บทที่ 10 กระแสน้ำดารา

บทที่ 10 กระแสน้ำดารา

สองวันต่อมา

ภายในบ้านเช่า

วิกเตอร์หลับตาลง เผชิญหน้ากับโต๊ะทำงานอันว่างเปล่า และเริ่มท่องจำหนังสือ "ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับวิทยาการอักขระโบราณ" ย้อนกลับตั้งแต่ประโยคสุดท้ายไปจนถึงประโยคแรก

เมื่อนำไปเปรียบเทียบกับหนังสือเล่มก่อนอย่าง "ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับวิชาเล่นแร่แปรธาตุ" หนังสือเล่มนี้มีจำนวนตัวอักษรน้อยกว่ามาก—มีเพียงไม่กี่พันตัวอักษรเท่านั้น—ทว่าการบรรลุเงื่อนไขในการกลืนกินกลับมีความยากลำบากมากกว่าจริงๆ

สาเหตุหลักเป็นเพราะเนื้อหาของหนังสือเล่มนี้มีความคลุมเครือและทำความเข้าใจได้ยาก ทั้งยังเต็มไปด้วยคำศัพท์เฉพาะทางที่ไม่ค่อยได้พบเห็นบ่อยนักมากมาย

แม้ว่าจะได้รับความช่วยเหลือจากช่องใส่อุปกรณ์ ทำให้นิกเตอร์สามารถทำความเข้าใจข้อความได้อย่างแจ่มชัด ทว่าการจะท่องย้อนกลับได้อย่างลื่นไหลไร้รอยต่อก็ยังคงสูญเสียพละกำลังและสมาธิของเขาไปไม่น้อย... ทว่าโชคยังดีที่เช้านี้สภาพร่างกายและจิตใจของเขาอยู่ในเกณฑ์ที่ดีมาก จึงสามารถท่องย้อนกลับได้สำเร็จรวดเดียวจบ

แผงหน้าจอตรงมุมสายตาของเขาพลันปรากฏขึ้น แจ้งเตือนข้อความโดยอัตโนมัติ

【บรรลุเงื่อนไขในการกลืนกินอุปกรณ์ 'ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับวิทยาการอักขระโบราณ' เรียบร้อยแล้ว คุณลักษณะจากอุปกรณ์ได้รับการกลืนกินสำเร็จถาวร】

จากนั้นแผงหน้าจอก็เริ่มทำการปรับปรุงข้อมูลใหม่

【ชื่อ: วิกเตอร์ เฟลโทร】

【อายุ: 17】

【สายเลือด: มนุษย์】

【ร่างกาย: 1.0】

【จิตวิญญาณ: 2.7】

【ทักษะ: วิธีการทำสมาธิรุ่งอรุณ {เบื้องต้น 78/100}, หัตถ์แห่งมาเลนส์ {เบื้องต้น 98/100}, วิชาโล่โลหิต {เบื้องต้น 12/100}, แรงกระแทกพลังงานเวท {เบื้องต้น 17/100}】

【วิทยาการ: การปรุงยาขั้นพื้นฐาน {เบื้องต้น}, วิชาเล่นแร่แปรธาตุขั้นพื้นฐาน {เชี่ยวชาญ}, วิทยาการอักขระโบราณ {เบื้องต้น}】

【ช่องใส่อุปกรณ์ {1 / 1}: ไม่มี】

【คุณลักษณะที่เปิดใช้งาน: ไม่มี】

【คุณลักษณะที่กลืนกิน: วิชาเยียวยาลมหายใจ ระดับ 1, อัจฉริยะแห่งการเล่นแร่แปรธาตุ ระดับ 1, ปรมาจารย์อักขระ ระดับ 1】

...

"ในที่สุด ข้าก็กลืนกินคุณลักษณะนี้ได้สำเร็จอีกชิ้นแล้ว..."

