บทที่ 6 สรรพชีวิตเข้าเฝ้า! ความแตกต่างของสองเส้นเวลา!

ภูเขาจักรพรรดิมนุษย์

หลินเจามองดูหน้าต่างกลุ่มแชต

สายตาของเขามองตัวอักษร 'เยี่ยเฮย (มหาจักรพรรดิเบนซ์)' ของสมาชิกกลุ่มเป็นพิเศษอยู่หลายแวบ

"เยี่ยฝานในขั้นนี้น่าจะยังไม่ได้โดยสารเก้ามังกรลากโลงไปยังเป่ยโต่วเพื่อก้าวเข้าสู่เส้นทางการบำเพ็ญเพียร"

หลินเจาคิดในใจ

แน่นอน

นี่ไม่ใช่สิ่งที่สำคัญที่สุด

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเส้นเวลาที่เขาอยู่กับเส้นเวลาที่เยี่ยฝานอยู่นั้นเกี่ยวข้องกันหรือไม่!?

โลกที่ทั้งสองฝ่ายอยู่เป็นโลกใบเดียวกันหรือไม่?

จักรวาลเจ้อเทียนทางฝั่งของเยี่ยฝาน

มีบุคคลเช่นเขาอยู่ด้วยหรือ?

นี่คือปัญหาที่เกี่ยวข้องกับทฤษฎีจักรวาลคู่ขนาน!

ทว่า...

หลินเจาคาดเดาว่าทั้งสองฝ่ายน่าจะอยู่ในโลกใบเดียวกัน

อย่างไรเสีย ก็ต้องดูด้วยว่าหัวหน้ากลุ่มแชตคือใคร

หวงเทียนตี้!

เจ้าหนูกินนม!

หากโลกที่หลินเจาอยู่กับโลกของเยี่ยฝานไม่ใช่ใบเดียวกัน เช่นนั้นกลุ่มแชตนี้ก็คงไม่มีความหมายอะไรมากนัก

เพราะในอนาคตทุกคนย่อมไม่รู้จักกันอยู่แล้ว

จักรวาลเจ้อเทียนในต้นฉบับเดิมไม่มีบุคคลเช่นหลินเจาอยู่เลยแม้แต่น้อย

หากเยี่ยฝานกับหลินเจาอยู่ต่างโลกกัน

เช่นนั้นในอนาคตพวกเขาก็ย่อมต้องไม่รู้จักกัน

การคงอยู่ของกลุ่มแชต

ก็เป็นสิ่งที่พิสูจน์อะไรได้มากมายแล้ว

หลินเจาในอนาคตคุ้นเคยกับหวงเทียนตี้ เช่นนั้นก็ต้องรู้จักกับเยี่ยเทียนตี้อย่างแน่นอน ในเมื่อทุกคนต่างรู้จักมักคุ้นกัน เช่นนั้น 'พวกเขา' ในกลุ่มก็ต้องอยู่ในโลกใบเดียวกันอย่างแน่นอน

เมื่อคิดถึงตรงนี้

หลินเจาจึงค่อยๆ วางใจลง

เขาปิดหน้าต่างแชตตรงหน้า จากนั้นสายตาก็มองออกไปนอกภูเขาจักรพรรดิมนุษย์——

นอกภูเขา

ตัวแทนจากหมื่นเผ่าพันธุ์ต่างทยอยเดินทางมาเข้าเฝ้า

ในจักรวาลยังมีขุมกำลังอีกไม่น้อยที่ก้าวเข้าสู่เส้นทางดาราโบราณมุ่งหน้าสู่เป่ยโต่ว เตรียมตัวมาเข้าเฝ้าเพื่อแสดงความเคารพต่อเขาผู้เป็นจักรพรรดิมนุษย์องค์ใหม่

หลินเจาเลิกคิ้วเล็กน้อย

เขาไม่ได้รีบร้อนที่จะเรียกพบพวกมัน

แต่กลับหลับตาลงตามลำพัง อย่างไรเสียก็ยังมีขุมกำลังอีกไม่น้อยที่กำลังเดินทางมาเข้าเฝ้า รอให้ถึงตอนนั้นแล้วค่อยพบพร้อมกันเลยทีเดียวก็แล้วกัน

เขาคร้านที่จะพบทีละคน

"หืม?"

