ตอนที่ 11 การตื่นรู้

.

.

ตอนที่เย่เจาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เธอไม่รู้เลยว่าผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว

รอบด้านเงียบสงัดจนแทบได้ยินเสียงเข็มตก ไม่มีแม้แต่เสียงแมลงหรือเสียงนกร้อง ทั่วบริเวณมืดสนิท ท้องฟ้าถูกหมอกสีเทาหม่นปกคลุม มองไม่เห็นแม้แต่แสงจันทร์

เธอยังคงติดอยู่ภายในรถ อาการปวดศีรษะรุนแรงจนรู้สึกเหมือนสมองกำลังจะระเบิด

หลังนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง เย่เจาก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากพื้นที่ส่วนตัว

ยังไม่มีสัญญาณ…

เวลาผ่านไปแล้ว 12 ชั่วโมง นับตั้งแต่การวิ่งหนีตายครั้งนั้น

เธอเปิดไฟฉายจากโทรศัพท์เพื่อตรวจดูสภาพตัวเอง โชคดีที่บนถนนไม่มีรถคันอื่น ทำให้แรงกระแทกไม่รุนแรงเกินไป ถุงลมนิรภัยช่วยรับแรงปะทะไว้เกือบทั้งหมด มีเพียงเศษกระจกที่บาดตามร่างกายหลายแห่ง แต่ไม่มีบาดแผลไหนร้ายแรงถึงชีวิต

ประตูรถบิดเบี้ยวจนเปิดไม่ออกเลยแม้แต่น้อย

เย่เจาจึงเปิดหน้าต่างระบบอย่างจนปัญญา ตอนนี้เธอมีแต้มสรรสร้าง 800 แต้ม จึงใช้ 200 แต้มสร้างหน้าคุณสมบัติพลัง +1 จำนวนสองแผ่น ก่อนเลือกใช้งานทันที

แสงสีขาวจาง ๆ หลอมรวมเข้าสู่ร่างกาย เย่เจากัดฟันออกแรง ในที่สุดก็ผลักประตูรถเปิดออกได้สำเร็จ

เธอแทบคลานออกมาจากรถ และเพิ่งพบว่ามีเศษกระจกกว้างประมาณสองนิ้วปักคาอยู่ที่หัวไหล่ ความเจ็บทำให้เธอสูดลมหายใจเย็นเยียบ ก่อนสบถออกมา

“บ้าเอ๊ย! เจ้าหน้าที่ยมโลกนั่นมีเรื่องแค้นกับฉันตั้งแต่ชาติที่แล้วหรือไง ถึงได้ส่งฉันมาแก้แค้นแบบนี้!”

โชคดีที่ก่อนหน้านี้เย่เจาซื้อยารักษาแผลติดตัวไว้

เธอดึงเศษกระจกออก ใช้น้ำเกลือจากพื้นที่ส่วนตัวล้างแผลและฆ่าเชื้อ จากนั้นเช็ดด้วยไอโอดีน ทายาฆ่าเชื้ออีริโทรมัยซิน แล้วพันผ้าก๊อซไว้แน่น สุดท้ายกินอะม็อกซีซิลลินสองเม็ดกับไอบูโพรเฟนอีกหนึ่งเม็ด

หลังทำทุกอย่างเสร็จ เธอถึงได้ถอนหายใจยาว ก่อนทรุดนั่งลงกับพื้น

แม้ชีวิตก่อนจะเหนื่อยแค่ไหน ก็ยังไม่เคยเหนื่อยเท่าสองวันที่ผ่านมา

เดิมทีเธอยังคิดว่า ตัวเองจะได้ใช้ชีวิตสบาย ๆ กับเงินสองล้าน เหอะๆ

บ้าเอ๊ย! เกมเอาชีวิตรอดบัดซบ เจ้าหน้าที่ยมโลกบัดซบ พระเจ้าบัดซบ!

แม้จะเหนื่อยแทบขาดใจ แต่เย่เจาก็ไม่ลืมว่าตอนนี้เธอยังไม่ปลอดภัย จึงไม่กล้าพักนาน เธอฝืนพยุงตัวลุกขึ้น ใช้ไฟฉายจากโทรศัพท์ส่องทาง ก่อนค่อย ๆ คลานกลับขึ้นไปบนถนน

ตอนนี้ถนนเต็มไปด้วยก้อนหินและซากรถพัง เธอหันกลับไปมองด้านหลังเพียงแวบเดียว ก่อนเดินต่อ

หลังผ่านช่วงถนนที่เต็มไปด้วยหลุมบ่อและเศษซาก ถนนด้านหน้าก็ค่อย ๆ เรียบขึ้นเรื่อย ๆ

เย่เจาใช้แต้มสรรสร้าง 1 แต้มสร้างรถขึ้นมาอีกคัน จากนั้นขึ้นรถ เหยียบคันเร่ง แล้วพุ่งออกไปทันที

เธอขับรถอยู่ครึ่งชั่วโมงเต็ม แต่กลับไม่เจอทั้งคนและรถสักคัน หรือว่าพื้นที่รอบเมือง X ในรัศมีร้อยลี้จะถูกปิดตายหมดแล้ว?

