บทที่ 39 มี... มีรถยนต์แล้ว!

บทที่ 39 มี... มีรถยนต์แล้ว!

กะโหลกศีรษะบนพื้นไม่ได้เหมือนในนิยายที่มีเสียง "ฟุบ" แล้วมีไฟวิญญาณพุ่งออกมาจากเบ้าตา และไม่ได้ตะโกนเสียงดังลั่น ลุกขึ้นยืนท้าทายศัตรู

มันเพียงแค่นอนเอียงอยู่ตรงนั้น จ้องมองมาด้วยเบ้าตาที่ว่างเปล่า

ถามใจตัวเองดู แม้หลังจากข้ามมิติมาแล้ว ทุกคนจะรู้ดีว่าโลกนี้ต่างจากโลกเดิมที่รู้จักอย่างสิ้นเชิง

แต่การได้เห็นโครงกระดูกมนุษย์นอนกระจัดกระจายอยู่บนพื้นกับตาตัวเอง มันก็ยังยากที่จะหลีกเลี่ยงความรู้สึกหวาดกลัวได้อยู่ดี

เพราะสำหรับภูตผีวิญญาณแล้ว มนุษย์มักจะมีความกลัวตามสัญชาตญาณอยู่เสมอ

ซูหมัวมองดูภาพตรงหน้า ความคิดในใจก็เริ่มเรียบเรียงอย่างรวดเร็ว

เขาก้าวเท้าไปช้าๆ พยายามหลีกเลี่ยงสายตาจากกะโหลกศีรษะ

แกร๊ก!

ซูหมัวก้าวเท้าไปทางซ้ายอย่างระมัดระวัง แต่ไม่นึกเลยว่าจะเหยียบโดนข้าวของบางอย่างบนพื้นเสียงดังแกร๊ก

เขาก้มหน้าลงมอง พลันรู้สึกเสียวสันหลังวาบ

“ขอขมา ขอขมา พี่ชาย ผมไม่ได้ตั้งใจล่วงเกิน ล่วงเกินคุณแล้ว ขอโทษด้วยนะครับ!”

กระดูกแขนท่อนหนึ่งถูกเหยียบอยู่ใต้เท้าของซูหมัว ในตอนนี้มันหักออกเป็นสองท่อน แตกแยกออกตรงกลาง

อาศัยแสงไฟ ซูหมัวมองไปรอบๆ ไม่ใช่แค่กระดูกแขนท่อนนี้ บนพื้นดินเต็มไปด้วยเศษกระดูกกระจัดกระจายอยู่ทั่วไป

“พี่ชายคนนี้ไม่รู้ว่าเป็นใคร ช่างน่าเวทนาเหลือเกิน...”

เมื่อมองดูโครงกระดูกที่เหลือเพียงส่วนหัวเท่านั้นที่ยังสมบูรณ์ ซูหมัวก็ขำแห้งๆ พลางหลีกเลี่ยงกระดูกที่แตกหักทางด้านขวา

พื้นของโบราณสถานดูคล้ายกับทำจากคอนกรีต บนพื้นดิน พอจะมองเห็นเส้นขนสิ่งมีชีวิตตระกูลเสือตกอยู่ไม่น้อย

หลังจากคิดดู ซูหมัวก็หยิบคบไฟอันสุดท้ายที่ยังไม่ได้ใช้ออกมาจากช่องเก็บของ แล้วเลือกจุดไฟ

ท่ามกลางโบราณสถานที่มืดมิด หากอาศัยเพียงไฟฉาย ย่อมดูน่ากลัวเกินไป

เหมือนกับการขุดสุสาน หากใส่เพลงประกอบเข้าไปด้วย ย่อมทำเป็นหนังผีได้เรื่องหนึ่งเลยทีเดียว

เมื่อแสงไฟสว่างไสวปรากฏขึ้นในโบราณสถาน ซูหมัวก็มีเวลาพิจารณาการจัดวางข้าวของรอบๆ ได้อย่างละเอียดในที่สุด

ห้องของโบราณสถานหลังนี้ไม่ใหญ่นัก เมื่อยืนอยู่ใกล้ประตูใหญ่ ซูหมัวพอมองเห็นของข้างในได้ลางๆ

เขารวบรวมสมาธิ ซูหมัวค้นพบด้วยความเสียดายว่า ไม่รู้เพราะสาเหตุใด ฟังก์ชันการตรวจสอบของแผงควบคุมเกมและระบบการเอาชีวิตรอดต่างก็ถูกปิดผนึกไว้

