บทที่ 13 บุปผาในกระจก จันทราในวารี และการป้องกันที่หยดน้ำไม่รั่วไหล

การบำเพ็ญเพียรในลานทิ้งของเก่าไม่เคยหยุดยั้ง

หลังจากเชี่ยวชาญต้นแบบของ 【เทคไก: ปลดปล่อยภายใน: กายทองคำอมตะ】 และ 【คามิเอะ: กายายุทธ์: บุปผาในกระจก จันทราในวารี】 ความสามารถในการเอาตัวรอดของไคเซลก็ก้าวกระโดดไปสู่อีกระดับ

แต่เขารู้ดีว่าบนท้องทะเลที่เต็มไปด้วยอันตรายนี้ การพึ่งพาแค่การหลบหลีกและป้องกันทางกายภาพ ยังไม่เพียงพอเมื่อต้องเผชิญกับการโจมตีวงกว้างที่หนาแน่น

หอกของเขาต้องมีทั้งคมที่ทะลวงทุกสิ่ง และป้อมปราการที่ปกป้องตนเองได้สมบูรณ์

คืนนี้ เขาไม่ได้ฝึกร่างกายหรือเทคนิคอย่างหนักหน่วง แต่ยืนสงบนิ่งท่ามกลางแสงจันทร์ ถือหอกยาวสีดำสนิท จิตใจสงบ จมดิ่งสู่ห้วงแห่งความตระหนักรู้

วิชาหอกในชาติก่อนไม่ได้มีแค่การรุก

ในเพลงหอกตระกูลอวิ๋นมีกระบวนท่าตั้งรับที่ลึกล้ำไม่แพ้กัน ท่าอย่าง ‘แปดทิศยามวิกาล’ และ ‘หอกวน’ คือยอดวิชาสำหรับคุ้มกันตนท่ามกลางทหารนับหมื่น

แก่นแท้สำคัญอยู่ที่คำว่า ‘วงกลม’

วงกลมไร้จุดเริ่มและจุดจบ หมุนเวียนไม่สิ้นสุด คือรูปแบบการป้องกันที่สมบูรณ์แบบที่สุด พลังไหลเวียนในวงกลม ปัดป้อง ชักนำ และสลายแรงกระแทกจากภายนอกให้กลายเป็นความว่างเปล่า

“【ระบำธารดารา】 ของชั้น ไม่ควรเป็นแค่การปัดป้องธรรมดา แต่ต้องใช้หอกต่างพู่กัน ใช้ร่างกายต่างแกนกลาง”

“วาดเขตแดนสัมบูรณ์ภายในหนึ่งตารางนิ้วที่แม้แต่น้ำก็ไม่อาจซึมผ่าน!”

เมื่อตั้งจิตมั่น เขาค่อยๆ ยกแขนขึ้น หอกยาวในมือขยับตาม

ไม่มีการแทงที่รวดเร็วดั่งสายฟ้า ไม่มีการกวาดฟาดที่รุนแรงป่าเถื่อน

การเคลื่อนไหวของเขาเชื่องช้าและมั่นคง หอกยาวราวกับมีชีวิต วาดวิถีวงกลมที่ลื่นไหลและกลมกลืน

แรกเริ่มเงาหอกยังดูติดขัด วิถีการวาดวงยังเห็นได้ชัด

แต่เมื่อจิตจดจ่อ 【ระบบผลตอบแทน 100 เท่า】 ก็ทำงานเงียบเชียบ ปรับปรุงและสร้างความทรงจำกล้ามเนื้อระดับจุลภาค การไหลเวียนของพลัง และความเข้าใจในคอนเซปต์ ‘วงกลม’ ให้สมบูรณ์แบบขึ้นร้อยเท่า!

การเคลื่อนไหวเร็วขึ้นเรื่อยๆ ลื่นไหลขึ้นเรื่อยๆ!

หอกที่ร่ายรำไม่ได้เกิดจากการปะติดปะต่อท่าทางอีกต่อไป แต่กลายเป็นม่านแสงที่ต่อเนื่องเป็นเนื้อเดียว!

ปลายหอกแหวกอากาศเกิดเสียงฮัมทุ้มต่ำน่าฟัง วิถีวงกลมเหล่านั้นที่แฝงสัจธรรมแห่งฟ้าดิน ดูเหมือนจะควบแน่นภายใต้แสงจันทร์ กลายเป็นแถบแสงระยิบระยับที่ประกอบด้วยประกายหอกนับไม่ถ้วน!