เมื่อเห็นว่าช่องใส่อุปกรณ์กลับมาว่างเปล่าอีกครั้ง วิกเตอร์ก็อารมณ์ดีเป็นอย่างยิ่ง

เพราะนั่นหมายความว่าเขาสามารถติดตั้งสิ่งของชิ้นอื่นที่จะช่วยให้เขาพัฒนาขึ้นได้อีกครั้ง... ส่วนเรื่องที่ว่าจะเลือกติดตั้งสิ่งใดในครั้งนี้ วิกเตอร์ย่อมวางแผนการไว้ล่วงหน้าเรียบร้อยแล้วตลอดช่วงสองสามวันที่ผ่านมา

เขาขยับตัวลุกขึ้นยืน หยิบหินมานาที่มีสภาพค่อนข้างสมบูรณ์ดีชิ้นหนึ่งออกมาจากถุงผ้าตรงเอว และนำมาวางไว้ตรงหน้าสายตา

ในวินาทีต่อมา ข้อมูลบนแผงหน้าจอก็ช่วยยืนยันผลลัพธ์ของหินมานาชิ้นนี้

【ตรวจพบอุปกรณ์ที่สามารถติดตั้งได้: หินพลังงานเวทมนตร์】

【คุณลักษณะที่จะได้รับหลังจากติดตั้ง: การกลั่นกรองพลังงานเวท ระดับ 1 ——— เพิ่มขีดจำกัดสูงสุดของพลังเวทมนตร์สำรอง 50%, เพิ่มประสิทธิภาพในการกลั่นกรองพลังเวทมนตร์ 50%】

【เงื่อนไขที่จำเป็นในการกลืนกินอุปกรณ์: เพิ่มระดับความชำนาญของวิธีการทำสมาธิแขนงใดแขนงหนึ่งให้ถึงระดับ 'เชี่ยวชาญ'】

【ท่านเลือกที่จะติดตั้งหรือไม่?】

วิกเตอร์เลือกติดตั้งในทันที เหลือบมองเงื่อนไขการกลืนกินของหินมานาชิ้นนี้ และเปิดดูหน้าต่างรายละเอียดในส่วนของทักษะบนแผงหน้าจอ

【วิธีการทำสมาธิรุ่งอรุณ {เบื้องต้น 78/100}, หัตถ์แห่งมาเลนส์ {เบื้องต้น 98/100}, วิชาโล่โลหิต {เบื้องต้น 12/100}, แรงกระแทกพลังงานเวท {เบื้องต้น 17/100}】

"ต้องการค่าความชำนาญอีกเพียง 22 คะแนน วิธีการทำสมาธิรุ่งอรุณของข้าก็จะสามารถก้าวขึ้นสู่ระดับเชี่ยวชาญได้แล้ว ต่อให้ความก้าวหน้าในการฝึกฝนวิธีการทำสมาธิจะถูกจำกัดด้วยระยะเวลาในการทำสมาธิก็ตาม อย่างน้อยที่สุดข้าก็สามารถบรรลุเป้าหมายนี้ได้ภายในเวลาสองวัน"

"กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ อย่างมากที่สุดภายในเวลาสามวัน ข้าก็จะสามารถเคลียร์ช่องใส่อุปกรณ์ให้กลับมาว่างได้อีกครั้ง"

วิกเตอร์เอื้อมมือไปลูบแก้มของตนเองเบาๆ พลางขมวดคิ้วครุ่นคิด

"ทว่าหลังจากกลืนกินหินพลังงานเวทมนตร์เสร็จสิ้นแล้ว ข้าจะไม่มีตัวเลือกสิ่งของที่จะนำมาติดตั้งเหลืออยู่เลย"

"เป็นเพราะข้าไม่สามารถมองเห็นแผงหน้าจอของสิ่งของที่ไม่ใช่ของข้าได้ ข้าจึงไม่สามารถค้นหาสิ่งของทีเหมาะสมได้ด้วยการไล่ตรวจสอบพวกมันทีละชิ้น"

"ความจริงแล้วข้าจำเป็นต้องมีแหล่งที่มาที่มั่นคงในการเสาะหาสิ่งของพิเศษ ข้าอาจจะเลือกวิธีซื้อหาพวกมันมา... ทว่าในกรณีนั้น หินมานาในมือของข้าในเวลานี้ ย่อมไม่มีทางเพียงพออย่างแน่นอน"

"แต่ทางที่ดีที่สุดคือไม่ควรปล่อยให้ช่องใส่อุปกรณ์เกิดช่วงเวลาว่างเว้น... ดูท่าข้าจำเป็นต้องคิดหาหนทางเสียแล้ว"

วิกเตอร์ปิดแผงหน้าจอตรงหน้าลง

เขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าอันสดใสภายนอกหน้าต่าง จากนั้นจึงจัดแจงเสื้อผ้าเตรียมตัวเดินทางไปทำงานที่สถาบันในวันนี้