ในตอนนั้นเอง

หลินเจาพลันมองเห็นเรื่องที่น่าสนใจเรื่องหนึ่ง

…

…

นอกภูเขาจักรพรรดิมนุษย์

ตัวแทนจากหมื่นเผ่าพันธุ์เฝ้ารออยู่ที่นี่อย่างเงียบสงบ

ไม่ว่าจะเป็นราชวงศ์ไท่กู่ หรือราชวงศ์ธรรมดา พวกมันล้วนเดินทางมากันหมดแล้ว จักรพรรดิมนุษย์ไม่ได้กล่าวอย่างชัดเจนว่าจะไม่พบพวกมัน นั่นก็หมายความว่าเวลายังมาไม่ถึง

ไม่มีผู้ใดกล้าจากไปโดยพลการ

ทว่า

การต้องยืนอยู่ร่วมกับเผ่ามนุษย์ที่ 'ต่ำต้อย' มากมาย

กลับทำให้เผ่าไท่กู่บางคนรู้สึกอึดอัดใจอยู่บ้าง

ทั้งสองฝ่ายต่างส่งสายตาจ้องมองกัน

และแล้วก็เกิดการโต้เถียงกันขึ้นที่นอกภูเขาจักรพรรดิมนุษย์

ตามหลักแล้ว เรื่องเช่นนี้ไม่มีทางเกิดขึ้นได้เลยในอดีต

อย่างไรเสีย

เผ่ามนุษย์แห่งเป่ยโต่วเมื่ออยู่ต่อหน้าเผ่าไท่กู่

ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้เลยแม้แต่น้อย นับเป็นได้เพียงทาสและอาหารเลือดเท่านั้น

ทว่าวันเวลาได้เปลี่ยนไปแล้ว

ตามการบรรลุมรรคาอย่างแข็งแกร่งของหลินเจา

สถานะของเผ่ามนุษย์ทั่วทั้งเป่ยโต่วก็สูงขึ้นตามไปด้วย

ต่อให้เป็นเผ่าไท่กู่ก็ไม่กล้ารังแกพวกเขาโดยพลการอีกต่อไป

ด้วยเหตุนี้เอง

เผ่ามนุษย์แห่งเป่ยโต่วจึงเริ่มผงาดขึ้น

ขณะนี้ ภายนอกภูเขาจักรพรรดิมนุษย์ ผู้ฝึกปราณขั้นตำหนักเต๋าของเผ่ามนุษย์ตัวเล็กๆ ผู้หนึ่ง ถึงกับกล้ายั่วยุราชาไท่กู่ระดับเซียนขั้นสามอย่างบ้าคลั่งแล้ว

"เข้ามาสิ!"

"แน่จริงเจ้าก็ฆ่าข้าสิ!"

ผู้ฝึกปราณเผ่ามนุษย์ผู้นั้นยั่วยุอย่างไม่เกรงกลัว เขาชี้ไปยังภูเขาจักรพรรดิมนุษย์พลางกล่าวเสียงดัง: "แน่จริงเจ้าก็ฆ่าข้า... ภายในภูเขาจักรพรรดิมนุษย์ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์สูงสุดของเผ่ามนุษย์ ต่อหน้าจักรพรรดิมนุษย์ผู้สูงสุดของเผ่าข้าสิ!"

"มา!"

"ฆ่าข้า!"

"ฆ่าข้าสิ!"

"ข้าขอร้องให้เจ้าฆ่าข้าเลย!"

ผู้ฝึกปราณเผ่ามนุษย์ผู้นั้นยังคงยั่วยุอย่างต่อเนื่อง

เมื่อเห็นภาพนี้

สีหน้าของราชาไท่กู่ผู้นั้นก็พลันมืดครึ้ม

มดปลวกตรงหน้าเห็นอยู่ชัดๆ ว่าเป็นเพียงผู้ฝึกปราณขั้นตำหนักเต๋าคนหนึ่งเท่านั้น

เพียงแค่เขาถลึงตาก็สามารถฆ่าให้ตายได้แล้ว

ทว่า

เขากลับไม่กล้าลงมือ

อย่างไรเสียสถานที่แห่งนี้ก็คือภูเขาจักรพรรดิมนุษย์

จักรพรรดิมนุษย์องค์ใหม่ผู้นั้นอาจจะกำลังมองดูอยู่ภายในภูเขาก็เป็นได้

หากเขาเกล้าลงมือขึ้นมา?

