บทที่ 19: นี่มันดวงอะไรกันเนี่ย!

บทที่ 19: นี่มันดวงอะไรกันเนี่ย!

“เถ้าแก่ครับ รบกวนช่วยหยิบภาพพวกนี้ลงมาให้ผมดูหน่อยครับ”

หยางจิ้งยืนจ้องภาพสเก็ตช์สิบกว่าใบนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเรียกเจ้าของร้านออกมา เถ้าแก่รีบหยิบภาพเหล่านั้นลงมาส่งให้หยางจิ้งอย่างคล่องแคล่ว พร้อมกับอธิบายว่า

“พ่อหนุ่ม ภาพพวกนี้ไม่ใช่ฝีมือคุณปิกัสโซ่หรอกนะ ความจริงแล้วมันเป็นฝีมือของนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยลอนดอนคนหนึ่งวาดไว้ สงสัยเด็กคนนั้นคงเห็นว่าชื่อของปิกัสโซ่ขายง่าย ก็เลยแอบอ้างชื่อมาใช้น่ะ...”

หยางจิ้งพยักหน้าพลางตอบ

“เขาเทคนิควาดดีจริงๆ นะครับ เมื่อกี้ตอนเห็นภาพพวกนี้ผมยังตกใจเลย นึกว่าทำไมจู่ๆ ถึงมีภาพสเก็ตช์ของปิกัสโซ่มาโผล่ที่นี่เยอะแยะขนาดนี้ ถ้าเถ้าแก่ไม่บอก ผมคงนึกว่าเป็นฝีมือคุณปิกัสโซ่จริงๆ ไปแล้ว”

เจ้าของร้านหัวเราะร่า

“ภาพพวกนี้จะเป็นของจริงไปได้ยังไงล่ะ ถ้าฉันมีภาพของจริงของคุณปิกัสโซ่ละก็ ฉันไม่มานั่งหลังขดหลังแข็งขายของอยู่ที่นี่หรอก ป่านนี้ฉันคงไปซื้อคฤหาสน์หรูแถวเวลส์หรือสกอตแลนด์นอนเสวยสุขไปนานแล้ว จริงไหมล่ะ?”

หยางจิ้งพยักหน้าเห็นด้วย

“ถ้าเป็นผม ผมก็คงทำแบบนั้นเหมือนกันครับ”

เขาหยุดเว้นจังหวะครู่หนึ่งก่อนถามต่อ

“แล้วภาพพวกนี้ราคาเท่าไหร่ครับ?”

“อย่างที่รู้ ภาพพวกนี้เขาเอามาฝากขาย ตอนนั้นเด็กคนนั้นตั้งราคาไว้ที่ใบละ 15 ปอนด์ และถ้าจะซื้อ เขาอยากให้เหมาไปให้หมดเลย ภาพพวกนี้มีทั้งหมด 12 ใบ รวมเป็นเงิน 300 ปอนด์ครับ”

หยางจิ้งขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ราคานี้แอบสูงไปนิดนะครับ ถึงลายเซ็นปิกัสโซ่บนภาพจะดูเหมือนจริงมาก แต่ก็ตามที่คุณบอก ภาพพวกนี้ก็แค่ฝีมือนักศึกษา ไม่ใช่ของแท้ เพราะฉะนั้น...”

“โนๆ พ่อหนุ่ม อย่างที่บอกไป ภาพพวกนี้ฝากขาย ผมไม่มีสิทธิ์ไปแก้ราคาเองหรอก อีกอย่าง ฝีมือวาดภาพพวกนี้มันก็ยอดเยี่ยมมากไม่ใช่เหรอ?”

หยางจิ้งก้มหน้าครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจ

“ตกลงครับ ช่วยห่อภาพพวกนี้ให้ผมทั้งหมดเลย ใครใช้ให้ผมถูกชะตากับพวกมันล่ะ? อ้อ แล้วผมขอเซ็นสัญญาซื้อขายไว้หน่อยนะ เพื่อเป็นหลักฐานยืนยันที่มาและราคาของภาพพวกนี้”

เจ้าของร้านตอบตกลงอย่างยินดี หลังจากเซ็นสัญญาเรียบร้อย หยางจิ้งก็ถือภาพเหล่านั้นเดินออกจากตลาด สตาร์ทรถขับกลับไปยังบ้านเช่าใกล้ๆ มหาวิทยาลัยรอยัล ฮอลโลเวย์ พอเห็นหยางจิ้งหอบภาพสเก็ตช์กลับมาเป็นสิบใบ เจ้าอ้วนก็บ่นอุบว่าหยางจิ้งเอาเงินไปละลายแม่น้ำกับภาพไร้สาระพวกนี้ทำไม แต่ความจริงพิสูจน์ให้เห็นว่าลางสังหรณ์ของหยางจิ้งทำหน้าที่สำคัญอีกครั้ง!

