บทที่ 12 กำไลอสรพิษเงิน

บทที่ 12 กำไลอสรพิษเงิน

"หืม"

วิกเตอร์ชะงักไปเล็กน้อยยามมองไปยังคุณสมบัติที่ศิลาอักขระชิ้นนี้มอบให้ เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

เขาคิดไม่ถึงเลยว่าจะพบอุปกรณ์ที่มอบคุณสมบัติแบบเดียวกันได้รวดเร็วถึงเพียงนี้... ทว่าในเวลาต่อมา เขากลับต้องส่ายหน้าด้วยความเสียเสียดาย

แม้ว่าศิลาอักขระชิ้นนี้จะสามารถมอบคุณสมบัติแบบเดียวกันเพื่อยกระดับอัจฉริยะแห่งการเล่นแร่แปรธาตุให้กลายเป็นระดับ 2 ได้ แต่เงื่อนไขคือเขาต้องกลืนกินมันเสียก่อน ซึ่งในตอนนี้เขาไม่สามารถบรรลุเงื่อนไขในการกลืนกินของศิลาอักขระชิ้นนี้ได้เลยแม้แต่น้อย...

"ดูเหมือนว่าตอนนี้คงทำได้เพียงใช้มันเป็นอุปกรณ์ในการเรียนรู้และทดลองอักขระไปก่อน..."

สิ่งนี้ดูมีค่ามาก อย่างน้อยก็สำหรับผู้ช่วยพ่อมดคนหนึ่ง

วิกเตอร์วางมันลงบนโต๊ะด้วยความระมัดระวัง เพราะกลัวว่าหากทำตกพื้นโดยบังเอิญแล้วมันจะแตกหักเสียหายได้

จากนั้น เขาก็กวาดสายตามองไปยังสายการผลิตทั้งสองที่ยังคงทำงานได้อย่างเสถียร ก่อนจะเดินแยกไปอีกทางเพื่อฝึกฝนคาถาทั้งสองบท

...

จนกระทั่งล่วงเลยเข้าสู่ช่วงเย็น นีน่าจึงรีบเดินทางกลับมาจากด้านนอก

แม้ว่าการแสดงออกของนางจะดูสงบนิ่ง แต่วิกเตอร์ก็สามารถมองเห็นแววแห่งความยินดีในดวงตาของนางได้ เขาจึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"รุ่นพี่ มีเรื่องดีๆ อะไรเกิดขึ้นอย่างนั้นหรือขอรับ"

"ดูจากท่าทางของรุ่นพี่แล้ว เหตุใดจึงดูมีความสุขถึงเพียงนี้"

นีน่ารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

"ข้าดูมีความสุขขนาดนั้นเลยหรือ"

วิกเตอร์ลูบคางตนเอง

"หืม~~~ ก็ประมาณนั้นแหละขอรับ~~~"

"ก็ได้..." นีน่าเข้าใจความหมาย นางยักไหล่พลางเอ่ยว่า "ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก ก็แค่ข้าได้ยื่นคำขอรับภารกิจสำรวจมิติดาราไปแล้ว... และตอนนี้ก็หาทีมที่จะร่วมเดินทางไปด้วยกันได้แล้วด้วย"

"หากไม่มีอะไรผิดพลาด ขอเพียงภารกิจมิติดารานี้สำเร็จลุล่วงไปด้วยดี ข้าก็น่าจะเก็บสะสมทรัพยากรได้มากกว่าครึ่งหนึ่งของค่าใช้จ่ายทั้งหมดที่ต้องใช้ในการเลื่อนขั้นเป็นพ่อมดอย่างเป็นทางการแล้ว"

"แต่หากเป็นการสำรวจมิติดารา... มันจะไม่เกิดอันตรายอย่างนั้นหรือขอรับ"

วิกเตอร์รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

ในมุมมองของเขา ในเมื่อนางเริ่มก้าวเข้าสู่กระบวนการเตรียมตัวเลื่อนขั้นเป็นพ่อมดอย่างเป็นทางการแล้ว ในตอนนี้ควรมุ่งเน้นไปที่ความมั่นคงปลอดภัยเป็นอันดับแรกไม่ใช่หรือ

นีน่าส่ายหน้าพลางยิ้ม

"อันตรายย่อมต้องมีอยู่แล้ว แต่เป็นอันตรายที่สามารถควบคุมได้"

"อีกอย่าง ทีมที่ข้าเลือกก็ล้วนแต่เป็นสหายที่สนิทสนมและรู้ใจกันเป็นอย่างดี ทุกคนต่างก็เป็นผู้ช่วยพ่อมดระดับสูง และมิติดาราที่พวกเราเลือกก็ไม่ใช่ประเภทที่มีความอันตรายร้ายแรงอะไร"

