บทที่ 29 สิ่งล่อใจของตำแหน่งพลเรือเอก

บทที่ 29 สิ่งล่อใจของตำแหน่งพลเรือเอก

“เฮ้อ!”

หลังเดินออกจากห้องทำงานของคอง ซาคาสึกิก็มองท้องฟ้าด้านนอก ก่อนถอนหายใจหนัก ๆ ออกมา

พูดตามตรง การที่คองมอบภารกิจนี้ให้เขา นับว่าเหมาะสมอย่างแท้จริง เพราะจนถึงตอนนี้ เขาอาจเป็นคนเพียงคนเดียวในโลก นอกจากการ์ป ที่รู้ถึงการมีอยู่ของเอสและแม่ของเขา

“ควรทำยังไงดีนะ?”

เมื่อนึกย้อนถึงคำสัญญาที่คองเพิ่งบอกกับเขาเมื่อครู่ พูดตามตรง ซาคาสึกิหวั่นไหวจริง ๆ ถึงขั้นเกิดความคิดจะกำจัดเอสกับแม่ของเขาขึ้นมา

“พลเรือเอกเชียวนะ!”

ใช่แล้ว คำสัญญาที่คองมอบให้เขาก็คือ ขอเพียงเขาหาสายเลือดของโรเจอร์พบและกำจัดทิ้งได้ ก็จะบันทึกความดีความชอบครั้งใหญ่ให้เขา อีกทั้งยังผลักดันให้เขาขึ้นสู่ตำแหน่งพลเรือเอก

พลเรือเอก!

สิ่งล่อใจนี้ใหญ่หลวงเกินไปจริง ๆ

หากเขาได้ขึ้นสู่ตำแหน่งพลเรือเอก เขาก็จะกลายเป็นหนึ่งในผู้มีอำนาจสูงสุดของกองทัพเรือ ไม่ว่าจะเป็นฐานะ ตำแหน่ง หรือสิทธิพิเศษด้านอื่น ๆ ล้วนเหนือกว่าตอนนี้อย่างเทียบไม่ติด แล้วเขาจะไม่หวั่นไหวได้อย่างไร?

ก็แค่ฆ่าหญิงตั้งครรภ์ที่ไม่มีแรงแม้แต่จะมัดไก่คนหนึ่งเท่านั้นเอง

แต่พูดนั้นง่าย ทว่าทำจริงกลับไม่ได้ง่ายเช่นนั้น

เขาไม่ใช่ซาคาสึกิคนเดิม ไม่อาจเย็นชาไร้หัวใจได้ถึงขนาดนั้น โดยเฉพาะในโลกเดิมของเขา หญิงตั้งครรภ์ล้วนเป็นกลุ่มคนที่ควรได้รับการดูแลปกป้องมากที่สุด จู่ ๆ จะให้เขาไปฆ่าหญิงตั้งครรภ์ เขาย่อมทำใจลงมือได้ยากจริง ๆ

“จอมพลคอง ท่านโยนโจทย์ยากมาให้ผมจริง ๆ”

เมื่อกลับมายังพื้นที่ของตัวเอง ลูคัสกับโอนิกุโมะก็รีบเดินเข้ามาล้อมทันที

“พลโทซาคาสึกิ จอมพลเรียกท่านไปเพราะมีภารกิจอะไรหรือเปล่าครับ?”

ในฐานะจอมพลเรือ คองมีงานยุ่งมาก ปกติแล้วไม่มีทางเรียกใครไปพบเล่น ๆ ดังนั้นพวกเขาจึงรู้สึกว่าที่คองเรียกซาคาสึกิไป ย่อมต้องมีภารกิจมอบหมายแน่นอน

อีกทั้งช่วงนี้ข่าวลือต่าง ๆ ในหมู่ทหารเรือ พวกเขาเองก็พอรู้มาบ้างเช่นกัน

ซาคาสึกินั่งลงบนเก้าอี้ แล้วกล่าวช้า ๆ

“อืม มีภารกิจจริง ๆ”

“ต้องออกจากมารีนฟอร์ดหรือครับ?”

เมื่อเห็นซาคาสึกิดูไม่ค่อยมีอารมณ์ ทั้งสองก็คิดว่าอาจไม่ใช่เรื่องดี น้ำเสียงจึงเบาลงตามไปด้วย

ซาคาสึกิกล่าวว่า

“อืม แล้วถ้าภารกิจนี้สำเร็จ เขาจะเลื่อนตำแหน่งฉันเป็นพลเรือเอกทันที”

“จริงหรือครับ?”

ทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น โอนิกุโมะกับลูคัสต่างร้องออกมาด้วยความตกตะลึง จากนั้นใบหน้าก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้น

หากซาคาสึกิได้เป็นพลเรือเอก สำหรับพวกเขาทั้งสองคนย่อมเป็นเรื่องดีอย่างยิ่ง

ในฐานะคนสนิทรุ่นแรกของซาคาสึกิ ขอเพียงซาคาสึกิเลื่อนตำแหน่ง พวกเขาทั้งสองย่อมได้รับการเลื่อนขั้นตามไปด้วย โอนิกุโมะจะได้เป็นพลโทกองทัพเรือคงไม่ใช่ปัญหาใหญ่ ส่วนลูคัสเองก็สามารถก้าวหน้าไปอีกขั้น ดังนั้นพวกเขาจึงตื่นเต้นเป็นธรรมดา

“พลโทซาคาสึกิ เป็นภารกิจอะไรกันครับ? ถึงทำให้จอมพลคองให้ความสำคัญมากขนาดนี้?”

ซาคาสึกิเงยหน้าขึ้น มองทั้งสองคนที่กำลังตื่นเต้น ก่อนกล่าวอย่างเรียบเฉย

“จะว่าง่ายก็ง่าย จะว่ายากก็ยาก จุดสำคัญอยู่ที่ว่าจะเลือกอย่างไรต่างหาก”

โอนิกุโมะกับลูคัสมองหน้ากัน ต่างฝ่ายต่างงุนงง พวกเขาฟังไม่เข้าใจเลยสักนิด

อะไรคือบอกว่าง่ายก็ง่าย บอกว่ายากก็ยาก?

ตกลงมันเป็นภารกิจอะไรกันแน่ ถึงทำให้ลังเลขนาดนี้?

“เกี่ยวข้องกับอะไรครับ?”

ภารกิจที่สามารถทำให้ซาคาสึกิลังเลได้ โอนิกุโมะรู้สึกว่ามันน่าจะจัดอยู่ในประเภทที่ยากแน่นอน

“โรเจอร์”

ซาคาสึกิเอ่ยออกมาช้า ๆ เพียงสองคำ

ทันใดนั้น ร่างของโอนิกุโมะกับลูคัสก็สะท้านพร้อมกัน

ที่แท้เกี่ยวข้องกับโรเจอร์นี่เอง มิน่าถึงได้รับความสำคัญมากขนาดนี้

ชื่อเสียงของโรเจอร์ยิ่งใหญ่เกินไป แม้ตอนนี้เขาจะตายไปแล้ว แต่ขอเพียงเอ่ยชื่อนี้ออกมา ย่อมต้องก่อให้เกิดแรงสั่นสะเทือนอย่างแน่นอน

“โรเจอร์ตายไปแล้ว หรือว่าจะเป็นพวกเศษเดนของกลุ่มโจรสลัดโรเจอร์ครับ?” โอนิกุโมะถามด้วยความสงสัย

ซาคาสึกิส่ายหน้า

“ไม่ใช่ เป็นสายเลือดของโรเจอร์ จอมพลได้รับข่าวจากซีพีซีโร่ บอกว่าโรเจอร์ยังทิ้งสายเลือดของเขาเอาไว้บนโลกใบนี้ อีกทั้งยังระบุพื้นที่ต้องสงสัยได้แล้ว ภารกิจครั้งนี้คือไปค้นหาสายเลือดของโรเจอร์ หากหาเจอและกำจัดทิ้งได้ ฉันก็จะได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นพลเรือเอก”

“อะไรนะครับ? โรเจอร์ยังมีสายเลือดเหลืออยู่อีกหรือ?”

โอนิกุโมะกับลูคัสต่างตกตะลึงอย่างมาก

ตอนนั้นพวกเขาทั้งสองเคยติดตามซาคาสึกิและได้เห็นสงครามเอ็ดด์วอร์กับตาตัวเอง ดังนั้นจึงรู้ดีว่าเจ้าแห่งโจรสลัดโรเจอร์น่ากลัวเพียงใด

หากเขาทิ้งสายเลือดเอาไว้จริง ๆ นี่นับเป็นเรื่องใหญ่แน่นอน มิน่าคองถึงให้ความสำคัญขนาดนี้ กระทั่งยอมใช้ตำแหน่งพลเรือเอกเป็นรางวัล

“พลโทซาคาสึกิ ข่าวกรองของซีพีซีโร่แม่นยำหรือครับ?”

ซาคาสึกิกล่าวว่า

“แม้ซีพีซีโร่จะเป็นองค์กรสายลับที่ขึ้นตรงต่อห้าผู้เฒ่า มีอำนาจสูงมาก แต่พวกเขายังไม่กล้ารายงานข่าวเท็จในเรื่องแบบนี้ ข่าวกรองไม่น่าผิดพลาด เพียงแต่พื้นที่ที่พวกเขาระบุออกมาค่อนข้างกว้าง อยู่ที่เกาะบาเทริลลาในเซาท์บลู เกาะใหญ่ขนาดนั้น ถ้าจะหาตัวเป้าหมาย นายคิดว่ามันจะง่ายหรือ?”