เกรงว่ามดปลวกตรงหน้ายังไม่ทันได้ตกตาย เขาก็คงต้องตายไปก่อนแล้ว...

เมื่อคิดถึงตรงนี้

ราชาไท่กู่ผู้นี้จึงทำได้เพียงตอบรับด้วยความเงียบงัน

เขาปล่อยให้มดปลวกตรงหน้ายั่วยุตนเองอย่างไม่เกรงกลัว สุดท้ายก็ยังคงไม่กล้าลงมือ

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"

"กลัวแล้วหรือ?"

"ขี้ขลาดแล้วหรือ?"

"ข้าจะบอกเจ้าให้รู้ไว้!"

"ตอนนี้เผ่ามนุษย์ของข้าก็มีที่พึ่งพิงแล้ว!"

"ตอนนี้เผ่ามนุษย์ของข้าก็มีจักรพรรดิโบราณคอยสยบยุคสมัยนี้แล้ว!"

"เมื่อก่อนข้าไม่สน!"

"แต่ตอนนี้? หมื่นเผ่าพันธุ์ไท่กู่ของพวกเจ้าจงหมอบคลานอย่างเจียมเนื้อเจียมตัวไปซะ!"

"ยุคสมัยนี้คือใต้หล้าของเผ่ามนุษย์ข้า!"

ผู้ฝึกปราณเผ่ามนุษย์ผู้นั้นหัวเราะเสียงดังอย่างไม่เกรงกลัว

คำพูดของเขาประโยคนี้ดึงดูดให้เผ่ามนุษย์ไม่น้อยส่งเสียงเห็นด้วย

"ดี!"

"พูดได้ดี!"

"ในยุคสมัยนี้ ข้าจะไปสนหมื่นเผ่าพันธุ์ไท่กู่บ้าบออะไรของพวกเจ้า? ต่อให้เป็นมังกรเจ้าก็ต้องขดตัว! ต่อให้เป็นพยัคฆ์เจ้าก็ต้องหมอบลง!"

"ไม่ยอมรับหรือ?"

"เช่นนั้นเจ้าก็ฆ่าข้าสิ!"

"ฆ่าข้า... ภายในภูเขาจักรพรรดิมนุษย์ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์สูงสุดของเผ่ามนุษย์ ต่อหน้าจักรพรรดิมนุษย์ผู้สูงสุดของเผ่าข้าสิ!"

เผ่ามนุษย์มากมายต่างตะโกนเสียงดังก้อง

ข้าสู้เจ้าไม่ได้

เช่นนั้นเจ้าก็ฆ่าข้าสิ

เมื่อเห็นภาพนี้

สมาชิกจากหมื่นเผ่าพันธุ์ไท่กู่ทุกคนต่างสีหน้ามืดครึ้ม

แต่พวกมันกลับไม่อาจเอื้อนเอ่ยคำใดออกมาได้เลยแม้แต่ครึ่งคำ

ที่ด้านหน้าสุด

ราชวงศ์ใหญ่หลายแห่งต่างนิ่งเงียบไม่เอ่ยปาก

ในอดีตสมัยที่จักรพรรดิบรรพชนของพวกมันยังอยู่ในตำแหน่ง ต่างก็เคยสนับสนุนให้หมื่นเผ่าพันธุ์ดำรงอยู่ร่วมกัน ด้วยเหตุนี้ ราชวงศ์เช่นพวกมันจึงไม่ค่อยจะกดขี่รังแกเผ่ามนุษย์มากนัก อย่างไรเสียพวกมันก็ยังต้องการหน้าตา ย่อมไม่อาจฝ่าฝืนเจตนารมณ์ของจักรพรรดิโบราณของตนเองได้

ขณะนี้

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเผ่ามนุษย์ที่ทำตัวราวกับอันธพาล

ราชวงศ์ใหญ่หลายแห่งจึงเลือกที่จะนิ่งเงียบไม่เอ่ยปากอย่างรู้ใจกัน

เผ่ามนุษย์แห่งเป่ยโต่วถูกหมื่นเผ่าพันธุ์ไท่กู่กดขี่รังแกอย่างหนักหน่วงจนเกินไป บัดนี้เมื่อถึงจุดต่ำสุดแล้วก็ดีดตัวกลับอย่างกะทันหัน โดยพื้นฐานแล้วทุกคนล้วนลุกขึ้นยืนหยัด

"ฟุ่บ!"

