ตอนที่ 378 ตัดแขนข้าทิ้งซะ

ตอนที่ 378 ตัดแขนข้าทิ้งซะ

"สู้ตายซะ ! ฆ่ามัน... ครอบครัวของพวกเราจะมีคนคอยดูแลเอง ! "

ภายในกระโจมแม่ทัพหลัก เมื่อได้ยินเสียงตะโกนโหวกเหวกจากด้านนอก พวกมือสังหารก็ตระหนักได้ทันทีว่าคืนนี้พวกตนคงยากจะหลบหนีไปได้ จึงเปิดฉากโจมตีใส่หลี่มูและเจียงหู่อย่างดุเดือดและบ้าคลั่งมากยิ่งขึ้น เห็นเพียงมีดสั้นอาบยาพิษพลิ้วไหวอยู่กลางอากาศ พุ่งทะลวงเข้ามาจากทุกทิศทุกทาง ทางถอยของหลี่มูถูกปิดตายทั้งหมด

ทว่าสีหน้าของเขากลับไร้ซึ่งความตื่นตระหนก ตวัดดาบรับมีดสั้นสองเล่มไว้ แล้วอาศัยจังหวะนั้นเตะศัตรูทางฝั่งซ้ายจนล้มคว่ำ วินาทีต่อมา ท่ามกลางความมืดมิดก็มีเงาร่างสายหนึ่งพุ่งพรวดออกมา พร้อมกับเสียงคำรามอันหนักหน่วง อ้าปากกว้างดุจอ่างเลือดงับเข้าที่ข้อเท้าของมือสังหารคนหนึ่งอย่างจัง !

"อ๊าก ! "

"ตัวอะไรวะ..."

"หมาล่าเนื้อของมัน ! "

มือสังหารที่ถูกกัดถูกลากกระชากจนล้มลงกับพื้นอย่างแรง พร้อมกับความเจ็บปวดรวดร้าวที่แล่นมาจากข้อเท้า หูของเขาก็ได้ยินเสียงกระดูกแตกหักอย่างชัดเจน

เป็นสยงผีนั่นเอง !

ในฐานะหมาล่าเนื้อของหลี่มู ตลอดเวลาที่ผ่านมามันมักจะนอนร่วมห้องกับเขามาโดยตลอด เสียงการลอบสังหารทหารยามสองนายหน้ากระโจมเมื่อครู่ ก็เป็นมันที่รู้ตัวและส่งสัญญาณเตือน ทำให้หลี่มูเตรียมตัวซุ่มซ่อนได้ทันท่วงที จนสามารถพลิกกลับมาตอบโต้ได้

"กรร... โฮก ! " สยงผีกัดข้อเท้ามือสังหารคนนั้นแน่นพลางสะบัดหัวส่ายไปมาไม่หยุด เขี้ยวอันแหลมคมฉีกกระชากทั้งเนื้อและกระดูก เลือดสด ๆ ไหลรินตามซอกเขี้ยวหยดลงบนพื้นไม่ขาดสาย

มือสังหารที่ถูกกัดร้องโหยหวน ตวัดข้อมือแทงมีดสวนกลับมา ทว่าสยงผีตอบสนองไวมาก มันรีบปล่อยปากแล้วกระโดดหลบไปด้านข้างทันที แทบจะในเวลาเดียวกัน เสียงกระพือปีกก็ดังขึ้นอีกครั้ง เงาสีขาวสายหนึ่งพุ่งทะยานเข้ามาจากนอกกระโจมรวดเร็วดุจสายฟ้าแลบ โฉบลงบนใบหน้าของมือสังหารคนนั้นอย่างจัง

"อ๊ากกก ! " เสียงร้องโหยหวนของมือสังหารดังแหลมขึ้นอีกหลายระดับ เลือดสด ๆ ไหลอาบลงมาตามพวงแก้ม

