ตอนที่ 43: ที่มาของเนตรวิญญาณน้ำแข็ง

อันชิงหลีหยิบไหสุราขึ้นมา ดื่มสุราวิญญาณฤทธิ์แรงไปหลายคำ ราวกับมีความหมายแฝงว่าสุราสร้างความกล้าให้วีรบุรุษก็ไม่ปาน แปะยันต์เร้นกายดำลงไปในสระน้ำเย็นเยียบอีกครา

เมื่อมีประสบการณ์จากครั้งก่อน ครั้งนี้จึงคุ้นเคยทางเป็นอย่างดี

อยู่ห่างจากปลาไหลโคลนตัวนั้นอีกระยะหนึ่ง ไม่สนสี่สนแปด ไม่สนว่าจะได้ผลหรือไม่ รีบใช้พลังวิญญาณห่อหุ้มยันต์ระเบิดระดับต่ำหลายแผ่น โยนออกไปราวกับโยนกระสอบทราย โยนเสร็จก็หนี ไม่หยุดพัก

ยันต์ระเบิดระดับต่ำนั้น ยังเป็นสิ่งที่นางตั้งใจไปซื้อกับศิษย์ยอดเขาพันยันต์ก่อนเข้าดินแดนเร้นลับ ภายในดินแดนเร้นลับส่วนใหญ่ล้วนเป็นศิษย์ขอบเขตรวบรวมลมปราณ ฆ่าไก่ไยต้องใช้มีดฆ่าโค คงไม่สามารถใช้แต่ของดีได้ทุกครั้งที่ลงมือหรอกนะ

นี่อย่างไรเล่า บัดนี้ยันต์ระเบิดระดับต่ำนี้ก็ได้ใช้ประโยชน์แล้ว

ยันต์ระเบิดระดับต่ำนั้นระเบิดออก ที่ก้นสระน้ำเย็นเยียบก็เป็นเพียงเสียงดังอู้อี้หลายครั้ง ไม่ได้ทำร้ายปลาไหลโคลนเลยแม้แต่น้อย

ปลาไหลโคลนตัวนั้นเหลือบตาขึ้น ดูแคลนในใจ มีวิธีการและความกล้าเพียงเท่านี้ ยังจะมาแย่งชิงมุกน้ำแข็ง หรือว่ายังไม่กระจ่างในฐานะสัตว์อสูรระดับเจ็ดอันสง่างามของมัน!

ก็จริง ขอบเขตสร้างรากฐานขั้นต้นตัวน้อย จะสามารถแยกแยะระดับการบำเพ็ญเพียรของสัตว์อสูรระดับเจ็ดของมันได้อย่างไร

เมื่ออันชิงหลีเห็นว่าปลาไหลโคลนไม่ขยับ ก็หันหลังกลับไป โยนยันต์ระเบิดระดับต่ำไปอีกหลายแผ่น

ทำเช่นนี้ซ้ำหลายครา ย่อมสามารถยั่วโมโหอีกฝ่ายได้สำเร็จตามคาด

"ไม่จบไม่สิ้นใช่หรือไม่!"

ปลาไหลโคลนโกรธจัด ร่างพุ่งออกไปราวกับลูกศร อ้าปากพุ่งไปทางอันชิงหลี

นชิงหลีที่ยังคงเร้นกายอยู่ มองหาจังหวะที่เหมาะสม โยนยันต์ระเบิดระดับสูงที่เตรียมไว้แต่แรกออกไปทันที ในขณะเดียวกันรูปร่างก็สว่างวาบ เข้าไปในมิติวิเศษ

ปลาไหลโคลนตัวนั้นพุ่งเข้าหายันต์ระเบิดตรงหน้า ไม่เห็นยันต์ระเบิดนั้นอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย รอจนมันสัมผัสได้ถึงอันตราย อยากจะหลบหลีกก็ไม่ทันการแล้ว

เสียงดังกึกก้อง ใต้สระน้ำลึกมีน้ำเลือดผุดขึ้นมา ปลาไหลโคลนตัวนั้นเสียเปรียบอย่างหนัก ร่างกายถูกระเบิดขาดตรงกลาง ถึงกับขาดเป็นสองท่อนบนและล่าง

ท่อนบนนั้นโกรธจนตาแทบถลน "มนุษย์เจ้าเล่ห์ วิญญาณแตกซ่าน ตายไม่ดีแน่!"

