บทที่ 5 หอดารา

บทที่ 5 หอดารา

วิกเตอร์ครุ่นคิดพลางเก็บหนังสือทั้งสองเล่มลงในกระเป๋าเสื้อ

นีน่าเหลือบมองเขาแล้วเอ่ยถาม "เจ้ายังมีสิ่งใดที่อยากจะถามอีกหรือไม่?"

วิกเตอร์ส่ายหน้าเล็กน้อย "ข้าคิดว่าข้ามีความเข้าใจในภาพรวมเกี่ยวกับสิ่งที่ศิษย์ฝึกหัดติดตามของอาจารย์ต้องทำแล้วครับ..."

"ทว่าศิษย์พี่หญิง นอกเหนือจากคำถามเกี่ยวกับวิชาเล่นแร่แปรธาตุแล้ว ข้าสามารถสอบถามท่านเกี่ยวกับเรื่องอื่นได้หรือไม่ครับ?"

"ยกตัวอย่างเช่น... ข้าควรจะใช้คะแนนสะสมของสถาบันอย่างไรดี?"

ความประหลาดใจฉายชัดบนใบหน้าของนีน่า นางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "เจ้ายังไม่ได้ใช้คะแนนสะสมของสถาบันไปจนหมดอีกรึ?"

"ข้านึกว่าพวกเจ้าที่เป็นเด็กใหม่จะไม่สามารถหักห้ามใจตนเองได้ และคงจะใช้คะแนนทั้งหมดไปตั้งแต่โอกาสแรกที่ได้รับเสียอีก"

วิกเตอร์อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มขื่น

ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากใช้ แต่เป็นเพราะเหตุสุดวิสัยล้วนๆ

การที่ต้องนอนซมอยู่บนเตียงมาหลายวัน โดยที่ไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะกินจะดื่ม เขาจึงไม่มีกะจิตกะใจจะมาศึกษา วิธีการใช้คะแนนสะสมของสถาบันเลย

ในเวลานี้ เขาเพียงแค่หวังจะลองเสี่ยงโชคดูว่าพอจะได้รับคำชี้แนะจากศิษย์ฝึกหัดพ่อมดระดับสูงตรงหน้านี้บ้างหรือไม่

ทว่านีน่าไม่ได้ให้คำแนะนำในแบบของนาง "เจ้าต้องการคำแนะนำจากข้า... แต่คำแนะนำของข้าคือให้เจ้าทำตามสัญชาตญาณของตนเอง"

"แม้ว่าศิษย์ฝึกหัดพ่อมดระดับต่ำจะเป็นระดับที่ต่ำที่สุดในวิถีแห่งพ่อมด ทว่าหากเจ้าเปรียบเส้นทางของพ่อมดเป็นการสร้างบ้าน ช่วงเวลาของการเป็นศิษย์ฝึกหัดพ่อมดระดับต่ำก็คือช่วงเวลาในการวางรากฐานให้มั่นคง"

"และเป็นเพราะว่าความแข็งแกร่งของเจ้ายังอ่อนด้อยอยู่มาก ต่อให้เจ้าจะรู้สึกว่ารากฐานในปัจจุบันไม่เหมาะสม เจ้าก็ยังสามารถพยายามปรับเปลี่ยนไปสู่สิ่งทีเหมาะสมกับตนเองมากกว่าได้"

"ความรู้ที่ทางสถาบันสามารถมอบให้ได้นั้นมีมากมายมหาศาลและสับสนปนเป ทว่าสิ่งทีเจ้าสามารถเลือกสรรจากสิ่งเหล่านั้นได้ คือสิ่งทีเหมาะสมกับตัวเจ้าอย่างแท้จริง"

"เส้นทางการเติบโตและวิถีของพ่อมดแต่ละคนล้วนมีความแตกต่างกัน อย่างมากที่สุดก็แค่มีความคล้ายคลึง... ดังนั้นเจ้าควรจะเลือกด้วยตนเอง ข้าจะไม่ให้คำแนะนำใดๆ แก่เจ้า"

