ตอนที่ 13

“ฉันพึ่งพานายมากเกินไป” หลินอันหลานพูดอย่างตรงไปตรงมา “ถ้าเป็นแบบนี้ ความทรงจำของฉันไม่มีทางกลับคืนมาได้แน่นอน ฉันควรกลับไปอยู่ในที่ที่คุ้นเคย ทำเรื่องที่เคยทำ แบบนั้นจะทำให้ความทรงจำฉันฟื้นคืนเร็วมากขึ้น”

ความกลัวในใจของเฉิงอวี้เพิ่มขึ้น

“แต่ว่าก่อนหน้านี้นายบอกกับฉันแล้วว่าเราจะอยู่ด้วยกัน”

“แต่ตอนนั้นยังไม่เกิดเรื่องอุบัติเหตุ” หลินอันหลานพูดโน้มน้าวเขา “ในตอนนั้นฉันไม่รู้ว่าตัวเองจะความจำเสื่อม”

“นายไม่อยากให้ฉันจำได้เหรอ” หลินอันหลานถามเขา

เฉิงอวี้จะอยากให้หลินอันหลานจำได้ไปทำไม เขาเพิ่งจะได้อีกฝ่ายมาอยู่ข้างกาย เพิ่งได้ใช้ชีวิตร่วมกับหลินอันหลานอย่างที่ไม่เคยกล้าคิดกล้าฝันมาก่อน เขาไม่อยากให้หลินอันหลานจำอะไรได้เลยต่างหาก

เขาเดินอ้อมโต๊ะมาอีกฝั่ง เดินไปยืนอยู่ข้างๆ หลินอันหลาน จับบ่าอีกฝ่ายแล้วถามขึ้นว่า “ที่รัก เกี่ยวกับเรื่องก่อนหน้านี้หรือเปล่า นายไม่มีความสุขใช่ไหม นายโกรธฉันเหรอ”

หลินอันหลานส่ายหน้า เขาไม่ได้โกรธ แม้ว่าเขาจะผิดหวังนิดหน่อย แต่ก็เข้าใจได้

เขาแค่อยากจะได้ความทรงจำกลับคืนมาเร็วๆ ถ้าเป็นแบบนั้นเฉิงอวี้จะได้ทำอะไรกับเขาได้โดยไม่ต้องกังวล

ไม่ใช่แค่ต้องอยู่ร่วมกับคนรักที่ความทรงจำสูญหาย เพื่อเฝ้ารอว่าสักวันเขาจะจำได้เอง

“ฉันแค่อยากได้ความทรงจำกลับคืนมาเร็วขึ้นหน่อย ถ้าเป็นแบบนั้นนายจะได้ไม่ต้องกังวลว่าถ้าฉันจำได้ขึ้นมาแล้วฉันจะไม่มีความสุข พวกเราอยากทำยังไงก็ทำแบบนั้นเถอะ”

“ตอนนี้พวกเราก็ทำได้” เฉิงอวี้รีบจับมืออีกฝ่ายขึ้นมาอย่างรีบร้อน เขาดึงหลินอันหลานเข้ามาในอ้อมกอด ความกลัวในใจแปรเปลี่ยนเป็นหลุมดำขนาดใหญ่ “นายไม่ไปได้ไหม นายอยากจะให้ฉันทำอะไร ฉันยอมหมดแล้ว”

“ฉันไม่ได้จะไปไหนสักหน่อย” หลินอันหลานไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ เฉิงอวี้ถึงคัดค้านขนาดนี้ “นายก็ไปหาฉันที่บ้านได้ นายไม่อยากให้ฉันจำเรื่องราวได้เร็วๆ เหรอ”

เฉิงอวี้กอดเขาแน่นขึ้น แล้วพูดว่า “ความทรงจำนายจะกลับคืนมาหรือเปล่า นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญ ที่สำคัญคือตัวนาย แค่นั้นก็พอแล้ว”

“เรื่องราวที่ผ่านมานายไม่ได้ตั้งใจจะลืม มันไม่ใช่ความผิดของนายเลย ฉันชอบนาย ไม่ใช่ความทรงจำของนาย ขอแค่มีนายอยู่ เราสามารถสร้างความทรงจำใหม่ๆ ขึ้นมาได้ ดังนั้นฉันไม่ต้องการให้นายฝืนรื้อฟื้นความทรงจำขนาดนั้น”

เขามองหลินอันหลานแล้วพูดต่อว่า “ฉันผิดเอง ตอนนั้นฉันไม่น่าพูดแบบนั้นออกไป ฉันไม่ควรสนใจแต่เรื่องหลังจากที่นายความทรงจำกลับมาจนละเลยความรู้สึกของนายไป เป็นฉันที่คิดไม่รอบคอบเอง นายยกโทษให้ฉันได้ไหม?”