เห็นเพียงเงาสีขาวบินทะยานขึ้นสู่อากาศ แท้จริงแล้วคือเสี่ยวไป๋หลง ยามนี้กรงเล็บทั้งสองข้างของมันเต็มไปด้วยคราบเลือด กระทั่งขนปีกสีขาวบริสุทธิ์ก็ยังถูกย้อมไปด้วยสีแดงฉาน มือสังหารล้มกลิ้งเกลือกไปมาบนพื้นพลางร้องครวญคราง เสียงร้องอันน่าเวทนานั้นแทบจะไม่เหมือนเสียงของมนุษย์ ดวงตาทั้งสองข้างของเขาถูกกรงเล็บอันแหลมคมของเสี่ยวไป๋หลงเจาะทะลุ ความเจ็บปวดรวดร้าวเจียนตายแทบจะทำให้เขาสลบเหมือดไป

"ฮ่า ๆ ๆ ! ไอ้พวกสวะไม่ได้เรื่อง แค่หมากับเหยี่ยวของพวกข้าก็ฆ่าพวกเจ้าได้แล้ว ! " เจียงหู่เห็นดังนั้นก็หัวเราะลั่น รอบกายเขามีมือสังหารล้อมอยู่ห้าหกคน ทว่ากลับไม่มีใครสามารถเข้าใกล้เขาในระยะเจ็ดฉื่อได้เลย

ทวนยาวเล่มเขื่องถูกกวัดแกว่งในมือเจียงหู่จนเกิดเสียงลมพัดกระโชก ราวกับกำแพงเหล็กกล้าที่ป้องกันไว้อย่างแน่นหนาไร้ช่องโหว่ มีคนใจกล้าสองคนพยายามเสี่ยงบุกทะลวงแนวป้องกันของเขาเพื่อเข้าไปลอบสังหารหลี่มูที่อยู่ด้านหลัง ผลคือแค่ถูกทวนยาวเฉี่ยวร่างไปเบา ๆ ก็กระดูกหักเอ็นขาด ล้มลงไปกองกับพื้นลุกไม่ขึ้นทันที !

เจียงหู่ต้านทานคนหกเจ็ดคนไว้ได้เพียงลำพัง ส่วนหลี่มูก็กำลังรับมือกับมือสังหารสามคนในเวลาเดียวกัน พลังรบของพวกเขาทั้งสองคนก็ไม่ได้ด้อยอยู่แล้ว บวกรวมกับข้อได้เปรียบด้านอาวุธ ชั่วขณะนั้นจึงไม่ได้เผยให้เห็นถึงความเพลี่ยงพล้ำเลยแม้แต่น้อย

ทว่าเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าที่ดังอึกทึกอยู่นอกกระโจมกำลังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ พวกมือสังหารก็รู้ดีว่าหน่วยลาดตระเวนยามวิกาลของกองทัพฉางหนิงกำลังจะมาถึงแล้ว หากยังฆ่าหลี่มูไม่ได้อีก... เกรงว่าคงไม่มีโอกาสแล้ว !

มือสังหารคนหนึ่งสาดประกายเหี้ยมเกรียมในแววตา พุ่งตัวไปข้างหน้าอย่างรุนแรง ละทิ้งการป้องกันอย่างสิ้นเชิง หลี่มูตวัดดาบฟันลงมา

ฉัวะ

ดาบนี้ฟันลงบนไหล่ของมือสังหารอย่างจังไม่มีเบี่ยงเบน

คมดาบเจาะทะลุร่าง สับลึกลงไปในกระดูกกว่าห้าชุ่น แทบจะฟันไหล่และแขนของเขาขาดกระเด็น ทว่ามือสังหารรายนั้นกลับไม่ยอมถอย ซ้ำยังร้องโหยหวนแล้วใช้มือข้างที่เหลือคว้าแขนที่ถือดาบของหลี่มูไว้แน่น พร้อมกับโถมตัวไปข้างหน้า ทิ้งน้ำหนักทั้งหมดกดลงบนมือข้างนี้ ส่วนมือสังหารที่รุมล้อมอยู่อีกสองคนก็เร่งจังหวะมือให้เร็วขึ้น คนหนึ่งบุกจากทิศตะวันออก อีกคนจากทิศตะวันตก มีดสั้นในมือพุ่งทะลวงลงมาอย่างมุ่งร้าย !

