ตอนที่ 22 พลเมืองผู้รักชาติ

.

.

สวัสดีค่ะ ศาสตราจารย์หาน

แฟลชไดรฟ์ตัวนี้บรรจุข้อมูลเทคโนโลยีเครื่องผลิตชิปความละเอียด 1 นาโนเมตร รหัสผ่านคือ 148257 หวังว่าจะช่วยส่งเสริมการพัฒนาของประเทศได้บ้าง

ผู้ส่ง: พลเมืองผู้รักชาติที่ไม่ประสงค์ออกนาม

หลังจากเขียนเสร็จ ไป๋ซีก็นำแฟลชไดรฟ์กับกระดาษโน้ตวางไว้หน้าประตูบ้าน ก่อนจะเคาะประตูเบา ๆ

“ใครน่ะ?”

หวงเหมยจวินเปิดประตูออกมา มองซ้ายมองขวาอย่างสงสัย เพราะไม่เห็นใครอยู่หน้าห้อง จากนั้นจึงสังเกตเห็นแฟลชไดรฟ์สีเงินกับกระดาษแผ่นหนึ่งวางอยู่บนพื้น

เธอชะโงกมองไปตามทางเดินอีกครั้ง เมื่อไม่พบใคร จึงก้มลงเก็บของทั้งสองชิ้นแล้วปิดประตู

“เหมยจวิน ใครมาน่ะ?”

ศาสตราจารย์หานเดินออกมาจากห้องครัว

หวงเหมยจวินส่ายหน้า พลางชูของในมือขึ้น

“ไม่รู้เหมือนกัน มีแค่แฟลชไดรฟ์กับกระดาษนี่”

“?”

ศาสตราจารย์หานรับของทั้งสองอย่างมา เมื่ออ่านเนื้อหาบนกระดาษจบ คิ้วก็ขมวดเข้าหากันทันที

“เหล่าหาน คุณคิดว่าในแฟลชไดรฟ์นี่จะเป็นข้อมูลเทคโนโลยีระดับนั้นจริง ๆ เหรอ?”

หวงเหมยจวินย่อมรู้ดีว่าเครื่องผลิตชิปความละเอียด 1 นาโนเมตรหมายถึงอะไร และเพราะรู้ดีนี่เอง เธอจึงแทบไม่อยากเชื่อ

“ลองเปิดดูก็รู้”

ศาสตราจารย์หานหันไปถามภรรยา

“คอมพิวเตอร์ที่ซื้อให้โต้วโต้วเล่นเกมอยู่ไหน?”

“อยู่ในห้องนอนเล็ก” หวงเหมยจวินชี้ไปทางห้องด้านใน

ศาสตราจารย์หานถือแฟลชไดรฟ์เดินเข้าไปในห้องนั้น ส่วนหวงเหมยจวินก็ตามเข้าไปด้วยความอยากรู้

หลังเปิดเครื่องเสร็จ ศาสตราจารย์หานก็ถอดสายอินเทอร์เน็ต ปิดสัญญาณไวไฟ แล้วจึงเสียบแฟลชไดรฟ์เข้าเครื่อง

ทันทีที่เปิดขึ้นมา ก็มีหน้าต่างให้กรอกรหัสผ่านปรากฏขึ้น

เขาใส่รหัส 148257 ตามที่เขียนไว้ในกระดาษ ไม่นาน ไฟล์ทั้งหมดก็ถูกเปิดออก

เช่นเดียวกับที่ไป๋ซีเคยเห็น ภายในมีโฟลเดอร์หมายเลข 1 ถึง 5 เรียงอยู่ ศาสตราจารย์หานคลิกเข้าไปในโฟลเดอร์หมายเลข 1

เพียงอ่านบทคัดย่อหน้าแรก ดวงตาของเขาก็เป็นประกายทันที จากนั้นก็ถอนตัวไม่ขึ้นอีกเลย

“ยอดเยี่ยม!”

“อัจฉริยะจริง ๆ!”

“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง!”

“อย่างนี้นี่เอง!”

ปฏิกิริยาของสามีทำให้หวงเหมยจวินรู้ทันทีว่า ข้อมูลเหล่านี้มีโอกาสสูงมากที่จะเป็นของจริง เธอเองก็อดดีใจไม่ได้ จึงค่อย ๆ เดินออกจากห้อง ปล่อยพื้นที่ให้เขาได้จดจ่อกับงานเต็มที่

หลังอ่านเอกสารต่อเนื่องหลายฉบับ ศาสตราจารย์หานก็ถูกแนวคิดใหม่และการออกแบบอันล้ำสมัยภายในไฟล์เหล่านั้นสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

เขารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหานักวิชาการหลายคนที่รู้จักทันที

“เหล่าหวง รีบมาบ้านฉันเดี๋ยวนี้! ฉันมีของดีจะให้ดู รับรองว่าไม่เสียเที่ยวแน่!”