หากจะเรียกว่าโบราณสถาน ก็ไม่สู้เรียกว่าหลุมหลบภัยใต้ดินหลังหนึ่งจะเหมาะสมกว่า

“บันทึกหลุดหลบภัยของฉันเป็นหลุมหลบภัยหมายเลข 1 งั้นโบราณสถานใต้ดินตรงนี้ งั้นก็ขอใช้คำว่าหลุมหลบภัยหมายเลข 2 มาเรียกแทนแล้วกัน”

เขาเปิดช่องข้อความส่วนตัวของคนตาย ค้นหาเพื่อนคนตายที่เพิ่มไว้ก่อนหน้านี้ ซูหมัวเริ่มจดบันทึกสิ่งที่พบเห็น

ความทรงจำอาจหลอกลวงได้ แต่ตัวอักษรนั้นไม่มีวันโกหก

หลังจากบันทึกสิ่งที่พบเห็นเสร็จ บางทีพอกลับถึงที่หลบภัยแล้ววิเคราะห์อย่างละเอียด เขาก็อาจจะพบช่องโหว่บางอย่างได้

เมื่อเดินไปถึงประตูใหญ่ ข้อความบันทึกการสำรวจครั้งแรกก็เริ่มแสดงขึ้นในกล่องข้อความส่วนตัว

“ปฏิทินวันสิ้นโลก วันที่ 6 เดือนแรก เข้าสู่หลุมหลบภัยหมายเลข 2 เป็นครั้งแรก”

“ประตูใหญ่ของหลุมหลบภัยหมายเลข 2 อ้างอิงจากการสัมผัสและการเคาะทดสอบ ฟังเสียงแล้วตัดสินเบื้องต้นว่าประกอบด้วยวัสดุเหล็กหรือเหล็กกล้าที่ไม่รู้จัก สัมผัสภายนอกดูคล้ายกับประตูโลหะผสมในยุคอารยธรรม ความแข็งแกร่งรอการทดสอบ ไม่มีร่องรอยน้ำรั่วซึม”

“ผนังประกอบด้วยวัสดุที่ไม่รู้จัก อ้างอิงจากการสังเกต ปัจจุบันสงสัยเบื้องต้นว่าเป็นผลผลิตจากคอนกรีตเสริมเหล็กหรือหินก่อสร้างที่ไม่รู้จัก ความแข็งแกร่งสูงมาก การสังเกตจากช่องโพรงด้านบนพบว่าผนังหนาประมาณ 25 ซม.”

“พื้นมีลวดลายปริศนา จำนวนลวดลายไม่แน่นอน รูปร่างไม่แน่นอน ไม่ได้เกิดเป็นรูปทรงสมมาตรที่พอจะใช้อ้างอิงได้ และจับสัญญาณการส่งผ่านข้อมูลไม่ได้ ปัจจุบันยังไม่มีมูลค่าในการอ้างอิงที่เฉพาะเจาะจง (ประเด็นสำคัญ ต้องตรวจสอบ)”

“พบเส้นขนสิ่งมีชีวิตตระกูลเสือปริศนาหลายสิบเส้น (เก็บกู้) พบโครงกระดูกมนุษย์หนึ่งร่าง (ปัจจุบันยังระบุไม่ได้ว่าเป็นมนุษย์หรือไม่ รอการตรวจสอบ)”

“รอบๆ มีโต๊ะเก้าอี้กระจัดกระจาย บนพื้นมีภาชนะที่ถูกปัดตกร่วงหล่น ไม่มีกระดาษบันทึกข้อมูล ไม่สามารถใช้แผงควบคุมเกมตรวจสอบคุณสมบัติได้ ไม่ทราบสาเหตุ”

“เมื่อรวมกับร่องรอยก่อนหน้านี้ มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะถูกสิ่งมีชีวิตปริศนา (ประเด็นสำคัญ: แรงระเบิด, เส้นขน) เข้ามาสำรวจก่อนแล้ว ของมีค่าส่วนใหญ่จึงถูกขนย้ายหรือถูกทำลาย!”

