บทที่ 27 เส้นทางมือปราบ?

"การเดินทางไปเมืองชิงซานครั้งนี้ ใช้เวลาประมาณครึ่งค่อนวัน เมื่อไปถึงในเมืองและจัดการธุระของเจ้าเสร็จแล้ว พวกเราจะพักค้างคืนกันหนึ่งคืน"

"พรุ่งนี้ค่อยออกเดินทางไปยังเหมืองแร่หินคริสตัลอัคคีอีกแห่งที่อยู่ห่างออกไปแปดสิบลี้"

"การประลองเหมืองในครั้งนี้ จะจัดขึ้นที่นั่น"

บนรถม้า หัวหน้าผู้คุมอู๋หลับตาลงครึ่งหนึ่งแล้วเอ่ยเสียงเรียบ

"ประลองเหมืองหรือ"

สีหน้าของหยางหลิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย "หัวหน้าผู้คุมอู๋ การประลองเหมืองที่ว่านี้มีรายละเอียดอย่างไรบ้าง ข้าน้อยเกรงว่าจะไม่มั่นใจนัก..."

"ไปถึงที่นั่นเดี๋ยวเจ้าก็รู้เอง"

หัวหน้าผู้คุมอู๋พูดจบ ก็เริ่มหลับตาพักผ่อนและไม่พูดอะไรอีก

หยางหลิงว่างจนรู้สึกเบื่อหน่าย จะฝึกวิชาต่อหน้าอีกฝ่ายก็ไม่ได้ จึงเปิดตารางจัดอันดับเลเวลดินแดนเทพขึ้นมาดู

'เอ๊ะ มีการเปลี่ยนแปลงใหม่อีกแล้ว'

[ ตารางจัดอันดับเลเวลดินแดนเทพ ]

[ 001 : วัดขู่เจวี๋ย, ฮุ่ยอู้, เลเวล 13, อาชีพ : หลวงจีนนักบู๊ ]

[ 002 : สถานศึกษาเจาะดารา, หลัวไค, เลเวล 13, อาชีพ : บัณฑิตฝึกหัด ]

[ 003 : หุบเขาคนตาย, ฉีข่าย, เลเวล 13, อาชีพ : ศิษย์แพทย์ ]

[ 004 : สำนักกระบี่ต้าเหยี่ยน, ฟางอวิ๋น, เลเวล 12, อาชีพ : นักกระบี่ ]

[ 005 : สำนักดาบสวรรค์, หนิงซีเจ๋อ, เลเวล 12, อาชีพ : ผู้พิทักษ์ดาบ ]

[ 006 : ค่ายราชาผี, หลินตงตง, เลเวล 12, อาชีพ : โจร ]

[ 007 : ??? ]

เพียงแค่สิบกว่าวัน ตารางจัดอันดับเลเวลดินแดนเทพก็มีรายชื่อผู้เล่นหน้าใหม่เพิ่มเข้ามาอีกสามคน

'นักกระบี่ ผู้พิทักษ์ดาบ โจร... รวมกับหลวงจีนนักบู๊ บัณฑิตฝึกหัด และศิษย์แพทย์ ตอนนี้มีทิศทางการเปลี่ยนอาชีพที่รู้แล้วถึงหกอาชีพ'

'นักกระบี่... อาชีพนี้ดูไม่เลวเลย เกรงว่าเงื่อนไขการเปลี่ยนอาชีพคงไม่ง่ายนัก ไม่รู้ว่าในสำนักซานเหอจะมีโอกาสเปลี่ยนอาชีพไปในทิศทางนี้บ้างหรือเปล่า'

หยางหลิงรู้สึกอิจฉาขึ้นมาเล็กน้อยในใจ

เวลาผ่านไปสองชั่วยามโดยไม่รู้ตัว

ในที่สุดรถม้าก็แล่นโคลงเคลงเข้ามาในเมืองชิงซาน

หยางหลิงไม่ได้มาที่นี่เป็นครั้งแรก

ตอนที่เขาเพิ่งเข้าเกมมา จุดเกิดของเขาก็คือเมืองชิงซานแห่งนี้

ในวันนั้นเป็นเพราะเขาไม่มีสถานะพลเมือง จึงถูกตัดสินให้เป็นผู้ลี้ภัย จากนั้นก็ถูกที่ว่าการเมืองส่งตัวไปทำงานที่เหมืองแร่หินคริสตัลอัคคี

