เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

บทที่ 22 เวทมนตร์โบราณ: คาถาอัญเชิญขั้นสูง

บทที่ 22 เวทมนตร์โบราณ: คาถาอัญเชิญขั้นสูง

บทที่ 22 เวทมนตร์โบราณ: คาถาอัญเชิญขั้นสูง


รอนนั่งอยู่ตรงที่นั่งด้านหลังสุดของรถม้า สายตาของเขาทอดยาวไปยังป่าต้องห้ามที่ปกคลุมไปด้วยความมืดมิด ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงเล็กน้อย "เพื่อน... ฉันว่าเรื่องการเข้าป่าต้องห้ามนี่... เราเอาไว้ค่อยคุยกันทีหลังดีกว่านะ?"

"โธ่เอ๊ย! รอน น้องชายสุดที่รัก!" จอร์จโอบไหล่รอนเอาไว้ "เธอไม่รู้สึกตื่นเต้นกับชีวิตในฮอกวอตส์เลยเหรอ?"

เฟร็ดพูดต่อ "วิเซ็ตเก่งมากเลยนะ! เวทมนตร์ของเขาสุดยอดจริงๆ ต่อให้พวกเราต้องเข้าป่าต้องห้าม ก็ไม่ต้องกลัวอะไรเลยล่ะ!"

ลี จอร์แดนพยักหน้าเห็นด้วย "ใช่แล้ว! พ่อฉันบอกว่าพวกเซนทอร์ในป่าต้องห้ามเป็นมิตรมาก ถ้าเราโชคดีอาจจะได้เจอพวกเขาก็ได้นะ!"

"เอ่อ... ฉันขอไม่เอาด้วยคนนะ" รอนส่ายหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย "พี่ลืมเรื่องแมงมุมยักษ์ตาบอดที่เคยเจอคราวก่อนไปแล้วหรือไง?"

"นั่นมันก็แค่อุบัติเหตุน่า!" เฟร็ดหัวเราะร่วน "แถมตอนนั้นเราก็หนีรอดมาได้ไม่ใช่เหรอ? คราวนี้เรามีวิเซ็ตอยู่ด้วย รับรองว่าปลอดภัยหายห่วง!"

วิเซ็ตมองดูสามสหายที่กำลังตื่นเต้นกับแผนการผจญภัยในป่าต้องห้าม พลางถอนหายใจในใจ "ดูเหมือนฉันจะถูกดึงเข้าไปพัวพันกับเรื่องวุ่นวายซะแล้วสิ"

รถม้าค่อยๆ เคลื่อนตัวไปตามถนนลูกรังที่ทอดยาว มุ่งหน้าสู่ปราสาทฮอกวอตส์ที่ตั้งตระหง่านอยู่บนหน้าผาสูงชัน ท่ามกลางความมืดมิดของยามราตรี ดวงดาวระยิบระยับบนท้องฟ้าเปรียบเสมือนแสงนำทางให้เหล่านักเรียนใหม่ก้าวเข้าสู่โลกแห่งเวทมนตร์อันน่าหลงใหล

เมื่อรถม้าจอดเทียบที่หน้าประตูใหญ่ของปราสาทฮอกวอตส์ นักเรียนทั้งหมดก็ทยอยลงจากรถม้า และเดินตามศาสตราจารย์มักกอนนากัลเข้าไปในห้องโถงใหญ่

ห้องโถงใหญ่ของฮอกวอตส์กว้างขวางโอ่โถง เพดานสูงลิ่วที่มองเห็นท้องฟ้าจำลองในยามค่ำคืน โต๊ะยาวสี่ตัวตั้งเรียงรายอยู่กลางห้อง สำหรับนักเรียนจากทั้งสี่บ้าน

นักเรียนเก่าที่นั่งประจำที่อยู่แล้วต่างพากันส่งเสียงพูดคุยและหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคักและมีชีวิตชีวา

ศาสตราจารย์มักกอนนากัลเดินนำหน้านักเรียนใหม่ไปหยุดยืนอยู่ที่หน้าโต๊ะตัวหนึ่ง ซึ่งมีหมวกคัดสรรวางอยู่บนเก้าอี้สามขา

"ยินดีต้อนรับสู่ฮอกวอตส์!" ศาสตราจารย์มักกอนนากัลกล่าวเสียงดังฟังชัด "ก่อนที่พวกเธอจะเข้าร่วมงานเลี้ยงต้อนรับ พวกเธอจะต้องผ่านพิธีคัดสรรเสียก่อน พิธีนี้จะกำหนดว่าพวกเธอจะได้เข้าไปอยู่บ้านไหนในฮอกวอตส์ ซึ่งมีทั้งหมดสี่บ้านด้วยกัน ได้แก่ กริฟฟินดอร์ ฮัฟเฟิลพัฟ เรเวนคลอ และสลิธีริน"