เมื่อเห็นว่าผู้คนมากมายทยอยเดินทางมาเข้าเฝ้า

นี่จึงส่งผลให้สถานการณ์ภายนอกภูเขาจักรพรรดิมนุษย์แทบจะควบคุมไม่อยู่แล้ว

แม้จะบอกว่าคนของหมื่นเผ่าพันธุ์ไท่กู่ไม่กล้าลงมือ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเผ่ามนุษย์จะไม่ลงมือยั่วยุ มีคนเริ่มกระตือรือร้นอยากจะลองดูแล้ว...

"เอาล่ะ"

ในตอนนั้นเอง

เสียงหัวเราะเบาๆ ดังสะท้านฟ้าดิน

หลินเจาเอ่ยปากหยุดยั้งละครฉากนี้

แต่เขาไม่ได้ลงโทษผู้ใด อย่างไรเสียเขาก็รู้สึกว่ามันน่าสนใจดี เผ่ามนุษย์แห่งเป่ยโต่วถูกหมื่นเผ่าพันธุ์ไท่กู่กดขี่รังแกอย่างหนักหน่วงจนเกินไป เขาไม่รังเกียจที่จะให้เผ่ามนุษย์อาศัยบารมีของตนเองกดขี่รังแกพวกมันกลับไป...

ผู้ที่กดขี่รังแกผู้อื่น

ผู้อื่นย่อมกดขี่รังแกกลับ

วันนี้เจ้าแข็งแกร่งกว่าข้า

เช่นนั้นก็ปล่อยให้เจ้ารังแกข้าได้ตามใจชอบ

แต่หากพรุ่งนี้ข้าแข็งแกร่งกว่าเจ้า

หึหึ...

หลินเจาส่งสัญญาณให้ตัวแทนหมื่นเผ่าพันธุ์เข้ามาในภูเขาจักรพรรดิมนุษย์ เขานั่งขัดสมาธิอยู่บนยอดเขา รูปร่างสูงใหญ่ ผมสีดำสยายปรกบ่า ใบหน้าหล่อเหลา ดวงตาที่ลึกล้ำราวกับสามารถมองทะลุผ่านช่วงเวลาอันยาวนานนับหมื่นปีได้

ตัวแทนจากหมื่นเผ่าพันธุ์เดินเข้าไปในภูเขาอย่างนอบน้อม

ผู้นำหน้าคือขุมกำลังทั้งสามฝ่ายอย่างรังหมื่นมังกร ดินแดนเผ่าหวงจิน และถ้ำกิเลนอัคคี

"พวกข้าขอเข้าเฝ้าจักรพรรดิมนุษย์!"

ขุมกำลังจากหมื่นเผ่าพันธุ์คุกเข่าคำนับหลินเจาที่อยู่บนยอดเขา

หลินเจามองไปยังกลุ่มคนของถ้ำกิเลนอัคคี สายตาของเขาหยุดอยู่ที่หญิงสาวผู้หนึ่ง ใบหน้าของนางงดงามไร้ที่ติ ดวงตาสุกสกาวฟันขาวสะอาด นัยน์ตาทอประกายระยิบระยับ ดวงตาสีฟ้าครามใสกระจ่างและสว่างไสว ราวกับสามารถมองทะลุจิตใจผู้คนได้

นางคือบุตรสาวของจักรพรรดิโบราณกิเลน——

หั่วหลินเอ๋อร์

ความสัมพันธ์ระหว่างหลินเจาและนางนับว่าดีไม่น้อย

ปีนั้น... เขาและถ้ำกิเลนอัคคีได้ผูกความแค้นต่อกัน สุดท้ายหั่วหลินเอ๋อร์ก็ออกหน้าไกล่เกลี่ยความบาดหมางนี้ อีกทั้งยังมองเห็นถึงพรสวรรค์ที่ไม่ธรรมดาของเขา จึงได้ลงทุนล่วงหน้าเอาไว้

ด้วยเหตุนี้

สำหรับหลินเจาแล้ว

หั่วหลินเอ๋อร์ก็นับว่าเป็นสหายเพียงไม่กี่คนของเขาแล้ว

…

…