เพราะตอนนี้เมือง X ไม่ได้มีแค่ไวรัสซอมบี้ แต่ยังมีรังสีนิวเคลียร์อีกด้วย ถ้าถูกปิดล้อมจริง เย่เจาจะยังขับรถออกไปได้อย่างอิสระหรือ?

หรือสุดท้ายจะถูกยิงตายตรงจุดตรวจ?

คนตายไปตั้งสิบล้าน เพิ่มอีกคนคงไม่ต่างอะไร

เย่เจาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วก็พบว่าคราวนี้เชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตได้แล้ว

เธอรีบเหยียบเบรก พารถเข้าไปจอดใต้ร่มไม้ ก่อนเปิดอินเทอร์เน็ตทันที

เธอตั้งใจจะค้นหาข้อมูลล่าสุดก่อนตัดสินใจแผนต่อไป

เป็นไปไม่ได้ที่เมือง X จะถูกทำลายจนราบเป็นหน้ากลอง แล้วจะปิดข่าวได้อย่างสมบูรณ์แบบ แรงระเบิดมหาศาลและเมฆรูปดอกเห็ดที่พุ่งขึ้นฟ้า กลายเป็นข่าวดังไปทั่วแล้ว

หัวข้อ [เกิดอะไรขึ้นกับเมือง X กันแน่?] ติดอันดับหนึ่งของเทรนด์ทุกแพลตฟอร์มโซเชียล

[ฉันติดต่อพ่อแม่ไม่ได้มา 24 ชั่วโมงแล้ว ตอนแรกยังโทรติด ตอนนี้เครื่องปิดไปเลย มีใครบอกได้ไหมว่าเมือง X เกิดอะไรขึ้นกันแน่?]

[ได้ข่าวว่าถนนทุกสายที่เข้าเมือง X ถูกปิดหมด ห้ามเข้าออกทั้งหมด แถมยังอพยพคนบางส่วนออกมาอีก แล้วตกลงที่นั่นเกิดอะไรขึ้นกันแน่?]

[เพื่อนร่วมงานฉันไปทำงานที่เมือง X เมื่อสองวันก่อน ตอนนี้ขาดการติดต่อแล้ว มีคนจากเมือง X มาเล่าอะไรได้บ้างไหม?]

[ตอนนี้ระบบขนส่งทั้งหมดของเมือง X หยุดให้บริการแล้ว ทั้งรถโดยสาร รถไฟความเร็วสูง แม้แต่เครื่องบินยังต้องบินอ้อม เมือง X ต้องมีอะไรผิดปกติแน่ ๆ!]

[เมื่อวานเสียงระเบิดดังมาก! ฉันอยู่เมือง Y ยังได้ยินเลย หมาในบ้านตกใจจนวิ่งวนทั้งคืน หรือว่าเมือง X ถูกระเบิด? หรือมนุษย์ต่างดาวบุกโลก?!]

[รูปนี้เพื่อนฉันถ่ายตรงทางด่วนขาออก นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นตำรวจติดอาวุธเยอะขนาดนี้ แถมยังมีรถถังอีก จะมีซอมบี้จริง ๆ เหรอ? จำคนที่โพสต์ขอความช่วยเหลือเรื่องซอมบี้ก่อนหน้านี้ได้ไหม? แล้วคลิปคนยิงลูกไฟในเมือง X นั่นล่ะ?]

[ทางการออกมาปฏิเสธแล้ว ยังจะมีคนเชื่ออีกเหรอ ฮ่า ๆ คนโง่เท่านั้นแหละที่เชื่อว่าซูเปอร์แมนมีจริง!]

[พวกนายสังเกตไหม? เรื่องใหญ่ขนาดนี้เกิดขึ้นในเมือง X คนพูดถึงกันทั้งอินเทอร์เน็ต แต่กลับไม่มีคอมเมนต์ไหนใช้ IP จากเมือง X เลยสักอัน!]

แล้วสุดท้าย เมือง X เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

[ฉันมีข่าววงใน ไม่ต้องสนใจเมือง X หรอก สนใจตัวเองเถอะ ดูเหมือนกำลังจะมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น รีบกักตุนเสบียงไว้ที่บ้าน!]