เมื่อหลินอันหลานได้ยินเฉิงอวี้พูดแบบนี้ เขาก็รู้สึกน้อยใจอีกครั้ง เขาสูญเสียความทรงจำ สูญเสียความสัมพันธ์กับคนรอบข้าง เขาเชื่อใจแค่เฉิงอวี้คนเดียวเท่านั้น

เขาได้รับความรักจากเฉิงอวี้มากมาย แต่เขาก็ยังกลัว กลัวว่าเฉิงอวี้จะไม่ชอบนิสัยของเขาในตอนนี้ กลัวว่าวันหนึ่งเฉิงอวี้จะทนไม่ได้อีกต่อไป กลัวว่าความรักของเขาจะหายไปตามกาลเวลา

“นิสัยของฉันในตอนนี้กับตอนก่อนความจำเสื่อมเหมือนกันไหม” หลินอันหลานถามเสียงเบา

เฉิงอวี้ชะงักไปนิดหน่อย เขาตอบคำถามนี้ไม่ได้

เหมือนไหม เขาไม่รู้

หลินอันหลานไม่เคยรักเขามาก่อน ดังนั้นเขาจึงไม่เคยได้รับการปฏิบัติเช่นนี้มาก่อน

เขาจะรู้ได้ยังไงว่าหลินอันหลานคนก่อนหน้านี้เป็นคนยังไง

แต่บางทีอาจจะเหมือนแหละมั้ง ตอนที่อยู่กับเจี่ยงซวี่ หลินอันหลานทั้งอ่อนโยนและเอาใจใส่

เฉิงอวี้พยักหน้า สักพักก็ส่ายหน้า “มีที่เหมือนแล้วก็มีไม่เหมือน”

“แต่ว่านั่นไม่สำคัญ” เฉิงอวี้จับมือของหลินอันหลานขึ้นมาจูบที่หลังมือ “คนเรามีหลายบุคลิก ไม่ว่านายจะนิสัยยังไง นั่นก็คือนาย ฉันชอบทั้งนั้น”

“งั้นนายเคยคิดบางหรือเปล่าว่าถ้าตลอดชีวิตนี้ฉันยังจำอะไรไม่ได้ หรืออาจใช้เวลานานมากๆ กว่าจะจำอะไรได้”

“นายคือภรรยาของฉัน” เฉิงอวี้กุมมือของเขาแน่นขึ้น “ไม่ว่าความทรงจำของนายจะกลับมาหรือเปล่า นายคือหลินอันหลาน คือคนที่ฉันรัก”

“นอกจากนี้” เฉิงอวี้หัวเราะ “ตอนนี้นายก็น่ารักมากแล้ว นายไม่เห็นเหรอว่าช่วงนี้ฉันชอบแอบมองนายบ่อยๆ”

เขาโน้มตัวไปกระซิบที่ใกล้ๆ หูของหลินอันหลาน “เพราะฉันอยากจูบนาย”

ใบหูของหลินอันหลานแดงขึ้นทันที เขาอดยิ้มออกมาไม่ได้

“ดังนั้นนายอย่าย้ายกลับไปเลยนะ มาอยู่ด้วยกันแล้วแท้ๆ จะย้ายกลับไปได้ไง นายไม่ต้องการสามีคนนี้แล้วเหรอ”

เขากอดหลินอันหลานไว้ และเรียกอีกฝ่ายว่า “ภรรยา”

หลินอันหลานได้ยินแบบนี้ก็รู้สึกเขินอายและพยักหน้าอยู่ในอ้อมแขนของเขา

เฉิงอวี้หัวเราะ “ฉันรู้อยู่แล้วว่าภรรยาของฉันดีที่สุด อันอันของฉันเป็นคนดีที่สุดในโลกเลย”

คำพูดของเขาทำให้หลินอันหลานเขินอายและรู้สึกหวานล้ำอยู่ในใจ เขาจึงผลักอีกฝ่ายออกแล้วพูดว่า “ไปกินข้าว”

คืนวันนั้น หลินอันหลานอาบน้ำเสร็จก็เข้าไปในห้องน้ำของเฉิงอวี้

หลินอันหลานยืนอยู่หน้าประตู แล้วพูดอย่างกล้าหาญว่า “ฉันจะนอนกับนาย”

หัวใจของหลินอันหลานเต้นแรงมาก เขารู้ว่าเฉิงอวี้เข้าใจความหมายของเขา แต่เขาก็กลัวว่าเฉิงอวี้จะแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจ

สายตาที่เขามองไปที่เฉิงอวี้เต็มไปด้วยความไร้เดียงสาแต่ดื้อรั้น

ในตอนนั้นเอง เฉิงอวี้ก็พบว่านี่คือหลินอันหลานที่เขาคุ้นเคย นิสัยเปลี่ยนไป แต่หลินอันหลานก็ยังเป็นคนเดิม

เขามีความคิดเป็นของตัวเอง ไม่ว่าใครจะพูดยังไง ทำยังไง แต่เขาก็ยังยืนหยัดทำในสิ่งที่เขาอยากทำ

ตอนแรกเขาคิดว่าตัวเองเกลี้ยกล่อมหลินอันหลานสำเร็จแล้ว แต่ความจริงแล้วไม่ใช่เลย ดังนั้นหลินอันหลานก็เลยมาหาในคืนนี้เพื่อมาเอาคำตอบอีกครั้ง