ตอนที่ 12

เฉิงอวี้มองหลินอันหลานอย่างตกใจ เขาเห็นความอยากรู้อยากลองชัดเจนอยู่ในแววตาของหลินอันหลาน

เขารีบปฏิเสธว่า “ไม่เอาดีกว่า”

“ทำไมล่ะ” หลินอันหลานคิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะปฏิเสธ ในความทรงจำ หลินอันหลานจำได้ว่าเฉิงอวี้ไม่เคยปฏิเสธเขาเลยสักครั้ง

เฉิงอวี้ก็คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะถามต่อว่าทำไม เขาจึงตอบอย่างดื้อรั้นว่า “ไม่เหมาะสม”

“ฉันว่าออกจะเหมาะสม” หลินอันหลานพูดขึ้นอย่างไม่ลังเลเลยว่า “ฉันอยากลอง”

หลินอันหลานน่าจะเมาแล้ว ความกล้าก็เลยเพิ่มขึ้นขนาดนี้ หลินอันหลานมองเฉิงอวี้ด้วยแววตาหวานเยิ้ม พร้อมพูดอีกว่า “แฟนกันก็ต้องทำแบบนี้สิ พวกเราก็ลองทำกันเถอะ”

เฉิงอวี้พยายามจะห้ามใจ ดับความปรารถนาลงไป แต่มันก็ถูกปลุกขึ้นมาโดยหลินอันหลาน “คราวหน้าเถอะ”

“ทำไมล่ะ ฉันไม่ใช่ผู้หญิงสักหน่อย ไม่ท้องหรอก ทำแล้วก็ไม่เป็นไร ทำไมต้องรอคราวหน้าอีกล่ะ คราวหน้ากับคราวนี้มันมีอะไรต่างกันเหรอ หรือว่านายทำครั้งนี้เสร็จก็จะเลิกกับฉันเหรอ แบบได้แล้วทิ้งเหรอ”

“ไม่มีทางแน่นอน” เฉิงอวี้กุมมือของหลินอันหลานไว้แน่น “ฉันจะเลิกกับนายได้ยังไง ตลอดชีวิตนี้ฉันไม่มีทางพูดเรื่องเลิกกับนายแน่นอน”

“แล้วทำไมกันล่ะ” หลินอันหลานพูด “อนาคตกับตอนนี้ก็ไม่มีอะไรแตกต่าง”

เฉิงอวี้ได้ยินหลินอันหลานพูดแบบนี้ ก็พูดในสิ่งที่อยากพูดไม่ออกเหมือนกัน

ถ้าหลินอันหลานเป็นคนรักของเขาจริงๆ เขาไม่มีทางปฏิเสธแน่นอน แต่ว่าหลินอันหลานไม่ใช่

เขาโกหกหลินอันหลาน ฉวยโอกาสในความสัมพันธ์นี้ให้ตัวเองได้อยู่ข้างกายหลินอันหลาน เป็นแฟนของหลินอันหลาน ไปกอด ไปจูบ นั่นก็แย่มากพอแล้ว แล้วเขาจะกล้าทำแบบนั้นกับหลินอันหลานได้ยังไง

“ฉันกลัวว่านายจะเสียใจทีหลัง”

“ทำไมล่ะ” หลินอันหลานถาม

เฉิงอวี้เห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย มันยากนักที่จะต้องพูดออกไป “ฉันกลัวว่าพอนายความทรงจำกลับคืนมาแล้ว นายจะไม่พอใจฉัน”

เมื่อหลินอันหลานได้ยินแบบนี้ เขาก็เงียบไปสักพัก

อากาศในห้องดูอึดอัดมากขึ้น เฉิงอวี้จับมือของหลินอันหลานไว้ เขาได้ยินเสียงกรีดร้องเสียงแหลมของหญิงสาวดังออกมาจากโทรทัศน์

“ดูหนังกันต่อเถอะ” เขาพูดปลอบใจ

แต่ว่าหลินอันหลานไม่ได้คล้อยตามสิ่งที่เขาพูด

หลินอันหลานถาม “เฉิงอวี้ จริงๆ แล้วนายไม่ได้ชอบฉันใช่ไหม”

“ไม่ใช่” เฉิงอวี้ไม่เข้าใจ ทำไมอีกฝ่ายถึงถามเขาแบบนี้ เขารีบกอดคนตรงหน้าแล้วพูดอย่างไม่ลังเลว่า “ไม่ว่านายจะเป็นยังไง ฉันก็ชอบนาย”

“แล้วทำไมนายถึงแคร์แต่ตอนที่ความทรงจำฉันจะกลับมาล่ะ”

เขามองไปที่เฉิงอวี้ สายตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ฉันที่อยู่ตรงนี้ เวลานี้ นาทีนี้ ฉันที่ไม่มีความทรงจำอะไรเลย ทำไมนายถึงไม่แคร์ว่าฉันในตอนนี้จะมีความสุขหรือเปล่า”

“ฉันแคร์” เฉิงอวี้จูบไปที่ดวงตาของเขา “ฉันจะไม่แคร์นายได้ยังไง คนที่ฉันชอบที่สุดคือนายนะ”

เขาเรียกอีกฝ่ายเบาๆ “ที่รัก”

หลินอันหลานมองเข้าไปในแววตาที่ลึกล้ำของเฉิงอวี้ หลินอันหลานรู้ว่าอีกฝ่ายพูดความจริง แต่เขาก็รู้ว่าความรักที่ลึกซึ้งนั้นมาจากความรักที่เฉิงอวี้มีต่อหลินอันหลานก่อนจะความจำเสื่อม

หากเขาเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรก เฉิงอวี้ยังจะรักเขาอยู่ไหม

เฉิงอวี้กลัวว่าเมื่อความทรงจำของเขากลับคืนมาแล้วเขาจะไม่มีความสุข ดังนั้นต่อให้เขาอยากทำ ต่อให้เขาอยากเริ่มก่อน เฉิงอวี้ก็ไม่ทำ

ถ้าหากเขาไม่ได้ความจำเสื่อมและเขาเป็นคนขอมันขึ้นมาเองล่ะ เฉิงอวี้คงจะไม่ปฏิเสธหรอกใช่ไหม

ในตอนนั้นสมองของหลินอันหลานเหมือนกับถูกแยกออกเป็นสองคน

นั่นสิ หลินอันหลานคิด ใครอยากจะทำอะไรกับแฟนที่เพิ่งความจำเสื่อมมา แบบนั้นก็เหมือนมีอะไรกับคนแปลกหน้าเลยนะ

เฉิงอวี้อยากจะเก็บความทรงจำสำคัญไว้ให้เกิดหลังจากความทรงจำของเขากลับคืนมาแล้ว ซึ่งมันเป็นเรื่องปกติมาก เขาเรียกกันว่าทำให้ความรักเพิ่มขึ้น

แต่ไม่มีใครรู้ว่าเมื่อไหร่เขาจะความจำกลับคืนมา ตลอดชีวิตนี้เขาอาจจะจำอะไรไม่ได้เลยก็ได้

บางทีเขาคงจะรอให้คนรักรู้สึกคุ้นเคยกับเขาไม่ไหวแล้ว

หลินอันหลานรู้สึกเศร้านิดหน่อย เพื่อเฉิงอวี้ เพื่อตัวเขาในอดีต เพื่อตัวเขาในปัจจุบัน

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็พูดว่า “ฉันไม่ดูหนังแล้ว ฉันจะไปนอน”

เฉิงอวี้รู้สึกตกใจ “ฉันจะพานายไปเอง”

หลินอันหลานส่ายหน้า “ฉันไปเอง นายดูหนังต่อเถอะ”

หลินอันหลานจะดึงมือตัวเองออกมา แต่ว่าเฉิงอวี้ไม่ยอม เขาจับมืออีกฝ่ายไว้แน่น

หลินอันหลานก้มหน้ามองเขา เฉิงอวี้ไม่กล้าพูดอะไร เขาจึงปล่อยมือแล้วพูดเบาๆ ว่า “ฉันจะไปส่งนายที่ห้อง”

เขาส่งหลินอันหลานเข้าห้อง หลินอันหลานปิดประตูห้องไปแล้ว แต่เฉิงอวี้ยังคงไม่ไปไหน เขายืนพิงประตูอยู่แบบนั้น

เขารู้ดีว่าหลินอันหลานอารมณ์ไม่ดี แต่เขาก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เพราะว่าเขาไม่ยอมทำเรื่องแบบนั้นกับหลินอันหลานเหรอ

แต่นี่เป็นความรู้สึกผิดชอบชั่วดีสุดท้ายในตัวเขา

เขาไม่กล้าและไม่สามารถทำแบบนั้นกับหลินอันหลานได้

เฉิงอวี้ยืนอยู่ด้านนอก ในใจเต็มไปด้วยความสับสน

หลินอันหลานนั่งอยู่บนเตียง มองไปรอบๆ ห้องนอนที่เขาอยู่ ที่นี่คือบ้านของเฉิงอวี้ ห้องนอนรับแขกของเฉิงอวี้ จะว่าคุ้นเคยก็ไม่ใช่ จะว่าไม่คุ้นเคยก็ไม่ใช่

หากเขาต้องการฟื้นความทรงจำของตัวเอง เขาควรอยู่ในบ้านของตัวเอง อยู่ในที่ที่ตัวเองคุ้นเคย

จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าตัวเองพึ่งพาเฉิงอวี้มากเกินไป หลังจากความจำเสื่อม เขาก็มาหาเฉิงอวี้ ให้เฉิงอวี้ดูแล

เฉิงอวี้พาเขากลับบ้าน ช่วยเขาเปลี่ยนโทรศัพท์ พาเขาไปหาผู้จัดการ

ตอนอยู่ที่บ้านก็เหมือนกัน เฉิงอวี้ทำอาหาร ล้างจาน ดูแลเขา

แต่ว่าสิ่งที่เฉิงอวี้ต้องการคือหลินอันหลานที่มีความทรงจำครบถ้วน คนที่จำรายละเอียดความรักของพวกเราทั้งคู่ได้ คนที่ตอบตกลงเป็นแฟนของเฉิงอวี้

เขาบอกว่าเขาจีบหลินอันหลานมานานมาก นานมากๆ แต่ว่าเขากลับจำอะไรไม่ได้เลย

ความพยายามตามจีบ ความทุ่มเท เขาจำมันไม่ได้เลย

เขาพึ่งพาเฉิงอวี้ไปด้วย แต่ก็ตอกย้ำเฉิงอวี้อย่างโหดร้ายว่าคนที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่รักครั้งแรกของนาย

มันไม่ยุติธรรมกับเฉิงอวี้

หลินอันหลานนอนอยู่บนเตียงสักพัก จากนั้นเมื่อถึงเวลาอาหารเย็น เขาก็พูดขึ้นว่า “ฉันจะย้ายกลับไปที่บ้านของฉัน”

ตะเกียบที่กำลังคีบอาหารของเฉิงอวี้ชะงักค้าง

เขามองไปที่หลินอันหลาน ในใจเต็มไปด้วยความเสียใจ มือที่จับตะเกียบอ่อนแรงจนแทบจะถือไว้ไม่อยู่

เขาวางตะเกียบ ข่มความกลัวและความต้องการจะครอบครองอีกฝ่ายอย่างแรงกล้าลง แล้วถามอย่างอ่อนโยนว่า “ทำไมเหรอ”