“ตรงส่วนที่ลึกที่สุดของหลุมหลบภัย มีบ่อน้ำลึกที่ผุพังดูคล้ายกับบ่อน้ำพลังไซออนิกหนึ่งบ่อ ดมกลิ่นครั้งแรก สังเกตได้ว่าแผ่กลิ่นหอมแปลกประหลาดออกมา เอ่อ รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมานิดหน่อย หลังจากดมแล้วอารมณ์ก็ดีขึ้นตามไปด้วย”

“ดมอีกทีเพื่อตัดสิน... มีกลิ่นแยมบลูเบอร์รีปนอยู่เล็กน้อย”

“ดมอีกทีเพื่อตัดสิน... มีกลิ่นอายประหลาดราวกับยืนอยู่ใต้ต้นไม้โบราณในฤดูใบไม้ผลิลอยมา”

“ซูหมัวเอ๊ย ซูหมัว แกจะมามัวเสพสุขขนาดนี้ได้ยังไง? แกลืมไปแล้วหรือไงว่าแกมาที่นี่เพื่ออะไร?”

“ดมอีกทีเพื่อตัดสิน....”

“ลบข้อความส่วนนี้ทิ้งทั้งหมด”

“พยายามใช้มือเปิดปิดบ่อที่ผุพัง พบว่าวิธีการผิดพลาด และระบบกลไกค้างล็อกอยู่ ปัจจุบันยังไม่ทราบสาเหตุ (ประเด็นสำคัญ ต้องตรวจสอบ!!!!)”

“ตรงมุมหลุมหลบภัย พบช่องทางบันไดลิงทอดยาวลงไปข้างล่าง บนบันไดลิงมีเส้นขนสิ่งมีชีวิตตระกูลเสือร่วงหล่นติดอยู่ตรงขอบบันไดเล็กน้อย (เก็บกู้)”

“เดินตามบันไดลิงลงไปสิบสี่ขั้น พบหลุมหลบภัยชั้นที่สอง (ประเด็นสำคัญ) พบยานพาหนะที่ดูคล้ายกับรถยนต์ในยุคอารยธรรม??!!!!”

ขณะที่ถือคบไฟ ซูหมัวก็จดบันทึกรายการไปพลาง พลันนึกถึงกลิ่นหอมของบ่อน้ำที่ผุพังเมื่อครู่ ซูหมัวก็ตะลึงไป

ตามความคิดของซูหมัว แผงควบคุมเกมเริ่มเลือนหายไปจากสายตาอย่างช้าๆ

แต่ทั้งหมดนี้ไม่ได้ดึงดูดความสนใจของซูหมัวเลยแม้แต่น้อย

นั่นก็เพราะ... ในหลุมหลบภัยชั้นที่สอง ซูหมัวมองเห็นยานพาหนะที่ตั้งอยู่ตรงกลางได้อย่างชัดเจนในแวบแรก

“นี่... นี่มัน รถบักกี้ในเกมพับจีไม่ใช่เรอะ!?”

(Buggy car ยานยนต์อเนกประสงค์ขนาดเล็กที่ออกแบบมาสำหรับการขับขี่ลุยทางวิบาก Off-Road บนสภาพพื้นผิวที่หลากหลาย เช่น ชายหาด เนินทราย หรือทางลูกรัง)

โครงสร้างตัวรถเสริมความแข็งแกร่งด้วยโครงกันโรลบาร์สามเหลี่ยม ด้านหลังติดตั้งเครื่องยนต์ที่มีขนาดเล็กกว่าเครื่องปั่นไฟหนึ่งรอบ แต่ฝีมืองานประดิษฐ์กลับละเอียดกว่ามาก

เบาะนั่งแบบเดี่ยว แถมยังเป็นแบบเปิดประทุนรับลมรอบทิศทางอัน "หรูหรา" ไม่มีกระจกกั้นขวาง ทำให้ผู้ขับขี่ได้สัมผัสสายลมธรรมชาติอย่างเต็มที่ในยามขับขี่

รูปลักษณ์โดยรวมยกเว้นโครงรถที่มีรอยเบี้ยวจากการถูกกระแทกด้วยแรงภายนอกไม่กี่จุด และยางรถแบนไม่มีลมแล้ว รูปร่างก็คือรถบักกี้อย่างเห็นได้ชัด

อารยธรรมของมนุษย์งั้นเหรอ?

ซูหมัวไม่รู้เลย

หากที่นี่ไม่ถูกกวาดไปหมดก่อน บางทีอาศัยรายละเอียดข้างใน เขาอาจจะรู้ตัวตนของเจ้าของรถได้

แต่ทว่า...

ความยุ่งเหยิงในตอนนี้ ได้ทำลายข้อมูลใดๆ ที่จะทิ้งร่องรอยระบุตัวตนของเจ้าของรถไปหมดแล้ว ต่อให้เป็นบริเวณรอบข้างของชั้นสอง...

