง ท่านคิดว่าโลกใบนี้ปลอดภัยไหมขอรับ?"

หลี่ฉี่หมิงส่ายหน้าโดยไม่ต้องหยุดคิด

"แต่ถ้าข้าบอกท่านว่า ความไม่ปลอดภัยในตอนนี้ เป็นสถานการณ์ที่มีผู้คนจำนวนมหาศาลยอมลงมือเพื่อปกป้องรักษามันเอาไว้ล่ะขอรับ?" หวังเจี๋ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก

หลี่ฉี่หมิงใจสั่นสะท้าน

"ใช่แล้ว สำนักยุทธ์หลงอินก็คือตัวตนเช่นนั้น... อย่ามองว่าภายในเมืองหลงเฉวียนดูเหมือนจะมีอันตรายมากมาย แต่ว่า... โลกภายนอกกำแพงเมืองนั้นอันตรายยิ่งกว่า!"

"ทั้งเหล่าปีศาจ ผู้ฝึกมาร นักรบที่บ้าคลั่งการเข่นฆ่า โจรป่า และเหล่าคนชั่วที่มีอยู่ดาษดื่น! แถมยังมีสิ่งวิปริตลี้ลับปรากฏออกมาไม่ซ้ำหน้า!"

"ในแต่ละวันจะมีผู้คนล้มตายเป็นจำนวนมหาศาล ซากศพเกลื่อนกลาด เลือดไหลนองเป็นสายน้ำอยู่บ่อยครั้ง"

"หากไม่มีเหล่านักรบฝ่ายธรรมะอย่างพวกเราออกโรงปกป้องรักษาไว้ โลกทั้งใบก็คงจะพินาศย่อยยับในพริบตา ราษฎรคงต้องอยู่อย่างทุกข์ยากลำบาก"

"การผดุงความยุติธรรมให้แก่โลก คือเจตนารมณ์ดั้งเดิมของท่านปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนัก 'หลงอิ้งเทียน' และนี่คือคำสอนประจำสำนักที่สืบทอดกันมาทุกยุคทุกสมัย!"

หลี่ฉี่หมิงฟังจนหูอื้ออึงไปหมด ในขณะเดียวกันเขาก็รู้สึกหนาวสั่นไปถึงขั้วหัวใจ

นึกไม่ถึงเลยว่าสำนักยุทธ์จะเป็นสำนักยุทธ์เช่นนี้ และยิ่งนึกไม่ถึงว่าโลกใบนี้จะอันตรายถึงขนาดนั้น!

มันเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการไปไกลโข!

"พี่ฉี่หมิง วางใจเถอะขอรับ สำนักยุทธ์จะไม่บังคับให้ท่านไปทำภารกิจที่ท่านทำไม่ไหวหรอก... ปกติข้าก็จะไปรวมกลุ่มกับคนอื่น คอยช่วยงานที่ต้องใช้แรงงานหนักๆ ก็จะพอแบ่งแต้มผลงานมาได้บ้าง..."

หวังเจี๋ยเห็นว่าสีหน้าของหลี่ฉี่หมิงดูไม่ค่อยดีนัก จึงรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนาทันที