ตอนที่ 10 ความเร็ว

.

.

ท่ามกลางฝูงชน เด็กสาวชุดดำทรุดลงไปกับพื้น

ผู้หญิงที่อยู่ด้านหลังสะดุ้งตกใจ เดิมทีตั้งใจจะเข้ามาพยุง แต่จู่ ๆ ก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ รีบถอยหนีอย่างตื่นตระหนก พลางกรีดร้องลั่น

“ช่วยด้วย! ตำรวจ! ตำรวจ! มีคนกลายพันธุ์แล้ว!”

เพียงเสี้ยววินาทีเดียว ผู้คนที่เดิมเบียดเสียดกันอยู่ก็ถอยกรูออกไป จนเกิดพื้นที่ว่างรอบตัวเย่เจา ทหารติดอาวุธสองนายรีบวิ่งเข้ามา พร้อมยกปืนเล็งตรงมายังเธอ

เมื่อเย่เจาหลุดจากความหวาดกลัว สิ่งแรกที่เห็นก็คือฝูงชนที่กำลังแตกตื่น และปากกระบอกปืนสีดำสนิทสองกระบอกตรงหน้า

เย่เจา “……”

เธอรีบยกมือขึ้นทันที

“อย่ายิง! ฉันยังไม่กลายพันธุ์!”

“เมื่อกี้แค่ขาอ่อนนิดหน่อย ฉันไม่ได้กลายพันธุ์!”

ทหารทั้งสองมองเห็นว่าเธอยังพูดได้ชัดเจน ใบหน้าซีดขาวเต็มไปด้วยคราบน้ำตา ดวงตาดำยังคงใสกระจ่าง ไม่เหมือนคนกลายพันธุ์จริง ๆ จึงค่อยลดปืนลง ก่อนปลอบโยนเสียงอ่อน

“ไม่ต้องกลัว ตอนนี้คุณปลอดภัยแล้ว”

เย่เจาเองก็อยากเชื่อแบบนั้นเหมือนกัน แต่น่าเสียดาย เธอมีนิ้วทองคำ และสามารถมองเห็นอนาคตได้

เธอฝืนลุกขึ้นยืน พลางกวาดตามองรอบด้านโดยสัญชาตญาณ ผู้คนรอบตัวเธอยังคงมองมาด้วยสายตาหวาดระแวงและสงสัย แต่ไม่ถึงกับหวาดกลัวเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว

แม้แต่ผู้หญิงที่ตะโกนเมื่อครู่ยังเดินเข้ามาช่วยพยุงเธอ

“น้องสาว ขอโทษนะ พี่เห็นเธอล้ม เลยนึกว่าเธอกลายพันธุ์แล้ว”

“…ไม่เป็นไร ระวังตัวไว้ก็ถูกแล้ว”

เย่เจาตอบอย่างเฉยเมย ขณะในหัวกำลังคำนวณอย่างรวดเร็ว

ด้านหน้ายังมีคนต่อแถวอีกกว่าสิบคน อย่างเร็วที่สุดก็คงอีกไม่เกินครึ่งชั่วโมงถึงจะถึงคิวเธอ นั่นหมายความว่า อีกสามสิบนาที เมืองนี้จะถูกทำลาย!

สามสิบนาที เธอจะทำอะไรได้?

เธอทำอะไรไม่ได้เลย

เธอไม่มีเวลาแม้แต่จะโน้มน้าวฝ่ายบริหารเขตปลอดภัย ให้เชื่อว่าอีกครึ่งชั่วโมงเมือง X จะถูกทำลาย! และเธอก็ไม่กล้าพูดออกไปด้วย

ที่นี่มีทหารมากมาย เธอสู้ไม่ได้สักคนเดียว หากถูกจับตัวไปสอบสวน ซักถาม และตรวจสอบข้อมูล สุดท้ายเธอก็คงตายไปพร้อมพวกเขา…

ไม่มีเวลาแล้ว

ไม่มีเวลาเหลือแล้วจริง ๆ!