“เหล่าอู๋…”

“เหล่าหลี่…”

หลังจากโทรจนหมดรายชื่อคนรู้จัก คนที่อยู่ไกลเกินกว่าจะเดินทางมาได้ เขาก็เชื่อมต่อวิดีโอคอลโดยตรง

เมื่อเหล่านักวิชาการอีกฝั่งได้ฟังเนื้อหาที่ศาสตราจารย์หานอ่านให้ฟัง ต่างก็ตกตะลึงกันถ้วนหน้า

“เหล่าหาน อยู่ ๆ นายก็ตรัสรู้ขึ้นมาเหรอ? แนวคิดนี้ยอดเยี่ยมเกินไปแล้ว! ความฝันเรื่องการผลิตชิปด้วยตัวเองของประเทศเรา อาจกลายเป็นจริงได้จริง ๆ!”

ศาสตราจารย์หานเองก็ดีใจไม่แพ้กัน

การได้รับการยอมรับจากคนเหล่านี้ แสดงว่าข้อมูลชุดนี้มีความเป็นไปได้สูงมากว่าเป็นของจริง

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

นักวิชาการที่อยู่ใกล้เคียงต่างทยอยมาถึงบ้านกันครบ

เมื่อเห็นว่าศาสตราจารย์หานเรียกคนมามากขนาดนี้ ทุกคนก็อดแปลกใจไม่ได้

“เหล่าหาน เกิดเรื่องใหญ่อะไรขึ้น? ถึงกับเรียกพวกเรามาหมดเลย”

ศาสตราจารย์หานรีบโบกมือเรียก

“มานี่เร็ว! ช่วยดูเอกสารชุดนี้ให้หน่อย มีหลายส่วนที่ไม่ใช่สาขาของฉัน ช่วยวิเคราะห์ให้ที”

“โอ้? งั้นฉันต้องดูแล้วล่ะ ว่ามีอะไรที่ทำให้เหล่าหานยังไม่มั่นใจ”

ศาสตราจารย์หานฉายเนื้อหาในคอมพิวเตอร์ขึ้นบนจอ

ทันทีที่ทุกคนได้เห็น ต่างก็มีปฏิกิริยาไม่ต่างจากเขา

“สูตรนี้…คิดออกมาได้ยังไง?”

“เดี๋ยวก่อน ๆ เลื่อนช้าหน่อย! ไม่ได้… ฉันต้องเอาปากกามาคำนวณก่อน!”

นักวิชาการหลายคนถึงกับนั่งลงบนพื้นตรงนั้น รับกระดาษกับปากกาที่หวงเหมยจวินนำมาให้ แล้วเริ่มคำนวณกันด้วยมือ

เวลาผ่านไปนานพอสมควร

นักวิชาการคนหนึ่งมองคำตอบบนกระดาษ พลางส่ายหน้าไปมา ก่อนจะพยักหน้าอย่างชื่นชม

“เหล่าหาน ฉันไม่คิดเลยว่านายจะเก่งรอบด้านขนาดนี้ ซ่อนฝีมือมาตั้งหลายปีเชียวนะ!”

“ถ้านายมีแนวคิดระดับนี้ตั้งนานแล้ว ทำไมไม่พูดออกมาเร็วกว่านี้? ไม่งั้นป่านนี้เราอาจสร้างเครื่องผลิตชิปได้สำเร็จไปแล้ว!”

“รางวัลคุณูปการแห่งชาติปีนี้ต้องเป็นของนายแน่นอน!”

ศาสตราจารย์หานหัวเราะขื่น ๆ แล้วส่ายหน้า

“ถ้าฉันเก่งขนาดนั้นจริง จะเก็บเงียบมาจนวันนี้ได้ยังไง”

ทุกคนชะงักไปทันที

หรือว่ามันมีเรื่องอื่นอยู่เบื้องหลัง?

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

“เหล่าหาน รีบพูดมาเถอะ อย่าทำให้พวกเราลุ้น”

ศาสตราจารย์หานส่งกระดาษที่ไป๋ซีเขียนให้ทุกคนดู ก่อนจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น

“ภรรยาฉันเก็บมันได้หน้าประตูบ้านเมื่อเย็นนี้ มีพลเมืองผู้รักชาติคนหนึ่งมอบมันให้ประเทศ”

“อะไรนะ?!”

ทุกคนอ้าปากค้าง

แม้แต่นักวิชาการที่อยู่ปลายสายวิดีโอคอลก็ยังตกตะลึงจนพูดไม่ออกอยู่พักใหญ่

“เหล่าหาน นายไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม?”

“ข้อมูลสำคัญขนาดนี้ จะมีคนยอมมอบให้ฟรี ๆ โดยไม่ต้องการชื่อเสียงหรือผลประโยชน์จริงเหรอ?”

