ตอนที่ 14

แต่ตอนนี้เฉิงอวี้ไม่กล้าทำตามความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของตัวเองแล้ว

เพราะเฉิงอวี้กลัวจะสูญเสียอีกฝ่ายไปอีกครั้ง เรื่องราวเมื่อตอนเย็นทำให้เขารู้สึกกลัวมากพอแล้ว เขาไม่อยากให้มันมีอีกเป็นครั้งที่สอง

เฉิงอวี้ลุกขึ้นจากเตียง เดินเข้าไปหาหลินอันหลานแล้วโอบเอวอีกฝ่ายให้เดินมาที่เตียงพร้อมกัน

เขาเห็นหลินอันหลานนั่งอยู่บนเตียงอย่างเชื่อฟัง ดวงตาเปล่งประกายด้วยความสุข เฉิงอวี้รู้สึกว่ามโนธรรมในจิตใจของเขามันช่างเปราะบางเหลือเกิน

ต่อให้เขารู้ว่าสิ่งนี้มันผิด ถ้าหลินอันหลานความทรงจำกลับมาแล้ว อีกฝ่ายจะต้องเกลียดเขาอย่างแน่นอน เขาก็ยังจะทำ

เขาจูบไปที่หน้าผากของหลินอันหลานอย่างอ่อนโยน จูบที่ดวงตา ที่ปลายจมูก ที่ริมฝีปาก จากนั้นก็เพิ่มความร้อนแรงมากขึ้น

เฉิงอวี้เอามือของอีกฝ่ายมาวางไว้ที่หน้าอกข้างซ้าย จูบหลินอันหลานพร้อมกับสัญญาว่า “ไม่ว่านายต้องการอะไร ฉันจะมอบให้นายทั้งหมด”

ต่อให้ในวันข้างหน้านายจะเกลียดฉันก็ตาม แต่ฉันก็จะมอบมันให้นาย

เฉิงอวี้ประคองใบหน้าของหลินอันหลานไว้ กดจูบที่ริมฝีปากจนมันกลายเป็นสีแดงสด จากนั้นก็ไล่จูบไปที่ปลายคางและลำคอของหลินอันหลาน ความสุข ความเศร้า ความรัก หรือความเกลียดชัง ความรู้สึกไม่สบายใจทั้งหมดของเขาต้องพ่ายแพ้ให้กับหลินอันหลานอยู่เรื่อย

จิตใต้สำนักของเฉิงอวี้พ่ายแพ้ต่อสิ่งยั่วยุ ขอเพียงหลินอันหลานทำท่าเหมือนจะจากเขาไป เขายอมโยนพวกจิตใต้สำนึกอันดีงามทิ้งไปทั้งหมด

เฉิงอวี้รักหลินอันหลาน ในโลกนี้เขาต้องการแค่หลินอันหลานเท่านั้น

หัวใจของเฉิงอวี้รุ่มร้อนเหมือนมีไฟแผดเผา เขาค่อยๆ ถอดชุดนอนของหลินอันหลานออกช้าๆ

หลังจากทุกอย่างจบลง หลินอันหลานนอนซบอยู่ในอ้อมกอดของเฉิงอวี้พร้อมกอดเขาด้วยความพึงพอใจ

หลินอันหลานสบายใจ ในที่สุดเขาก็สามารถเป็นหนึ่งเดียวกับอีกฝ่ายได้

เฉิงอวี้ลูบเอวของหลินอันหลานแล้วมองไปยังรอยจูบที่อยู่บนไหล่ ถามอย่างรู้สึกผิดว่า “เจ็บไหม?”

“ตอนแรกเจ็บนิดหน่อย แต่หลังจากนั้นก็ไม่แล้ว” หลินอันหลานตอบตามความจริง

เฉิงอวี้อยากจะก้มลงไปดูว่ามันบวมหรือเปล่า แต่หลินอันหลานกลับห้ามเอาไว้ “ไม่เอา”

“ไม่เอาอะไรกัน ฉันแค่จะดูว่านายต้องทายาไหม”

คนที่โดนมองไม่ใช่นายนี่นา คนที่อายคือฉันต่างหาก

“ไม่ต้อง”

เฉิงอวี้มองหน้าแดงๆ ของหลินอันหลานก็เดาได้ว่าเขาจะต้องเขินอย่างแน่นอน ก็เลยหยุดพูดไปก่อน รอตอนไปอาบน้ำแล้วค่อยช่วยเขาดู

