บทที่ 3 - นัดกินข้าว

บทที่ 3 - นัดกินข้าว

"ช้าก่อนครับ!" เฉินผิงฟ่างไม่เห็นด้วยที่เธอจะทำแบบนั้น "ท่านรองนายกฯ เซียว คนที่กล้าสับเปลี่ยนไฟล์ของท่านต้องเตรียมการมาล่วงหน้าแล้วแน่ๆ ดูกล้องวงจรปิดไปก็คงไม่เจออะไรหรอกครับ!"

"ต่อให้สืบเจอ อย่างมากก็ได้แค่ตัวแพะรับบาปเท่านั้นแหละ!"

"แล้วคุณมีแผนอะไร" เซียวอวี่หานเลิกคิ้วถาม

"ซ้อนแผนตลบหลัง ล่อตลบตะแลงให้ออกมาจากถ้ำไงครับ!" เฉินผิงฟ่างพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ใช้ข้ออ้างว่าข้อมูลมีปัญหาเพื่อเลื่อนงานประชุมดึงดูดการลงทุนออกไปก่อน! พอพวกมันทำไม่สำเร็จ ยังไงก็ต้องหาโอกาสลงมืออีกแน่!"

"ถึงตอนนั้นเราค่อยจับให้ได้คาหนังคาเขาเลยครับ!"

"เข้าท่าดีนี่!" นัยน์ตาของเซียวอวี่หานเป็นประกาย เธออดไม่ได้ที่จะมองเฉินผิงฟ่างด้วยสายตาชื่นชม

ชายหนุ่มคนนี้แม้อายุยังน้อยแต่กลับมีความคิดความอ่านรอบคอบและเยือกเย็น

ทัศนคติที่เธอมีต่อเขาก็เริ่มเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น

"คุณชื่อเฉินผิงฟ่างใช่ไหม ขอโทษด้วยนะที่เมื่อกี้ฉันเข้าใจคุณผิดไป!"

"ครั้งนี้ต้องขอบใจคุณมากที่ช่วยเหลือ!"

"เรื่องเล็กน้อยครับ!" เฉินผิงฟ่างทำหน้าจริงจังประหนึ่งวีรบุรุษผดุงความยุติธรรม "ตอนนี้ผมก็ถือว่าเป็นข้าราชการคนหนึ่งแล้ว จะทนนิ่งดูดายปล่อยให้ผู้บังคับบัญชาต้องมารับเคราะห์กรรมที่ไม่ได้ก่อได้ยังไงกัน! มันจะสร้างความเสียหายและทำให้พรรคกับประชาชนต้องสูญเสียผลประโยชน์ไปเปล่าๆ ครับ!"

เซียวอวี่หานยิ่งรู้สึกประทับใจในตัวชายหนุ่มคนนี้มากขึ้นไปอีก "สำนักงานเทศบาลเมืองมีคนทำงานแบบคุณ ถือเป็นความโชคดีของพวกเราจริงๆ!"

"เอาแบบนี้ เพื่อเป็นการตอบแทน เย็นนี้ฉันขอเลี้ยงข้าวคุณก็แล้วกันนะ!"

"สถานที่คือภัตตาคารวั่งเจียง ไปถึงก็บอกชื่อฉันแล้วจองห้องส่วนตัวไว้ได้เลย ขอฉันสะสางงานตรงนี้แป๊บนึงเดี๋ยวฉันตามไป!"

"ได้เลยครับ!" เฉินผิงฟ่างลอบดีใจ เขาไม่รอช้ารีบขอตัวออกจากตึกสำนักงานเทศบาลเมืองทันที

มีหวังแล้วโว้ย!

การสอบผ่านเข้ามาอยู่ในสายตาของเซียวอวี่หานได้สำเร็จ หมายความว่าต่อไปนี้เขาก็จะมีร่มโพธิ์ร่มไทรคอยหนุนหลังในสำนักงานเทศบาลเมืองแล้ว

ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง...

จู่ๆ โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นรัวๆ

เขาเปิดดูก็พบว่าเป็นข้อความจากกลุ่มแชตเพื่อนสมัยมหาวิทยาลัย

ชื่อแรกที่โผล่ขึ้นมาเลยก็คือหวังฮ่าวเฉิง "เพื่อนๆ ทุกคน ตั้งแต่เรียนจบมาสองปีพวกเราก็ยังไม่ได้รวมตัวกันแบบพร้อมหน้าพร้อมตาสักที! คืนนี้ฉันเป็นเจ้ามือเลี้ยงข้าวทุกคนเอง ถือโอกาสมารำลึกความหลังกันหน่อย!"

"อุตส่าห์หัวหน้าหวังเป็นเจ้ามือทั้งที พวกเราต้องไปร่วมงานให้ได้นะ!" อวี๋เจียวเจียวรีบพิมพ์ตอบรับเป็นคนแรก

"หัวหน้าหวังเหรอ โห นี่ได้เลื่อนตำแหน่งแล้วใช่ไหมเนี่ย!" มีคนรีบเข้ามาผสมโรงทันที

"ไม่ได้เก่งกาจอะไรหรอก แค่ฟลุคได้เลื่อนเป็นรองหัวหน้าแผนกเท่านั้นเอง! เจียวเจียวเธอก็ไม่เบานะ อุตส่าห์สอบเข้าสำนักงานการคลังได้ ถือซะว่าเลี้ยงฉลองให้เธอด้วยก็แล้วกัน!"