ราวกับทางช้างเผือกจำลองที่หมุนวนรอบกายเขาอย่างช้าๆ เงียบงันแต่แฝงความน่าเกรงขามที่ไม่อาจล่วงละเมิด!

รูปแบบที่สองของ 【เก้าเคล็ดวิชาทะลวงดารา】...【ระบำธารดารา】!

ต้นแบบปรากฏขึ้นแล้ว!

แต่นี่ยังไม่พอ เขาต้องการ ‘พายุฝนกระสุน’ ของจริงเพื่อทดสอบขีดจำกัดของวิชาหอกป้องกันนี้!

ไม่กี่วันต่อมา ณ ‘สนามทดสอบปฏิกิริยารอบด้าน’ ของค่ายฝึก

พื้นที่ขนาดยักษ์ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายเทคโนโลยี ผนังและเพดานเต็มไปด้วยปากกระบอกปืนสีดำนับไม่ถ้วน

เนื้อหาการทดสอบคือการหลบหลีกหรือป้องกันกระสุนฝึกซ้อมหุ้มยางนุ่มที่มีความเร็วสูงมาก ซึ่งยิงสุ่มจากทุกทิศทางภายในเวลาที่กำหนด

ความหนาแน่นและความเร็วจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนถึงระดับความยากนรกแตก นักเรียนหลายคนเคยมาตกม้าตายที่นี่ จบลงด้วยสภาพฟกช้ำดำเขียว

วันนี้ถึงตาของไคเซล เขาถือหอกเดินเข้าไปกลางสนามทดสอบ รอบกายคือกำแพงโลหะเย็นเยียบ เหนือหัวคือปากกระบอกปืนหนาทึบ บรรยากาศน่าอึดอัด

“เริ่มการทดสอบ!” เสียงเย็นชาของครูฝึกดังผ่านลำโพง

“ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!”

ทันใดนั้น กระสุนฝึกซ้อมจากสามทิศทางพุ่งแหวกอากาศเข้ามา ความเร็วเทียบเท่ากระสุนตะกั่วจากปืนคาบศิลาทั่วไป!

ไคเซลหรี่ตาลง เขาไม่เลือกใช้ ‘บุปผาในกระจก จันทราในวารี’ หลบหลีก เขาต้องการใช้โอกาสนี้ชุบคม 【ระบำธารดารา】!

ฝีเท้าขยับเล็กน้อย ท่าร่างมั่นคงดั่งขุนเขา หอกยาวในมือพลันร่ายรำ!

ไม่มีแรงกดดันสะเทือนเลื่อนลั่น มีเพียงม่านหอกอันเจิดจรัสที่สว่างวาบขึ้นโอบล้อมรอบกาย!

ม่านหอกนั้นเปรียบดั่งธารดาราที่ไหลเวียน ปกป้องร่างกายทั้งหมดไว้ภายใน

“เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ!”

กระสุนฝึกซ้อมสามนัดปะทะม่านหอกแทบจะพร้อมกัน เกิดเสียงดังฟังชัด แล้วถูกแรงเหวี่ยงวงกลมที่สมบูรณ์แบบนั้นปัดออกไปอย่างง่ายดาย เปลี่ยนทิศทางไปกระแทกผนังรอบข้างอย่างไร้พิษสง

ร่างของไคเซลไม่ขยับแม้แต่นิ้วเดียว สายตาสงบนิ่ง

“ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ...!”

กระสุนระดมยิงลงมาอีกระลอกดั่งพายุคลั่ง!

จากบน ล่าง ซ้าย ขวา หน้า หลัง แทบจะปิดตายพื้นที่หลบหลีกทั้งหมด!

ความหนาแน่นของการระดมยิงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุด วิสัยทัศน์แทบจะเต็มไปด้วยเงาดำที่พุ่งเข้ามา!

นักเรียนที่ดูอยู่นอกสนามต่างกลั้นหายใจ

เจอกับการโจมตีหนาแน่นขนาดนี้ แม้แต่หัวกะทิที่เชี่ยวชาญ ‘เทคไก’ และ ‘คามิเอะ’ ส่วนใหญ่ก็จะเลือกใช้ ‘เทคไก’ รับบางส่วน เสริมด้วย ‘คามิเอะ’ เพื่อหลบ แต่คนอย่างไคเซลที่ยืนเฉยๆ แล้วพยายามป้องกันการโจมตีทั้งหมดด้วยอาวุธ... มันคนบ้าชัดๆ!

