บทที่ 11 พวกเราชนะแล้ว

บทที่ 11 พวกเราชนะแล้ว

เซเฟอร์ลุกขึ้นมาแสดงความคิดเห็น เรื่องแบบนี้ในอดีตแทบไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ดังนั้นเหล่าผู้บัญชาการระดับสูงของกองทัพเรือที่นั่งอยู่ในที่ประชุมต่างก็มองไปทางเซเฟอร์ด้วยความประหลาดใจ

คองเอ่ยถามว่า

“เซเฟอร์ นายมีความเห็นอะไร?”

เซเฟอร์กล่าวออกมาตรง ๆ

“ฉันคิดว่าเหตุการณ์ครั้งนี้ ไม่ควรบันทึกความดีความชอบให้ซาคาสึกิ”

เมื่อได้ยินคำพูดของเซเฟอร์ สีหน้าของทุกคนในที่ประชุมก็เปลี่ยนไปคนละแบบ

ส่วนซาคาสึกิซึ่งเป็นคนที่ถูกกล่าวถึง ก็ขมวดคิ้วขึ้นมาตามสัญชาตญาณ เขาไม่เข้าใจว่าอยู่ดี ๆ เซเฟอร์จะพุ่งเป้ามาที่เขาทำไม

“เพราะอะไร?”

คองถามด้วยความแปลกใจพอสมควร เขาค่อนข้างรู้จักนิสัยของเซเฟอร์ดี ดังนั้นเขาจึงเชื่อว่าเซเฟอร์ไม่ได้พูดแบบนี้เพราะอคติส่วนตัวแน่ แต่ย่อมต้องมีเหตุผลอื่น

เซเฟอร์กล่าวเสียงขรึมว่า

“ปฏิเสธไม่ได้ว่า ในศึกครั้งนี้ การโจมตีของซาคาสึกิมีบทบาทสำคัญอย่างยิ่ง ไม่เพียงกวาดล้างโจรสลัดไปเป็นจำนวนมาก แต่ยังสร้างโอกาสโต้กลับที่ดีให้กองทัพเรือด้วย อาศัยเพียงเรื่องนี้ เขาก็สมควรได้รับความดีความชอบครั้งใหญ่จริง ๆ แต่ว่า...”

ตอนแรกเซเฟอร์ก็เหมือนกับคอง ต่างกล่าวชื่นชมผลงานของซาคาสึกิ แต่เมื่อพูดมาถึงช่วงท้าย น้ำเสียงของเขากลับเปลี่ยนไปกะทันหัน

เขายังไม่ทันพูดต่อ ทุกคนก็พอจะเดาได้แล้วว่าคำพูดถัดไปย่อมไม่เป็นผลดีต่อซาคาสึกิแน่ ทุกคนจึงตั้งใจฟังมากขึ้น

เมื่อเทียบกับซาคาสึกิแล้ว ชื่อเสียงและบารมีของเซเฟอร์สูงกว่ามากอย่างไม่ต้องสงสัย ดังนั้นคนส่วนใหญ่จึงย่อมเต็มใจเชื่อเซเฟอร์มากกว่า

“ท่านั้นฆ่าโจรสลัดไปมากมายก็จริง แต่ขณะเดียวกัน มันก็ฆ่าทหารของพวกเราไปด้วย อย่างน้อยก็มีทหารหลายร้อยนายที่ตายอยู่ใต้ลาวา การเข่นฆ่าสหายร่วมรบ ถือเป็นความผิดร้ายแรงอย่างยิ่งในกองทัพเรือ”

“คนที่ก่อให้เกิดเรื่องทั้งหมดนี้ หากไม่ถูกลงโทษ แต่กลับได้รับการบันทึกความดีความชอบแทน แบบนั้นจะยุติธรรมต่อเหล่าทหารที่ตายไปได้อย่างไร? มันจะส่งผลกระทบร้ายแรงต่อกองทัพเรือมากเพียงใด?”

“ดังนั้นฉันไม่มีทางเห็นด้วยกับการบันทึกความดีความชอบให้ซาคาสึกิ ตรงกันข้าม ฉันคิดว่าควรลงโทษเขาอย่างหนัก”

“นี่คือความเห็นของฉัน”

หลังพูดจบ เซเฟอร์ก็ยังจ้องซาคาสึกิอย่างดุดันด้วยสีหน้าไม่พอใจอย่างยิ่ง

“เอ่อ...”

คองถึงกับชะงักไปทันที

เขาคิดไว้แล้วว่าเซเฟอร์อาจคัดค้านการบันทึกความดีความชอบให้ซาคาสึกิ แต่ไม่คิดเลยว่าเซเฟอร์ไม่เพียงไม่อยากให้ซาคาสึกิได้รับความดีความชอบเท่านั้น กลับยังต้องการให้เขาลงโทษซาคาสึกิอย่างหนักอีกด้วย

ความต่างนี้มันมากเกินไปจริง ๆ

แต่ในฐานะจอมพลเรือ แน่นอนว่าเขาไม่อาจรับฟังความเห็นของคนเพียงคนเดียวได้ ดังนั้นเขาจึงหันไปมองเซ็นโงคุแล้วถามว่า

“เซ็นโงคุ นายคิดว่ายังไง?”