"เป้าหมายก็แค่ออกไปเก็บรวบรวมวัตถุดิบและหาศิลาเวทมนตร์เท่านั้น ขอเพียงพวกเราไม่เอาตัวเองไปเสี่ยง โอกาสที่จะเผชิญหน้ากับอันตรายก็ไม่ได้สูงนักหรอก"

"อันที่จริง มิติดาราส่วนใหญ่ไม่ได้มีความอันตรายมากมายอะไร มิเช่นนั้นคงไม่มีพ่อมดที่มีฝีมือระดับปานกลางจำนวนมากกล้าเสี่ยงชีวิตเข้าไปสำรวจในมิติดาราหรอก"

สายตาของวิกเตอร์เริ่มเหม่อลอยเล็กน้อย

หลังจากได้ยินคำพูดเหล่านี้ เหตุใดเขาจึงรู้สึกเหมือนมีลางร้ายมาปักอยู่บนศีรษะของรุ่นพี่กันนะ

แต่แล้วเขาก็ส่ายหน้า คิดว่าตนเองคงจะคิดมากเกินไป นีน่าอย่างไรเสียก็เป็นผู้ช่วยพ่อมดระดับสูงที่มีประสบการณ์โชกโชน ในเมื่อนางบอกว่ามีความมั่นใจ อัตราความสำเร็จต่อให้ไม่เต็มร้อยส่วน อย่างน้อยก็น่าจะมีเจ็ดถึงแปดสิบส่วน

โอกาสที่จะเกิดอุบัติเหตุขึ้นนั้นนับว่าต่ำมากจริงๆ

แต่ประเด็นสำคัญก็คือ ก่อนหน้านี้นีน่าเคยรับปากว่าจะคอยชี้แนะเขาอยู่ระยะหนึ่ง

"เข้าใจแล้วขอรับ ถ้าอย่างนั้นรุ่นพี่จะออกเดินทางเมื่อใดหรือ"

"ไม่ต้องรีบร้อน..." นีน่าเข้าใจความหมายของวิกเตอร์ "แม้ว่าเจ้าจะมีพรสวรรค์ที่ดี แต่ถึงอย่างไรเจ้าก็ยังขาดแคลนประสบการณ์ และยังมีปัญหาอีกหลายประการที่เจ้ายังไม่เคยพบเจอ ข้าจะคอยชี้แนะเจ้าด้วยตัวเองประมาณหนึ่งสัปดาห์ หลังจากนั้นจะลองปล่อยให้เจ้าเริ่มจัดการปัญหาต่างๆ ด้วยตนเอง"

"อีกประมาณครึ่งเดือน ข้าจึงจะออกเดินทางไปยังมิติดารา"

"หมายความว่าฉันยังพอมีเวลาอีกครึ่งเดือนสินะขอรับ" วิกเตอร์พยักหน้าแสดงความเข้าใจ "ฉันจะตั้งใจศึกษาเล่าเรียนอย่างเต็มที่"

นีน่ายิ้มบางๆ

"ไม่ต้องกดดันตัวเองเกินไป พรสวรรค์ด้านการเล่นแร่แปรธาตุของเจ้านับว่าโดดเด่นมาก และความเร็วในการเรียนรู้ของเจ้าก็เร็วกว่าที่ข้าคาดคิดไว้มากนัก"

"ทว่า การศึกษาเพียงในตำราไม่มีทางเทียบเท่ากับการลงมือปฏิบัติจริง ในช่วงแรกเจ้าอาจจะมีความตื่นตระหนกอยู่บ้าง แต่ขอเพียงเจ้าเริ่มเคยชินกับมัน ทุกอย่างก็จะดีขึ้นเอง"

หลังจากพูดจบ นางก็หันไปตรวจสอบเวลา

"เอาละ ได้เวลาอันสมควรแล้ว วันนี้เจ้าเองก็ควรกลับไปพักผ่อนได้แล้ว"

วิกเตอร์ลุกขึ้นยืนพลางโค้งคำนับให้นางเล็กน้อย

"รับทราบขอรับ รุ่นพี่ แล้วพบกันพรุ่งนี้"

"อืม แล้วพบกันพรุ่งนี้"

...