ทว่ายามที่ก้าวเท้าเดินลงสู่ท้องถนน เขา สังเกตเห็นว่าบรรยากาศภายในเมืองรุ่งอรุณทั้งหมดในวันนี้ดูมีความแตกต่างไปจากปกติอยู่บ้าง

จำนวนของพ่อมดบนท้องถนนเพิ่มมากขึ้นอย่างเด่นชัด พวกเขาเดินตัดผ่านหน้าเขาไปด้วยย่างก้าวอันเร่งรีบ สีหน้าท่าทางของแต่ละคนแฝงไปด้วยประกายความตื่นเต้นจางๆ จำนวนของลูกค้าภายในร้านค้าตามสองข้างทางของถนนก็เพิ่มมากขึ้นอย่างมหาศาลเช่นกัน และกิจการของร้านค้าทุกแห่งต่างพากันรุ่งเรืองเฟื่องฟูเป็นพิเศษ

แม้กระทั่งแผงลอยริมทางที่ปกติแล้วจะมีลูกค้าประปราย ในเวลานี้กลับเนืองแน่นไปด้วยผู้คน ซึ่งมีความแตกต่างจากยามปกติราวพลิกฝ่ามือ

ความผิดปกติสารพัดเหล่านี้ บ่งชี้ว่าต้องมีเหตุการณ์ใหญ่บางอย่างเกิดขึ้นอย่างแน่นอน

"แต่ดูเหมือนว่าจะมีเพียงร้านขายน้ำยาเวทมนตร์และร้านขายอุปกรณ์เท่านั้นที่กิจการดีเป็นพิเศษ... หรือว่ามีเรื่องยุ่งยากอะไรเกิดขึ้นงั้นรึ?"

วิกเตอร์สังเกตเห็นรายละเอียดบางประการเช่นกัน ไม่ใช่ว่าร้านค้าทุกแห่งจะกิจการรุ่งเรืองเฟื่องฟูไปเสียหมด ร้านค้าบางแห่งยังคงรักษาระดับความคึกคักได้เท่าเดิมตามปกติ และที่กิจการดีขึ้นมาเล็กน้อยก็เป็นเพียงเพราะมีจำนวนผู้คนสัญจรไปมามากเกินไปเท่านั้น

เขาครุ่นคิดอยู่ภายในใจ พลางเร่งฝีเท้าก้าวเข้าสู่สถาบันให้เร็วยิ่งขึ้น

ทว่ากลับพบว่าแม้กระทั่งภายในสถาบันก็ยังมีความคึกคักและมีชีวิตชีวามากกว่าปกติอย่างเห็นได้ชัด บรรดาศิษย์ฝึกหัดต่างพากันเดินมุ่งหน้าไปทางหอดาราอย่างไม่ขาดสาย

ความจริงแล้ววิกเตอร์มีความตั้งใจจะเดินทางไปตรวจสอบสถานการณ์ดูเช่นกัน ทว่าหลังจากขบคิดดูแล้ว เขาตัดสินใจมุ่งหน้าไปยังอาคารทดลองก่อนจะดีกว่า

และข้อเท็จจริงก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าความคิดนี้ของเขาถูกต้อง

นีน่าไม่ได้ดูได้รับผลกระทบเหมือนอย่างศิษย์ฝึกหัดส่วนใหญ่ ยามที่เห็นวิกเตอร์เดินเข้ามา นางเพียงแค่เอ่ยทักทายเขาตามปกติเท่านั้น

วิกเตอร์เป็นคนตรงไปตรงมา เขาเดินเข้าไปหาแล้วเอ่ยถามทันที

"นีน่า ข้ามีเรื่องบางอย่างอยากจะสอบถามท่านหน่อยครับ"

นีน่ากำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนเก้าอี้ด้วยท่าทางเกียจคร้าน ยามที่ได้ยินเสียงของวิกเตอร์ นางไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองด้วยซ้ำ

"เรื่องอะไรล่ะ?"

วิกเตอร์เอ่ยปากว่า

"ในระหว่างที่ข้าเดินทางมาที่นี่เมื่อครู่ ข้าสังเกตเห็นว่ามีพ่อมดเดินอยู่บนท้องถนนมากมายผิดปกติ และร้านค้าหลายแห่งก็มีความคึกคัก กิจการดีมากเลยทีเดียว... แม้กระทั่งภายในสถาบัน จำนวนของศิษย์ฝึกหัดที่ไม่ชอบก้าวเท้าออกจากห้องในวันธรรมดาก็ยังเพิ่มมากขึ้น มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นอย่างนั้นหรือครับ?"