เซ็นโงคุได้รับฉายาว่าขุนพลจอมปัญญา พอได้ยินคองถาม เขาก็เข้าใจความคิดของคองทันที รู้ว่าภายในใจของคองเอนเอียงไปทางซาคาสึกิ

เขาจึงกล่าวว่า

“มีทั้งความดีและความผิด ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ไม่สู้ให้ทั้งสองอย่างหักล้างกันไป”

คำตอบของเขาถือว่ารอบคอบอย่างยิ่ง ไม่ล่วงเกินทั้งสองฝ่าย และไม่มีใครหาเรื่องตำหนิได้

มันก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ การช่วยให้กองทัพเรือคว้าชัยชนะย่อมถือเป็นความดีความชอบครั้งใหญ่ แต่การสังหารพวกเดียวกันโดยไม่ตั้งใจก็เป็นความจริงเช่นกัน ให้ความดีและความผิดหักล้างกันไป จึงถือว่าเป็นเรื่องสมเหตุสมผล

คองพยักหน้า จากนั้นก็หันไปถามการ์ปกับสึรุ

“การ์ป สึรุ พวกนายคิดว่ายังไง?”

การ์ปเกาหัว แล้วถามด้วยสีหน้างุนงงว่า

“พวกนายกำลังพูดเรื่องอะไรกัน?”

เขานั่งอยู่ตรงนี้มาตลอด ต่อให้ใจลอยแค่ไหน ก็ไม่มีทางไม่ได้ยินอยู่แล้ว ที่พูดแบบนี้ ก็เพียงเพื่อแสดงให้เห็นว่าเขาไม่อยากเข้าไปยุ่ง

ส่วนพลเรือโทสึรุกล่าวเรียบ ๆ ว่า

“ยังไงก็ได้ ทุกอย่างให้จอมพลตัดสินใจเถอะ”

พวกเขาไม่ได้อยู่ฝ่ายเดียวกับเซเฟอร์ ความเคารพก็ส่วนความเคารพ แต่เห็นได้ชัดว่าคองค่อนข้างชื่นชมซาคาสึกิ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่อยากแสดงจุดยืน

คองเริ่มปวดหัว และไม่อยากถามต่ออีก จึงหันไปถามซาคาสึกิว่า

“ซาคาสึกิ แล้วนายล่ะคิดยังไง? นายคิดว่าควรบันทึกความดีความชอบให้นาย หรือควรลงโทษนาย?”

นี่ไม่ใช่คำถามที่ดีนัก และก็ตอบยากมากด้วย

มีที่ไหนให้คนประเมินตัวเองกันเล่า

แต่คองเองก็ไม่มีทางเลือก จะให้เขาเมินความเห็นของเซเฟอร์ไปเลยก็คงไม่ได้ เพราะซาคาสึกิสังหารพวกเดียวกันโดยไม่ตั้งใจเป็นความจริง หากเขาเพิกเฉยต่อความเห็นของเซเฟอร์แล้วตัดสินใจเองฝ่ายเดียว เมื่อเรื่องนี้แพร่ออกไป ย่อมไม่เป็นผลดีต่อทั้งตัวเขาและซาคาสึกิ

จากท่าทีของคอง ซาคาสึกิก็มองออกว่าอีกฝ่ายเข้าข้างตนอยู่

อีกทั้งเซเฟอร์ก็เห็นได้ชัดว่าไม่ชอบหน้าเขา แม้เขาจะไม่ได้รับความทรงจำเดิมมา แต่จากเนื้อเรื่องต้นฉบับ เขาก็รู้ว่าในอนาคตสามพลเรือเอกล้วนเป็นศิษย์ของเซเฟอร์ เพียงแต่ว่าคนที่เซเฟอร์ถูกใจที่สุดมีเพียงคุซันเท่านั้น

ส่วนเขากับโบร์ซาลีโน เซเฟอร์ล้วนไม่ค่อยพอใจนัก

ในเมื่อเซเฟอร์ไม่ชอบหน้าเขา แถมเรื่องนี้ยังเกี่ยวพันกับผลประโยชน์ของตัวเอง ซาคาสึกิจึงตอบโดยไม่ลังเลว่า

“แน่นอนว่าต้องบันทึกความดีความชอบให้ผม คนตาดีทุกคนก็มองออกว่าผมมีผลงานมากแค่ไหน ถ้าไม่บันทึกความดีความชอบให้ ต่อไปใครจะยังยอมทุ่มแรงทุ่มชีวิตในสนามรบอีก?”