"หัวหน้าหวังก็ถ่อมตัวเกินไปแล้วค่ะ เมื่อเทียบกับคุณ ฉันก็เป็นแค่ข้าราชการตัวเล็กๆ เท่านั้นแหละ..."

หวังฮ่าวเฉิงกับอวี๋เจียวเจียวรับส่งมุกกันอย่างเข้าขา ทำให้กรุ๊ปแชตเพื่อนร่วมรุ่นแทบจะแตกตื่น

หลังจากมีคนเข้ามาอวยกันยกใหญ่ หวังฮ่าวเฉิงก็พิมพ์ต่อว่า "โธ่เอ๊ย พวกเราเพื่อนกันทั้งนั้น ไม่ต้องพิธีรีตองอะไรหรอก แค่ได้มาเจอกันก็ดีใจแล้ว ใครว่างก็มากันให้หมดนะ!"

นอกจากจะแท็ก @ทุกคน แล้ว เขายังจงใจแท็กชื่อ @เฉินผิงฟ่าง ซ้ำถึงสามครั้ง

เฉินผิงฟ่างเห็นแล้วก็ถึงกับหัวเราะออกมา

หมาจิ้งจอกมาอวยพรไก่แบบนี้ ไม่ได้หวังดีแน่ๆ

ชัดเจนเลยว่าจงใจ

กะจะหลอกให้เขาไปร่วมงานเพื่อจะได้หาเรื่องเหยียบหัวเขาให้จมดินสินะ!

ถ้าเขาว่างจริงๆ เฉินผิงฟ่างก็ไม่ได้กลัวหรอกนะที่จะไปลุยกับพวกมัน

แต่เผอิญว่าเขามีนัดกินข้าวกับเซียวอวี่หานแล้ว เลยขี้เกียจไปต่อปากต่อคำด้วย

เฉินผิงฟ่างเดินทางไปที่ภัตตาคารวั่งเจียงตามที่เซียวอวี่หานสั่ง เขาแจ้งพนักงานต้อนรับเพื่อขอเปิดห้องส่วนตัว

ภัตตาคารแห่งนี้เป็นร้านอาหารที่โคกับทางเทศบาล จึงมีโซนพิเศษที่จัดไว้สำหรับรับรองข้าราชการโดยเฉพาะ

พอได้ยินชื่อเซียวอวี่หาน พนักงานต้อนรับก็เปลี่ยนท่าทีเป็นนอบน้อมขึ้นมาทันที และรีบจัดเตรียมห้องวีไอพีหมายเลข 1 ให้เขาทันที

ในขณะที่เฉินผิงฟ่างกำลังจะเดินไปที่ห้อง จู่ๆ เขาก็เหลือบไปเห็นเงาร่างที่คุ้นเคยเดินสวนมา

หวังฮ่าวเฉิงกับอวี๋เจียวเจียวแต่งตัวจัดเต็มยืนอยู่หน้าห้องส่วนตัวห้องหนึ่ง โดดเด่นเป็นสง่าราวกับดวงดาวที่ถูกรายล้อมไปด้วยหมู่มวลชน

เฉินผิงฟ่างชะงักไปครู่หนึ่ง พอเปิดโทรศัพท์ดูถึงได้รู้ว่าสถานที่จัดงานเลี้ยงรุ่นของพวกเพื่อนๆ ก็คือภัตตาคารวั่งเจียงแห่งนี้เหมือนกัน

โลกมันช่างกลมเสียจริง!

หวังฮ่าวเฉิงก็สังเกตเห็นเขาเช่นกัน ท่าทางของหมอนั่นดูตื่นเต้นราวกับได้เจอแขกคนสำคัญ "อ้าว นี่มันพ่อคนเก่งเฉินของพวกเรานี่นา ทุกคนมากันเกือบครบแล้ว ขาดก็นายนี่แหละ รีบเข้ามานั่งสิ!"

ทันใดนั้น สายตาทุกคู่ของเพื่อนร่วมรุ่นก็หันมาจับจ้องที่เฉินผิงฟ่างเป็นตาเดียว

มีทั้งสายตาที่เห็นใจ เย็นชา แต่ส่วนใหญ่จะเป็นสายตาเย้ยหยันเสียมากกว่า

มีใครบ้างที่ไม่รู้ว่าเมื่อก่อนหวังฮ่าวเฉิงเคยจีบอวี๋เจียวเจียวแข่งกับเฉินผิงฟ่างแล้วแพ้ราบคาบจนหน้าแตกหมอไม่รับเย็บ

แต่ตอนนี้ชีวิตของเขากำลังรุ่งโรจน์สุดๆ แถมยังแย่งอวี๋เจียวเจียวกลับมาได้อีก บวกกับข่าวที่ว่าเฉินผิงฟ่างสอบข้าราชการไม่ติด ช่องว่างระหว่างทั้งสองคนก็ยิ่งห่างไกลกันออกไปทุกที

ไม่นานก็มีคนรีบประจบเอาใจหวังฮ่าวเฉิงด้วยการเหยียบย่ำเขา "ได้ข่าวว่าพ่อคนเก่งเฉินสอบข้าราชการตกนี่ ไม่น่าเชื่อเลยนะ! เมื่อก่อนหัวหน้าหวังอาจจะสู้ไม่ได้ แต่ตอนนี้หัวหน้าหวังลัคกี้อินเกมลัคกี้อินเลิฟ กงเกวียนกำเกวียนจริงๆ นะเนี่ย!"