ยามค่ำคืน

ท้องฟ้ามืดมิดลงแล้ว ตะเกียงเวทมนตร์ตามท้องถนนถูกจุดจนสว่างไสว

เมื่อเปรียบเทียบกับช่วงเช้า ถนนหนทางในยามค่ำคืนดูเงียบสงบลงไปมาก เสียงตะโกนร้องขายของของเหล่าพ่อค้าแม่ขายเลือนหายไป และผู้คนที่เดินขวักไขว่บนท้องถนนส่วนใหญ่ก็เปลี่ยนจากพ่อมดในชุดคลุมพ่อมด มาเป็นเหล้ามนุษย์ธรรมดาจำนวนมาก

มนุษย์ธรรมดาเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นชาวเมืองดั้งเดิมของเมืองรุ่งอรุณ และหลายคนก็เป็นทายาทของอดีตผู้ช่วยพ่อมด

ยามที่พวกเขาเดินสวนผ่านวิกเตอร์ แม้จะไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัวจนลนลาน แต่ส่วนใหญ่ต่างก็พากันหลบเลี่ยงด้วยความระมัดระวัง ไม่กล้าเข้าใกล้เขามากจนเกินไป

วิกเตอร์เข้าใจปรากฏการณ์นี้ดีแก่ใจ

เพราะถึงแม้จะเป็นในเมืองรุ่งอรุณ ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นเมืองแห่งพ่อมด แต่จำนวนของพ่อมดก็มีเพียงไม่กี่หมื่นคนเท่านั้น เมื่อเปรียบเทียบกับประชากรนับล้านของเมืองรุ่งอรุณ พวกเขาคิดเป็นสัดส่วนเพียงไม่กี่เปอร์เซ็นต์เท่านั้น ทว่าพวกเขากลับเป็นผู้ปกครองที่แท้จริงของเมืองรุ่งอรุณแห่งนี้อย่างมั่นคง

แม้ว่าทางสถาบันจะมีข้อกำหนดห้ามไม่ให้พ่อมดทำร้ายมนุษย์ธรรมดาตามอำเภอใจ และหากถูกเนตรดาราตรวจพบก็จะต้องได้รับโทษทักษ์ก็ตาม

แต่หากพวกเขายากจะหาข้ออ้างในการเอาเรื่อง การทุบตีใครสักคนด้วยข้อหาที่ว่าถูกลบหลู่ดูหมิ่น ก็ไม่ได้ทำให้พวกเขาต้องสูญเสียอะไรมากมายนัก

ถึงอย่างไรก็ยังคงเป็นคำพูดเดิมที่ว่า พ่อมดคือผู้ปกครองของโลกใบนี้

เหตุผลที่กฎเกณฑ์ในการปกป้องมนุษย์ธรรมดาปรากฏขึ้น อาจเป็นเพราะการคำนึงถึงแหล่งที่มาของพ่อมด การใช้ประโยชน์จากทรัพยากรประชากร และเหตุผลอื่นๆ... แต่มันย่อมไม่ได้รวมถึงแนวคิดเรื่อง 'การปกป้องมนุษย์ธรรมดา' อย่างแน่นอน และยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะเกิดเหตุการณ์ที่พ่อมดออกหน้าปกป้องมนุษย์ธรรมดา

อันที่จริง อาจนับตั้งแต่ช่วงเวลาที่พ่อมดกระตุ้นพลังเวทมนตร์และปรับเปลี่ยนโครงสร้างสมองของตนเอง... พ่อมดก็อาจจะไม่ใช่สิ่งมีชีวิตเผ่าพันธุ์เดียวกับมนุษย์อีกต่อไปแล้ว

...

เขาเดินทอดน่องกลับมาถึงบ้านโดยไม่รู้ตัว

วิกเตอร์เปิดหน้าต่างอุปกรณ์ขึ้นมาตรวจสอบดู ความชำนาญของวิธีการทำสมาธิรุ่งอรุณได้เพิ่มขึ้นเป็น คุณสมบัติ 93/100 แล้ว หากไม่มีอะไรผิดพลาด ในเช้าวันพรุ่งนี้เขาก็จะสามารถบรรลุเงื่อนไขในการกลืนกินและทำการกลืนกินมันได้สำเร็จ

เมื่อถึงเวลานั้น ช่องใส่อุปกรณ์ก็จะว่างลง

ทว่าในครั้งนี้ วิกเตอร์ไม่มีไอเทมที่เหมาะสมอยู่ในมือเพื่อนำมากลืนกินอีก

ดังนั้นเขาจึงวางแผนที่จะเดินทางไปยังร้านขายน้ำยาเวทมนตร์ในเช้าวันพรุ่งนี้ เพื่อหาซื้อน้ำยาเวทมนตร์ที่ช่วยในการทำสมาธิมาสักสองสามขวด... เพราะเขารู้สึกว่าในเมื่อน้ำยาเยียวยาขวดที่เกลซื้อมาให้ก่อนหน้านี้ยังสามารถมอบคุณสมบัติที่ทรงพลังให้แก่เขาได้ น้ำยาเวทมนตร์ชนิดอื่นๆ ก็ควรจะมีคุณสมบัติของอุปกรณ์อยู่ด้วยเช่นกันเป็นธรรมดา

