บทที่ 24 อุปกรณ์กักเก็บวงแหวนวิญญาณ

บทที่ 24 อุปกรณ์กักเก็บวงแหวนวิญญาณ

"ท่านปู่กง ผู้อำนวยการตู้ หลังจากสัตว์วิญญาณถูกสังหารแล้ว รบกวนช่วยปิดกั้นทัศนียภาพของโคลอสเซียมด้วยครับ" จางหลานกล่าวกับตู้เวยหลุนและกงฉางหลงหลังจากที่ติดตั้งจักรกลของเขาเรียบร้อยแล้ว "ภาพเหตุการณ์หลังจากสังหารสัตว์วิญญาณจำเป็นต้องเก็บเป็นความลับครับ"

"ตกลง" ทั้งสองไม่ถามไถ่เหตุผลเพิ่มเติมและตอบตกลงตามคำขอของจางหลานทันที

"ในนามแห่งสัจธรรม จงก้าวข้ามอดีต!" ทันใดนั้น ลำแสงที่หนากว่าครั้งการประเมินนักเรียนปีหนึ่งก็ระเบิดออกไปยังราชสีห์เพลิง ราชสีห์เพลิงไม่มีทางต้านทานได้เลยและถูกลำแสงกลืนกินไปในทันที หลังจากนั้นโคลอสเซียมทั้งแห่งก็สว่างจ้าด้วยแสงอันรุนแรง ในขณะเดียวกันตู้เวยหลุนและกงฉางหลงก็ได้สร้างม่านพลังครอบคลุมโคลอสเซียมเอาไว้เพื่อปิดกั้นการมองเห็นของผู้อื่น

"คณบดีเหยียน ผู้อาวุโสซวน พวกท่านทราบหรือไม่ว่าเหตุใดจางหลานถึงต้องการปิดบังทัศนียภาพ?" ตู้เวยหลุนถามด้วยความสงสัย เมื่อจางหลานเพิ่งเดินจากไป เหยียนเส้าเจ๋อและชายอีกคนก็ตามมาติดๆ

"ศิษย์น้องไม่ได้บอกรายละเอียดเจาะจงกับข้าเช่นกัน" เหยียนเส้าเจ๋อกล่าวทันที "เขาบอกเพียงว่าหากสิ่งนี้สำเร็จ มันจะเป็นความก้าวหน้าครั้งยิ่งใหญ่ที่จะเปลี่ยนโฉมหน้าของวิญญาณจารย์ไปเลย"

"อย่ามาถามข้า ข้าไม่รู้อะไรทั้งนั้น" ผู้อาวุโสซวนกล่าวขณะกัดน่องไก่กิน

"พี่เทียนเมิ่ง ช่วยดูสถานการณ์ข้างในให้ข้าหน่อยได้ไหม?" ภายในห้วงจิตวิญญาณ ฮั่วอวี่เตี๋ยถามพี่เทียนเมิ่ง

"ใครคือพี่เทียนเมิ่งของเจ้า? เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ไม่ทำให้ข้าจนปัญญาหรอก!" เทียนเมิ่งกล่าวอย่างมั่นใจ ราชันย์น้ำแข็งที่ยืนอยู่ข้างๆ ทนไม่ไหวจนต้องชกเทียนเมิ่งไปหนึ่งที "จะมัวชักช้าอยู่ทำไม รีบไปเร็วเข้า!" ราชันย์น้ำแข็งกล่าวอย่างหงุดหงิด "เข้าใจแล้วปิงปิง ข้าไปเดี๋ยวนี้แหละ" เทียนเมิ่งหัวเราะเบาๆ ก่อนใช้พลังจิตสำรวจไปยังใจกลางโคลอสเซียม หลังจากนั้นไม่นาน ภาพเหตุการณ์ภายในก็กลายเป็นจอภาพปรากฏต่อหน้าคนหนึ่งและสัตว์วิญญาณอีกสอง

ในเวลานี้ ภายในโคลอสเซียม ราชสีห์เพลิงนอนล้มพับอยู่บนพื้น ร่างกายแตกสลาย วงแหวนวิญญาณสีดำวงหนึ่งลอยออกมาจากซากของมัน

"ว้าว นี่คือพลังของเครื่องมือวิญญาณหรือ?" เทียนเมิ่งให้ความเห็นขณะรับชม "สิ่งที่พวกมนุษย์ประดิษฐ์ขึ้นนี่ไม่เลวเลยจริงๆ"