"แต่ละบ้านต่างก็มีประวัติศาสตร์อันยาวนานและมีคุณสมบัติที่แตกต่างกันออกไป หมวกคัดสรรใบนี้จะทำหน้าที่ประเมินความสามารถและอุปนิสัยของพวกเธอ เพื่อเลือกบ้านที่เหมาะสมที่สุดให้กับพวกเธอแต่ละคน"

เมื่อศาสตราจารย์มักกอนนากัลพูดจบ หมวกคัดสรรก็ขยับตัวเล็กน้อย รอยแยกตรงขอบหมวกเปิดออกกว้างราวกับปาก และเริ่มร้องเพลงคัดสรร

เนื้อเพลงของหมวกคัดสรรบรรยายถึงประวัติความเป็นมาและคุณสมบัติของแต่ละบ้าน ทำให้นักเรียนใหม่ต่างตั้งใจฟังอย่างจดจ่อ

เมื่อหมวกคัดสรรร้องเพลงจบ ศาสตราจารย์มักกอนนากัลก็หยิบรายชื่อนักเรียนใหม่ออกมาและเริ่มขานชื่อทีละคน

"แฮนนาห์ อับบอต!"

เด็กหญิงผมสีบลอนด์เดินก้าวออกไปข้างหน้าด้วยท่าทางประหม่า ศาสตราจารย์มักกอนนากัลสวมหมวกคัดสรรลงบนหัวของเธอ

"ฮัฟเฟิลพัฟ!" หมวกคัดสรรตะโกนเสียงดัง

เสียงปรบมือดังเกรียวกราวจากโต๊ะฮัฟเฟิลพัฟ แฮนนาห์เดินไปนั่งที่โต๊ะด้วยรอยยิ้มโล่งใจ

การคัดสรรดำเนินต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงคิวของวิเซ็ต

"วิเซ็ต เลิฟกู๊ด!" ศาสตราจารย์มักกอนนากัลขานชื่อของเขา

วิเซ็ตเดินก้าวออกไปข้างหน้าอย่างใจเย็น ท่ามกลางสายตาจับจ้องของนักเรียนทั้งห้องโถง เขาเดินไปนั่งบนเก้าอี้สามขา และศาสตราจารย์มักกอนนากัลก็สวมหมวกคัดสรรลงบนหัวของเขา

"อืม..." เสียงของหมวกคัดสรรดังก้องอยู่ในหัวของวิเซ็ต "เด็กน้อยผู้มีความลับมากมาย... ฉันสัมผัสได้ถึงพลังอันน่าทึ่งในตัวเธอ... พลังแห่งออบสคูเรียล... และเวทมนตร์โบราณอันแสนลึกลับ..."

"เธอมีความกล้าหาญที่ซ่อนอยู่ภายใน... ความฉลาดหลักแหลม... และความมุ่งมั่นที่จะปกป้องคนที่เธอรัก... แต่ฉันก็สัมผัสได้ถึงความเยือกเย็นและความทะเยอทะยานที่ซ่อนอยู่ลึกๆ เช่นกัน..."

"ยากจังเลยนะ... เธอเหมาะกับบ้านไหนกันแน่... กริฟฟินดอร์... หรือเรเวนคลอดีล่ะ?" หมวกคัดสรรพึมพำอย่างลังเล

วิเซ็ตนั่งนิ่งเงียบ ปล่อยให้หมวกคัดสรรตัดสินใจ

"อืม... ฉันว่าฉันรู้แล้วล่ะ!" หมวกคัดสรรตะโกนเสียงดัง "เรเวนคลอ!"

เสียงปรบมือดังกึกก้องจากโต๊ะเรเวนคลอ โช แชง และเพเนโลพี ลุกขึ้นยืนปรบมือต้อนรับเขาด้วยความดีใจ

วิเซ็ตเดินไปนั่งที่โต๊ะเรเวนคลอ ท่ามกลางเพื่อนร่วมบ้านใหม่ของเขา เขาเริ่มรู้สึกผ่อนคลายและสัมผัสได้ถึงบรรยากาศอันอบอุ่นและเป็นกันเองของบ้านเรเวนคลอ

หลังจากพิธีคัดสรรเสร็จสิ้น อาจารย์ใหญ่ดัมเบิลดอร์ก็กล่าวต้อนรับนักเรียนใหม่ และงานเลี้ยงต้อนรับก็เริ่มต้นขึ้น อาหารค่ำมื้ออร่อยถูกเสิร์ฟบนโต๊ะ ทุกคนต่างรับประทานอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อยและพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน

ค่ำคืนแรกในฮอกวอตส์ของวิเซ็ตเต็มไปด้วยความประทับใจและความทรงจำอันแสนวิเศษ เขาพร้อมแล้วที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่ในโลกแห่งเวทมนตร์อันน่าตื่นเต้นนี้

จบบทที่ บทที่ 22 เวทมนตร์โบราณ: คาถาอัญเชิญขั้นสูง

คัดลอกลิงก์แล้ว