[ฮ่า ๆ จะเกิดอะไรได้อีก? ก็พ่อค้าหน้าเลือดอยากปั่นยอดขายอีกแล้วล่ะสิ! จะมีไวรัสซอมบี้ได้ยังไงกัน?]

[……]

เย่เจาเลื่อนอ่านคอมเมนต์จำนวนมาก ด้านบนเต็มไปด้วยการคาดเดาสารพัด แต่ข้อมูลจริงเกี่ยวกับเมือง X กลับมีน้อยมาก

คนส่วนใหญ่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเมือง X ล่มสลายเพราะไวรัสซอมบี้ และยิ่งไม่รู้ว่าเมืองทั้งเมืองถูกลบหายไปแล้ว!

โลกภายนอกยังสงบสุข ยกเว้นเพียงเมือง X

นี่คือเหตุผลที่เมือง X ถูก “ทำลายอย่างมีมนุษยธรรม” ใช่ไหม?

ตราบใดที่ไวรัสในเมือง X ไม่แพร่กระจาย ซอมบี้ไม่หลุดออกไป รวมถึงหนูและยุงในเมือง X ไม่บินออกไป…

โลกภายนอกก็จะปลอดภัย

ซอมบี้ยังพอปิดล้อมได้ แต่ยุงกับหนูควบคุมไม่ได้ เพราะพวกมันมุดเก่งเกินไป ดังนั้น วิธีที่ดีที่สุดก็คือกำจัดทุกอย่างให้สิ้นซากในครั้งเดียว…?

เย่เจาสูดลมหายใจเย็นเยียบ พลันพูดอะไรไม่ออกด้วยความไม่อยากเชื่อ

เธอนั่งนิ่งอยู่พักหนึ่ง ท้องก็ร้องขึ้นมาสองครั้ง

เย่เจาหยิบขนมปังออกมาจากพื้นที่ส่วนตัว แกะออกกัดไปสองคำ ทันใดนั้นจมูกกลับร้อนวาบ เลือดสด ๆ ไหลทะลักออกมาทันที

เธอตกใจจนรีบคว้ากระดาษมาอุดจมูก

ปกติเธอไม่เคยเลือดกำเดาไหล นี่แสดงว่าเธอเครียดเกินไปจริง ๆ…

จู่ ๆ เย่เจาก็ชะงัก มองก้อนกระดาษเปื้อนเลือดในมือ สีหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนจากวิตกกังวลเป็นไม่อยากเชื่อ

บ้าเอ๊ย!

นี่มันผลกระทบจากรังสีนิวเคลียร์หรือเปล่า?!

เร็วขนาดนี้เลย?!

เย่เจาไม่อยากเชื่อ เธอลองดึงผมตัวเองเบา ๆ และแน่นอนว่า ผมร่วงติดมือออกมาเป็นกระจุก

เย่เจา “……”

เธอเปิดหน้าต่างระบบทันทีโดยไม่พูดพร่ำ ใช้แต้มสรรสร้างที่เหลืออีก 600 แต้ม สร้างหน้าคุณสมบัติร่างกาย +1 จำนวนหกแผ่น แล้วเลือกใช้งานทั้งหมด

หน้าคุณสมบัติกลายเป็นแสงสีขาวจาง ๆ หลอมเข้าสู่ร่างกาย

แม้จะสายไปหน่อย แต่เธอก็ไม่ได้หวังอายุยืน ขอเพียงร่างกายที่แข็งแรงขึ้นจะช่วยให้เธอรอดผ่านไม่กี่วันข้างหน้าไปได้ก็พอ

[ชื่อ: เย่เจา]

[ร่างกาย: 10 (ไม่รวมผลจากอุปกรณ์)]

[พละกำลัง: 6 (ไม่รวมผลจากอุปกรณ์)]

[ความเร็ว: 0 + 47 (ผลจากอุปกรณ์)]

หลังรีบกินขนมปังที่เหลือจนหมด เย่เจาก็หยิบน้ำกับผ้าขนหนูจากพื้นที่ส่วนตัวออกมาทำความสะอาดคราบเลือดบนตัว แล้วเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าสะอาด

เพราะรถคันนี้ขับออกมาจากเขตรังสี จึงมีโอกาสสูงว่าจะเต็มไปด้วยฝุ่นกัมมันตรังสี เธอไม่สามารถเก็บมันไว้ได้

เปลี่ยนของทั้งหมดใหม่ สร้างพาหนะใหม่อีกคัน แล้วเย่เจาก็ขึ้นรถ ก่อนหยิบแผนที่จากพื้นที่ส่วนตัวออกมาเพื่อดูเส้นทางต่อไปว่าจะไปทางไหนดี

.

.

จบ.