เมื่อกล่าวจบ นีน่ามองไปยังสีหน้าท่าทางครุ่นคิดของวิกเตอร์แล้วจึงส่งเสียงหัวเราะออกมาอีกครั้ง

นางยกมือขึ้นเหลือบมองสิ่งที่มีลักษณะคล้ายกับนาฬิกาข้อมือตรงข้อมือของนางแล้วจึงเอ่ยขึ้นอีก "เอาเถอะ วันนี้ข้ามีกิจธุระบางอย่างต้องไปจัดการ คงไม่มีเวลาคอยชี้แนะเจ้าอย่างละเอียดรอบคอบเท่าใดนัก"

"ดังนั้น เจ้าจงไปใช้คะแนนสะสมของสถาบันเหล่านั้นให้เรียบร้อยเสียก่อน"

"หลังจากกลับไปแล้ว ก็จงอ่านหนังสือสองเล่มที่ข้ามอบให้เจ้าอย่างละเอียด ข้าจะรอเจ้าอยู่ที่นี่ในเวลาเก้าโมงเช้าของวันพรุ่งนี้ ซึ่งถึงเวลานั้นเจ้าจำเป็นต้องเข้าสู่สถานะการทำงานอย่างเป็นทางการแล้ว"

"หรือเจ้าจะเดินดูรอบๆ ที่นี่ก่อนเพื่อทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมก็ได้"

"การจัดการเช่นนี้ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม?"

"แน่นอนว่าไม่มีปัญหาครับนีน่า"

วิกเตอร์วางมือไว้ตรงหน้าอกและทำความเคารพตามธรรมเนียมขุนนางแห่งเฟลโทร

นีน่าน้อมรับด้วยความยินดี จากนั้นจึงหันหลังและก้าวเดินจากไปด้วยเรียวขอยาวของนาง ปล่อยช่วงเวลาที่เหลือให้วิกเตอร์เป็นผู้จัดการด้วยตนเอง

วิกเตอร์ไม่ได้รีบร้อนจากไป ทว่าเขาเดินสำรวจไปรอบๆ อาคารทดลอง แม้ว่าเขาจะสามารถเคลื่อนไหวได้เพียงแค่ภายในพื้นที่ชั้นหนึ่งเท่านั้น ทว่าในฐานะที่เป็นอาณาเขตของพ่อมดอย่างเป็นทางการ ที่นี่จึงมีอุปกรณ์ขั้นสูงและวัสดุอันล้ำค่าอยู่ไม่น้อยเลยจริงๆ

ทว่าก็เป็นไปตามที่เขาได้ตั้งข้อสันนิษฐานไว้ก่อนหน้านี้ วิกเตอร์ไม่สามารถมองเห็นแผงหน้าจอของสิ่งใดที่นี่ได้เลย และไม่สามารถเลือกติดตั้งพวกมันได้เช่นกัน

ด้วยเหตุนี้ วิกเตอร์จึงแทบจะยืนยันความคิดของตนเองได้แล้ว "ดูเหมือนว่าจะมีเพียงสิ่งของที่เป็นของข้าอย่างสมบูรณ์เท่านั้นถึงจะสามารถติดตั้งได้..."

ข้อสันนิษฐานนี้มีความสมเหตุสมผล และเขาได้คาดการณ์เรื่องนี้ไว้ตั้งแต่แรกแล้ว ดังนั้นสภาพจิตใจของเขาจึงไม่ได้รับผลกระทบใดๆ

ทว่าเมื่อเรื่องนี้ได้รับการยืนยันแล้ว เขาก็ไม่มีเจตนาที่จะรั้งอยู่ที่นี่ต่ออีกต่อไป

ดังนั้น หลังจากกวาดสายตามองหานีน่าแต่ไม่พบตัวนาง วิกเตอร์จึงเดินออกไปจากอาคารทดลอง

