ตอนที่ 15
ตอนที่ 15
บุหรี่ไหม้จนจี้โดนนิ้วของเฉิงอวี้ เขาสะดุ้งตกใจ มองบุหรี่ที่อยู่ในมือ จากนั้นก็ขยี้ก้นบุหรี่ทิ้งและเดินออกไป
เฉิงอวี้เปิดประตูเข้ามา เขากังวลเรื่องกลิ่นบุหรี่อีกครั้ง จึงถอดเสื้อแล้วเดินขึ้นเตียงนอน
หลินอันหลานรับรู้ว่าเขากลับมาแล้ว จึงขยับเข้ามานอนในอ้อมกอดของเขา พร้อมถามด้วยเสียงงัวเงียว่า “มีอะไรเหรอ”
“ที่บ้านเกิดเรื่องนิดหน่อย แต่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร” เฉิงอวี้ตอบ
หลินอันหลานได้ยินดังนั้นก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ และหลับไปอย่างสบายใจอีกครั้ง
เฉิงอวี้รอให้ใต้ผ้าห่มอุ่นขึ้นอีกนิด ถึงค่อยกระชับกอดหลินอันหลาน
ไม่ว่าอนาคตจะเป็นยังไง แต่ตอนนี้หลินอันหลานเป็นของเขา
เช้าวันรุ่งขึ้น เฉิงอวี้ก็ตื่นนอนเร็วกว่าหลินอันหลานอีกแล้ว
เขานอนเป็นเพื่อนหลินอันหลานสักพัก หลังจากอีกฝ่ายตื่นแล้ว เขาก็พูดถึงเรื่องบทของภาพยนตร์
“ฉันคิดว่าหนังเรื่องนี้ไม่เลวเลย ทั้งยังมีผู้กำกับจางเป็นคนกำกับ ฉันก็เลยอยากเล่นกับนาย”
หลินอันหลานกลับไม่ค่อยเห็นด้วยนัก
“ไม่ล่ะ” เขาปฏิเสธ “ฉันไม่อยากแสดง”
“ทำไมล่ะ” เฉิงอวี้ถาม
หลินอันหลานมองเฉิงอวี้ เห็นว่าเขาก็ไม่ได้เสียใจขนาดนั้น “พวกเราเป็นแฟนกัน แต่ในเรื่องจิ่งฮ่วนแอบรักกู้ซูอวี่ ถ้าคนอื่นมองออกว่าเราเป็นคนรักกันล่ะ”
“ไม่หรอก” เฉิงอวี้โน้มน้าว “ยิ่งเราสนิทกันมากแค่ไหน พวกเขาก็จะยิ่งคิดตรงข้าม ต่อให้เราตั้งใจทำเป็นสนิทกัน พวกเขาก็จะคิดว่าเราขายคู่จิ้นเท่านั้น”
หลินอันหลานส่ายหน้า “แต่ฉันก็ไม่ชอบอยู่ดี”
เฉิงอวี้รู้สึกเสียใจนิดหน่อย “แต่ว่าฉันอยากเล่นหนังกับนาย”
“งั้นเรารอบทเรื่องอื่นที่เหมาะสมกว่านี้ก็แล้วกัน” หลินอันหลานหัวเราะ
แต่เฉิงอวี้กลับหัวเราะไม่ออก นี่เป็นบทที่เหมาะสมที่สุดแล้วสำหรับเขา จิ่งฮ่วนชอบกู้ซูอวี่ เขาชอบหลินอันหลาน กู้ซูอวี่ไม่ชอบจิ่งฮ่วน หลินอันหลานก็ไม่ชอบเขาเหมือนกัน
นี่คือบทที่เหมาะสมที่สุด ไม่มีทางหาบทที่เหมาะไปมากกว่านี้ได้แล้ว
มากกว่านั้นคือ คำพูดพวกนี้เขาจะต้องใช้บ่อยๆ ในอนาคต
ใครจะรู้ว่าหลินอันหลานจะความทรงจำกลับคืนมาเมื่อไหร่ อาจเป็นพรุ่งนี้ ไม่ก็เดือนหน้า เขาจะกล้าใช้ความสุขของอนาคตได้ยังไง
“ฉันชอบบทเรื่องนี้มากจริงๆ” เฉิงอวี้พูดอย่างตั้งใจ “อันอัน ฉันอยากแสดงเป็นจิ่งฮ่วน แล้วนายก็แสดงเป็นกู้ซูอวี่ ทำเพื่อฉันสักครั้งหนึ่งได้ไหม แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว จากนี้ฉันจะไม่มีทางทำให้นายลำบากใจอีกเลย”