'ความสัมพันธ์ระหว่างสำนักซานเหอกับที่ว่าการเมืองชิงซานน่าจะดีมาก ที่นี่ต้องเป็นเขตอิทธิพลหลักของสำนักซานเหออย่างแน่นอน'

ระหว่างที่กำลังคิด รถม้าก็มาจอดหยุดอยู่หน้าประตูที่ว่าการเมือง

"ไปเถอะ ข้าจะรออยู่ที่นี่"

หัวหน้าผู้คุมอู๋ไม่ได้ลืมตาขึ้นมา

"ถ้าเช่นนั้นข้าน้อยขอตัวไปก่อน"

หยางหลิงลงจากรถม้าทันที

เบื้องหน้าของเขาคือทางเข้าที่ว่าการเมืองอันโอ่อ่าอลังการ

'ในที่สุดก็จะมีสถานะพลเมืองแล้ว'

หยางหลิงทอดทอนใจ ก่อนจะเดินตรงเข้าไปในที่ว่าการเมือง

"มาทำอะไร"

เจ้าหน้าที่เฝ้าประตูคนหนึ่งกวาดตามองหยางหลิงตั้งแต่หัวจรดเท้า

ถ้าไม่ใช่เพราะรถม้าคันนั้นดูภูมิฐานอยู่บ้าง เขาคงไม่ปล่อยให้หยางหลิงเดินเข้ามาใกล้ขนาดนี้แน่

"ข้าน้อยหยางหลิง มาขอขึ้นทะเบียนสถานะพลเมือง"

หยางหลิงหยิบป้ายหยกอันนั้นออกมา

อีกฝ่ายเห็นแล้วก็เข้าใจความหมายทันที จึงพยักหน้ารับ "มาจากเหมืองแร่หินคริสตัลอัคคีใช่ไหม เข้าไปสิ"

ทุกอย่างราบรื่นดี หยางหลิงใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วยามก็จัดการธุระเสร็จสิ้น

ตอนที่เดินออกมา หัวหน้าผู้คุมอู๋ลงมาจากรถม้าแล้ว และกำลังยืนคุยอยู่กับมือปราบหลินข้างๆ รถม้า

หยางหลิงรู้มารยาท จึงยืนรออยู่ห่างๆ

"ไอ้หนุ่มนี่หรือ หน้าตาดูคุ้นๆ นะ"

มือปราบหลินปรายตามองหยางหลิง

หัวหน้าผู้คุมอู๋หัวเราะ "เขามีพละกำลังเยอะดี เป็นมือฉมังในเหมืองของข้าเอง ครั้งนี้ข้าจะพาเขาไปประลองเหมืองที่เหมืองแร่หินคริสตัลอัคคีอีกแห่งของสำนักซานเหอ"

"อ้อ"

มือปราบหลินพยักหน้า ไม่สนใจหยางหลิงอีก และเอ่ยขึ้นลอยๆ

"ก่อนหน้านี้เจ้าขอให้ข้าช่วยเตรียมตำแหน่งไว้ให้น้องเขยของเจ้าไม่ใช่หรือ"

"ดูจากสถานการณ์ตอนนี้... ถึงคนจะไม่อยู่แล้ว แต่ข้าก็เตรียมตำแหน่งไว้ให้แล้ว เงินก้อนนั้นข้าไม่คืนให้หรอกนะ"

"เพราะยังไงข้าก็ต้องเอาไปจ่ายใต้โต๊ะให้เบื้องบนเหมือนกัน"

สีหน้าของหัวหน้าผู้คุมอู๋เปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะฝืนยิ้ม

"ไม่เป็นไร ไอ้เด็กนั่นมันดวงซวยเอง จะไปโทษใครได้"

'อ้อ? ที่พวกเขาพูดถึงก็คือพี่ห้างั้นหรือ ที่แท้หัวหน้าผู้คุมอู๋ก็ตั้งใจจะฝากฝังให้เขาเป็นมือปราบหรอกหรือ'

หยางหลิงนึกคิดในใจ

วินาทีต่อมา เขาก็ฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้!

'มือปราบ? มือปราบถือเป็นเส้นทางเปลี่ยนอาชีพหรือเปล่านะ?'

