ตอนที่ 377 มือสังหาร

ตอนที่ 377 มือสังหาร

ภายในค่ายพักแรมของหมู่ที่สิบสอง กองร้อยเจี่ย ทหารใหม่สองนายกำลังชกต่อยพัลวัน เสียงการต่อสู้ทำให้ทหารในห้องสะดุ้งตื่นมาตั้งนานแล้ว พวกเขาชกต่อยกันอย่างดุเดือดรุนแรง ทั้งใบหน้าและลำตัวต่างโดนหมัดของอีกฝ่ายไปไม่น้อย เสื้อผ้าก็ถูกกระชากจนขาดวิ่น ส่วนกระถางไฟก็ถูกพวกเขาเตะจนล้มคว่ำไประหว่างที่ชกต่อยกัน ถ่านไฟที่กำลังลุกโชนร่วงหล่นกระจายเต็มพื้น มีหลายก้อนกลิ้งไปที่ขอบเตียงเตา จนทำให้ผ้าห่มติดไฟลุกพรึบขึ้นมาอย่างรวดเร็ว !

"มารดามันเถอะ ! พวกเจ้าหยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ ! " สือจ่างสะดุ้งตื่นจากฝัน พอเห็นภาพนี้ก็ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ เขารีบกระโดดถีบทั้งสองคนจนแยกออกจากกัน ก่อนจะรีบคว้าดาบเหน็บเอวที่อยู่ข้าง ๆ มาตีผ้าห่มที่กำลังติดไฟอย่างเอาเป็นเอาตาย คนอื่น ๆ ก็พากันวิ่งออกไปนอกห้องอย่างลุกลี้ลุกลน ไปตักน้ำจากโอ่งที่อยู่ไม่ไกลมาเตรียมดับไฟ ชั่วพริบตานั้น ค่ายทหารที่เคยเงียบสงัดก็พลันวุ่นวายโกลาหลขึ้นมาทันที

ในขณะเดียวกัน หน่วยลาดตระเวนยามวิกาลก็รีบรุดมาถึง ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็กระโจนเข้าร่วมขบวนการดับไฟทันที

"เกิดอะไรขึ้น ? "

"เหมือนไฟจะไหม้นะ..."

"เร็ว ออกไปดูกัน ! "

ความวุ่นวายที่นี่ดึงดูดความสนใจของทหารในค่ายพักแรมหลังอื่นๆ อย่างรวดเร็ว หลายคนรีบสวมเสื้อผ้า แล้วออกมาดูสถานการณ์ตรงจุดที่ไฟไหม้

ทว่าท่ามกลางฝูงชน กลับมีทหารใหม่สิบกว่านายลอบสบตากัน ภายในแววตาของพวกเขาสาดประกายอำมหิตและจิตสังหารวูบผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในตอนที่ความสนใจของทุกคนถูกดึงดูดไปที่ค่ายพักแรมที่ไฟไหม้ ทหารใหม่สิบกว่านายนี้ก็ลอบปลีกตัวออกจากฝูงชน มุ่งหน้าไปยังทิศทางของกระโจมแม่ทัพหลักอย่างรวดเร็ว เนื่องจากหน่วยลาดตระเวนในบริเวณใกล้เคียงล้วนรุดหน้าไปช่วยดับไฟหมดแล้ว ตลอดทางพวกเขาจึงไม่พบกับการขัดขวางใด ๆ

กระโจมแม่ทัพหลักมืดสนิท หน้าประตูมีทหารเข้าเวรอยู่สองนาย ทหารใหม่สิบกว่านายนี้เร้นกายซุ่มซ่อนอยู่ในเงามืด สองคนในนั้นล้วงกระบอกธนูออกมาจากอกเสื้ออย่างเงียบเชียบ เล็งไปที่ยามสองนายหน้าประตูแล้วกดปุ่ม

ฟิ้ว ! ฟิ้ว !

ได้ยินเพียงเสียงแหวกอากาศที่แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน ลูกธนูแขนเสื้อขนาดกะทัดรัดก็พุ่งทะลวงคอหอยของยามทั้งสองในชั่วพริบตา ทหารยามทั้งสองนายกระทั่งเสียงร้องครางสักแอะยังไม่ทันได้เปล่งออกมา ก็ล้มตึงหงายหลังลงไปกองกับพื้น

เมื่อเห็นสองคนนั้นล้มลง ทหารใหม่สิบกว่านายก็พร้อมใจกันชักมีดสั้นออกจากเอว คมมีดสว่างวาบ กระทั่งยังทอประกายสีน้ำเงินเข้มท่ามกลางความมืดมิดยามราตรี มองปราดเดียวก็รู้ว่าอาบยาพิษร้ายแรงไว้ พวกเขาก้มตัวลงต่ำ กดเสียงหายใจให้แผ่วเบาที่สุด ราวกับฝูงหมาป่าที่เตรียมพร้อมล่าเหยื่อ ชายที่เป็นหัวหน้าก้าวเท้าอย่างแผ่วเบาพุ่งเข้าไปใกล้กระโจม จากนั้นก็ใช้มีดเลิกม่านประตูขึ้น แล้วย่องเบา ๆ เข้าไป ด้านหลังเขามีอีกห้าคนเดินตามเข้าไปติด ๆ ส่วนคนที่เหลือก็เฝ้าอยู่หน้าประตู ราวกับกำลังระวังไม่ให้มีใครเข้ามาใกล้