โกเลมเล่นแร่แปรธาตุตรงประตูทางเข้ายังคงยืนอยู่ตรงนั้น ทว่ามันไม่ได้มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ ต่อวิกเตอร์ผู้ซึ่งมีสิทธิ์อนุญาตเรียบร้อยแล้ว วิกเตอร์ไม่มีนิสัยชอบสอดรู้สอดเห็น ดังนั้นหลังจากเพียงแค่เหลือบมองเจ้ายักษ์นั่น เขาก็หันหลังและเดินมุ่งหน้าไปยังหอดาราของสถาบัน

หอดาราตั้งอยู่ตรงใจกลางของสถาบันพอดี

ในฐานะที่เป็นอาคารที่สำคัญที่สุดของสถาบันพ่อมดรุ่งอรุณ ที่นี่จึงเป็นศูนย์กลางของสถาบันทั้งหมด และรวมถึงเมืองรุ่งอรุณทั้งหมดอีกด้วย

"มหาเวทนิรันดร์ - ดวงตาดารา" ตรงส่วนยอดของหอคอยโอบคลุมไปทั่วทั้งเมือง คอยตรวจจับความผันผวนของพลังเวทมนตร์ทั้งเล็กและใหญ่อยู่ตลอดเวลา และคอยรายงานผลในทันท่วงที

คลังสมบัติพ่อมดและกระจกสุญตาภายในหอคอยคือแหล่งสำรองวัสดุทางยุทธศาสตร์ที่สำคัญที่สุดของสถาบัน และเป็นอุปกรณ์สื่อสารสำหรับอารยธรรมพ่อมด ที่ใช้ในการติดต่อและทำการค้ากับขุมกำลังพ่อมดอื่นๆ

และ "หทัยดารา" ตรงส่วนฐานของหอคอยคือผลผลิตที่เกิดจากมหาเวทวงแหวนสูงอันซับซ้อนสมบูรณ์แบบชุดหนึ่งที่ผสานรวมเข้ากับวิชาเล่นแร่แปรธาตุ

คะแนนสะสม ภารกิจ และการประเมินผลของพ่อมดในสถาบันทั้งหมดล้วนถูกประมวลผลที่นี่และตัดสินโดยระบบ

ทว่าผู้ที่ทำการตัดสินใจทั้งหมดนี้ไม่ใช่พ่อมดคนใดคนหนึ่ง แต่เป็น "หทัยดารา" สิ่งมีชีวิตพลังงานเวทมนตร์ที่ถูกสร้างขึ้นซึ่งมีความคล้ายคลึงกับปัญญาประดิษฐ์

ภาพลักษณ์ที่สิ่งนี้ฉายออกมาคือเด็กสาวผู้งดงามที่มีสีหน้าท่าทางเย็นชาเป็นอย่างยิ่ง ทันทีที่สังเกตเห็นวิกเตอร์เดินเข้ามา นางก็เอ่ยปากทักทายล่วงหน้า

【ยืนยันตัวตนสำเร็จ... ศิษย์ฝึกหัดวิกเตอร์ ท่านมีความต้องการสิ่งใด?】

สายตาของวิกเตอร์จับจ้องไปยังเด็กสาวร่างเสมือนจริงตรงหน้า แม้ว่าเขาจะรู้มานานแล้วว่าระดับวิทยาการของอารยธรรมพ่อมดนั้นก้าวล้ำเกินกว่าจะจินตนาการ ทว่าเขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตกใจเล็กน้อยในเวลานี้... อย่างไรเสีย ตัวตนเดิมของเขาได้ใช้ชีวิตในช่วงสิบกว่าปีที่ผ่านมาในดินแดนที่มีความคล้ายคลึงกับยุคกลาง