หลินอันหลานขมวดคิ้ว
เฉิงอวี้มองเขาอย่างรอคอยคำตอบ
หลินอันหลานทำอะไรไม่ถูก จึงพูดแค่ว่า “ฉันจะเก็บไปคิดดู”
เฉิงอวี้ดีใจมาก จึงจูบริมฝีปากของหลินอันหลานไม่หยุด “ภรรยาฉันดีจังเลย ฉันรู้อยู่แล้วว่าภรรยาของฉันน่ะเป็นคนดีที่สุด”
คำพูดของเฉิงอวี้ทำให้หลินอันหลานหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก ความจริงแล้วเขาไม่อยากแสดงบทแบบนี้เลย วัวสันหลังหวะแบบเขาจะกล้าไปอยู่ต่อหน้าสปอตไลต์ได้ยังไง มากไปกว่านั้น เขาและเฉิงอวี้เป็นนักแสดงกันทั้งคู่ ตอนนี้ยังรับเล่นภาพยนตร์เรื่องเดียวกัน จะไม่ถือว่าเป็นการประกาศอย่างทางการเหรอ
หลินอันหลานถอนหายใจ แล้วคิดในใจว่าทำไมเฉิงอวี้ถึงไม่เข้าใจเรื่องนี้นะ
พวกเขาลุกขึ้นจากเตียงแล้วไปอาบน้ำพร้อมกัน เฉิงอวี้เป็นคนทำกับข้าวเหมือนเดิม หลินอันหลานนั่งอยู่บนโซฟา เขากำลังคิดว่าจะปฏิเสธยังไงไม่ให้เฉิงอวี้เสียใจดีนะ
หลินอันหลานคิดอยู่ตั้งนานแต่ก็คิดไม่ออกสักที จึงลองถามหยั่งเชิงตอนเวลากินข้าวดู “พวกเราต้องเล่นหนังเรื่องนั้นจริงๆ เหรอ”
เขาครุ่นคิด “ถ้านายอยากแสดงจริงๆ ละก็ ฉันก็ไม่ห้ามนายหรอกนะ ฉันแค่ไม่อยากเล่นบทนั้นเท่าไหร่”
เฉิงอวี้คีบอาหารใส่จานของหลินอันหลานแล้วถามเสียงเรียบว่า “นายจะยอมให้ฉันไปชอบผู้ชายคนอื่นเหรอ”
“มันแค่การแสดง เป็นงานทั้งนั้น ฉันเข้าใจ”
เฉิงอวี้มองหลินอันหลาน เขารู้สึกเสียใจมาก
เฉิงอวี้ถาม “นายไม่อยากแสดงเป็นกู้ซูอวี่จริงๆ เหรอ”
หลินอันหลานพยักหน้า “ถ้าฉันชอบผู้หญิงแล้วไปแสดงบทนั้น ฉันก็ไม่รู้สึกอะไรหรอก แต่นี่ฉันชอบนาย ดังนั้นฉันเลยรู้สึกผิดนิดหน่อย”
“แต่กู้ซูอวี่ไม่ชอบจิ่งฮ่วน มีแค่จิ่งฮ่วนเท่านั้นที่ชอบกู้ซูอวี่ฝ่ายเดียว”
“ก็เหมือนกันนั่นแหละ” หลินอันหลานพูด “ไม่ใช่ฉันไม่ชอบนาย ฉันชอบแค่นาย”
เฉิงอวี้เงียบไป
หลินอันหลานเห็นเขาไม่พูดไม่จา จึงก้มลงสังเกตสีหน้าของอีกฝ่ายแล้วกระซิบถามว่า “นายโกรธเหรอ”
“เปล่า” เฉิงอวี้ยิ้ม
รอยยิ้มของเขาดูฝืนมาก เห็นได้ชัดว่ารอยยิ้มของเฉิงอวี้ส่งไปไม่ถึงดวงตา เขาพูดว่า “ถ้านายไม่ชอบก็ช่างเถอะ ฉันแค่พูดไปงั้น นายไม่ต้องใส่ใจ ไม่อยากแสดงก็ไม่เป็นไร”
เมื่อพูดจบเขาก็ตักอาหารจานโปรดให้หลินอันหลานอีก จากนั้นก็ก้มหน้าก้มตากิน
หลินอันหลานรู้สึกผิดทันที
ไม่ใช่แค่รู้สึกผิดเท่านั้น เขายังเสียใจมากอีกด้วย
เขาลองพูดเกลี้ยกล่อมเฉิงอวี้ว่า “พวกเรายังมีรายการวาไรตี้ด้วยกันอีกไม่ใช่เหรอ”
เฉิงอวี้พยักหน้า “อื้อ”