เขาจูบหลินอันหลานแล้วพูดว่า “ต่อไปนี้นายก็มานอนกับฉันนะ”

หลินอันหลานไม่ได้แย้งอะไร พวกเขาทำเรื่องแบบนั้นไปแล้วก็ควรจะนอนเตียงเดียวกันได้แล้ว “อื้อ”

เฉิงอวี้กอดเขาแน่นขึ้น ในใจเปี่ยมไปด้วยความสุขและอบอุ่น

เขาลูบใบหน้าของหลินอันหลานอย่างระมัดระวังและแผ่วเบา พร้อมเข้าไปกระซิบใกล้ๆ ว่า “ภรรยา”

หลินอันหลานเห็นสายตาที่อ่อนโยนของเฉิงอวี้ก็นึกขึ้นได้ว่าเฉิงอวี้เรียกเขาแบบนี้มาหลายรอบแล้ว แต่เขาไม่ได้ตอบอะไรกลับไปเลย หลินอันหลานจึงพูดเบาๆ “สามี”

เฉิงอวี้ตกใจ

เขามองคนตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ พร้อมถามย้ำอีกครั้งว่า “นายเรียกฉันว่าอะไรนะ”

“นายเรียกฉันแบบนี้มาตลอดเลยไม่ใช่เหรอ” หลินอันหลานพูด

เฉิงอวี้หัวเราะ เขามีความสุขมาก พยักหน้ารัวๆ แล้วพูดว่า “ใช่ๆ ฉันก็เรียกนายแบบนั้นตลอด”

“แต่นายเรียกอีกครั้งได้ไหม”

หลินอันหลานรู้สึกเขินอายเล็กน้อย

เฉิงอวี้กอดเอวเขาแล้วพูดว่า “นะครับเด็กดี เรียกฉันอีกรอบนะ”

หลินอันหลานรู้สึกเขินอายมากที่ต้องพูดออกไป

แต่เฉิงอวี้ไม่ยอมอ่อนข้อ “แค่ครั้งเดียว เร็ว ภรรยาของฉันน่ารักที่สุด”

หลินอันหลานไม่มีทางเลือก เลยกระซิบเบาๆ ว่า “สามี”

จากนั้นเขาก็รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติไป

เฉิงอวี้ขยับเข้ามาใกล้แล้วพูดว่า “พวกเรามาทำกันอีกรอบเถอะ”

หลินอันหลาน “....”

ครั้งนี้เฉิงอวี้รู้สึกดีใจมากกว่าครั้งแรก อย่างน้อยครั้งนี้เขาก็มีประสบการณ์แล้ว หลินอันหลานโดนอีกฝ่ายแกล้ง จึงกอดไหล่แล้วพูดว่า “ช้าหน่อย”

“นายบอกให้ใครช้าหน่อย” เฉิงอวี้ตั้งใจแกล้ง

หลินอันหลานจ้องเขาด้วยความโกรธ น้ำตาคลอ เฉิงอวี้รู้สึกว่าตัวเองไม่สามารถทนได้อีกต่อไป

เขาก้มหน้าลงไปจูบที่ริมฝีปากของหลินอันหลานแล้วถามต่อว่า “นายบอกให้ใครช้าลง”

หลินอันหลานโกรธมาก ข่วนหลังเฉิงอวี้ไปเต็มแรง แต่ก็ต้องร้องขอความเมตตาอีกรอบว่า “สามี ช้าลงหน่อย”

เฉิงอวี้หัวเราะ “จะให้สามีรักนายต่อไหม”

หลินอันหลานพยักหน้า “สามีรักฉันหน่อย”

“ได้ ฉันจะเชื่อฟังภรรยา” เฉิงอวี้จูบที่ปลายจมูกของอีกฝ่ายแล้วลดความเร็วลง

หลินอันหลานกอดเฉิงอวี้ เพิ่งได้หายใจหายคอก็อดกัดไหล่ของเฉิงอวี้ด้วยความโกรธไม่ได้

หลินอันหลานกัดคำใหญ่ แต่ไม่ได้แรงมาก เพราะเขาไม่อยากให้เฉิงอวี้เจ็บ

สุดท้ายแล้วเฉิงอวี้ก็เป็นคนรักที่คุ้นเคยของเขานั่นแหละ

คิดได้ดังนั้นหลินอันหลานก็เลยกอดเฉิงอวี้แน่นขึ้น จากนั้นก็เผยรอยยิ้มขึ้นมาช้าๆ