หลี่มูหว่างคิ้วกระตุก ตวัดเท้าเตะเข้าที่ท้องน้อยของมือสังหารที่จับข้อมือตัวเองไว้แน่น

มือสังหารผู้นั้นกระอักเลือด ทว่านิ้วทั้งห้ากลับไม่ยอมขยับเขยื้อน ยังคงจับข้อมือของเขาไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก สยงผีและเสี่ยวไป๋หลงเห็นหลี่มูตกอยู่ในวงล้อม ก็แผดเสียงคำรามแล้วพุ่งทะยานเข้ามา

"ไสหัวไป ! " หลี่มูแผดเสียงตวาดลั่น เปลี่ยนจากถือดาบมือเดียวเป็นสองมือ ออกแรงกดดาบที่สับลึกอยู่ในไหล่ศัตรูลงไปอย่างรุนแรง คมดาบสับลึกลงไปอีก !

ร่างครึ่งซีกของมือสังหารคนนั้นถูกผ่าออก เลือดสด ๆ พุ่งกระฉูด ท้ายที่สุดก็ทรุดเข่าอ่อนปวกเปียกลงกับพื้น ทว่าแม้เขาจะตายไปแล้ว แต่ก็ได้ประวิงเวลาอันมีค่าให้กับพรรคพวกสำเร็จ !

เห็นเพียงมีดสั้นของมือสังหารทางทิศตะวันออกพุ่งทะลวงตรงเข้าสู่หัวใจของหลี่มู คมมีดกรีดทะลุเสื้อผ้า วินาทีที่สัมผัสโดนผิวหนังด้านใน มุมปากของมือสังหารก็ปรากฏรอยยิ้มออกมา

ทว่าวินาทีต่อมา พร้อมกับเสียง "ติง ! " ของโลหะปะทะกันดังขึ้น มือสังหารรู้สึกเพียงว่าสัมผัสที่ส่งผ่านมาถึงมือตนนั้นแปลกประหลาดยิ่งนัก มีดสั้นที่สมควรจะแทงทะลุร่างหลี่มูได้อย่างง่ายดายกลับถูกพลังบางอย่างต้านทานไว้จนหยุดชะงัก ! เขาทำงานสกปรกพรรค์นี้มาตลอดทั้งปี ย่อมรู้ดีว่ามันหมายถึงอะไร

"มันใส่เกราะอ่อน ! " มือสังหารทิศตะวันออกหน้าถอดสี ตวาดเสียงเฉียบขาด "แทงที่อื่น ! "

ฉึก !

สิ้นเสียงของเขา หลี่มูที่เพิ่งจะสลัดหลุดจากการควบคุมก็แทงดาบทะลวงท้องน้อยของมันทันที ส่วนมือสังหารทิศตะวันตกที่เดิมทีเล็งเป้าหมายไปที่กลางหลังของหลี่มู ยามนี้เมื่อได้ยินคำเตือนก็เปลี่ยนทิศทางกะทันหัน เล็งเป้าไปที่แขนซ้ายของหลี่มูแล้วตวัดมีดกรีดลงไป !

ฉัวะ !

เสียงแผ่วเบาดังขึ้น หลี่มูรู้สึกเจ็บแปลบ ท่อนแขนซ้ายเกิดรอยเลือดบางเฉียบขึ้นมารอยหนึ่ง บนคมมีดสีน้ำเงินเข้ม มีคราบเลือดสีแดงเพิ่มขึ้นมาสายหนึ่ง

"พี่หลี่ ! " เจียงหู่เห็นดังนั้นก็แผดเสียงคำราม เขารู้ดีว่าศัตรูต้องใช้ยาพิษร้ายแรงประเภทปลิดชีพทันทีที่สัมผัสเลือดแน่นอน เมื่อเห็นหลี่มูได้รับบาดเจ็บ เขาก็ไม่สนอะไรอีกต่อไป กวัดแกว่งทวนยาวกดดันศัตรูให้ถอยร่นไปหลายก้าว แล้วก้าวยาว ๆ พุ่งเข้ามาหา

"ภารกิจลุล่วง" มือสังหารคนนั้นแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม ก่อนจะหันหลังวิ่งหนีออกไปนอกกระโจม ท่าทางการเคลื่อนไหวนั้นเด็ดขาดและคล่องแคล่วยิ่งนัก "พี่น้องทั้งหลาย ตัวใครตัวมันแล้ว หนีเอาชีวิตรอดกันเถอะ ! "