ภายในกระโจมแม่ทัพหลักมืดสนิท บนเตาไฟมีแผ่นเหล็กปิดทับไว้ชั้นหนึ่ง บดบังแสงสว่างไม่ให้สาดส่องออกมา หัวหน้ามือสังหารก้าวเท้าอย่างแผ่วเบา เหยียบย่างลงบนพื้นโดยไม่เกิดเสียงใด ๆ อาศัยแสงจันทร์สายหนึ่งที่สาดส่องลอดเข้ามาทางช่องหน้าต่าง เขาก็มองเห็นเป้าหมายสังหารที่กำลังนอนห่มผ้าคลุมโปงอยู่บนเตียง มุมปากพลันแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียมออกมาทันที

ฟึ่บ !

หัวหน้ามือสังหารโบกมือ เห็นเพียงทั้งหกคนก็พุ่งเข้าไปล้อมเตียงไว้ พร้อมใจกันเงื้อมีดสั้นขึ้นสูงแล้วแทงทะลวงลงไปอย่างโหดเหี้ยมไร้ความปรานี

ฉึก !

คมมีดอันแหลมคมแทงทะลุผ้าห่ม ทว่าสีหน้าของเหล่ามือสังหารกลับแปรเปลี่ยนไปพร้อมกัน พวกเขาสัมผัสไม่ได้ถึงความรู้สึกของการแทงทะลุเนื้อหนังเลยแม้แต่น้อย !

ฟึ่บ !

หัวหน้ามือสังหารกระชากผ้าห่มออกอย่างแรง เห็นเพียงด้านล่างนั้นว่างเปล่าไร้ผู้คน "เงาร่าง" ที่นูนขึ้นมาเมื่อครู่นี้ เป็นเพียงหมอนใบหนึ่งที่ซุกอยู่ใต้ผ้าห่มเท่านั้น !

"ในที่นอนยังอุ่นอยู่เลย... เมื่อกี้หลี่มูต้องนอนอยู่ที่นี่แน่ แย่แล้ว ! "

เมื่อฝ่ามือของหัวหน้ามือสังหารสัมผัสโดนผ้าห่มที่ยังคงหลงเหลือไออุ่น ภายในหัวก็ปรากฏความคิดอันน่าสะพรึงกลัวขึ้นมาทันที สัมผัสที่หกตามสัญชาตญาณของร่างกายส่งสัญญาณเตือนภัยอย่างบ้าคลั่ง

เมื่อกี้หลี่มูนอนอยู่ที่นี่ แต่ยามนี้กลับหายตัวไป นี่แสดงว่าเมื่อครู่อีกฝ่ายได้ยินความเคลื่อนไหว และซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดของกระโจมแล้ว !

เคร้ง !

เสียงชักดาบอันดุดันเฉียบขาดดังขึ้น หัวหน้ามือสังหารขนลุกซู่ไปทั้งตัว เพราะเขาได้ยินชัดเจนว่าเสียงนี้ดังมาจากด้านหลังของตัวเองห่างไปไม่ถึงสามฉื่อ !

ลมดาบอันรุนแรงพุ่งถาโถมมาจากด้านหลัง หัวหน้ามือสังหารคิดจะหลบหลีก ทว่าร่างกายยังไม่ทันได้ตอบสนอง ก็รู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง วินาทีต่อมาความเจ็บปวดรวดร้าวเจียนตายก็ถาโถมเข้าใส่ !

เลือดสด ๆ สาดกระเซ็น !

หัวหน้ามือสังหารและพรรคพวกอีกสองคนที่อยู่ข้าง ๆ ร้องโหยหวนล้มลงไปกองกับพื้น และในเวลาเดียวกัน เงาร่างของหลี่มูก็ปรากฏขึ้นจากความมืด เขาใช้เท้าเตะแผ่นเหล็กที่ปิดเตาไฟอยู่ออกไป แสงไฟก็สาดส่องไปทั่วทั้งห้องจนสว่างไสวขึ้นมาในชั่วพริบตา ในมือของเขายังคงถือดาบยาวที่ยังมีเลือดหยดติ๋ง ๆ ทอดสายตามองคนเหล่านี้ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์พลางเอ่ยถาม "ใครส่งพวกเจ้ามาฆ่าข้า ? "

หัวหน้ามือสังหารไม่ตอบคำถาม ทำเพียงดิ้นรนพยายามจะตะเกียกตะกายลุกขึ้น ทว่าหลังจากพยายามอยู่หลายครั้ง เขากลับพบความหวาดผวาว่าท่อนล่างของตัวเองราวกับสูญเสียความรู้สึกไปโดยสมบูรณ์

ดาบของหลี่มูเมื่อครู่ฟันลึกเข้าไปถึงกระดูกสันหลังของพวกเขาทั้งสามคน ยามนี้จากบาดแผลบนแผ่นหลัง กระทั่งสามารถมองเห็นกระดูกสันหลังที่แตกหักจนน่าสยดสยองได้อย่างชัดเจน !