"แค่นี้เองหรือ? ข้าก็ทำได้" ราชันย์น้ำแข็งกล่าวอย่างดูแคลนจากด้านข้าง แต่ลึกๆ ในความคิดนางกลับรู้สึกเคร่งขรึมและรู้สึกถึงความหวาดกลัวเล็กน้อย ใช่แล้ว ในฐานะราชันย์น้ำแข็งหนึ่งในสามผู้ยิ่งใหญ่แห่งแดนเหนือ นางรู้สึกหวาดกลัวต่อพลังที่จางหลานเพิ่งแสดงออกมา หากกลุ่มมนุษย์ครอบครองเครื่องมือวิญญาณที่จางหลานใช้ พวกเขาอาจสามารถกวาดล้างแดนเหนือได้อย่างราบคาบ แม้จะมีจักรพรรดินีหิมะ เสี่ยวไป๋ และราชาลิงยักษ์ไททันคอยคุ้มครอง แดนเหนือก็ยังคงต้องสูญเสียอย่างหนักและอาจไม่ฟื้นตัวแม้เวลาผ่านไปหมื่นปี หากฮั่วอวี่เตี๋ยไม่เคยบอกว่าจางหลานเป็นคนดี นางคงหาโอกาสสังหารเขาไปแล้ว ในสายตาของนาง ภัยคุกคามที่จางหลานแสดงออกมานั้นเหนือกว่าวิญญาณพรหมยุทธ์ที่เป็นมนุษย์เสียอีก

เมื่อคิดเช่นนั้น ความคิดของราชันย์น้ำแข็งก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงร้องประหลาดใจของเทียนเมิ่ง "มีอะไรอีก? เจ้าดูเงียบๆ ไม่เป็นหรือไง?" ราชันย์น้ำแข็งกล่าวอย่างอดทนไม่ได้พลางยกมือขึ้นจะโจมตี แต่เทียนเมิ่งกลับรับการโจมตีนั้นไว้ได้ "ปิงปิง ดูนั่น! มนุษย์คนนั้นหยิบเครื่องมือออกมาและกำลังกักเก็บวงแหวนวิญญาณของราชสีห์เพลิงนั่น!" เทียนเมิ่งกล่าวด้วยความตกใจ

เมื่อได้ยินดังนั้น ราชันย์น้ำแข็งรีบมองไปที่จอภาพ ในภาพนั้นจางหลานเก็บจักรกลแห่งสัจธรรมไปแล้ว เขากำลังเดินช้าๆ ไปตรงหน้าวงแหวนวิญญาณหมื่นปี หลังจากสังเกตอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็หยิบเครื่องมือวิญญาณทรงกระบอกขนาดใหญ่ออกมา เครื่องมือนี้สูงประมาณหนึ่งเมตรและมีรัศมีฐานสามสิบเซนติเมตร มันตั้งอยู่บนพื้นอย่างไร้รอยต่อและเปล่งประกายสีเงิน

จางหลานวางมือขวาลงบนทรงกระบอก เครื่องมือวิญญาณนั้นจมลงสู่พื้นเล็กน้อย จากนั้นรอยแยกก็เปิดออกที่สองในสามของความสูง เมื่อเครื่องมือวิญญาณนั้นค่อยๆ ยกตัวขึ้น แหวนโลหะสีเงินก็ยืดออกมาจากรอยแยก ลวดลายที่ซับซ้อนบนนั้นทำให้พวกเขารู้สึกตาลาย แม้แต่เทียนเมิ่งก็มองไม่เห็นทั้งหมดอย่างชัดเจน

ในวินาทีนั้น สิ่งที่สั่นคลอนโลกทัศน์ของพวกเขาก็ปรากฏขึ้น แหวนโลหะวงนั้นกำลังดึงดูดวงแหวนวิญญาณหมื่นปีให้ค่อยๆ ขยับเข้าหา ราวกับว่ามันสามารถสลายตัวไปได้ตลอดเวลา

"นั่นน่าจะเป็นความแค้นของสัตว์วิญญาณ" เทียนเมิ่งและราชันย์น้ำแข็งคิดเช่นนั้น ทว่าหลังจากแสงสีทองวาบขึ้น วงแหวนวิญญาณหมื่นปีสีดำวงนั้นก็เสถียรขึ้นและลอยอยู่ข้างวงแหวนโลหะ จากนั้นเมื่อวงแหวนโลหะหดตัว วงแหวนวิญญาณหมื่นปีก็หดตัวตามไป จนกระทั่งในที่สุด วงแหวนวิญญาณหมื่นปีก็ถูกจางหลานเก็บเข้าไปในเครื่องมือวิญญาณทรงแหวนวงนั้น