ถึงเวลานั้นเขาจะลองตรวจสอบดูทีละขวด และเลือกใช้คุณสมบัติใดก็ตามที่เขาเห็นว่าดี

ในขณะที่วิกเตอร์กำลังครุ่นคิดอยู่นั้น จู่ๆ เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าอันรีบร้อนดังมาจากทางเดินนอกประตู และในวินาทีต่อมา ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออก

เกลเดินเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว ในมือของเขาถือดาบยาวของอัศวินเอาไว้ ยามเห็นวิกเตอร์มองมาที่ตนด้วยความฉงนสนเท่ห์ เขาก็รีบก้มศีรษะลงทันทีพลางเอ่ยว่า

"ฝ่าบาท กระหม่อมพบเบาะแสของเจ้าหญิงวิวิเวียนแล้วพ่ะย่ะค่ะ!"

"เบาะแสของวิวิเวียนอย่างนั้นหรือ"

วิกเตอร์ขมวดคิ้ว

"คราวก่อนเจอบอกว่ามีข่าวคราวของนาง... นางเองก็อยู่ในเมืองรุ่งอรุณแห่งนี้ใช่หรือไม่"

"เบาะแสนี้เจ้ารู้มาจากจดหมายอีกหรือเปล่า"

"มิใช่พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท"

ทว่าเกลกลับส่ายหน้าอย่างเหนือความคาดหมาย เขาหยิบกำไลรูปอสรพิษเงินชิ้นหนึ่งออกมาแล้วยื่นให้แก่วิกเตอร์

"กระหม่อมเพิ่งจะมั่นใจก็หลังจากได้พบสิ่งนี้พ่ะย่ะค่ะ!"

วิกเตอร์ยื่นมือออกไปรับกำไลชิ้นนั้นมาพลางใช้นิ้วลูบไล้ไปบนพื้นผิว ทว่าจู่ๆ หน้าต่างระบบก็เด้งขึ้นมา พร้อมกับแผงข้อความแจ้งเตือนที่ปรากฏตรงหน้า

ตรวจพบไอเทมที่สามารถสวมใส่ได้ กำไลอสรพิษเงินตระกูลเฟลโทร

หลังจากสวมใส่ จะได้รับคุณสมบัติ โลหิตปรอท ระดับ 1 ร่างกายของท่านจะเริ่มมีโลหิตที่เปี่ยมไปด้วยพลังแห่งปรอทไหลเวียนอยู่ เพิ่มความเร็วในการร่ายคาถาเวทมนตร์ขึ้นร้อยละสามสิบ และเพิ่มอานุภาพขึ้นร้อยละสิบห้า

เงื่อนไขที่จำเป็นในการกลืนกินอุปกรณ์ มีสายเลือดของตระกูลเฟลโทร

ช่องใส่อุปกรณ์เต็มแล้ว ต้องการเปลี่ยนอุปกรณ์ชิ้นนี้หรือไม่

เนื่องจากบนกำไลอสรพิษเงินชิ้นนี้มีตราสัญลักษณ์ประจำตระกูลเฟลโทรของพวกเขาอยู่... และมันยังเป็นหลักฐานที่สามารถใช้พิสูจน์ตัวตนของกันและกันได้หลังจากที่ตระกูลเฟลโทรล่มสลายไป

แต่สิ่งที่ทำให้วิกเตอร์รู้สึกประหลาดใจก็คือ เหตุใดกำไลชิ้นนี้จึงเป็นไอเทมเหนือธรรมชาติ และเหตุใดเงื่อนไขในการกลืนกินจึงต้องเป็นผู้ที่มีสายเลือดของตระกูลเฟลโทร หรือว่าตระกูลของตนเองจะมีความลับบางอย่างซุกซ่อนอยู่กันแน่

ถ้าอย่างนั้น... วิวิเวียนได้เดินทางมายังเมืองรุ่งอรุณแห่งนี้ด้วยจริงๆ อย่างนั้นหรือ

เขาขมวดคิ้วแน่น กำกำไลเงินเอาไว้ในฝ่ามือ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเกล

"เจ้าไปพบกำไลชิ้นนี้มาจากที่ใด"

"แล้วตอนนี้ เจ้าคิดว่าวิวิเวียนอยู่ที่ใดกันแน่"