ทว่า... ไคเซลในสนามดูเหมือนจะเข้าสู่สภาวะลึกล้ำบางอย่าง

แขนของเขาดูเหมือนจะหายไป เหลือเพียงหอกยาวที่ร่ายรำดั่งมังกร และ ‘ธารดารา’ ที่ยิ่งมายิ่งหนาแน่นและเจิดจ้า!

วิถีที่หอกวาดออกไปนั้นไร้ที่ติ ก่อตัวเป็นวงกลมป้องกันทรงกลมสัมบูรณ์โดยมีเขาเป็นจุดศูนย์กลาง รัศมีประมาณหนึ่งเมตร!

กระสุนฝึกซ้อมทั้งหมด ไม่ว่าจะมาจากมุมอับแค่ไหน หรือเร็วเพียงใด

ทันทีที่เข้าสู่ ‘เขตแดนธารดารา’ นี้ ก็เหมือนวัวโคลนจมทะเล ถูกพลังหอกที่ไหลเวียนไม่สิ้นสุดจับยึด เบี่ยงเบน และดีดออกไปอย่างง่ายดาย!

“เปรี๊ยะ-เปรี๊ยะ-เปรี๊ยะ-เปรี๊ยะ-เปรี๊ยะ...!”

เสียงปะทะถี่ยิบหลอมรวมเป็นเสียงเดียว ดั่งฝนห่าใหญ่กระหน่ำลงบนใบตอง!

กระสุนกระเด็นกระจายไปทั่วทิศทาง ทิ้งรอยขาวนับไม่ถ้วนไว้บนผนังโลหะ แต่มันไม่มีแม้แต่นัดเดียวที่เจาะทะลุม่านหอกธารดาราที่ดูบางเบาแต่แข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้านั้นเข้ามาได้!

ไคเซลยืนอยู่ใจกลางพายุฝนกระสุน เสื้อผ้าแทบไม่ไหวติงตามแรงลม

ดวงตาสงบนิ่งดั่งบ่อน้ำโบราณ ราวกับเสียงอึกทึกภายนอกไม่เกี่ยวข้องกับเขา

ที่นี่คือเขตหวงห้ามสัมบูรณ์ของเขา!

หอกนี้คือป้อมปราการที่ไม่มีวันแตก!

【ระบำธารดารา】 สำเร็จสมบูรณ์ ณ ที่แห่งนี้! ก้าวเข้าสู่ขอบเขตสูงสุดที่ ‘หยดน้ำไม่รั่วไหล’ อย่างแท้จริง!

เมื่อสัญญาณจบการทดสอบดังขึ้นและการระดมยิงหยุดลง ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมทั้งในและนอกสนามทดสอบ

ไคเซลค่อยๆ รั้งหอกกลับมายืนนิ่ง ลมหายใจสม่ำเสมอ พื้นรอบกายเต็มไปด้วยกระสุนที่ถูกปัดกระเด็นเกลื่อนกลาด แต่พื้นที่เล็กๆ ที่เขายืนอยู่นั้นสะอาดเอี่ยมอ่อง

ครูฝึกมองดูเขตแดนป้องกันไร้ที่ติที่หอกยาววาดออกมาบนจอมอนิเตอร์ หลังเงียบไปครู่หนึ่ง ในที่สุดก็เขียนลงในรายงาน:

“เทคนิคการป้องกันด้วยอาวุธ: ยอดเยี่ยม วิสัยทัศน์พลวัตและความเร็วปฏิกิริยา: เหนือชั้น”

เขายังคงเชื่อว่านี่คือการแสดงออกถึงพรสวรรค์ด้านอาวุธเฉพาะทางของไคเซล ไม่ได้เชื่อมโยงไปถึงการเปลี่ยนแปลงที่ลึกซึ้งกว่านั้น

ไคเซลเดินออกจากสนามทดสอบอย่างเงียบเชียบ เมินเฉยต่อสายตาตกตะลึงหรือซับซ้อนรอบข้าง

รุก... มี 【ดาวตกทะลวงตะวัน】

รับ... มี 【ระบำธารดารา】

ระบบวิชาหอกของเขาเริ่มก่อรูปเป็นร่างแล้ว

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═