ศาสตราจารย์หานถอนหายใจ

“ฉันเองก็ประหลาดใจเหมือนกัน แต่มันคือเรื่องจริง”

ภายในห้องเงียบลงอีกครั้ง

ท้ายที่สุด นักวิชาการอาวุโสคนหนึ่งที่มีตำแหน่งสูงกว่าจากปลายสายจึงเอ่ยขึ้น

“เหล่าหาน เอาข้อมูลชุดนี้เข้าเมืองหลวงเถอะ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กแล้ว”

ศาสตราจารย์หานพยักหน้าตอบรับ

จากนั้นทุกคนก็เริ่มถกเถียงและวิเคราะห์เนื้อหาภายในข้อมูลชุดนั้นกันรอบใหม่

ในขณะเดียวกัน ไป๋ซียังคงรออยู่ด้านนอกอาคาร

เมื่อเห็นนักวิชาการหลายคนที่เธอค้นข้อมูลมาก่อน รีบรุดเข้ามาถึงที่นี่กลางดึก เธอก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกในที่สุด

เธอยืดเส้นยืดสายเล็กน้อย เตรียมตัวกลับมหาวิทยาลัย

เมื่อจัดการเรื่องนี้เสร็จแล้ว สิ่งที่ไป๋ซีตั้งใจจะทำต่อก็คือสมัครเรียนการต่อสู้ และเธออยากเรียนการใช้อาวุธปืนเหมือนกัน

แต่น่าเสียดายที่กระเป๋าสตางค์ของเธอไม่เอื้ออำนวย

อย่างไรก็ตาม กริชทองดำบวกกับการเรียนซานต๋าหรือมวยสักอย่าง ก็น่าจะใช้งานได้ดีไม่น้อย

เมื่อออกจากชุมชนก็เป็นเวลาสามทุ่มกว่าแล้ว

ภายนอกยังคงสว่างไสว ร้านรถเข็นสองข้างทางเรียงรายตลอดแนวถนน

เธอเรียกรถผ่านแอปพลิเคชัน กว่าจะกลับถึงมหาวิทยาลัยก็ปาเข้าไปเกือบห้าทุ่ม และหอพักก็ปิดไปเรียบร้อยแล้ว

ไป๋ซีนั่งลงบนขั้นบันไดหน้าหอพัก เงยหน้ามองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว พลางฟังเสียงแมลงร้องและเสียงกบจากที่ไกล ๆ

เธอไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย กลับกัน ยังรู้สึกผ่อนคลายและสงบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ในโลกภารกิจนั้น ไป๋ซีไม่เคยนอนหลับได้อย่างสบายใจ เพราะไม่มีทางรู้เลยว่า วินาทีต่อไปจะเกิดอุบัติเหตุขึ้นหรือไม่ หรือจะมีใครกระโดดออกมาฆ่าเธอเมื่อไรกันแน่

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ถ่ายภาพท้องฟ้ายามค่ำคืน แล้วโพสต์ลงโมเมนต์

[ชีวิตใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว!]

[รูปภาพ: ท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาว]

ไม่นาน ข้อความตอบกลับก็เด้งขึ้นมา

หนานเซี่ย: [ซีซี เธออยู่ไหน? ทำไมยังไม่กลับมาอีก?]

เฉินหรู: [โดนปิดหอไว้ข้างนอกหรือเปล่า?]

หูซานซาน: [ซีซี เธอมีผู้ชายอยู่ข้างนอกใช่ไหม? ดึกขนาดนี้ยังไม่กลับอีก!]

ไป๋ซีตอบข้อความของรูมเมตทีละคน ก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าไปในมุมมืดด้านข้าง จู่ ๆ ความคิดบ้าบิ่นอย่างหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว

ท่ามกลางความมืด ไป๋ซีเริ่มใช้ก้าวข้ามมิติอย่างต่อเนื่อง เธออยากรู้ว่า ขีดจำกัดของการใช้งานต่อเนื่องอยู่ตรงไหน

ในโลกภารกิจ เธอไม่กล้าทดลองแบบนี้ แต่ในโลกปัจจุบันปลอดภัยพอให้ลองได้เต็มที่!

หลังจากก้าวข้ามมิติติดต่อกันสี่ครั้ง ไป๋ซีก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ศีรษะหมุนอย่างรุนแรง เหงื่อเย็นผุดเต็มตัว

นี่คือขีดจำกัดของเธอแล้ว หากฝืนใช้อีกครั้ง เธอคงหมดสติแน่นอน

เธอเดินโซเซกลับมานั่งบนขั้นบันได

ขณะเดียวกัน เฉินหรูกับอีกสองคนก็พาป้าผู้ดูแลหอพักมาเปิดประตูพอดี…

.

.

จบ.