ความคิดของหยางหลิงเริ่มแล่นฉิวทันที

ถ้ามือปราบถือเป็นเส้นทางเปลี่ยนอาชีพเหมือนกัน เขาก็จะสามารถเปลี่ยนอาชีพในเมืองชิงซานได้สำเร็จ แล้วอัปเลเวลต่อไปได้!

ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งรู้สึกว่ามีความเป็นไปได้

ตอนนี้เขาไม่มีหนทางที่จะกราบไหว้เข้าสำนัก เพราะงั้นเส้นทางเปลี่ยนอาชีพในสำนักจึงเลิกคิดไปได้เลย

ส่วนเส้นทางเปลี่ยนอาชีพอื่นๆ... เขาก็ยังคิดไม่ออกในตอนนี้

แต่เส้นทางมือปราบนี้ ดูเหมือนจะคุ้มค่าให้ลองเสี่ยงดู!

ตอนนั้นเองหัวหน้าผู้คุมอู๋กับมือปราบหลินก็คุยกันเสร็จพอดี

เขาพาหยางหลิงเอ่ยลาแล้วเดินจากไป

หลังจากเข้าพักในโรงเตี๊ยม หัวหน้าผู้คุมอู๋ก็ออกไปข้างนอก

ก่อนไปเขาได้กำชับหยางหลิงว่าอย่าเดินเพ่นพ่าน จะออกไปเดินเล่นก็ได้ แต่ก็อย่ากลับให้ดึกนัก

หยางหลิงไม่รู้ว่าเขาไปไหน และก็ไม่อยากรู้ด้วย พอหัวหน้าผู้คุมอู๋ออกไป เขาก็ไปสอบถามที่อยู่ของมือปราบหลินจากเสี่ยวเอ้อของโรงเตี๊ยม

เมื่อไปถึงที่หมาย หยางหลิงก็ดักรออย่างใจเย็น

ท้องฟ้าเริ่มมืดลง

ในที่สุดมือปราบหลินก็ปรากฏตัวขึ้นที่หัวถนน

หยางหลิงพริ้วกายไปปรากฏตัวตรงหน้า "มือปราบหลิน"

"ใครน่ะ!"

มือปราบหลินตวาดด้วยความระแวดระวัง พอเห็นว่าเป็นหยางหลิง แววตาก็ฉายความประหลาดใจระคนสงสัย ก่อนที่สีหน้าจะเปลี่ยนเป็นบึ้งตึง

"เจ้ามาหาข้าทำไม"

"มือปราบหลิน ข้าน้อยหยางหลิง เพิ่งจะขึ้นทะเบียนเป็นคนเมืองชิงซาน"

หยางหลิงเอ่ยอย่างนอบน้อม "ข้าน้อยอยากจะหาช่องทางทำมาหากินให้ตัวเอง วันหน้าจะได้ลงหลักปักฐานแต่งงานมีครอบครัวอยู่ที่นี่"

"หาช่องทางทำมาหากินจนมาถึงที่ของข้างั้นหรือ"

มือปราบหลินหงุดหงิด "ข้าก็นึกว่ามีโจรที่ไหนจะมาแก้แค้นข้าเสียอีก"

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง สีหน้าพลันเปลี่ยนไป "เจ้าได้ยินที่ข้าคุยกับอู๋เชวียงั้นหรือ เจ้าอยากจะเสียบตำแหน่งแทนน้องเขยดวงซวยของมันใช่ไหม"

"ถูกต้อง"

หยางหลิงหยิบเงิน 10 เหรียญเงินออกมา แล้วยื่นให้อย่างนอบน้อม

มือปราบหลินเหลือบมองแวบหนึ่ง แววตาเริ่มเย็นชาลง และไม่มีทีท่าว่าจะรับเงิน

"เจ้าเห็นข้าเป็นคนยังไง"

"เจ้าเป็นแค่ผู้ลี้ภัยไร้หัวนอนปลายเท้า อาศัยขุดเหมืองหาเงินซื้อสถานะพลเมืองมาได้ ก็ริอ่านอยากจะเป็นมือปราบงั้นหรือ"

"นี่เจ้าฝันกลางวันอยู่หรือไง รู้ตัวบ้างไหม"

"เจ้ามีสิทธิ์อะไร เจ้าคู่ควรหรือไง"

หยางหลิงไม่ได้โกรธเคือง เขารู้ดีว่าอีกฝ่ายมีปฏิกิริยาตอบสนองเช่นนี้ก็เป็นเรื่องปกติ

เขาตอบอย่างใจเย็น "ข้าไม่ใช่คนงานเหมืองธรรมดาหรอกนะ"

"อ้อ?"