เซเฟอร์แค่นเสียงเย็นชา

“ฆ่าพวกเดียวกันเองแล้วยังคิดจะเอาความดีความชอบอีกหรือ ซาคาสึกิ ฉันสอนนายมาแบบนี้หรือ? หากไม่ลงโทษนาย นั่นต่างหากถึงจะเป็นการไม่รับผิดชอบต่อทหารทุกคน”

ซาคาสึกิเงียบลงกะทันหัน

เมื่อเซเฟอร์เห็นซาคาสึกิเงียบ เขาก็ไม่ได้แสดงสีหน้ายินดี ยังคงกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า

“ความดีก็คือความดี ความผิดก็คือความผิด ฉันไม่ยอมรับคำพูดที่ว่าความดีสามารถหักล้างความผิดได้ ซาคาสึกิต้องได้รับโทษอย่างหนัก เพื่อเป็นเยี่ยงอย่างแก่คนอื่น ไม่อย่างนั้น...”

“พวกเราชนะแล้ว!”

ซาคาสึกิเอ่ยปากขัดคำพูดของเซเฟอร์ขึ้นมากะทันหัน

น้ำเสียงของเซเฟอร์ชะงักไปทันที คนอื่น ๆ ต่างก็มองไปทางซาคาสึกิด้วยความประหลาดใจ

เขากล้าขัดคำพูดของเซเฟอร์จริง ๆ

“นายพูดว่าอะไรนะ?”

สีหน้าของเซเฟอร์เปลี่ยนเป็นไม่พอใจอย่างมาก เขาแค่นเสียงถาม

ซาคาสึกิกล่าวซ้ำอย่างสงบนิ่ง

“พวกเราชนะแล้ว!”

คราวนี้ทุกคนเข้าใจความหมายของซาคาสึกิแล้ว

เขาเพียงต้องการบอกว่า สงครามครั้งนี้พวกเราชนะแล้ว ในเมื่อชนะแล้ว ยังจะลงโทษผู้มีความดีความชอบอีก แบบนั้นมันฟังไม่ขึ้นจริง ๆ

พลเรือโทอีกหลายคนที่ก่อนหน้านี้ไม่ได้พูดอะไร หลังได้ยินคำพูดของซาคาสึกิ ก็มีหลายคนพยักหน้าอยู่ในใจ

ซาคาสึกิพูดไม่ผิด ไม่ว่าจะอย่างไร สงครามครั้งนี้ก็เป็นฝ่ายพวกเราที่ชนะ และเขาก็เป็นผู้มีความดีความชอบเช่นกัน ต่อให้ฆ่าพวกเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ แต่นั่นก็เป็นเหตุสุดวิสัย เป็นเรื่องที่ไม่มีทางเลือก

หากจะลงโทษเขาเพราะเรื่องนี้เพียงอย่างเดียว ก็พูดได้ไม่เต็มปากจริง ๆ

โดยเฉพาะพลเรือโทบางคนที่มีแนวคิดสายเหยี่ยวเหมือนซาคาสึกิ ยิ่งเห็นด้วยอย่างมาก

หากมัวแต่คำนึงถึงเรื่องยิบย่อยจนยั้งมือกับพวกโจรสลัด ความสูญเสียของกองทัพเรือมีแต่จะมากขึ้น ดังนั้นพวกเขาจึงเห็นด้วยกับวิธีการของซาคาสึกิ และเริ่มไม่พอใจข้อเสนอของเซเฟอร์อยู่บ้าง

เพียงแต่ด้วยฐานะของตน พวกเขาจึงไม่สะดวกจะพูดอะไร

เซเฟอร์กล่าวด้วยความโกรธ

“พวกเราชนะก็จริง แต่นั่นไม่ใช่ผลงานของนายคนเดียว มันคือความพยายามของทุกคน ทุกคนต่างสู้ศัตรูอย่างสุดชีวิต แต่นายกลับฆ่าพวกเดียวกันเอง นี่คือความผิดร้ายแรง!”

“เรื่องนั้นก็เปลี่ยนความจริงที่ว่า พวกเราชนะแล้วไม่ได้”

ซาคาสึกิกล่าวอย่างราบเรียบอีกครั้ง

สีหน้าอันสงบนิ่งของเขายิ่งทำให้เซเฟอร์เดือดดาลมากขึ้น

“ซาคาสึกิ นายรู้หรือเปล่าว่า เพราะนาย ทหารเหล่านั้นที่ตายไป ครอบครัวของพวกเขาจะต้องแบกรับความเจ็บปวดมากแค่ไหน?”

“พวกเขาไม่ได้ตายด้วยน้ำมือศัตรู แต่กลับตายด้วยน้ำมือพวกเดียวกันเอง แล้วจะให้พวกเราไปอธิบายกับครอบครัวของพวกเขาอย่างไร?”

เซเฟอร์ลุกพรวดขึ้นด้วยความเดือดดาล เขาชี้หน้าซาคาสึกิ สูญเสียความเยือกเย็นอย่างที่เคยมีมาแทบหมด เหลืออีกเพียงนิดเดียวก็แทบจะด่ากราดออกมาแล้ว