เย่เจาหยิบปากกาและกระดาษออกมาจากกระเป๋าเป้ รีบเขียนข้อความไม่กี่คำ ก่อนขยำเป็นก้อนแล้วกำไว้ในมือ

เธอสะพายเป้ขึ้น เตรียมจะเดินออกไป แต่ผู้หญิงข้างตัวกลับคว้าแขนเธอไว้อีกครั้ง

“น้องสาว จะไปไหนเหรอ? ให้พี่ช่วยต่อคิวไว้ให้ไหม?”

เย่เจาหันไปมอง

ผู้หญิงคนนั้นมองไม่ออกว่าในดวงตาแดงก่ำของเย่เจามีอารมณ์อะไรบางอย่างแอบแฝงอยู่ เพียงคิดว่าเธอกำลังหวาดกลัว จึงอยากปลอบใจ

เย่เจายัดก้อนกระดาษใส่มืออีกฝ่าย ก่อนพูดว่า

“รอฉันไปก่อนแล้วค่อยเปิดดูนะ หลังอ่านเสร็จ เอาไปให้ทหารตรงนั้นก็ได้” พูดจบ เธอก็ผลักอีกฝ่ายออกเบา ๆ แล้วรีบเดินจากไป

ผู้หญิงคนนั้นมองเธออย่างงุนงง อยากพูดอะไรบางอย่าง แต่เย่เจาไม่เปิดโอกาสให้ เธอก้าวเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

นี่คือสิ่งเดียวที่เย่เจาสามารถทำได้ เธอยกมือเช็ดน้ำตาบนใบหน้า

ไม่ใช่ว่าเธออยากร้องไห้ แต่ร่างกายตอบสนองต่อความหวาดกลัวโดยอัตโนมัติ

ซอมบี้ไม่ทำให้เธอร้องไห้ การฆ่าคนก็ไม่ทำให้เธอร้องไห้ แต่ตอนนี้ น้ำตาของเธอกลับไหลอย่างหยุดไม่อยู่

เย่เจารีบวิ่งข้ามแนวลวดหนามทั้งสามชั้น ขณะเดียวกันก็คำนวณแต้มสรรสร้างในใจ

ตอนนี้เธอมีแต้มสรรสร้างทั้งหมด 335 แต้ม

เธอใช้มันสร้างแหวนความเร็ว +1 จำนวน 33 วง จากนั้นนำ 30 วงมาหลอมรวมเป็นแหวนความเร็ว +10 จำนวน 3 วง แล้วสวมไว้บนนิ้ว

ค่าความเร็วรวมของเธอพุ่งขึ้นเป็น 47 แต้มทันที

ก่อนหน้านี้ ตอนมีความเร็ว +14 เย่เจาก็รู้สึกแล้วว่าตัวเองเบาราวกับนกนางแอ่น ตอนนี้ความเร็วเพิ่มเป็น 47 แต้ม เธอเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะเร็วได้ถึงระดับไหน

แต่นี่คือไพ่ตายเพียงอย่างเดียวในการหนีเอาชีวิตรอดของเธอในเวลานี้!

ขณะที่กำลังจะออกจากแนวลวดหนามชั้นสุดท้าย เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“คนชุดดำนั่น รีบหยุดเธอไว้!”

ทันทีที่ได้ยินเสียง เย่เจาไม่กล้าลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เธอพุ่งตัวออกไปสุดแรง โดยไม่คิดปิดบังตัวเองอีกแล้ว

ร่างทั้งร่างทะยานออกไปราวลูกธนูหลุดจากสาย! คนที่กำลังไล่ตามอยู่ถึงกับตะลึง

เด็กสาวที่เมื่อครู่ยังอยู่ไม่ไกล ตอนนี้กลับหายไปแล้ว เร็วจนเห็นเพียงเงาร่างเลือนราง

“…เธอวิ่งทำไม?”