พริบตานั้น ปลาไหลโคลนครึ่งท่อนนั้นก็โกรธเกรี้ยวทะลุฟ้า อ้าปากพ่นออกมา น้ำในสระรอบด้านร้อยจั้งก็กลายเป็นน้ำแข็งในชั่วพริบตา

อันชิงหลีซ่อนตัวอยู่ในมิติวิเศษ ไม่ได้รับผลกระทบจากน้ำแข็งนี้ จึงค่อยควบคุมมิติวิเศษอย่างระมัดระวัง ลื่นไถลเข้าไปในปากปลาไหลโคลนอย่างเงียบเชียบ ลอยตามกระแสอากาศ เข้าไปในร่างกายของปลาไหลโคลน

ปลาไหลโคลนที่กำลังโกรธจัดยังคงไม่รู้สึกตัว เพียงแผ่สัมผัสวิญญาณออกไปอย่างไม่หยุดหย่อนเพื่อค้นหาร่องรอยของอันชิงหลี

อันชิงหลียื่นนิ้วสองนิ้วออกจากมิติวิเศษ โยนยันต์ระเบิดระดับเจ็ดออกไปหนึ่งแผ่น ปากท่องในใจหนึ่งเสียง "ระเบิด"

ชั่วพริบตานั้น ยันต์แผ่นนั้นก็ระเบิดขึ้นจากภายในร่างกายของปลาไหลโคลน ระเบิดปลาไหลโคลนครึ่งท่อนนั้นจนกลายเป็นน้ำเลือด

ความผันผวนของพลังวิญญาณที่รุนแรงถึงเพียงนี้ ย่อมหลีกเลี่ยงที่จะทำให้รอบด้านตื่นตระหนกไม่ได้ อันชิงหลีจะหยุดพักให้มากความได้อย่างไร ถือกระบี่บิน มุ่งตรงไปยังมุกน้ำแข็งพันปี

รอจนเดินเข้าไปใกล้แล้วมองดู ถึงได้เห็นว่ามุกน้ำแข็งพันปีนั้น เกิดอยู่บนหินเย็นเยียบขนาดใหญ่ก้อนหนึ่ง มุกน้ำแข็งพันปีเม็ดเล็กหนึ่งเม็ด ถึงกับถูกหล่อเลี้ยงขึ้นมาจากหินเย็นเยียบแผ่นใหญ่นี้

หินเย็นเยียบนั้นแข็งแกร่งเป็นอย่างยิ่ง ซ้ำยังราวกับเกิดจิตวิญญาณขึ้นมา เพียงแต่จิตวิญญาณเพิ่งจะก่อกำเนิดขึ้นได้ไม่นาน หลายหมื่นปีมานี้ยังคงอยู่ในช่วงที่สับสนงุนงง อุปกรณ์วิเศษสำหรับจัดเก็บทั่วไปกลับทำอันใดมันไม่ได้

บางทีนี่อาจเป็นเหตุผลที่ในหนังสือต้นฉบับ เยี่ยจื่อหลานทำได้เพียงหยิบมุกน้ำแข็งไป และต้องจำใจทิ้งหินเย็นเยียบก้อนใหญ่นี้ไว้

เอ้อ คล้ายจะไม่ถูกต้องนัก ในหนังสือต้นฉบับดูเหมือนจะระบุถึงเพียงมุกน้ำแข็งเท่านั้น ไม่ได้ระบุถึงหินเย็นเยียบก้อนใหญ่ที่ล้ำค่ายิ่งกว่านี้เลยแม้แต่น้อย

พริบตาเดียวก็ผ่านไปสิบกว่าปีแล้ว อันชิงหลีก็จำรายละเอียดในหนังสือต้นฉบับได้ไม่ค่อยชัดเจนนัก จึงไม่คิดพิจารณาอีก

"โชคดีที่ผู้ที่เจ้าพบเจอคือข้า ให้ข้าย้ายบ้านให้เจ้าก็แล้วกัน รวมถึงเตียงหินเย็นเยียบของเจ้าด้วย"

อันชิงหลียกริมฝีปากขึ้นยิ้ม นำมุกน้ำแข็งและหินเย็นเยียบ เก็บเข้าไปในมิติวิเศษด้วยกัน หล่อเลี้ยงไว้ในที่น้ำลึก

ของล้ำค่าถึงมือแล้ว อันชิงหลีรีบสว่างวาบเข้าไปในมิติวิเศษทันที ถือโอกาสเก็บซากศพครึ่งท่อนของปลาไหลโคลนเข้าไปด้วย ถลกหนังอสูรออก ส่วนที่เหลือฝังดินไว้เป็นปุ๋ยดอกไม้

ใครจะรู้ว่ามิติวิเศษยังไม่ทันลอยขึ้นเหนือน้ำในสระ พลันได้ยินคนบนฝั่งกล่าวว่า "สหายตระกูลเยี่ยทั้งสอง ของล้ำค่าผู้ใดเห็นย่อมมีส่วน จะมีเหตุผลให้พวกเจ้าครอบครองไว้เพียงผู้เดียวได้อย่างไร!"