สีหน้าของมือปราบหลินเปลี่ยนไป "หมายความว่ายังไง"

"ศิษย์สำนักซานเหอ พี่ใหญ่สวีชิงได้รับปากข้าแล้ว ว่าจะให้ข้าไปดูแลเหมืองแร่ทองคำแดงที่อยู่ภายใต้การดูแลของสำนักซานเหอ"

หยางหลิงสีหน้าไม่เปลี่ยน "อีกไม่กี่วันก็ต้องไปรับตำแหน่งแล้ว เรื่องนี้เดิมทีควรจะปิดเป็นความลับ หัวหน้าผู้คุมอู๋ก็เลยไม่รู้เรื่อง"

"สวีชิง? เป็นเขางั้นหรือ..."

สีหน้าของมือปราบหลินเปลี่ยนไปเล็กน้อย

"สำนักซานเหอมีเหมืองแร่ทองคำแดงอยู่แค่แห่งเดียว และยังเป็นแหล่งทำเงินที่สำคัญที่สุดของสำนักซานเหอ... ถ้ามอบให้สวีชิงดูแลก็ดูมีเหตุผลอยู่ แต่ว่า..."

เขาจ้องมองหยางหลิงด้วยความสงสัย

"สวีชิงจะมาถูกใจเจ้าได้อย่างไร การจะดูแลเหมืองแร่สักแห่ง แถมยังเป็นเหมืองแร่ทองคำแดง อย่างน้อยก็ต้องเป็นผู้ฝึกยุทธ์..."

พูดจบ เขาก็จู่โจมคว้าจับหยางหลิงอย่างกะทันหัน

แววตาของหยางหลิงเปลี่ยนไปทันที เขาปัดป้องออกไปได้อย่างง่ายดาย

สเตตัสของมือปราบหลินถือว่าธรรมดามาก พอๆ กับอู๋เชวียเลย

"ที่แท้ก็เป็นผู้ฝึกยุทธ์นี่เอง"

มือปราบหลินถึงกับกระจ่างแจ้งในทันที จากนั้นน้ำเสียงก็เปลี่ยนไปเป็นอ่อนโยน

"น้องหยาง เมื่อครู่ข้าเสียมารยาทไปหน่อย พวกเรามาทำความรู้จักกันใหม่ดีกว่า"

"ข้าน้อยหยางหลิง เป็น..."

"ไม่ถูก ไม่ใช่ประโยคนี้"

มือปราบหลินเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง

สีหน้าของหยางหลิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขารีบยื่นเงินให้มือปราบหลินทันที

มือปราบหลินรับมาตามน้ำ เปิดดูแวบหนึ่ง แล้วลองกะน้ำหนักดู

10 เหรียญเงิน!

เขาพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าก็คือมือปราบของเมืองชิงซานแล้ว"

"แต่เจ้ายังต้องไปประลองเหมือง รอให้ประลองเหมืองเสร็จกลับมา ค่อยไปหาข้าที่ที่ว่าการเมือง"

หยางหลิงดีใจขึ้นมาทันที รีบประสานมือคารวะ

"ขอบคุณลูกพี่ที่ช่วยส่งเสริม"

ลูกพี่?

แววตาของมือปราบหลินปรากฏรอยยิ้มบางๆ เขาพยักหน้าเบาๆ

"น้องชายเจ้านี่มีอนาคตไกลจริงๆ กลับไปเถอะ"

หยางหลิงเอ่ยลาแล้วเดินจากไปทันที

มือปราบหลินจ้องมองแผ่นหลังของหยางหลิง พลางพึมพำกับตัวเอง

"สวีชิง คนขายเนื้อ วัดขู่เจวี๋ย คัมภีร์ธรรมะ หยางหลิง..."

"ช่างเถอะ เรื่องก็จบไปแล้ว จะมาเกี่ยวอะไรกับข้าอีกล่ะ"

เขาส่ายหน้า แล้วเดินกลับบ้านไป