“คนคนนี้เร็วเกินไปแล้วไหม?!”

“หรือเธอจะปลุกพลังความเร็วได้?”

“เธอจะวิ่งไปไหน? ที่นี่ไม่ใช่เขตปลอดภัยเหรอ?”

ทหารในชุดลายพรางกำกระดาษยับยู่ยี่ไว้ในมือ บนกระดาษมีตัวอักษรใหญ่เขียนไว้ชัดเจน

[เมือง X ระเบิดนิวเคลียร์ ล้างเมืองทั้งหมด รีบอพยพ!]

เพื่อนทหารข้าง ๆ รับกระดาษไปมองแวบหนึ่ง

“นี่หมายความว่าอะไร?”

“ไม่รู้”

“หรือจะหมายถึงเมือง X กำลังจะโดนระเบิดนิวเคลียร์? ถึงเมือง X จะล่มแล้ว แต่ในเมืองยังมีผู้รอดชีวิตอย่างน้อยเป็นล้าน ใครจะออกคำสั่งโหดร้ายแบบนั้น?”

“จะรายงานไหม?”

“รายงานอะไร? ต้องเป็นข่าวปลอมแน่ ตั้งใจปลุกปั่นอารมณ์ ยุยงความขัดแย้งระหว่างประชาชนกับทหาร! ไอ้พวกนักปั่นนี่ ต่อให้โลกจะแตกก็ยังไม่เลิกสร้างเรื่อง!”

“ก็ไม่แน่นะ เมื่อกี้เด็กผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่ผู้มีพลังเหรอ? ถ้าสิ่งที่เธอพูดเป็นเรื่องจริงล่ะ? ไวรัส X เองก็ร้ายแรงขนาดนี้…”

“ลืมไปแล้วเหรอ ว่านอกจากพวกเรา ยังมีประเทศอื่นอีก”

ใช่ คนของตัวเองอาจไม่กล้าทำ

แต่ถ้าเป็นคนนอกล่ะ?

หลายคนเงียบไปพร้อมกัน ก่อนจะรู้สึกหนาววาบขึ้นมาพร้อมกัน

…

ความเร็วของเย่เจาเร็วมาก

ตอนนี้เธอเร็วยิ่งกว่ารถไฟฟ้าหรือมอเตอร์ไซค์ทั่วไปเสียอีก ความเร็วระดับนี้มันเหนือกว่าที่เธอคาดไว้มาก

เนื่องจากตอนนี้รถส่วนใหญ่ต่างมุ่งหน้าไปสนามบิน หากเธอขับรถออกไป เกรงว่าสองชั่วโมงยังไปได้ไม่ถึงสองเมตร

เธอวิ่งสุดชีวิต ไม่กล้าหยุด และยิ่งไม่กล้าหันกลับไปมอง

เพราะเธอกลัวว่า เพียงช้าลงหนึ่งวินาที นั่นจะหมายถึงความตาย

เธอทำได้เพียงหนี หนีออกจากเมือง X ให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้!

เสียงลมหวีดหวิวดังข้างหูไม่หยุด

ไม่รู้ว่าเธอวิ่งมานานแค่ไหนแล้ว รู้เพียงว่าหัวเริ่มมึน หัวใจเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมาจากอก

จนกระทั่งเธอมองไม่เห็นแนวลวดหนามสูงใหญ่บนถนนสายหลักอีกต่อไป รวมถึงเหล่าทหารในชุดลายพรางที่ถือปืนเฝ้าอยู่ปลายแนวลวดหนาม

บนถนนเต็มไปด้วยผู้คนและรถยนต์ ทุกคนต่างอยากออกจากเมือง X แต่แนวลวดหนามสูงกลับขวางทางเอาไว้ ผู้คนจำนวนมากรวมตัวกันประท้วง

“ทำไมไม่ให้พวกเราผ่าน?!”