เป็นไปตามคาด การระเบิดของยันต์ที่ก้นสระเมื่อครู่ ดึงดูดผู้ที่หมายปองมาแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อฟังความหมายในคำพูด ผู้มาเยือนยังมีคนแซ่เยี่ย หรือว่าจะเป็นตัวเอกหญิงแซ่เยี่ย หรือว่าจะตั้งใจมาเพื่อมุกน้ำแข็งโดยเฉพาะ?

อันชิงหลีลอบคิดในใจ จึงปรึกษากับจินถานน้อยในบ้านต้นไม้ว่า "จินถานน้อย ถึงอย่างไรมิติวิเศษของข้าก็เป็นอุปกรณ์เซียน หากอีกฝ่ายมีเนตรวิญญาณน้ำแข็ง จะถูกค้นพบหรือไม่?"

"เนตรวิญญาณน้ำแข็งงั้นหรือ? นั่นไม่ใช่ดวงตาของหงส์น้ำแข็งหรอกหรือ เหตุใดจึงไปงอกอยู่บนร่างของผู้บำเพ็ญเพียรมนุษย์ได้?" จินถานน้อยประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง

"ข้าก็ไม่รู้เช่นกัน" อันชิงหลีจนใจ "หนังสือที่ข้าอ่านในชาติก่อนเขียนไว้เช่นนี้ เยี่ยจื่อหลานอายุหกขวบก้าวเข้าสู่เขตหวงห้ามในตระกูล ได้รับการสืบทอดจากบรรพบุรุษ ตื่นรู้เนตรวิญญาณน้ำแข็ง"

จินถานน้อยเข้าใจกระจ่างแจ้งในทันที หัวเราะเสียงดังว่า "ได้รับการสืบทอดจากบรรพบุรุษที่ใดกัน? หากเยี่ยจื่อหลานมีเนตรวิญญาณน้ำแข็งจริง นั่นย่อมไม่ใช่การตื่นรู้ด้วยตนเองอย่างแน่นอน ทว่าบรรพบุรุษบางคนของนาง ควักดวงตาของหงส์น้ำแข็งออกมาทั้งเป็น ได้รับเนตรวิญญาณน้ำแข็งนี้มา และทยอยนำไปติดไว้บนร่างของลูกหลานที่มีรากปราณน้ำแข็ง"

"จิ๊ ที่แท้ก็เป็นของที่แย่งชิงมา" อันชิงหลีแค่นเสียง "ยังคิดว่าสายเลือดของตระกูลเยี่ยของพวกเขาพิเศษ มีสายเลือดสัตว์เทพอันใดเสียอีก"

"ทว่าเนตรวิญญาณน้ำแข็งนั่นร้ายกาจจริง ภายใต้เนตรวิญญาณน้ำแข็ง ภูตผีปีศาจล้วนไม่มีที่ให้ซ่อนตัว" จินถานน้อยกล่าวอย่างครุ่นคิด "เกี่ยวกับสัตว์อสูร ในความทรงจำสืบทอดของข้ามีไม่มากนัก ทว่าเผ่าพันธุ์หงส์ขึ้นชื่อเรื่องการปกป้องพวกพ้อง หากพวกมันรู้ว่ามีคนควักดวงตาของหงส์น้ำแข็งออกมาทั้งเป็น คาดว่าคนผู้นั้นรวมถึงบรรพบุรุษแปดรุ่นของเขา ย่อมต้องตายเป็นพันเป็นร้อยครา"

"น่าเสียดายที่โลกเปียนหลานไม่มีหงส์อีกแล้ว" อันชิงหลีรู้สึกเสียดายเป็นอย่างยิ่ง "เช่นนั้นหลังจากนี้จะทำเช่นไร อาศัยยันต์เร้นกายหลบเลี่ยง หรืออาศัยมิติวิเศษหลบเลี่ยงดี? เยี่ยจื่อหลานผู้นั้นคาดว่าคงมีชีวิตอยู่จนบรรลุเป็นเซียน สังหารไม่ตาย ทำได้เพียงพยายามหลบเลี่ยงเท่านั้น"