วันต่อมา เจ้าอ้วนและหยางจิ้งก็นำภาพเหล่านั้นไปหาศาสตราจารย์ท่านหนึ่งในคณะศิลปกรรมศาสตร์ของมหาวิทยาลัยรอยัล ฮอลโลเวย์ มหาวิทยาลัยรอยัล ฮอลโลเวย์ เป็นหนึ่งในวิทยาลัยอิสระของมหาวิทยาลัยลอนดอน ก่อตั้งขึ้นในปี 1886 โดยสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียทรงมอบตราตั้งพระราชทานและเสด็จมาเป็นประธานในพิธีเปิดด้วยพระองค์เอง ต่อมาในปี 1900 วิทยาลัยแห่งนี้ก็ได้เข้าร่วมเป็นส่วนหนึ่งของมหาวิทยาลัยลอนดอน คณะหลักๆ ของที่นี่ล้วนติดอันดับต้นๆ ของอังกฤษ หยางจิ้งเรียนต่อปริญญาโทด้านการจัดการเศรษฐกิจ ส่วนเจ้าอ้วนเรียนด้านศิลปะ สาขาศิลปะของที่นี่ก็มีชื่อเสียงไปทั่วอังกฤษ แม้จะเน้นไปทางสื่อสารมวลชนแต่ในคณะนี้ก็มีศาสตราจารย์อาวุโสหลายท่านที่มีความเชี่ยวชาญด้านงานศิลปะอย่างลึกซึ้ง อย่างเช่นศาสตราจารย์ สตีฟ จอห์นสัน ที่เจ้าอ้วนพามาหา ท่านเป็นผู้เชี่ยวชาญที่มีความรู้เรื่องปิกัสโซ่อย่างแตกฉาน

“อะไรนะ? นายบอกว่ามีภาพสเก็ตช์เฟอร์นิเจอร์ฝีมือคุณปิกัสโซ่อยู่ในมือสามใบงั้นเราร? คริส นายอย่ามาล้อฉันเล่นนะ!”

ภายในห้องทำงานของศาสตราจารย์สตีฟ จอห์นสัน เมื่อท่านได้ยินสิ่งที่กัวเสี่ยวเซียงพูด ก็แสดงสีหน้าไม่อยากจะเชื่อออกมาทันที หยางจิ้งมีชื่อภาษาอังกฤษว่า อัลเบิร์ต หยาง ส่วนกัวเสี่ยวเซียงก็มีชื่อภาษาอังกฤษว่า

คริส กัว

“ศาสตราจารย์จอห์นสัน ผมจะกล้าหลอกท่านได้ยังไงล่ะครับ ดูสิ ผมเอาภาพมาด้วยแล้ว เพียงแต่พวกผมไม่แน่ใจว่าใช่ของจริงไหม เลยอยากจะรบกวนให้ท่านช่วยตรวจสอบดูหน่อยน่ะครับ”

ดูออกเลยว่าเจ้าอ้วนมีความสัมพันธ์ที่ค่อนข้างดีกับศาสตราจารย์ท่านนี้

“เอาเถอะ ในเมื่อนายยืนยันขนาดนั้น ก็เอาภาพมาให้ฉันดูหน่อย แต่คริส ฉันบอกไว้ก่อนนะ ถ้าภาพพวกนั้นไม่ใช่ของจริงละก็ ฉันรับรองเลยว่าวิทยานิพนธ์จบการศึกษาของนายไม่ผ่านแน่!”

เห็นได้ชัดว่าศาสตราจารย์จอห์นสันไม่เชื่อคำพูดของเจ้าอ้วนเลย ถึงขั้นยกเรื่องวิทยานิพนธ์มาขู่ แน่นอนว่า

เจ้าอ้วนไม่สนเรื่องนั้นหรอก เขามาเรียนที่อังกฤษก็เพื่อเอาใจแม่เท่านั้น ไม่อย่างนั้นเขาคงกลับไปช่วยงานพ่อที่บ้านตั้งนานแล้ว! การไปเป็นลูกเจ๋งๆ ของมหาเศรษฐีพันล้าน ยังไงก็ดีกว่ามาหัวปั่นอยู่ที่อังกฤษคนเดียวเป็นไหนๆ! หยางจิ้ง