โอนิกุโมะลังเลเล็กน้อย ก่อนกล่าวว่า

“ก็คงไม่ยากเกินไปมั้งครับ? ต่อให้เกาะหนึ่งจะใหญ่แค่ไหน มันจะใหญ่ได้สักเท่าไรกัน? หากกองทัพเรือของเราร่วมมือกับซีพีซีโร่ของรัฐบาลโลก ค้นหาอย่างเต็มกำลัง ถ้าต้องการหาคนคนหนึ่ง ปัญหาก็ไม่น่าจะใหญ่มากนะครับ”

พูดถึงตรงนี้ เขาก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงรีบถามต่อ

“จริงสิ สายเลือดของโรเจอร์นี่เกิดออกมาแล้ว หรือยังไม่เกิดครับ?”

ซาคาสึกิชะงักไปทันที

นั่นสินะ

ต่อให้เกาะบาเทริลลาจะใหญ่แค่ไหน หากรัฐบาลโลกตั้งใจจะหาจริง ๆ ก็ไม่ใช่เรื่องยากเกินไป

เหมือนในมังงะ หากไม่ใช่เพราะแม่ของเอสฝืนใช้พลังชีวิตทั้งหมด ทำให้ตัวเองดูเหมือนไม่ได้ตั้งครรภ์ เกรงว่าคงถูกพบตัวไปนานแล้ว

ส่วนการหลบหนีล่วงหน้านั้นยิ่งเป็นไปไม่ได้

โรเจอร์เพิ่งถูกประหาร อีกทั้งเรื่องนี้มีเพียงคนจำนวนน้อยมากที่รู้ ไม่มีทางรั่วไหลออกไป และยิ่งไม่มีทางส่งไปถึงหูของพอร์ตแกส ดี รูจ นางเองก็คงไม่มีทางคิดได้ว่าต้องหลบหนีออกจากเกาะบาเทริลลา

“จริงด้วย แม้การรู้เนื้อเรื่องจะนับเป็นพรพิเศษอย่างหนึ่ง แต่บางครั้งมันก็อาจทำให้ความคิดถูกกรอบเดิม ๆ จำกัดเอาไว้ ที่นี่อย่างไรก็คือโลกแห่งความจริง เหตุไม่คาดคิดสามารถเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ”

ซาคาสึกิเริ่มระแวดระวังในใจมากขึ้นทันที

การรู้เนื้อเรื่องเป็นเรื่องดี แต่เขาไม่อาจพึ่งพาเนื้อเรื่องที่ตัวเองคิดไว้ทุกอย่างได้ เนื้อเรื่องสามารถเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา ดังนั้นเขาจำเป็นต้องระมัดระวังให้มาก

“ตามข้อมูลข่าวกรอง เด็กน่าจะยังอยู่ในท้องแม่ ยังไม่เกิดออกมา” ซาคาสึกิกล่าว

ดวงตาของโอนิกุโมะเปล่งประกายขึ้นมาทันที

“ถ้าอย่างนั้นก็ยิ่งง่ายเข้าไปใหญ่ครับ สามารถตัดเด็กที่เกิดมาแล้วออกไปได้ทันที แล้วล็อกเป้าหมายไปที่ผู้หญิงตั้งครรภ์ทั้งหมด ก็แค่หญิงตั้งครรภ์คนเดียวเท่านั้น ขอเพียงตรวจสอบทีละคน ย่อมไม่มีทางรอดพ้นสายตาของพวกเราไปได้แน่”

ซาคาสึกิเหลือบมองโอนิกุโมะด้วยความประหลาดใจ

เจ้าหมอนี่มีฝีมืออยู่จริง ๆ เพียงชั่วพริบตาก็คิดวิธีรับมือออกแล้ว

ในเนื้อเรื่องเดิม ศูนย์บัญชาการใหญ่กองทัพเรือก็ใช้วิธีนี้ในการตรวจค้นจริง ๆ

“ตอนนี้พูดเรื่องพวกนี้ยังเร็วไป จอมพลคองสั่งให้พวกเราออกเดินทางทันทีในวันพรุ่งนี้ มุ่งหน้าไปยังเซาท์บลู”

แววตาของโอนิกุโมะยิ่งเปล่งประกายมากขึ้นเรื่อย ๆ เขาถามว่า

“มีแค่คนของพวกเราใช่ไหมครับ? ไม่พาคนอื่นไปด้วยหรือ?”

ซาคาสึกิตอบอย่างหนักแน่น

“แน่นอน มีแค่คนของเราเอง”

โอนิกุโมะร้องออกมาด้วยความยินดีทันที

“ผมเข้าใจแล้วครับ ผมจะไปจัดเตรียมทุกอย่างเดี๋ยวนี้ พรุ่งนี้เช้าก็ออกเดินทางได้เลย”

ในสายตาของเขา นี่คือเรื่องดีและเป็นความดีความชอบครั้งใหญ่ หลังภารกิจสำเร็จ ซาคาสึกิจะได้ขึ้นเป็นพลเรือเอก ส่วนพวกเขาเองก็ย่อมได้รับรางวัลเช่นกัน

เรื่องดีเช่นนี้ แน่นอนว่าไม่อาจปล่อยให้คนอื่นแย่งไปได้