“พวกคุณกำลังจำกัดเสรีภาพส่วนบุคคล แบบนี้มันผิดกฎหมายนะ!”

“ปล่อยพวกเราออกไป! ฉันจะฟ้องพวกคุณ!”

“ฉันถ่ายไว้หมดแล้ว จะเอาลงอินเทอร์เน็ตให้หมดเลย ให้ทุกคนดูว่าทหารของประชาชนปฏิบัติกับพวกเรายังไง!”

“…”

ไม่ว่าจะเป็นหญิงชราที่นอนกลิ้งร้องไห้อยู่บนพื้น เด็กที่ร้องไห้ด้วยความหวาดกลัว หรือแม้แต่หญิงตั้งครรภ์ที่ร้องว่าตัวเองใกล้คลอด ก็ไม่อาจทำให้ประตูเหล็กเปิดออกได้

เย่เจาได้ยินเสียงประท้วงจากระยะไกล

เธอเป็นแค่มนุษย์เลือดเนื้อ ถึงจะเร็วแค่ไหนก็ฝ่าแนวลวดหนามไม่ได้ แถมยังกลัวถูกยิงอีก

แทบจะทันที เธอเปลี่ยนเป้าหมาย กระโดดลงจากทางด่วน แล้ววิ่งเลียบแนวลวดหนามไปยังจุดที่มียามน้อยที่สุด

[สรรสร้าง: ระเบิดมือ x1 ใช้แต้มสรรสร้าง: 1]

ระเบิดมือปรากฏขึ้นในมือเย่เจา เธอดึงสลักออก ก่อนขว้างใส่แนวลวดหนามทันที

ตูม!

แนวลวดหนามถูกระเบิดจนเกิดช่องโหว่ เย่เจารีบมุดออกไป แล้ววิ่งต่ออย่างบ้าคลั่ง

ทหารหลายนายได้ยินเสียงระเบิดจึงรีบไล่ตามมา พวกเขาเห็นเพียงเงาดำวับหายไป ทำได้เพียงยิงตามไปสองนัด แต่พลาดทั้งหมด

ทุกคนเริ่มตื่นตระหนก

“เมื่อกี้นั่นตัวอะไรกัน?! ซอมบี้กลายพันธุ์เหรอ?”

“เป็นไปไม่ได้ ซอมบี้จะฉลาดถึงขั้นใช้ระเบิดมือได้ยังไง!”

“เชี่ย รีบตาม! ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ห้ามออกจากเมือง X ไปได้!”

“ระวังด้วย! รีบเรียกคนมาซ่อมลวดหนามตรงนี้ด้วย!”

เย่เจาพุ่งขึ้นสู่ถนนใหญ่

ดูเหมือนถนนเส้นนี้จะถูกปิด ไม่มีรถวิ่งผ่านเลยแม้แต่คันเดียว

เธอใช้แต้มสรรสร้าง 1 แต้ม สร้างรถสปอร์ตขึ้นมาทันที ก่อนเหยียบคันเร่งมิด

ออกจากเมือง X ให้ไกลที่สุด!

แต่ในชั่วพริบตานั้นเอง จู่ ๆ ก็เกิดเสียงระเบิดมหาศาลดังขึ้นจากด้านหลัง

ตูมมม—!!!

วินาทีต่อมา เย่เจารู้สึกถึงแรงอัดอากาศมหาศาลซัดเข้ามาจากด้านหลัง

รถทั้งคันลอยขึ้นจากพื้น

ร่างของเธอพร้อมรถสปอร์ตถูกคลื่นระเบิดซัดปลิวออกไปไกล ก่อนกระแทกลงอย่างรุนแรงกลางทุ่งข้างทาง

สายตาของเย่เจามืดดับ

เธอพยายามฝืนสติเอาไว้ แต่สุดท้ายก็ปิดตาลงและหมดสติไปในที่สุด

.

.

จบ.