"พูดแบบนั้นก็ไม่ถูกนะ หัวหน้าหวังแพ้ซะที่ไหนล่ะ ตอนเรียนก็แค่เด็กเล่นขายของเท่านั้นแหละ! พอออกสู่โลกกว้าง เส้นสายต่างหากล่ะที่เป็นของจริง เฉินผิงฟ่างจะเอาอะไรไปสู้หัวหน้าหวังได้!"

"นั่นสิ ฉันว่าหัวหน้าหวังกับเจียวเจียวเนี่ยแหละคือกิ่งทองใบหยกของแท้..."

"ทุกคนอย่าพูดแบบนั้นเลย ผมก็แค่โชคดีเท่านั้นแหละ!" หวังฮ่าวเฉิงรู้สึกพอใจกับสถานการณ์ตรงหน้ามาก แต่ก็ยังแสร้งทำเป็นถ่อมตัว "เอาล่ะๆ พวกเราอย่ามัวแต่ยืนคุยกันอยู่ข้างนอกเลย เข้าไปนั่งข้างในดีกว่า!"

"ผิงฟ่าง นายไปนั่งหัวโต๊ะเลยนะ!"

เฉินผิงฟ่างแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราวแล้วตอบกลับหน้าตายว่า "พวกนายสองคนจัดงานแต่งกันแท้ๆ ให้แฟนเก่าอย่างฉันไปนั่งหัวโต๊ะมันจะดีเหรอ"

มุมปากของหวังฮ่าวเฉิงกระตุกยิกๆ แม่งเอ๊ย!

ใครจัดงานแต่งกันวะ!

อวี๋เจียวเจียวพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด "เฉินผิงฟ่าง นี่มันงานเลี้ยงรุ่นนะ นายไม่ได้อ่านแชตกลุ่มเลยหรือไง"

"งานเลี้ยงรุ่นเหรอ" เฉินผิงฟ่างทำหน้าเหมือนเพิ่งนึกออก "โทษทีนะ ช่วงนี้ยุ่งมากจนไม่ได้ดูโทรศัพท์เลย!"

"พวกนายกินกันไปเถอะ พอดีฉันมีนัดกินข้าวกับคนอื่นแล้ว!"

หวังฮ่าวเฉิงยิ้มแบบเสแสร้ง "เฉินผิงฟ่าง พวกเราก็เพื่อนกันทั้งนั้น อุตส่าห์มาถึงที่แล้วจะรีบกลับไปไหนล่ะ อย่าทำให้งานกร่อยสิ!"

"หึหึ จะหาข้ออ้างทั้งทีก็หัดเตรียมตัวมาหน่อยนะยะ นี่มันภัตตาคารวั่งเจียงนะ ไม่ใช่ร้านอาหารข้างทาง ใครหน้าไหนจะมานัดนายกินข้าวที่นี่" อวี๋เจียวเจียวกลอกตาบน

ชัดเจนเลยว่าในสายตาของพวกเขา ระดับอย่างเฉินผิงฟ่างไม่มีทางมีปัญญามากินข้าวในสถานที่หรูหราแบบนี้ได้หรอก

"ผิงฟ่าง ในเมื่อมาแล้วก็อย่าเล่นตัวไปหน่อยเลย จะให้พวกเราต้องมารอนายคนเดียวมันก็เกินไปนะเว้ย!" เพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงหาเรื่อง

"ฉันมีนัดแล้วจริงๆ พวกนายกินกันไปเถอะ!" เฉินผิงฟ่างหัวเราะหึๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินตรงไปที่ห้องวีไอพีหมายเลข 1

หวังฮ่าวเฉิงรู้สึกเจ็บใจอยู่ลึกๆ

อุตส่าห์กะจะใช้งานเลี้ยงรุ่นครั้งนี้ฉีกหน้าเฉินผิงฟ่างกลางโต๊ะอาหารเสียหน่อย

แต่แผนกลับพังไม่เป็นท่า

ช่างมันเถอะ ก็แค่ไอ้ขี้แพ้ที่ไม่มีวันได้โผล่หัวขึ้นมาอีกแล้ว ต่อไปก็คงไม่มีโอกาสได้เสวนาด้วยหรอก มันไม่มาร่วมงานก็ไม่ได้มีผลอะไรกับชีวิตเขาอยู่แล้ว!

[จบแล้ว]