“เอ๊ะ ตัวอักษรนี่คือคำว่ารถเหรอ?”

เมื่อมองดูผนังด้านซ้าย มีตัวอักษรภาพที่มีรูปร่างคล้ายกับคำว่า "車" (รถ) ปรากฏอยู่ ซูหมัวก็หันไปมองรถบักกี้ที่ตั้งอยู่ตรงกลางชั้นสองตามสัญชาตญาณ

เมื่อมองไปทางด้านขวา มีสัญลักษณ์ลูกศรชี้ตรงไปยังตัวรถบักกี้ตรงกลางพอดี

ความหมายเด่นชัด!

“เจ้าของโบราณสถานต้องการส่งผ่านข้อมูลอะไรบางอย่างผ่านรถคันนี้งั้นเหรอ?”

ซูหมัวขมวดคิ้ว พยายามครุ่นคิดถึงรายละเอียดทั้งหมดตั้งแต่ลงมาเมื่อครู่ว่ามองข้ามอะไรไปหรือไม่

ตั้งแต่หมู่บ้านเหลียงฟางในโบราณสถานสายหมอก ไปจนถึงร่องรอยในโบราณสถานใต้ดินที่ดูเหมือนคนของเราทิ้งไว้ คนอื่นเล่นเกมใช้กำลังเข้าห้ำหั่นกัน มีเพียงเขาที่เล่นเกมใช้สมองไขปริศนารึไงฟะ!

ซูหมัวนิ่งครุ่นคิด เริ่มนำรายละเอียดต่างๆ ตั้งแต่ค้นพบโบราณสถานและก้าวเข้าสู่โบราณสถานมาเชื่อมโยงวิเคราะห์รวมกัน

เวลาผ่านไปทีละนาที

ข้อสมมติฐานครั้งแล้วครั้งเล่าถูกล้มล้าง เบาะแสทั้งหมดล้วนมุ่งเป้าไปที่จุดจุดเดียว

เขาส่ายหัวรัวๆ ซูหมัวก้าวเท้าอย่างรวดเร็วไปที่ข้างถังน้ำมันของรถบักกี้ เขาตัดสินใจใช้วิธีบางอย่างนำมาตรวจสอบข้อสมมติฐาน

น่าเสียดายที่หลังจากเปิดฝาถังน้ำมันดู เป็นไปตามคาด น้ำมันในถังระเหยไปจนหมดเกลี้ยงไม่เหลือเลยสักหยดเดียว

น้ำมันดีเซลในหลุมหลบภัยพอจะนำมาเติมใส่รถยนต์ดีเซลและเบนซินแบบสองระบบคันนี้ให้ถูไถไปได้อยู่บ้าง แต่เพราะพื้นที่เก็บของมีขนาดเล็กเกินไป ตอนออกมาเขาจึงไม่ได้พกมันติดตัวมาด้วย

“ไม่รู้ว่าข้างในนี้จะมีน้ำมันดีเซลหรือเบนซินอยู่บ้างไหมนะ...”

หากรถบักกี้อยู่ในสภาพสมบูรณ์และขับขี่ได้ โลกใบนี้จะกว้างใหญ่เพียงใด เขาก็ย่อมเดินทางไปได้ทุกที่!

มือกะชับคบไฟแน่น ซูหมัวกำลังเตรียมตัวก้มลงมองหาถังดีเซลบนพื้นดินอย่างละเอียด

จู่ๆ ด้านนอกพลันมีเสียงดังแว่วมา!

“โฮ่งๆๆ~ บรู๊ว”

“โฮ่ง!”

“โฮ่ง!”

เริ่มจากเสียงเห่าของโอรีโอ้ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นก่อน ตามมาด้วยเสียงเห่าแปลกๆ อีกสองเสียงที่ดูเหมือนมนุษย์พยายามเลียนแบบเสียงเห่าตามมาติดๆ

“ซวยแล้ว! เสียงแจ้งเตือนภัยของโอรีโอ้ ข้างนอกมี”คน" มา!”

ในชั่วพริบตา ซูหมัวดับคบไฟในมืออย่างรวดเร็ว สะบัดมือหยิบหน้าไม้ที่ขึ้นสายเรียบร้อยแล้วออกมา ยกร่างพุ่งทะยานขึ้นสู่ชั้นที่หนึ่งทันที