หลังจากใช้มีดกรีดโดนหลี่มู มันก็ไม่คิดจะรั้งอยู่ต่อแม้แต่นิดเดียว เห็นได้ชัดว่ามั่นใจในพิษบนอาวุธของตนเป็นอย่างมาก และพร้อมกับคำพูดของมัน มือสังหารที่ยังเหลืออยู่ภายในกระโจมก็พากันวิ่งเตลิดออกไปอย่างปราดเปรียวเช่นกัน

"อย่าปล่อยให้พวกมันหนีไปได้ ! " หลี่มูตวาดเสียงกร้าว จากนั้นก็ก้มหน้ามองรอยแผลที่แขนซ้ายของตัวเอง

เห็นเพียงรอยแผลแปรเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำ ซ้ำยังมีเส้นสีดำนับไม่ถ้วนลุกลามจากจุดบาดแผลลามขึ้นไปทางหัวไหล่อย่างรวดเร็ว ด้วยความเร็วระดับนี้ ไม่เกินสามสิบอึดใจ พิษร้ายจะต้องลามเข้าสู่หัวใจจนสิ้นชีพอย่างแน่นอน !

"พี่หลี่ ข้าจะไปตามหมอทหารมาเดี๋ยวนี้..." เจียงหู่เห็นบาดแผลของเขา ก็รีบจะไปตามหมอมาดูอาการทันที

หลี่มูยื่นมือไปดึงเขาไว้ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเร่งร้อนถึงขีดสุด "ไม่ทันแล้ว ! หู่จื่อ รับดาบนี้ไป แล้วฟันแขนข้าให้ขาดตั้งแต่หัวไหล่เดี๋ยวนี้ ! "

ฟันแขนที่โดนพิษทิ้ง ? มารดามันเถอะ แบบนั้นวันข้างหน้าไม่กลายเป็นคนพิการไปเลยรึไง ? หว่างคิ้วของเจียงหู่กระตุกอย่างบ้าคลั่ง

เขารับดาบที่หลี่มูส่งมาให้ สัญชาตญาณร้องบอกให้ปฏิเสธ ทว่าเมื่อเห็นความเร็วของพิษที่ลุกลามอย่างรวดเร็วเกินไป ก็ทำได้เพียงกัดฟันเอ่ย "พี่... พี่หลี่ ท่านทนหน่อยนะ ! "

เจียงหู่ไม่ใช่พวกยืดยาดอิดออด และรู้ดีว่าสถานการณ์ฉุกเฉินเช่นนี้ไม่มีเวลาให้พูดพล่ามทำเพลงอะไรอีกแล้ว เขาใช้สองมือเงื้อดาบขึ้นสูง ชะงักค้างกลางอากาศเพียงชั่วพริบตา ก่อนจะฟันฉับลงมาอย่างแรง

หลี่มูกัดฟันแน่น รู้สึกเพียงความเย็นวาบที่หัวไหล่

ตุ้บ ! ท่อนแขนโชกเลือดร่วงหล่นลงพื้น

ความเจ็บปวดรวดร้าวเจียนตายแล่นปราดเข้ามา เลือดสด ๆ ย้อมร่างครึ่งซีกของหลี่มูจนแดงฉาน

"หมอทหาร ! ตามหมอมา ! รีบเข้ามาเร็วเข้า ! " เจียงหู่รีบโยนดาบทิ้ง แผดเสียงตะโกนลั่นออกไปนอกกระโจม

"ไม่เป็นไร อย่าลนลาน" หลี่มูหน้าซีดเผือด ใช้แขนขวาล้วงเข้าไปในอกเสื้อ หยิบขวดหยกใบหนึ่งออกมา ใช้ฟันกัดเปิดจุกขวด จากนั้นก็เทโอสถเม็ดกลมใสกระจ่างดุจคริสตัลออกมาเม็ดหนึ่ง ชั่วพริบตานั้น กลิ่นหอมของโอสถอันเข้มข้นก็อบอวลไปทั่วทั้งห้อง สิ่งนั้นก็คือของวิเศษที่เขาเคยเปิดได้จากกล่องสมบัติระดับเงิน... โอสถสมานแผลจินชวงต้าหวนตัน