"เครื่องมือวิญญาณในปัจจุบันสามารถกักเก็บวงแหวนวิญญาณได้จริงๆ ด้วย!" ราชันย์น้ำแข็งเป็นคนแรกที่ร้องอุทานด้วยความตื่นตระหนก

"เสี่ยวอวี่เตี๋ย เจ้าต้องหาโอกาสให้ได้" เทียนเมิ่งกล่าวกับฮั่วอวี่เตี๋ยราวกับกำลังอ้อนวอน "ช่วยเราถามเขาเกี่ยวกับทัศนคติที่มีต่อสัตว์วิญญาณ สิ่งนี้เกี่ยวข้องกับอนาคตของเผ่าพันธุ์สัตว์วิญญาณเรา" เมื่อได้ยินคำของพี่เทียนเมิ่ง ฮั่วอวี่เตี๋ยก็พยักหน้า "ข้าเข้าใจแล้วพี่เทียนเมิ่ง ข้าจะหาโอกาสถามหัวหน้าชั้นจางหลานแน่นอน"

ในเวลานี้ นอกจากฮั่วอวี่เตี๋ยและคนอื่นๆ ที่เห็นเหตุการณ์แล้ว กู่เยว่น่าที่อยู่ไม่ไกลก็มีสีหน้าตกตะลึง ใบหน้าของนางซีดเผือด นางมองเห็นอนาคตที่สัตว์วิญญาณถูกกดขี่และใช้งานเป็นแหล่งผลิตวงแหวนวิญญาณ ในชั่วขณะนั้น สีหน้าของนางเปลี่ยนไป นางกำลังครุ่นคิดว่าจะลงมือกำจัดจางหลานทิ้งที่นี่เลยดีหรือไม่

หลังจากผ่านไประยะหนึ่ง เมื่อม่านเหล็กที่ปิดกั้นโคลอสเซียมยกขึ้น จางหลานยืนอยู่ในที่เดิมด้วยสีหน้าปกติ ในขณะที่สัตว์วิญญาณตรงหน้าเขากลายเป็นกองเนื้อเละเทะ เห็นภาพเช่นนั้น นักเรียนคนอื่นอดไม่ได้ที่จะอาเจียน แม้แต่ไต้หัวปินที่ผ่านโลกมามากก็ยังรู้สึกคลื่นไส้ แต่เพื่อรักษาหน้าตา เขาจึงฝืนกลั้นความรู้สึกพะอืดพะอมเอาไว้ เขากลืนสิ่งที่จุกอยู่ที่คอลงไปอย่างยากลำบาก ผลกระทบทางสายตาและจิตใจนั้นรุนแรงเกินไป

ครั้งนี้ ไม่ใช่แค่ห้องสองที่ตกตะลึง แต่ครูทุกคนก็ตกตะลึงเช่นกัน ชั่วขณะหนึ่งทั่วทั้งสนามเงียบกริบ ทุกคนจ้องมองจางหลานที่เดินกลับไปยังตำแหน่งของห้องหนึ่งอย่างว่างเปล่า หลังจากช็อกอยู่ครู่หนึ่ง กรรมการในสนามและกรรมการบนแท่นสูงต่างหันไปมองผู้อำนวยการตู้เวยหลุน เพื่อรอคำตัดสินสุดท้าย หลังจากอึ้งไปครู่หนึ่ง ตู้เวยหลุนก็ประกาศคะแนนเต็มให้กับจางหลานทันที โดยไม่มีใครโต้แย้งผลลัพธ์นี้แม้แต่น้อย แม้แต่ตอนที่จางหลานกลับไปยังพื้นที่รอคอย เขาก็ได้รับสายตาแห่งความเคารพยำเกรงอีกครั้ง

สองวันต่อมา เนื่องจากนี่คือการประเมินเพื่อเลื่อนชั้นของแผนกวิญญาณยุทธ์ในเขตการเรียนนอก ซึ่งทดสอบการพัฒนาของวิญญาณยุทธ์ในช่วงปีที่ผ่านมา จึงมีข้อกำหนดว่าห้ามใช้เครื่องมือวิญญาณในการประเมิน แน่นอนว่าจางหลานเป็นข้อยกเว้น การห้ามไม่ให้เขาใช้เครื่องมือวิญญาณก็เหมือนห้ามไม่ให้เขาใช้วิญญาณยุทธ์นั่นเอง ซึ่งนักเรียนคนอื่นไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ ในเรื่องนี้เช่นกัน