ทว่าบนดาวเคราะห์ดวงเดียวกัน ภายในเมืองของพ่อมด กลับมีสิ่งที่มีความคล้ายคลึงกับปัญญาประดิษฐ์อยู่จริงๆ... เขาไม่รู้ว่าจะอธิบายความรู้สึกนี้อย่างไรดี

เขาทำได้เพียงรีบเก็บงำความประหลาดใจและเอ่ยปากอย่างสงบนิ่ง "ข้าต้องการนำคะแนนสะสมของสถาบันมาแลกเปลี่ยนเป็นคาถาและทรัพยากรสำหรับการฝึกฝน"

【คะแนนสะสมของสถาบันในปัจจุบันของท่านคือ: 100 คะแนน】

【อ้างอิงจากคะแนนสะสมของสถาบันและสิทธิ์สิทธิ์อนุญาตในปัจจุบันของท่าน ต่อไปนี้คือรายการคาถาที่ข้าได้ทำการคัดกรองไว้ให้ท่านเลือกสรรเพื่อแลกเปลี่ยน】

น้ำเสียงของหทัยดารามีความเย็นชาและเฉียบคม หลังจากกล่าวจบ แผงแสงหน้าจอหนึ่งก็ถูกฉายออกมาจากร่างกายของนาง เผยให้เห็นตัวอักษรที่เรียงรายกันอย่างหนาแน่น สิ่งเหล่านี้คือคาถาเวทมนตร์ทั้งหมดที่วิกเตอร์สามารถเลือกแลกเปลี่ยนได้ ทว่าเนื่องจากเขาเป็นเพียงศิษย์ฝึกหัดพ่อมดระดับต่ำ พวกมันจึงเป็นคาถาระดับวงแหวนศูนย์ทั้งหมด

สายตาของวิกเตอร์ไล่ไปตามแผงหน้าจอ และเขาเริ่มทำการเลือกสรรอย่างละเอียดรอบคอบ

"คาถาคราบน้ำมัน... คาถาศรเวทมนตร์... คาถาเกราะแรงลม... คาขาลำแสงพลังงานลบ..."

"จำนวนมันมีมากกว่าที่ข้าจินตนาการไว้เสียอีก"

วิกเตอร์อดไม่ได้ที่จะรู้สึกปวดหัวเล็กน้อย

เขาไม่ได้มีอาการของโรคเลือกไม่ได้ ทว่ามันมีคาถาระดับวงแหวนศูนย์ให้เลือกสรรมากเกินไป และในเวลานี้เขาจึงไม่รู้ว่าจะเลือกสิ่งใดที่เหมาะสมกับตนเองดี

ทว่าหลังจากนั้นไม่นาน เขาก็สงบใจลงได้

หากกล่าวอย่างง่ายๆ สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงแค่คาถาระดับวงแหวนศูนย์เท่านั้น ตราบใดที่เขาไม่ได้มีความโลภอยากได้มากจนเกินไป การเรียนรู้เพิ่มเติมอีกสักสองสามคาถาก็สามารถช่วยเพิ่มหนทางในการรับมือกับสถานการณ์ต่างๆ ได้เช่นกัน

ยิ่งไปกว่านั้น ราคาในการแลกเปลี่ยนคาถาระดับวงแหวนศูนย์หนึ่งคาถาจะใช้คะแนนสะสมเพียง 20 คะแนนเท่านั้น ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่สามารถจ่ายได้ และต่อให้เขาจะเลือกผิดพลาดก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

ดังนั้น หลังจากพิจารณาสถานการณ์ของตนเองและสภาพแวดล้อมที่เขาอาจจะต้องเผชิญหน้าในลำดับต่อไป ในที่สุดวิกเตอร์ก็เลือกคาถาระดับวงแหวนศูนย์สองคาถามาเป็นจุดเริ่มต้น

คาถาทั้งสองนี้คือ: 【คาถาระดับวงแหวนศูนย์ แรงกระแทกพลังงานเวท】 และ 【คาถาระดับวงแหวนศูนย์ วิชาโล่โลหิต】