จินถานน้อยทอดถอนใจอย่างหนัก "นั่นคือดวงตาของหงส์น้ำแข็งเชียวนะ เพื่อความปลอดภัย อย่าเปิดเผยอุปกรณ์เซียนสู่ภายนอกเลยดีกว่า จำแลงรูปโฉม แปะยันต์เร้นกายแล้วจากไปเถิด"

อันชิงหลีขมวดคิ้ว "หากเยี่ยจื่อหลานมองทะลุยันต์เร้นกายได้ ย่อมมองทะลุมุกหมื่นลักษณ์ได้เช่นกัน"

"นั่นก็จริง" จินถานน้อยกล่าว "เช่นนั้นทำเช่นไรดี? เจ้าก็ยังต้องถูกเปิดเผยอยู่ดี"

อันชิงหลีครุ่นคิดเล็กน้อย "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็รนหาที่ตายอีกสักคราก็แล้วกัน"

ด้วยเหตุนี้ ภายใต้น้ำในสระ อันชิงหลีที่จำแลงรูปโฉม และเปลี่ยนเครื่องแต่งกายตั้งแต่หัวจรดเท้า แปะยันต์เร้นกาย สว่างวาบออกจากมิติวิเศษในเวลาเดียวกัน ก็บีบยันต์เคลื่อนย้ายพริบตาระดับสูงจนแหลกละเอียดอีกหนึ่งแผ่น ชั่วพริบตาเดียว ก็ไม่รู้ว่าถูกเคลื่อนย้ายไปที่ใดอีกแล้ว

"เกิดเรื่องอันใดขึ้น!"

กลุ่มคนที่อยู่ริมสระ เห็นเพียงผิวน้ำเกิดระลอกคลื่นอย่างกะทันหัน จากนั้นทุกสิ่งก็กลับคืนสู่ความสงบ ราวกับว่าเมื่อครู่ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น มีเพียงกลิ่นคาวเลือดจางที่ค่อยม้วนตัวลอยขึ้นมาจากก้นสระ

"หยิบของล้ำค่าหนีไปแล้วงั้นหรือ?" เยี่ยถู่สีหน้าเคร่งขรึม ส่งกระแสจิตถามเยี่ยจื่อหลาน "มองเห็นชัดเจนหรือไม่ว่าเป็นสิ่งใด? เป็นคน หรือเป็นปีศาจ?"

เยี่ยจื่อหลานขมวดคิ้ว "การแต่งกายของผู้บำเพ็ญเพียรอิสระ ความเร็วมากเกินไป มองหน้าไม่ชัดเจน ทว่ากลับรู้ว่าอีกฝ่ายมีฐานะมั่งคั่งไม่น้อย เหมือนกับพวกเราที่มีทั้งยันต์เร้นกายระดับสูงและยันต์เคลื่อนย้ายพริบตาระดับสูงในเวลาเดียวกัน"

นางอาศัยแผนที่ ตั้งใจตามหาสระน้ำเย็นเยียบแห่งนี้ น้ำในสระหนาวเหน็บ สัญชาตญาณบอกว่าภายในมีของล้ำค่าที่เป็นประโยชน์ต่อนาง คาดไม่ถึงว่ากลับถูกคนชิงลงมือไปก่อน ช่างน่ารังเกียจจริง

เยี่ยจื่อหลานโกรธเคืองในใจ ทันใดนั้นในมือก็มีกระบี่เย็นเยียบที่ดูราวกับน้ำแข็งทั้งเล่มเพิ่มขึ้นมาหนึ่งเล่ม กระบี่เย็นเยียบตวัดขึ้น ปลิดชีพคนฝั่งตรงข้ามไปหนึ่งคนในทันที

"เยี่ยจื่อหลาน เจ้ากล้าหรือ!" กลุ่มคนฝั่งตรงข้ามหน้าถอดสี รีบแสดงวิธีการของตนเองเพื่อต้านทานศัตรู ตวาดด้วยความโกรธว่า "ของล้ำค่านั้นเดิมทีก็ไม่ใช่ของเจ้า เจ้าไม่ได้ไป ก็จะมาพาลใส่พวกเราหรือไร? สร้างบาปกรรมอย่างมั่วซั่ว ไม่กลัวว่าใจแห่งมรรควิถีจะไม่มั่นคง ถูกมารในใจครอบงำหรือ!"