หยิบภาพสเก็ตช์ทั้งสามใบออกมาจากเป้ ศาสตราจารย์จอห์นสันสวมถุงมือเรียบร้อยก่อนจะรับภาพไป จรรยาบรรณวิชาชีพของท่านถือว่ายอดเยี่ยมมาก ไม่ว่าภาพจะเป็นของจริงหรือไม่ การสวมถุงมือเพื่อรับงานศิลปะก็แสดงถึงความรับผิดชอบในหน้าที่ได้อย่างดีเยี่ยม ตอนแรกศาสตราจารย์คงไม่ได้คาดหวังอะไรนัก แม้ปิกัสโซ่จะทิ้งผลงานไว้มากมาย แต่งานส่วนใหญ่ก็ถูกเก็บรักษาไว้ในพิพิธภัณฑ์หรือห้องสะสมส่วนตัว ของเลอค่าแบบนี้ไม่ใช่ว่าจะหาดูได้ง่ายๆ ตามแหล่งทั่วไป ท่านกวาดสายตาดูแบบผ่านๆ ไปสองสามที ทันใดนั้นดวงตาก็พลันเบิกกว้างขึ้นมาทันที! ศาสตราจารย์มีสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ ท่านรีบวางภาพทั้งสามใบลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง แล้วก้มหน้าลงไปจ้องพิจารณาอย่างละเอียด สุดท้ายถึงขั้นหยิบแว่นขยายออกมาจากลิ้นชัก ค่อยๆ ส่องไล่ดูทีละจุดๆ ผ่านไปเนิ่นนาน ศาสตราจารย์จอห์นสันก็วางแว่นขยายลง ท่านถอนหายใจยาวออกมาหนึ่งครั้ง พร้อมกับเผยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น

“คริส มันเหลือเชื่อจริงๆ นายไปเอาภาพของจริงของปิกัสโซ่มาได้ตั้งสามใบ! ใช่แล้ว ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ภาพทั้งสามใบนี้คือผลงานของจริงของคุณปิกัสโซ่แน่นอน!”

เมื่อได้ยินคำยืนยันอย่างหนักแน่นจากศาสตราจารย์ เจ้าอ้วนก็ตื่นเต้นจนแทบกระโดด ส่วนหยางจิ้งนั้นรู้ผลลัพธ์อยู่แล้ว เขาแค่ต้องการใช้ชื่อเสียงของศาสตราจารย์จอห์นสันในการเปิดตัวภาพเหล่านี้สู่โลกภายนอกเท่านั้น ศาสตราจารย์ถอดแว่นสายตาออก แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า

“คริส แม้ว่าฉันจะประเมินว่านี่คือของจริง แต่ถ้าจะยืนยันตัวตนของภาพให้ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ จำเป็นต้องเชิญผู้เชี่ยวชาญระดับบิ๊กอีกหลายท่านมาร่วมยืนยันด้วยกัน ว่าแต่... ฉันขอถามหน่อยเถอะ นายไปได้ภาพพวกนี้มาจากไหน? เท่าที่ฉันรู้ ในบันทึกผลงานภาพสเก็ตช์ของคุณปิกัสโซ่ที่ทิ้งไว้ ดูเหมือนจะไม่เคยมีภาพสามใบนี้ปรากฏอยู่ในสารบบเลยนะ”

เจ้าอ้วนหันไปมองหยางจิ้ง หยางจิ้งจึงยิ้มแล้วตอบว่า

“ศาสตราจารย์ครับ ภาพพวกนี้ผมได้มาโดยบังเอิญตอนไปเดินตลาดงานฝีมือกรีนนิชเมื่อวานนี้ครับ ตอนนั้นผมเจอภาพสเก็ตช์วางขายอยู่สิบกว่าใบ เถ้าแก่บอกว่าเป็นฝีมือนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยลอนดอนวาดไว้ ผมเห็นว่ามันดูสวยดี เลยควักเงิน 300 ปอนด์เหมามาทั้งหมด 12 ใบครับ พอเมื่อคืนกลับมาเปิดดูด้วยกันกับคริส ผมก็รู้สึกว่ามีสามใบนี้ที่ดูต่างจากใบอื่น ผมเองก็พอจะศึกษาเรื่องงานศิลปะมาบ้างเลยพอจะมองเห็นความต่าง แต่เราสองคนไม่กล้ายืนยันร้อยเปอร์เซ็นต์ วันนี้เลยต้องมารบกวนท่านนี่แหละครับ”

ศาสตราจารย์ฟังจนอ้าปากค้าง นิ่งอึ้งไปพักใหญ่ก่อนจะส่ายหัวแล้วพูดว่า

“อัลเบิร์ต นี่มันดวงอะไรกันเนี่ย! ถึงขนาดไปขุดเจอของจริงของปิกัสโซ่ได้ในที่แบบนั้น...”

จบตอนที่ 19