นีน่าชะงักไปเล็กน้อยกับคำถามนี้อย่างเห็นได้ชัด จากนั้นจึงวางหนังสือในมือลงและพลิกดูบันทึกระยะเวลาบนโต๊ะทำงานของนาง ประกายความเข้าใจพลันแล่นผ่านดวงตาของนาง

"อ้อ~~ ที่แท้ก็เรื่องนี้นี่เอง"

วิกเตอร์มองตรงไปยังนางด้วยความพูดไม่ออก

นีน่ายิ้มบางๆ ไม่ได้มีความขัดเขินแต่อย่างใด โยนหนังสือลงบนโต๊ะ ขยับตัวลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยว่า

"เจ้าเป็นศิษย์ฝึกหัดหน้าใหม่ จึงเป็นเรื่องธรรมดาที่จะยังไม่รู้เรื่องนี้"

"เริ่มตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปตลอดช่วงสามเดือนข้างหน้า น่าจะเป็นช่วงเวลาของกระแสน้ำดาราที่จะเกิดขึ้นครั้งหนึ่งในทุกๆ สามปีน่ะ"

"เจ้าคงยังไม่รู้ใช่ไหมว่ากระแสน้ำดาราคือสิ่งใด?"

"หากกล่าวอย่างง่ายๆ มันคือการทำงานตามกฎเกณฑ์ธรรมชาติรูปแบบหนึ่งของมิติดารา เหมือนกับการที่ดวงตะวันย่อมต้องอุทัยขึ้นในยามเช้าและอัสดงลงในยามเย็นนั่นแหละ ในทุกๆ สามปี กระแสน้ำดาราก็จะปรากฏขึ้นภายในมิติดารา"

วิกเตอร์ส่งสัญญาณว่าตนเองสามารถทำความเข้าใจได้

"แล้วผลกระทบเฉพาะเจาะจงของกระแสน้ำดารานี้คืออะไรหรือครับ? มันจะส่งผลกระทบต่อพวกเราไหม?"

นีน่าส่ายหน้าปฏิเสธ

"ไม่ใช่หรอก กระแสน้ำดาราไม่ได้ส่งผลกระทบต่อตัวพ่อมดโดยตรง สิ่งทีมันส่งผลกระทบคือเรื่องของกฎเกณฑ์ดาราต่างหาก"

"เจ้าสามารถทำความเข้าใจง่ายๆ ว่า กระแสน้ำดาราจะทำให้กฎเกณฑ์ดาราที่เดิมทีมีความแน่นหนามั่นคงแปรเปลี่ยนเป็นสิ่งทีสามารถทะลวงผ่านได้ง่ายดายเป็นอย่างยิ่ง วิชาเวทมนตร์สายมิติที่ปกติแล้วมีความยากในการร่าย ก็จะสามารถร่ายออกมาได้ง่ายดายยิ่งขึ้นด้วยเช่นกัน"

"ทว่าสิ่งเหล่านั้นไม่ใช่จุดสำคัญที่สุดหรอกนะ"

"จุดสำคัญที่สุดก็คือ ในระหว่างช่วงเวลาของกระแสน้ำดารา ทางสถาบันจะสามารถใช้ความช่วยเหลือจากหอดาราเพื่อทำการตรวจจับและค้นหาวัสดุดาราอันล้ำค่า รวมถึงมิติดาราขนาดเล็กที่ถูกพ่นออกมาจากกระแสน้ำดาราได้"

"และพ่อมดส่วนใหญ่ที่เจ้าพบเห็นเหล่านั้นก็น่าจะกำลังจัดเตรียมข้าวของเพื่อเดินทางไปเสาะสำรวจภายในมิติดาราเหล่านั้นเพื่อเสี่ยงโชคดูสักตั้งนั่นแหละ"

"และหากไม่มีอะไรผิดพลาด อีกไม่นานเจ้าก็น่าจะได้ยินเรื่องเล่าเกี่ยวกับพ่อมดบางคนที่โชคดีพอจะไปเก็บเกี่ยวพบเจอสมบัติล้ำค่าที่มีมูลค่ามหาศาลภายในมิติดารา แล้วพลิกชีวิตก้าวหน้าประสบความสำเร็จนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นไป..."