"ฆ่ามันซะ ! " หัวหน้ามือสังหารแผดเสียงคำราม ใบหน้าบิดเบี้ยวหน้าเกลียดน่ากลัว มือสังหารอีกสามคนที่ยังไม่ได้รับบาดเจ็บภายในห้องรีบพุ่งเข้าไปรุมล้อมโจมตีเขาทันที ส่วนพวกมือสังหารที่ดูลาดเลาอยู่หน้าประตูก็ไม่ซุ่มซ่อนอีกต่อไป เมื่อได้ยินเสียงก็พากันแห่กรูกันเข้ามาในกระโจมแม่ทัพหลัก กวัดแกว่งมีดสั้นในมือพุ่งแทงเข้าใส่จุดตายของหลี่มู

"เจียงหู่ ! " หลี่มูก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว ตวัดดาบรับมีดสั้นทั้งสามเล่มไว้ พร้อมกับแผดเสียงตะโกนลั่น "มีมือสังหาร ! "

ปัง !

เสียงกระแทกทึบหนักดังกึกก้อง เห็นเพียงผนังไม้หน้าประตูกระโจมแม่ทัพหลักถูกกระแทกจนแหลกละเอียด ชายฉกรรจ์ร่างยักษ์ผู้หนึ่งเปลือยท่อนบน รูปร่างใหญ่โตราวกับหมีดำ ในมือกำทวนยาว เล่มยักษ์แผดเสียงคำรามกวาดฟันเข้ามา "ช่างขวัญกล้าเทียมฟ้านัก ! กล้ามาลอบสังหารพี่หลี่ของข้างั้นรึ ! "

"ไป ! ตาย ! ซะ ! "

สองตาของเจียงหู่เหี้ยมเกรียม ทวนยาวในมือถึงกับกวาดออกไปจนเกิดเสียงลมพัดกระโชก พวกมือสังหารที่เพิ่งพุ่งเข้ามาเห็นดังนั้นก็พากันหลบหลีก ทว่ามีสองสามคนที่หลบไม่ทัน รีบยกอาวุธขึ้นขวางหน้า หวังจะต้านทานการโจมตีอันหนักหน่วงนี้ไว้ ทว่าเห็นได้ชัดว่าพวกเขาคิดตื้นเกินไป

เห็นเพียงทวนยาวกวาดเข้ามา ปะทะเข้ากับมีดสั้นในมือของพวกเขา เพียงชั่วพริบตาเดียวมีดสั้นอาบยาพิษเหล่านั้นก็แตกหักเป็นสี่ห้าท่อน วินาทีต่อมาด้ามทวนก็กระแทกเข้าที่หน้าอกพร้อมกับเศษใบมีดที่แตกกระจาย

กร๊อบ !

เสียงกระดูกแตกหักดังก้องไปทั่วกระโจม วินาทีนี้ เวลาคล้ายกับเดินช้าลง

บรรดามือสังหารเบิกตากว้างด้วยความหวาดผวา มองดูหน้าอกของตัวเองยุบตัวลงไปใต้ด้ามทวน วินาทีต่อมา ร่างของพวกเขาก็ถูกพละกำลังมหาศาลที่มิอาจต้านทานได้ซัดกระเด็น ลอยละลิ่วชนหน้าต่างแตกกระจายพุ่งทะลุออกไปนอกห้อง !

"เสียงอะไรน่ะ ? "

"แย่แล้ว ทางกระโจมแม่ทัพหลัก ! "

"ทางท่านแม่ทัพเกิดเรื่องแล้ว ! "

เสียงการต่อสู้ดึงดูดความสนใจของหน่วยลาดตระเวนที่กำลังตรวจสอบเรื่องการดับไฟ พวกเขาแผดเสียงคำรามลั่น คว้าอาวุธวิ่งรุดหน้ามาอย่างบ้าคลั่งทันที

"ไม่ถูกสิ ทางนี้ไฟไหม้ ทางนู้นท่านแม่ทัพก็ถูกลอบสังหาร จับไอ้เด็กสองคนที่ชกต่อยกันเมื่อกี้ไว้ ! " สือจ่างตั้งสติได้ทันควัน ชี้ไปยังทหารใหม่สองนายที่ชกต่อยกันจนทำให้เกิดไฟไหม้เมื่อครู่พลางตวาด "พวกมันเป็นพวกเดียวกับมือสังหาร ! "